İMTİYAZLI ORTAKLIK
Esasında ortalıkta 1814’de Avrupalı olmak için bir hamle yaptığımız rivayeti varsa da, Avrupa Ekonomik Topluluğuna, bugünkü adıyla AB’ye müracaat tarihimiz “Yunanistan’ın hemen ardından” 31 temmuz 1959 dur.. 11 Eylül 1959’da Türkiye’nin başvurusunu kabul eden AET, ülkemizin ekonomik, siyasal ve sosyal altyapısının yeterli olmadığını öne sürerek, üyelik şartları gerçekleşene kadar Ortaklık Anlaşması imzalanmasını önerdi. 4 yıl süren, uzun görüşmeler sonucu, 1 Aralık 1964’te yürürlüğe giren “Ankara Anlaşması” ile AB maceramız başlamış oldu.
***
Gelgelelim 11 eylül 1959’da doğan çocuklar, bu gün torun, torba sahibi oldu da, bırakın Avrupa’da serbest dolaşım hakkını, vizesiz giriş hakkına bile sahip olamadı. 50 yıl sonra halâ Avrupa kapılarında sürünüyoruz. Ancak bütün kabahati AB’ye yüklemek de ayıp olur. Adamlar yaptıkları anlaşmanın farkındalar. Bizi o gün de birliğe almak istemediler, bugün de almaya niyetleri yok. Bu yüzden hiç bir ülkeden talep edemeyecekleri ne varsa, bize dayatıyorlar. Üstelik biz de derhal “tamam” diyoruz. Eziliyor, büzülüyor onların biçtikleri kalıba girmeye çalışıyoruz. Onlar inat ettikçe biz daha çok el ayak öpmenin bir yolunu buluyoruz. Tabii onlar da bizim bu kararlılığımız karşısında yeniden ümitlenmemizi sağlamak için devamlı fırsat yaratıyorlar. Kısacası “Vampir Yarasalar gibi” öldürmüyorlar ama kanımızı emip duruyorlar.
***
Oysa, Ankara Anlaşması’nın en önemli maddelerinden birisi olan 28. maddede, “Anlaşma'nın işleyişi, Topluluğu kuran Anlaşma'dan doğan yükümlerin tümünün Türkiye tarafından üstlenebileceği gösterildiğinde, akit taraflar, Türkiye'nin topluluğa katılma ihtimalini inceler.”denilmektedir. Bu onların ayak sürümelerinin ve sonsuz taleplerinin dayanak maddesidir. Zaten incelendiğinde, anlaşmada Türkiye’nin, Gümrük Birliğine üyelik aşamalarının belirlenmiş olduğunu, AB üyeliğinden ise, sadece bir ihtimal olarak ve tek bir cümle halinde bahsedildiği görülecektir. Diğer bir deyişle, Almanya Başbakanı Angela Merkel’in sık sık dile getirdiği “imtiyazlı ortaklık” veya “ucu açık müzakere” gibi ifadeler boşuna değildir.
***
“Sabrın sonu selamettir” deyip yüklenmelerimiz, AB kapılarında kul olmalarımız, iktidarların, “AB’ ye uyum” adı altında topluma yutturmaya kalktığı “haplar” falan, vatandaşı uyutmaktan başka bir şey değildir. Sonuçta kendilerini her şeye muktedir gören Avrupalı, bu iflah olmaz kibri yüzünden bizi birliğe katmamak için AB’yi dağıtırlarsa hiç de şaşırmam. Ne de olsa birliği onlar kurdular ve maalesef girmek için şartları her durumda belirleyen de onlar... Ha…İllaki biz bu birliğe bir şekilde girmek istiyoruz diyorsak, şimdi önerildiği gibi “imtiyazlı ortaklığa”, “evet” demek gerek. Mühim olan hangi imtiyazların alınabileceğidir. Tabii, verirlerse!.. Aksi halde İsveç ve Norveç’ten farklı, öyle bir “imtiyazlı ortaklık önerirler” ki, kendimiz girmekten vaz geçebiliriz.
***
Zaten AB’ye girince, hemen medeni dünyanın tüm özelliklerine vakıf olacak da değiliz. Demokrasiyi kendi çıkarlarına hizmet etmek zanneden ve üstelik de buna inanan zihniyetler bu ülkede hüküm sürdükçe, “okutup üfletsek” bile durumumuzun değişeceği yok.
ANTALYA HÜRSES GAZETESİ 13/04/2010
***
Gelgelelim 11 eylül 1959’da doğan çocuklar, bu gün torun, torba sahibi oldu da, bırakın Avrupa’da serbest dolaşım hakkını, vizesiz giriş hakkına bile sahip olamadı. 50 yıl sonra halâ Avrupa kapılarında sürünüyoruz. Ancak bütün kabahati AB’ye yüklemek de ayıp olur. Adamlar yaptıkları anlaşmanın farkındalar. Bizi o gün de birliğe almak istemediler, bugün de almaya niyetleri yok. Bu yüzden hiç bir ülkeden talep edemeyecekleri ne varsa, bize dayatıyorlar. Üstelik biz de derhal “tamam” diyoruz. Eziliyor, büzülüyor onların biçtikleri kalıba girmeye çalışıyoruz. Onlar inat ettikçe biz daha çok el ayak öpmenin bir yolunu buluyoruz. Tabii onlar da bizim bu kararlılığımız karşısında yeniden ümitlenmemizi sağlamak için devamlı fırsat yaratıyorlar. Kısacası “Vampir Yarasalar gibi” öldürmüyorlar ama kanımızı emip duruyorlar.
***
Oysa, Ankara Anlaşması’nın en önemli maddelerinden birisi olan 28. maddede, “Anlaşma'nın işleyişi, Topluluğu kuran Anlaşma'dan doğan yükümlerin tümünün Türkiye tarafından üstlenebileceği gösterildiğinde, akit taraflar, Türkiye'nin topluluğa katılma ihtimalini inceler.”denilmektedir. Bu onların ayak sürümelerinin ve sonsuz taleplerinin dayanak maddesidir. Zaten incelendiğinde, anlaşmada Türkiye’nin, Gümrük Birliğine üyelik aşamalarının belirlenmiş olduğunu, AB üyeliğinden ise, sadece bir ihtimal olarak ve tek bir cümle halinde bahsedildiği görülecektir. Diğer bir deyişle, Almanya Başbakanı Angela Merkel’in sık sık dile getirdiği “imtiyazlı ortaklık” veya “ucu açık müzakere” gibi ifadeler boşuna değildir.
***
“Sabrın sonu selamettir” deyip yüklenmelerimiz, AB kapılarında kul olmalarımız, iktidarların, “AB’ ye uyum” adı altında topluma yutturmaya kalktığı “haplar” falan, vatandaşı uyutmaktan başka bir şey değildir. Sonuçta kendilerini her şeye muktedir gören Avrupalı, bu iflah olmaz kibri yüzünden bizi birliğe katmamak için AB’yi dağıtırlarsa hiç de şaşırmam. Ne de olsa birliği onlar kurdular ve maalesef girmek için şartları her durumda belirleyen de onlar... Ha…İllaki biz bu birliğe bir şekilde girmek istiyoruz diyorsak, şimdi önerildiği gibi “imtiyazlı ortaklığa”, “evet” demek gerek. Mühim olan hangi imtiyazların alınabileceğidir. Tabii, verirlerse!.. Aksi halde İsveç ve Norveç’ten farklı, öyle bir “imtiyazlı ortaklık önerirler” ki, kendimiz girmekten vaz geçebiliriz.
***
Zaten AB’ye girince, hemen medeni dünyanın tüm özelliklerine vakıf olacak da değiliz. Demokrasiyi kendi çıkarlarına hizmet etmek zanneden ve üstelik de buna inanan zihniyetler bu ülkede hüküm sürdükçe, “okutup üfletsek” bile durumumuzun değişeceği yok.
ANTALYA HÜRSES GAZETESİ 13/04/2010
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder