SESSİZ ÇOĞUNLUK HALA SESSİZ

“Kılıçdaroğlu mezhep yakınlığı dayanışmasıyla mı Suriye’ye sahip çıkıyor?” diyebilen insan müsveddelerine de; faşist ruhuna ters düştüğü halde demokrasi havarisi kesilip “Bu memlekette Kürt Sorunu vardır” diyene de; Hrant Dink cinayetinin ardından bu ırkçılık kokan eyleme “Hepimiz Ermeniyiz” diye pankart açanlara da; hep aynı nedenle karşı çıktık. Farklılıkları derinleştirmeyin! Rahmetli Hrant’ın cenazesinde “Hepimiz insanız” pankartları açılsaydı verilen mesaj daha mı az çarpıcı olurdu? Ya da; “Bu memlekette düşünce, seçme-seçilme, kişi dokunulmazlığı, özel yaşamın gizliliği sorunu vardır” dense idi, daha mı az şey anlaşılırdı. Ya da; “Kürt- Ermeni- Romen vs. açılımları” yapılacağına “Temel hak ve özgürlükler açılımı” yapılsa bu ülke halkı için daha “insani ve vicdani” olmaz mıydı? Elbette olurdu da, maalesef birçok konuda ne liderlerde doğru tavırlar gelişti, ne de toplum doğru bir tepki verebildi…


***

Ülke için en hayati konularda bile “pasaklılık ve münzevi tavır” yukardan aşağı kanser gibi yayıldı. Ve geldik bu güne. Suriye halkı için “insani ve vicdani tavır” ortaya koyduğunu iddia eden Ustaların 10 yıldır kendi halkına gösterdiği tavırda ne insaf vardır ne de vicdan. İzledikleri yanlış politikalar yüzünden memlekette vekillerimize dahi “kapalı alanlar” oluşmasına sebep oldular. Ülkenin birçok yerine milletin temsilcileri bile kaçırılma-taciz korkusundan gidememektedir. Gidebildikleri yerlere de herhalde “adam yerine konmadıklarından” iktidar tarafından sokulmamaktadır. Öte yandan; emekli asker Osman Pamukoğlu “Hakkâri elimizden çıktı” deyince, edilmeyen hakaret kalmamıştı da, Barış ve demokrasinin lafta sözcüsü Selahattin Demirtaş’ın Şemdinli-Çukurca arasını terör örgütünün kontrolü altında olduğu, TSK’nin değil, PKK’nın o bölgede operasyon yaptığı iddialarına, henüz bir yanıt veren çıkmadı. Aslında biz de, PKK’dan madalya bekleyen Demirtaş’ın bu masalına kafa yormazdık da, işin içine, Suriyeli muhalifler ve ajanların adeta işgal ettiği Hatay’ın Apaydın Kampına, vekillerimizin alınmayışı, üstüne üstlük geçen hafta meclisi toplantıya çağırmaya gerek görmeyen Meclis Başkanının “milli mutabakat çağrısı” yapması girince, “Ne oluyoruz, nereye gidiyoruz?” dedik. Gelgelelim neye yarar ki; bizim sessiz çoğunluk hala sessiz…

***

Sadece saydığımız konularda da değil. Sükûnet ve kadercilik toplumsal hayatın her alanında hüküm sürüyor. Milletin ordusunun komutanları “suç örgütü kurma” suçlaması ile tutuklu. Tık yok… PKK ile meclisteki uzantıları kucak kucağa, aldıran yok… Pahalılık almış başını gidiyor, kafaya takan yok. Ustaların vicdanı falan yok ki, dışarıya 1,6 TL’ye sattıkları benzini 4,5 TL ye satarken sızlasın. Mahkemelerimiz desen “Parasız eğitim” isteyen öğrencilere 8 yıl 5 ay ceza verirken, “Parasız eğitime geçiş talimatı” veren Usta’yı alkışlıyor. Aynı nedenle ceza alan öğrencileri hala içeride tutan yargıçlar acaba hiç üzülmez mi? Birinci ve açık öğretimden katkı payını kaldıranların, 2. öğretimde 1.öğretimin üç misli olan katkı paylarının aynı kalmasına göz yummaları acaba ne kadar insani ve vicdanidir? Dedik ya; pasaklılık ve aldırmazlık topluma kanser gibi yayıldı. Herkes olayları kendi penceresinden izliyor ve elbette manzaraları hiç değişmiyor.