Ben
de başkasının yalancısıyım… Hoca Nasrettin ormana kışlık odun yapmaya gider. Elinde
balta, gözüne kestirdiği bir ağacın
kendine göre “münasip” bir dalına
çıkıp kesmeye başlar. O sırada yolu o tarafa düşen biri, bakar ki Hoca bindiği
dalı kesiyor; “Ağam dikkat et, düşersin ha!” diye uyarır… Hoca lafı söyleyeni çaktırmadan
bir süzer. Pejmürde, başıboş aylağın biri. Kulak asmaz, işine devam eder. Gelgelelim bir süre sonra hocanın sıkletini
çekemeyen dal, kırılır ve hoca olgun bir armut gibi yere yapışırken, uyarıyı
yapan “uyuzun” aslında “Hızır Aleyhisselâm” olabileceği aklına
düşünce de, oflaya puflaya peşine düşer… Garibanı yakalar ve yakasına yapışır. “Düşeceğimi bildin öleceğimi de bilirsin”
der. Hocanın kendini “evliya” zannettiğini
anlayan gariban öyle bir palavra sıkar ki; Hoca aklını başına alana kadar başına
gelmedik hal kalmaz.
***
Bizim
de durumumuz aşağı yukarı bu. Vatandaş Hızır’ın peşinde, bizim Hızır
bellediklerimiz ise başka bir Hızır’ın peşinde. Ve tabii başımıza gelmeyen
kalmıyor ama ne gam, biz de Hoca’nın toprağından değil miyiz? Yani sabır bizde
gani… Sabır dedik ya aslı “tevekküldür”
bizdekinin. Sabrın bir sonu varken “tevekkülün” sonu yoktur. Çünkü bizim
insanımız, belanın “herkes elinden geleni
yaptığı halde” başına geldiğini düşündüğünden “kaderim” der, boyun eğer. Bilmez, her Hızır’ın Hızır olmadığını.
Hızır diye peşine düştüklerimizin, sözüne inanıp iman ettiklerimizin, oyuncağı
olduğumuzu. Kendi kendine sormaz bile, memlekette bunca fakir, fukara Müslüman
varken, neden taa Myanmar’daki Arakan Müslümanlarının derdine düştük, diye.
Koca koca kelli felli liderler daha kendi ülkelerindeki terör sorununu
çözememişken acaba ne oldu da, Müslüman üç gencin bir Budist kadına tecavüzleri
ile başlayan ve zaten bu bölgede yüzyıllardır süregelen “inanç kökenli terörün” ateşli müdahilleri olmak durumunda
kaldılar? Yoksa bu kez de Arakan Baharı mı yaşanacak?
***
Bizimler
iyi komisyon aldıklarını düşündüğüm “Arakan’a Bağış” kampanyalarının peşinde
koşarken, teröristlerin yol kesip bürokrat, mühendis, asker ne bulursa
kaçırmasına alıştık da, 550/1’lik gruptan bir milletvekilini kaçırabilecekleri aklımızdan dahi geçmezdi. Bu kadar mı? Terör örgütünün meclisteki temsilcilerinin,
daha dün operasyon üzerine operasyon yapılan Hakkâri-Şemdinli-Bağlar köyü
civarında, hem de devlet kara yolunda; teröristlerle buluşup kucaklaşmasına,
Hele hele Hakkâri’de 26 kabine üyesinden biri olan bir bakanımıza taşlarla
saldırı yapılmasına alışmamız mümkün değil. Cumhuriyetin ilk 10 yılını dahi, ağızları köpürerek eleştirenlerin
memleketi düşürdüğü hal budur.
***
Kendine
usta sıfatını yakıştıranların büyük rahatlık içinde bir kaçırılan vekilin,
olayı bilinçli olarak tezgâhladığını söylemeleri ve devamlı birilerini
suçlamaları ya da verilen şehitlerin cenaze namazlarında boy göstermeleri maalesef
işi çözmemektedir. Onlardan beklenen; Myanmar’daki
fakir fukarayı düşünen devletin kendi milletvekilini korumaktan aciz kalmamasını
sağlamalarıdır. Şartlar ne olursa olsun BDP’lilerin, basın mensuplarının
bulunduğu yerde teröristin nefes almasının dahi engellenmesidir? Yoksa uzatılan
her mikrofona çeşit, çeşit beddualar
edip, işi Allah’a havale etmekle, “Aman,
terör mü? O da neymiş bu küçücük olaylar için meclis mi toplanırmış?” havası
ile her gün bir evladımızı yitirdiğimiz bu beladan kurtulamayız…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder