Geçenlerde “Dehşet Evi” diye verilen haberi duymuşsunuzdur. Hurdacı H. Çetikkaya
öğle saatlerinde bir apartmanın önünden geçerken binanın en üst katından bir
bayan kendisini çağırıyor. Yukarı çıkınca bayan artık hurdaya dönmüş olan bir buzdolabı
ile çamaşır makinesini satmak istediğini söylüyor. Ancak bu arada; Nazan isimli
bu hanımın, üzeri bir bez ya da battaniye ile örtülü eski bir çekyatla annesi
ile konuşur gibi konuştuğunu, fakat örtünün altından bir tepki gelmediğini fark
ediyor. Tabii doğal olarak merak ediyor ve kadının başka tarafa baktığı bir
anda örtüyü kaldırınca üzerinde giysileri ile bir iskeletle karşılaşıyor. Korku
ile dışarı fırlayıp polisi arıyor… Olayın “bir
hurdacının merak etmesi” sonucu ortaya çıkmasının ardından Nazan Öncel’in
evindeki cesedin 7 yıl önce ölen annesi olduğu anlaşılıyor. Olay aslında tam
bir insanlık dramı… Demek ki; bu ana-kızın en az 7 yıldır ne arayanı olmuş ne
de soranı. Düşünebiliyor musunuz toplum
olarak tam 7 yıl, bu gariplere “hücre hapsi”
yaşatmışız…
***
Aslında hikâye “yalnız, çaresiz, yarı aç yarı tok yaşayan daha da önemlisi ruh
sağlığını kaybetmiş” herkesin başına gelebilecek sıradan bir olay… Garip olan; bırakın koca bir insan topluluğunu, kendi
ahlak değerlerini yargılayan güce yani "vicdana" sahip herhangi bir insanın, doğru dürüst bir kapısı
dahi olmayan, eşyaları lime lime olmuş bir pisliğin ortasında açlık ve sefalet
çeken bir ana kızı, sırf akli dengelerinin yerinde olmadığını düşünerek bu
kadar kimsesizliğe mahkûm edilebilmesidir. Garip olan ikide bir ile “gözyaşı döküp merhamet kesilenlerin”
kalabalığın ortasında bazı insanları yalnızlığa, kimsesizliğe mahkûm
edilebilmesidir. Bu zavallı kadın “dehşet
evi” denen mezardan ne kadar sorumlu ise şüphesiz ki; olayı duyunca
şaşkınlık yaşayan akrabaları, yakın komşuları ve çevre halkından oluşan "insanlık fakiri insan topluluğu" da o kadar
sorumludur. Aralarından merhamet sahibi bir yardımseveri çıkaramamış olmanın
ayıbı bile onları kurtarmaz.
***
Bilirsiniz daha düne kadar toplumumuzu
ayakta tutan temel değerler olarak “merhametiz
ve yardımseverliğimiz” olduğu öğretilirdi. Gelgelelim bugün; Adana’da
olduğu gibi “bankta yatan insanın
öldüğünü ancak karıncalar sarınca” anlayabiliyorsak bazı değerlerimiz
aşınıyor demektir. Herhalde tüm merhametimizi ve yardımseverliğimizi “Kimse yok mu?” diye diye dünyada yardıma muhtaçlar bulup
merhametimizi ve yardımseverliğimizi Somali’ye, Suriye'ye gönderdik. Myanmar’daki zulme
ağladık da, kendi ülkemizdeki “yoksulluğun ve kimsesizliğin zulmünü”
görmezden geldik. Oysa “zekât”
verirken bile ihtiyacı olan yakınlarımızdan başlamak gerekmez mi? Kendi insanı
dururken, onların alın terini kasıla kasıla dağıtan ve bu mübarek günlerde kendi
insanına sahip çıkamayanlar bu olaylardan ders almalıdır. “Kimsesizlerin kimi olma” şerefini kimseye bırakmadan, “kimsesizliği mezarlardan çıkarıp dünyada
yaşatmanın ayıbını” en çok onlar yüreğinde hissetmeli ve bu insanlar esas şimdi
gözyaşı dökmeliler…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder