BOZUK SAAT

Hangi ülke, hangi toplum, bırakın insanların etnik kökenlerini, ne iş yaptıklarına dahi aldırmadan, sadece canına kast eden, kamu araçlarını, binalarını, içindeki masum insanlarla birlikte kundaklayan, milletin bayrağına, vatandaşın malına, canına, saygı göstermeyenleri “masum” ilan edebilir ki? Kim bu eylemlerin müsebbipleri ile kucak kucağa poz verip, “onlar bizim dağdaki kardeşlerimiz” diyebilecek kadar ölçüsüz davranır ki? Ve hangi adalet sistemi, bu teröristlerle ittifak içindeki insanlara hoşgörülü davranabilir? Hem TBMM’sindesin hem dağlarda. Yok, öyle şey... İşin özü; arkalarında PKK terör örgütünün baskı ve zulmünün olduğunu göstermek için, teröristlerle randevulaşıp kucaklaşanların, “bir hesap vermesi” gerektiği evrensel bir gerçektir. İtle yatıyorsan pireyle kalkmayı da göze alacaksın. Kürsü dokunulmazlığı haricinde tüm dokunulmazlıklar kaldırılmalıdır.

***

Gelelim bu konuda Ustanın tutumuna. Dokunulmazlıkların “zata özel” kaldırılması yönündeki çabasının devlete millete bir yararı yoktur. O yüzden bana sorsalar, zata özel dokunulmazlık kaldırılması işine karşı çıkarım. Karşı çıkarım ki; vatandaş “dokunulmazlığın” başımıza ne belalar sarmakta olduğunu artık anlasın. Çünkü ben, usta kadar “Parlamentonun yeri geldiği zaman herkese haddini bildireceğinden” pek emin değilim. Lideri bir “diziyi” beğenmedi “belgesel” zannetti diye o dizinin (Muhteşem Yüzyıl) yayından kaldırılması için önerge veren uzaktan kumandalı parlamenterler ile nereye varılır bilemem. Kaldı ki, geçen 10 yıl içinde halkı kategorize edip, açılımlar yapma vaadi ile olayların bu noktaya gelmesine sebep olanların, bu gün kalkıp da “Şimdi birileri çıkmış bize 1992,94 den bahsediyor. Kusura bakmasınlar bugün 2012… Bu günün şartları ile o günün şartları aynı değil. Ve kimsenin istedikleri gibi kalkıp at oynatmasına müsaade edemeyiz” demesini, hayra mı yormalıyız bilemiyorum… Malum bozuk saat bile bir günde iki kez doğru zamanı gösterir.

***

Fazla uzatmanın gereği yok. Aradan geçen bunca yıla rağmen içeride ve dışarıda izledikleri politik yaklaşımlarda henüz bir kararlılık, bir istikrar göremediğimiz iktidarın, bu konudaki yaklaşımının da ortamı germekten başka bir yararının olacağını sanmıyorum. Oysa meselenin çözümü basittir. Kürsü dokunulmazlığı haricinde dokunulmazlıkların kaldırılması… İşte o zaman herkes, yasalar içinde kalma, konuşma, davranma zorunluluğu hisseder. Öyle kafasına göre atıp tutamaz. Kendisini “Ali kıran baş kesen” zannedemez. İşte o zaman parlamenterler milletin gerçek temsilcileri haline gelir. Ve tabii “dokunulmazlıkların kaldırılması konusunda” Usta’ya itiraz eden iktidar vekilleri, grupta fırçayı yiyince süt dökmüş kediye dönmez…