EŞEK KURTULURSA...

Bir gün muhtarın “inatçı, söz dinlemez eşeği” köyün eski kuyusuna düşer ve sıkışıp kalır… Muhtar tek başına bu işin içinden çıkamayacağını anlayınca “yardımcısını” çağırır. İkisi kafa kafaya verirler…En sonunda eşeğin; “yaşlı”, kuyunun da “köhnemiş” olduğunu bahane ederek, eşeği kuyudan çıkartmaya değmeyeceğine, olduğu yere yani kuyuya diri diri gömmenin daha “hayırlı” olacağına karar verirler. Hemen birer kürek alarak kuyuya toprak atmaya, “eşeği” gömmeye başlarlar…

***

Tabii eşek bu… Az çok bir aklı-fikri var. Ne olduğunu fark edince, başlar anırmaya, yardım istemeye. Anırmayı duyan köylüler de koşar gelir. Bakarlar ki, bir zamanlar sırtında kendilerine pınardan su, ormandan odun, kasabadan pazar ekmeği getiren, “eşeği” muhtar ile muhtardan sonraki aza yani köyün eş muhtarı, diri diri gömüyorlar. Önce günahtır yazıktır itirazları olsa da, yeni, daha genç bir eşek ile daha derin bir kuyu sözü verilince sesler kesilir, hatta onlar da birer kürek alıp başlarlar eşeğin üzerine toprak atmaya… Oysa zavallı eşeğin arada sırada “sahibinin otoritesine” karşı çıkmaktan başka bir hatası yoktu, hatta kuyuya da sahibinin, sırtına fazla yük vurması yüzünden düşmüştü.

***

Zavallı eşek başına gelecekleri hissedip anırıp dururken, birden sesi kesilir. Herkes birden bire gelen bu “sessizliğin” sebebini merak edip kuyuya bakarlar. Ve gözlerine inanamazlar. Çünkü eşek, sırtına düşen her kürek toprağı sırtından aşağıya silkeleyerek, ayaklarının altına almakta ve yukarı çıkmak için basamak yapmaktadır. Hatta bir hayli de yükselmiştir. Neredeyse kuyudan dışarı çıkmak üzeredir. Ama köyün muhtarı bir kere eşekten kurtulmaya karar vermiştir. Toprak atmayı durdurur. Tüfeğini alıp gelerek, eşeğin alnına dayar. Gelgelelim bu kez de araya “akil insanlar” girip, “yahu böyle bir eşeğe nasıl kıyarsınız” der… Hikaye şimdilik tam burada bitiyor. Eşek her ne kadar “sıra dışı davranan” bir eşek olsa da “kendini kurtarıp kurtarmayacağını” izleyip göreceğiz de "eşek kurtulursa" ne olacak?

***

Aslında eşeğin hikayesinin, bazı ülkelerinin başına gelenlerle ne kadar benzeştiğini fark ettiniz değil mi? O ülkelerdeki eşeklerin akıbetini eninde sonunda göreceğiz de, Ortadoğu’da yeni bir düzenin kurulması uğruna gerçekleşen, planlı programlı “tepişmede ezilen çimenler” ne olacak? Örneğin Libya’da işini gücünü kaybeden binlerce, işçi, teknisyen, mühendis ne zaman işine gücüne kavuşacak? Hükümetin o kaosun içinden başarı ile çekip çıkardığı bu “vasıflı işgücünün”, geçimini nasıl sağlayacağı ile ilgili bir planı var mıdır? İktidarın izlediği “ekonomik politikalar yüzünden” çoğu; “şirketlerin esiri” gibi, zor şartlarda, üstelik “sigortasız” çalışan ve bu yüzden, işsizlik sigortası bile alamayacak bu insanlara, bir süre sonra ne olacak, nasıl geçinecek?