Arap dünyasının Türkiye’yi hayranlıkla izliyor olmasını Reuters Ajansının bile, Türk dizilerine ve Sn. Başbakanın Davos çıkışına bağlamasını şaşkınlıkla okudum… Demek ki Batılılar; ne Türkiye hakkında şey biliyor, ne de Arap liderlerin halka uyguladığı suistimale ve talana aldırış ediyor. Hoş bizimkilerin de onlardan bir farkı yok ya, hadi neyse… Yine de şu gerçek değişmez, gelmiş geçmiş tüm iktidarlar Arap halkının Türkiye’ye olan hayranlığını “gerçek anlamı” ile fark edememiş ve ilişkilerimiz zayıf kalmıştır. Bu gün ise ilişkilerimizin artması kimseyi yanıltmasın, yine aynı nedenle “sığ ve düzeysizdir.”
***
Tabii bunda “demokrasi ve laiklik” kavramlarından “uyuz olan” Arap liderlerinin soğukluğu yanında, bir taraftan “ümmi, itaatkar ve uysal” bir halk, diğer taraftan da hayran oldukları Avrupa’daki gibi “medeni bir toplum” talebi içinde olan bizimkilerin katkısını unutmamak gerekir. Bu gün de ağırlıklı olarak işlendiği gibi, geçmişte de “din kardeşliği” anlamında benzer ilişkiler geliştirilmişti. Gel gelelim o dönemde de, Arap liderlerin bize değil, bizim siyasilerimizin “Arap liderlere” hayranlığı, o kadar netti ki; bir büyüğümüzün Türkiye’ye olmadık lafı söyleyen Kaddafi karşısındaki “ezik” tutumuna akıl erdirememiştik.
***
Geçmiş iktidarların Arap dünyası ile ilişkilerinin zayıf kalmasının diğer bir önemli sebebi de, büyüklerimizin, AB’ye girince derhal “muasır medeniyetlerin seviyesinin üzerine” çıkacağımızı zannetmesidir… Tabii bunda batının, Türkiye’yi daha iyi tokatlamak ve oyalamak için, bir gösterip-bir çektiği, “Batıya entegre olmuş Türkiye” imajını da unutmamak gerekir. Bugün, her ne kadar beğenmesek de, kızsak da; “Sarkozy gibi kıvırtmadan” gerçekleri söyleyen yani “AB’ye giremezsiniz!” diyen batılı liderler ve de, “dışa bağımlı ekonomik maceramızın” zorladığı dış pazar arama mecburiyeti, dünyada “bizi kabul eden” ülkelerin de varlığını keşfetmemizi sağladı o kadar.
***
Ancak şunu kabul etmek gerekir ki; “monarşi” ile idare edilen Arap halklarının Türkiye’ye olan hayranlığının sebebi, AKP ve liderine duyulan hayranlıktan çok daha ötededir… Bu hayranlığın esas sebebi; yarım yamalak laikliği ve demokrasisi ile Türkiye’nin medeni alemdeki yerinin demokrasinin başarısı olduğunu bilmesidir. Özeti ezilen halkların “demokrasi ile yönetilmeye” duyduğu özlemdir. Anadolu halkı bundan seksen küsur yıl önce, “Atatürk devrimleri” diye bilinen, “Harf Devrimi, halifeliğin kaldırılması, saltanatın kaldırılması, yeniden idari teşkilatlanma, Cumhuriyetin ilanı, Şapka ve Kıyafet Devrimi, Soyadı Kanununun çıkartılması, kadın haklarının tanınması, takvim ve saat ölçülerde değişiklik, Medeni Kanunun kabulü ve Eğitim- Öğretim Devrimi”ni “ demokratik yaşama geçme uğruna yarım yamalak da olsa sindirememiş olsaydı, bugün o hayranlığın yerini ne alırdı bilemem. Kaldı ki, siyasi tercihini yani “demokrasiyi” ihraç edemiyorsan, bu günkü anlamı ile yakınlaşmaların “halkların kardeşliğini” sağlaması açısından hiçbir önemi yoktur. Çünkü, demokrasiyi ve laisizmi “evrensel değerleri” yerine kendi inançları ve kafalarına göre yorumlayan, bencil “sözde demokrat”ların kendi görüş ve çıkarları doğrultusunda kuracakları ilişkiler sığ ve tutarsız olur.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder