Türkçe’de tam karşılığın tespit edilmemişse de; “insanı yıldırmak” için “bilinçli” yapılan davranışlar “silsilesi” de diyebileceğimiz “Mobbing”, özellikle hiyerarşik yapılanmış yani (ast-üst ilişkisi olan) gruplarda ve kontrolün zayıf olduğu örgütlerde, gücü elinde bulunduran kişinin ya da grubun, diğerlerine psikolojik yollardan, uzun süreli sistematik baskı uygulamasıdır. (Latince’de; psikolojik şiddet, baskı, kuşatma, taciz, rahatsız etme veya sıkıntı vermek.) Bizde ise daha çok “işyerlerindeki cinsel tacizi” anlatmak için kullanılıyorsa da aslında, bizim ülkemizde “taciz” sıradan bir durumdur ve artık kurumsallaşma eğilimindedir. Örneğin, aklınızdan geçen yanlış bir düşünce veya yazdığınız herhangi bir yazı veya internette gönderdiğiniz bir mail yüzünden, hem de mahkeme kararı ile her an kapınız çalınıp göz altına alınabilirsiniz. İşte yaşantımıza büyüklerimizin çabaları ile eklenen, bu “endişe motifleri, devletin “mobbing” uygulamasının ta kendisidir. ***
Çünkü mobbing, her şeyden önce duygulara yapılan bir saldırıdır. Yaş, ırk, cinsiyet ayrımı gözetmeden, taciz etme ve kötü davranış yoluyla herhangi bir kişiye yönelen saldırganlıktır. Kişiyi iş yaşamından dışlamak hatta “hayattan dışlamak” amacıyla, kasıtlı olarak yapılır. Egemenler ima ve alayla, karşısındakinin toplumsal itibarını düşürmeye yönelik, saldırgan bir ortam yaratır ve hedefi bezdirir. Yapılan araştırmalar mobbingin, kâr amacı gütmeyen kuruluşlarda daha yaygın olduğunu, “özellikle çalışanların yüksek işsizlik yüzünden değersiz görülmesinin” mobbingin artmasının en önemli etkeni olduğunu göstermiştir. Organizasyon bozukluğunun fazla olduğu kurumlarda, “disiplin, verimliliği artırma” gibi nedenler öne sürerek meşrulaştırılır. Tıpkı devletin halkı üzerine uyguladığı mobbingi, kurumlarının “bilgi-belge toplamak” adı altında meşrulaştırmaya çalıştığı gibi…
***
İşyerinde psikolojik tacize uğrayan bir kadın çalışanın Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Ömer Dinçer’e gönderdiği mektup üzerine, Başbakanlık bir “mobbing genelgesi” yayınladı. Hoş bu genelge kadıncağızın derdine derman olamamışsa da; temmuz 2012 den itibaren, artık “işveren çalışanını diğer çalışanlarına karşı da her türlü duygusal tacizden korumak için tüm önlemleri alması gerekecek. Aksi halde kişilik haklarına saldırıdan dolayı çalışanının uğradığı tüm zararı ödemek zorunda kalacak. Buna; işyerinde cinsel tacizin TCK’da 3 yıl cezası olduğunu da eklersek, bu yasa ile bayanların işyerindeki cinsel tacizden bir nebze de olsa, kurtarılabileceğini söyleyebiliriz de Silivri’de görülen “ucu açık davalar” yüzünden yıllardır tutuklu kalanlar ne olacak?
***
Gelgelelim “Ele verir talkımı, kendi yutar salkım” misali ortada öyle bir “devlet tacizi” var ki, akıllara zarar ve dünyada örneği yok. Sakın Milli Eğitim eski Bakanı Hüseyin Çelik tarafından 2003 ile 2009 yılları arasında 11 kez görevinden alınan Milli Eğitim Müdürü “Fevzi Budak’tan” bahsettiğimi falan zannetmeyin. Şırnak, Muş, Kütahya, Çanakkale, Ankara ve İstanbul gibi kentlere müdür veya öğretmen olarak atanıp her defasında Erzurum Birinci İdare Mahkemesi'nin kararı ile görevine dönen Budak olayı zaten bir efsane… Benim bahsettiğim, dillere destan yatak odalarına kadar ulaşan “telefon dinlemeleri” falan da değil. Henüz basılmamış “İmamın Ordusu” kitap taslağı yüzünden gözaltına alınanları, bunların ailelerini, basılan işyerlerini, buradan ekmek yiyen insanları devletin uyguladığı mobbingden acaba hangi yasa koruyacak?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder