EVET Mİ, HAYIR MI?

Referandum turları başladı başlamasına da, liderlerin yaptığı konuşmalar referandumun içeriğini halka anlatmak yerine liderlerin birbirine bağırıp çağırmasına dönüşünce, halkın “referandumun getiri ve götürüler” üzerindeki “dikkati” de dağılmış oldu. Bu hengame arasında, “iktdarın aksine” muhalefetin, binbir zorluk ve emekle düzenleyebildiği mitinglerin, “Anayasa değişikliklerinin sakıncalı yanlarını halka anlatmak” olan amacından, neredeyse vazgeçilmiş görüntüsü ortaya çıkıyor. Böylece muhalefet ve özellikle “sakin güç” olarak bilinen Sayın Kemal Kılıçdaroğlu, iktidarın uyguladığı, “köşeye sıkıştığında” konuyu değiştirme, uzlaşma havasına girme ve “masum” pozları takınma “taktiğinin” maalesef kurbanı durumuna düşmektedir..

***

Şu bir gerçek ki “Evet mi hayır mı?” kampanyasının bu güne kadar en başarılısı AKP’dir. Bunun en belirgin örneği de bir CHP’li milletvekili ve bir belediye başkanına “evet” dedirtmeleridir. AKP’nin bu hamlesi ile her ne kadar CHP içindeki, “AKP’den nemalanan Truva atları” yavaş yavaş ortaya çıkıyorsa da, bu tür insanların ortaya çıkartılması ve “renklerini tercih etmek zorunda bırakılması” AKP’nin ne kadar ciddi bir sorunla karşı karşıya kaldığının en önemli belirtisidir. AKP için “kalenin içinden haber getiren posta güvercinlerini” kesip yemek gibi bir şey… Özetlersek “evet” başarılı fakat “hasar” büyüyor.

***

Şu durumda muhalefetin, iktidarla yaptığı boş muhabbetlerden kaçınıp, miting meydanlarında “Halk oylamasının sakıncalarından” başlayıp, Anayasa değişiklikleri arasında, demokrasinin gereği olan “dokunulmazlıkların kalkması ve lider sultasını kaldıracak, seçim sistemi değişikliklerinin” neden olmadığının daha etkin bir biçimde işlemesi gerekir. Yüzde 10 barajının kalkması dile getirildiğinde, Tayyip Bey’in “koalisyonlar döneminde istikrar olmadığını” söyleyerek “reddetmiş” olmasının ne kadar “demokrat” bir yaklaşım olduğu da halka anlatılmalıdır. Öte yandan özellikle CHP’nin hedeflediği Anayasa değişiklikleri örneğin, demokrasinin ve iç huzurun tesisinde önemi inkar edilemeyecek bir beklenti olan “seçim barajının %7’ye çekilmesinin” neden gerekli olduğu üzerinde durulmalıdır.

***

Darbe Anayasası ile zaten iktidara “yarı bağımlı” olan yargının, yapılacak değişikliklerle iktidar partisine nasıl tam bağımlı hale getirilmeye çalışıldığı, memura toplusözleşme adı altında “ebedi olarak grev yasağı” konduğu gibi, toplu sözleşme hakkının iplerinin de bu günkü gibi yine iktidarın elinde kalacağı anlatılmalıdır. Bunun yanında “Greve katılan işçilerin ve sendikanın kasıtlı veya kusurlu hareketleri sonucu grev uygulanan iş yerinde neden oldukları maddi zarardan sendikaların sorumlu tutulmaması” hatta “sendika” lafının yasadan kaldırılması yani bir grev sırasında işyerinde doğacak zararların doğrudan işçiye ödetileceği konusu da miting meydanlarında açılmalı devletin “resmi olarak grev kırıcı”lığını yüklendiği anlatılmalıdır.

***

Liderlerin konuşmalarını, lider ya da danışmanlarının talepleri doğrultusunda bir ekip hazırlar. Sayın muhalefet liderlerinin de muhakkak ki böyle bir ekipleri vardır. Önemli olan bu ekibi yönetenlerin, mitingin yapılacağı illerin nabzını iyi tutması, amacı ve günceli kaçırmaması, liderini yakından takip ederek, “boş tartışmalardan ve gereksiz konuşmalardan” çekip çıkarması gerekir. Tabii ki bu günlerde liderler birşeyler anlatıyor. Gelgelelim bu anlatılanların kürsüden söylenip unutulmaması için en az iktidar kadar yaratıcı taktikler uygulamak gerekir. Oysa ortalıkta “çözümsüz tartışmalar” dışında, farklı bir durum örneğin, anayasa değişiklikleri kabul edilirse, vatandaşı maddi olarak etkileyecek çarpıcı bir örnek ortaya atılamamıştır. Eğer bu günlerde olduğu gibi muhalefet liderleri ağızlarına geldiği gibi didişmeye devam ederlerse, “sempatizanları karşısında” korkarım ki inandırıcılıklarını kaybedeceklerdir.