İnsan topluluklarının yerleşik hayata geçmesi yani sınırları kesin olarak belirlenmiş alanlarda yaşamak zorunda kalmaları, farklı etnik kökenleri olan toplulukların bir arada yaşama zorunluluğunu ortaya çıkarmıştır. Dolayısıyla bu toplulukların birbirlerine uyum sağlaması, alışması süreci ortaya çıkmış sonuç olarak da, üniter devlet diye isimlendirilen “merkeziyetçi, birleştirici, birlikten yana” yönetim modeli de, bu zorunluluğun bir gereği olarak tercih edilmiştir.
Entegrasyon kelimesinin anlamını araştırdığınız zaman, birçok anlamının yanında, “farklı etnik kökene veya inanca sahip fakat, bir arada yaşama zorunluluğu olan insan topluluklarının, birbirleri ile uyum sağlaması, alışması ve bütünleşmesi” olduğunu görürsünüz.
Bu durumda, toprak bütünlüğü esas alınınca, merkeziyetçi ve birleştirici bir siyasi örgütlenmenin yani “üniter devlet modelinin” oluşturulması doğaldır. Demek ki; üniter devlet modelinin olmazsa olmazı, orijinleri farklı bile olsa geleceklerini beraberce belirlemeye karar vermiş topululukların, bir milleti oluşturmak üzere, kültürlerini koruyarak yani birbirlerini oldukları gibi kabul ederek, karşılıklı güvene dayalı bir işbirliği içinde yaşamalarıdır. Buradaki nüans ise, tüm farklılıklara rağmen, bir millet olunabilmesi için ortak bir dil, tarih, duygu, gelenek görenek yaratabilme adına ortak değerlerin üretilmesidir. Bu değerler üretilirken, devletin yönetim organlarının görevi; iç ve dış güvenliği, adaleti sağlayarak vatandaşların her türden hürriyetini güvence altına almak, vatandaşları arasındaki yaşam standartları da dahil olmak üzere, her türden farklılıkları azaltmaktır. Bu durumda, üniter devlet modelinde “millet” kavramının pekişmesi için, devletin yönetim kurumlarının bazı görevlerini, ivedilikle ve dikkatle uygulaması gerekir. Bunlardan ilki, eğitim ve öğretimin yaygınlaştırılmasıdır. İkincisi; insan haklarına saygının sağlanması. Üçüncüsü ise işsizlik ve yoksulluğun önlenmesidir ki, işsizlik ve yoksulluğun önlenmesi, vatandaşlar arasındaki farklılıkların azaltılmasının en kestirme yoludur.
Bugün dünyada gerçekleştirilmesi için çaba gösterilen kültürler, medeniyetler , felsefeler ve dinler arası diyalogun geliştirilmesi, güven ve karşılıklı işbirliğine dayalı kültürel ilişkilerin kurulması yolundaki çalışmalar tüm hızıyla sürerken bizim yüzlerce yıldır bir arada yaşayan, kültürel varlıkları gelenek ve görenekleri birbirine girmiş, artık bir millet olmuş topluluklarımız arasında, üniter devlet olgusunun kuralları içinde benzeri diyalogların kurulması, yani bu vatandaşların birbirlerini oldukları gibi kabul etmesi çok mu zordur? Tabii ki hayır. Ancak, toplumların uyum içinde, bir arada yaşamasını sağlayan en önemli etkenin toplumun ekonomik gücü olduğu, ABD ve AB ülkelerinin kendi yayılmacı ve sömürücü idealleri için yaptıkları araştırmalarla ortaya çıkmıştır. Öyle ki yoksulluk ve işsizliğin hüküm sürdüğü toplumlarda, din dahi bütünleştirici etkisini kaybetmektedir. Kısacası “din kardeşliği” hikayesi hayatın gerçekleri karşısında iflas etmiştir. Zaten bu ülkelerin Orta Doğuda cirit atmaları bunun en önemli göstergesidir.
Bu bilindiği içindir ki, halkların kaynaşmasını, ülkenin güçlenmesini çıkarlarına uygun bulmayan odaklar, ülkenin ekonomik gücünün arttığı her dönemde başımıza bir bela sarmakta, Doğu ve Güneydoğuya yapılan yatırımlar bir taraftan teröristler, diğer taraftan feodal güçler tarafından sabote edilmekte, talan edilmekte, mühendisler, öğretmenler vs kaçırılıp öldürülmekte, iş makineleri, okullar, karakollar yakılmakta, toprak ağaları yatırım için verilen kredileri yağma etmekte, böylece bu bölgelerde yatırımlar engellenmekte, insanlar bir dilim ekmeğe muhtaç edilmektedir. Dolayısıyla hala bir millet olamadığımızı düşünen liderlerimizin, önce ekonomik şartları acilen düzenlemeleri gerekecektir. İşsizliğin önlenebildiği oranda bütünleşme hızlanacak, toplumlar bir arada yaşamanın verdiği kuvveti daha güçlü hissedeceklerdir. Malum; “Tok insanların hayalleri, aç insanların ise karabasanları olur”.
Entegrasyon kelimesinin anlamını araştırdığınız zaman, birçok anlamının yanında, “farklı etnik kökene veya inanca sahip fakat, bir arada yaşama zorunluluğu olan insan topluluklarının, birbirleri ile uyum sağlaması, alışması ve bütünleşmesi” olduğunu görürsünüz.
Bu durumda, toprak bütünlüğü esas alınınca, merkeziyetçi ve birleştirici bir siyasi örgütlenmenin yani “üniter devlet modelinin” oluşturulması doğaldır. Demek ki; üniter devlet modelinin olmazsa olmazı, orijinleri farklı bile olsa geleceklerini beraberce belirlemeye karar vermiş topululukların, bir milleti oluşturmak üzere, kültürlerini koruyarak yani birbirlerini oldukları gibi kabul ederek, karşılıklı güvene dayalı bir işbirliği içinde yaşamalarıdır. Buradaki nüans ise, tüm farklılıklara rağmen, bir millet olunabilmesi için ortak bir dil, tarih, duygu, gelenek görenek yaratabilme adına ortak değerlerin üretilmesidir. Bu değerler üretilirken, devletin yönetim organlarının görevi; iç ve dış güvenliği, adaleti sağlayarak vatandaşların her türden hürriyetini güvence altına almak, vatandaşları arasındaki yaşam standartları da dahil olmak üzere, her türden farklılıkları azaltmaktır. Bu durumda, üniter devlet modelinde “millet” kavramının pekişmesi için, devletin yönetim kurumlarının bazı görevlerini, ivedilikle ve dikkatle uygulaması gerekir. Bunlardan ilki, eğitim ve öğretimin yaygınlaştırılmasıdır. İkincisi; insan haklarına saygının sağlanması. Üçüncüsü ise işsizlik ve yoksulluğun önlenmesidir ki, işsizlik ve yoksulluğun önlenmesi, vatandaşlar arasındaki farklılıkların azaltılmasının en kestirme yoludur.
Bugün dünyada gerçekleştirilmesi için çaba gösterilen kültürler, medeniyetler , felsefeler ve dinler arası diyalogun geliştirilmesi, güven ve karşılıklı işbirliğine dayalı kültürel ilişkilerin kurulması yolundaki çalışmalar tüm hızıyla sürerken bizim yüzlerce yıldır bir arada yaşayan, kültürel varlıkları gelenek ve görenekleri birbirine girmiş, artık bir millet olmuş topluluklarımız arasında, üniter devlet olgusunun kuralları içinde benzeri diyalogların kurulması, yani bu vatandaşların birbirlerini oldukları gibi kabul etmesi çok mu zordur? Tabii ki hayır. Ancak, toplumların uyum içinde, bir arada yaşamasını sağlayan en önemli etkenin toplumun ekonomik gücü olduğu, ABD ve AB ülkelerinin kendi yayılmacı ve sömürücü idealleri için yaptıkları araştırmalarla ortaya çıkmıştır. Öyle ki yoksulluk ve işsizliğin hüküm sürdüğü toplumlarda, din dahi bütünleştirici etkisini kaybetmektedir. Kısacası “din kardeşliği” hikayesi hayatın gerçekleri karşısında iflas etmiştir. Zaten bu ülkelerin Orta Doğuda cirit atmaları bunun en önemli göstergesidir.
Bu bilindiği içindir ki, halkların kaynaşmasını, ülkenin güçlenmesini çıkarlarına uygun bulmayan odaklar, ülkenin ekonomik gücünün arttığı her dönemde başımıza bir bela sarmakta, Doğu ve Güneydoğuya yapılan yatırımlar bir taraftan teröristler, diğer taraftan feodal güçler tarafından sabote edilmekte, talan edilmekte, mühendisler, öğretmenler vs kaçırılıp öldürülmekte, iş makineleri, okullar, karakollar yakılmakta, toprak ağaları yatırım için verilen kredileri yağma etmekte, böylece bu bölgelerde yatırımlar engellenmekte, insanlar bir dilim ekmeğe muhtaç edilmektedir. Dolayısıyla hala bir millet olamadığımızı düşünen liderlerimizin, önce ekonomik şartları acilen düzenlemeleri gerekecektir. İşsizliğin önlenebildiği oranda bütünleşme hızlanacak, toplumlar bir arada yaşamanın verdiği kuvveti daha güçlü hissedeceklerdir. Malum; “Tok insanların hayalleri, aç insanların ise karabasanları olur”.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder