Geçenlerde çok bilinen bir televizyon kanalında, imajını devre uydurmuş, bir ana haber bülteni sunucusunun Türk ve Kürt çocuklarını biraraya getirdiği söyleşi proğramında , onların Kürt açılımı ile ilgili tartışmalarına şahit oldum inanın iki gündür aklımdan çıkmıyor. Türk çocuklarının birleştirici, kucaklayıcı, kendindenci yaklaşımları karşısında Kürt çocuğunun verdiği cevap karşısında nasıl bir zavallı durumuna düştüklerini görmenizi isterdim. İsterdim ki açılım, kardeşlik, vatan, millet, falan filan söylemlerinin nasıl bir hikaye olduğunu göresiniz.
Çoğunlukla çocuklar PKK ile Kürtlerin ayrı düşünülmesi gerektiğini, tüm Kürtleri PKK gibi algılamanın yanlış olacağını, açılım yapılacaksa açık açık adının PKK açılmı olması gerektiği gibi görüşler ileri sürerken Kürt olduğunu söyleyen bir çocuğumuz PKK yı askeri güçleri gördüğünü, Türklerin Atatürk’ü gibi Kürtlerin liderinin de teröristbaşı olduğunu çok net bir şekilde söyledi. Eminim ki bu kadar konuşmadan çocuklarımızın aklında kalacak olan bu diyaloğlar olacaktır.
Özetlersek; siz kendinizi boşuna yormayın açılım yapacaksanız Apo’nun dediklerini yapın aksi halde sırtımızı yasladığımız dağda bir kuvvetimiz var, dedi. İnanın onun adına daha çok üzüldüm. Nasıl ve nerede yapılmış bir propagandanın etkisi böyle bir söyleme sebeb olabilir ki? Daha ortaöğrenim çağınadaki bu genç şimdiden eğitimini almış, dağa hazır görünüyor. Okullarımızda gençlerimiz, vatanını, milletini seven, Anayasaya ve insan haklarına saygılı, Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlı, Türkiye Cumhuriyetine karşı görev ve sorumluluklarını bilen vatandaşlar olarak yetiştirilemiyor mu? Ne oluyor, yoksa okullarımızda meydan boş mu bırakıldı. Açılım hikayesi ile köpekler başı boş bırakılıp, taşlar bağlandı mı yoksa?
Ve proğramın yöneticileri, bu mesajların verilmesini bu ayrışmanın bu yaşlardaki çocuklar arasında da derinleşmesini sağlama görevini en güzel şekilde yerine getirdi. Düşünün bir kere aynı okula giden bu çocuklar arasınadaki farklılaşmanın derinleşmesinin kime ne faydası olur? Yine ilköğretim okullarında, liselerde, üniversitelerde çatışmalar, kavgalar, kaybedilen yıllar. Hepsini bir kenara bırakalım böyle bir demokrasi anlayışı nerede var. Yapılan proğramların birleştirici, bütünleştirici olmasının sağlanması gerekmez mi? Okullarda bu kadar nesil, zaten ayrıştıran, bölen, kavgalarla geçip gitmedi mi? Devletin uyguladığı yanlış polikalarla düşülen bu durumun yeni nesillere de sirayet etmesinin önüne geçmenin yolu bu mudur?
Uzun yıllardan beri Türk Milli Eğitimin hedefi olan “Türk vatandaşlarının ve Türk toplumunun refah ve mutluluğunu artırmak; öte yandan millî birlik ve bütünlük içinde iktisadî, sosyal ve kültürel kalkınmayı desteklemek ve hızlandırmak ve nihayet Türk Milletini çağdaş uygarlığın yapıcı, yaratıcı, seçkin bir ortağı yaptırmaktır.” cümlesini gözardı eden zihniyetlerin eğitim öğretimde yaptıkları tahribatın sonucudur bu. Amaçların ve hedeflerin gözartı edildiği bu ülkede, “bağımsız ve bağlantısız olarak ülkeyi bize miras bırakan gerçek kaplanların”, bıraktığı izler silinmeye kalkılırsa, bugün yaşadığı güzellikleri farkedemeyen zavallıların “kağıttan kaplanlar” yaratması muhtemeldir ve malesef öyle de olmaktadır. Gelgelelim unuttukları birşey vardır, klavuzu karga olanın burnu pislikten kurtulmaz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder