KESKİN SİRKE KÜPÜNE ZARAR VERİR
Geleneksel tanımlara baktığımız zaman, “ulus” kelimesi, “kökü, tarihi, gelenekleri ve genellikle ortak dili olan ve aynı sınırlar içinde yaşayan insanların tümü” olarak tanımlanır. Dikkat ederseniz, ortak dil konuşulmasının “genellikle” denilerek, ikinci plana atıldığı bu ve benzeri tanımlamalarda, “etnik köken” kavramı ise ön plana çıkartılmıştır. Tabii bu durumda ülkelerin sınırlarının uluslar arası antlaşmalarla çoktan belirlendiği bu günkü dünya düzeninde, her ulusa bir devlet düşmediğine göre, ulusların bir arada yaşaması bir zorunluluk olarak ortaya çıkmış, böylece, bir, birden, birlikten yana, birleştirici, bütünleyici gibi anlamları içeren üniter kavramı, özellikle Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş aşamasında temel bir ilke olarak kabül görmüştür.
Ancak, sadece anayasamızın 3. Maddesindeki gibi “Türkiye Devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür” yani “Üniter Devleti” işaret etmekle, uluslar, haklar veya topluluklar arasında birlik sağlanamaz. Çünkü bildiğiniz gibi devlet hukuksal bir varlıktır. Hukuk diye özetlenen yasalar bütününün olmadığı durumda, toplum düzenini sağlanması, devletin gücünün hissedilmesi de, ilkelerinin kökleşmesi de mümkün olmaz. O yüzden Anayasalar onlarca maddeden oluşur. Ve ancak orada belirlenen ve temel olarak “birey hakları” esas alınan, yüzlerce ilke ile, önce bireylerin hak ve özgürlükleri eşitlenir. Böylece toplumların birbirlerine kaynaşması sağlanır. Dolayısıyla “üniter devleti” oluşturan öğelerin, millet meclislerini oluşturan temsilcilerinin baştan onay verdiği ve oluşturduğu Anayasanın temel maddeleri öyle her özel durumda değiştirilecek metinler değildir. Çünkü bunların enternasyonal bir anlamı ve son halini alıncaya kadar geçirdiği evrimsel bir süreç vardır. Dolayısıyla üniter devletlerin ayakta kalması hukuk kurallarına bağlı olmaktan geçer. Ayet mi bunlar diyerek küçümsemek, temel maddeler üzerinde değişiklik yapmaya kalkışmak, devletin yapısını yozlaştırıp bölünmesine sebep olabilecek bir aşamadır ki; buna çoğunluğun oylarını alan iktidarların, cesaret edebileceğini sanmıyorum.
Üniter yapıdaki devletlerde, birlikte yaşayan ulusların genetik ve kültürel varlıklarının birbirini etkilemesinin doğal sonucu olarak da uzun bir süreç içinde birbirini kabul eden ortak bir dil ve kültürü olan yeni bir ulus doğar ki bir arada yaşamanın, birbirini kabullenmenin, “yeni bir ulus devlet” doğuracağını tahmin edebilmek gerekir. Kaldı ki, ortada, sınırların olmadığı dönemlerde bile, bir arada yaşamayı kabullenmiş, kader birliği yapmış, Osmanlı döneminde bile, sadece savaşlarda hatırlanan, hor görülen, ümmî bırakılan Anadolu’nun farklı etnik kökenden de olsa, çilekeş Müslüman halkı vardır. Çoğunluğu, yüzyıllardır bir arada yaşayan ve dayanışma içindeki bu iki halktan oluşan, Türk Ulusunun bugün ayrıştırılmaya çalışılmasının altında, başka hikayeler aramak gerekir. Ne olmaktadır, ne değişmektedir de Kürtlerin özgürlük taleplerinde yeniden şiddetli bir artış olmuştur, yoksa yeryüzünde daha özgür yaşayabilecekleri bir ülke buldular da oradaki özgürlükleri mi talep ediyorlar? Yasalara aykırı, devletin birlik ve bütünlüğünü tehdit eden, terörist faaliyetler yürütenlerin tutuklanmaları karşısında, dokunulmazlık zırhına bürünüp, tarihi direnişler örgütleyeceklerini ilan eden, devletin tüm birimlerine fütursuz tehditler savuran, kendini dev aynasında gören, devlete “posta koyan”, meclisteki bölücülerin ve ağa babalarının bu güne kadar gerçekleştirdiği onlarca isyan ve kalkışmanın sonunda yine zarar gören aldattıkları, kullandıkları, kendi insanları olmuştur.
Neticede, keskin sirke küpüne zarar verir.
Geleneksel tanımlara baktığımız zaman, “ulus” kelimesi, “kökü, tarihi, gelenekleri ve genellikle ortak dili olan ve aynı sınırlar içinde yaşayan insanların tümü” olarak tanımlanır. Dikkat ederseniz, ortak dil konuşulmasının “genellikle” denilerek, ikinci plana atıldığı bu ve benzeri tanımlamalarda, “etnik köken” kavramı ise ön plana çıkartılmıştır. Tabii bu durumda ülkelerin sınırlarının uluslar arası antlaşmalarla çoktan belirlendiği bu günkü dünya düzeninde, her ulusa bir devlet düşmediğine göre, ulusların bir arada yaşaması bir zorunluluk olarak ortaya çıkmış, böylece, bir, birden, birlikten yana, birleştirici, bütünleyici gibi anlamları içeren üniter kavramı, özellikle Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş aşamasında temel bir ilke olarak kabül görmüştür.
Ancak, sadece anayasamızın 3. Maddesindeki gibi “Türkiye Devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür” yani “Üniter Devleti” işaret etmekle, uluslar, haklar veya topluluklar arasında birlik sağlanamaz. Çünkü bildiğiniz gibi devlet hukuksal bir varlıktır. Hukuk diye özetlenen yasalar bütününün olmadığı durumda, toplum düzenini sağlanması, devletin gücünün hissedilmesi de, ilkelerinin kökleşmesi de mümkün olmaz. O yüzden Anayasalar onlarca maddeden oluşur. Ve ancak orada belirlenen ve temel olarak “birey hakları” esas alınan, yüzlerce ilke ile, önce bireylerin hak ve özgürlükleri eşitlenir. Böylece toplumların birbirlerine kaynaşması sağlanır. Dolayısıyla “üniter devleti” oluşturan öğelerin, millet meclislerini oluşturan temsilcilerinin baştan onay verdiği ve oluşturduğu Anayasanın temel maddeleri öyle her özel durumda değiştirilecek metinler değildir. Çünkü bunların enternasyonal bir anlamı ve son halini alıncaya kadar geçirdiği evrimsel bir süreç vardır. Dolayısıyla üniter devletlerin ayakta kalması hukuk kurallarına bağlı olmaktan geçer. Ayet mi bunlar diyerek küçümsemek, temel maddeler üzerinde değişiklik yapmaya kalkışmak, devletin yapısını yozlaştırıp bölünmesine sebep olabilecek bir aşamadır ki; buna çoğunluğun oylarını alan iktidarların, cesaret edebileceğini sanmıyorum.
Üniter yapıdaki devletlerde, birlikte yaşayan ulusların genetik ve kültürel varlıklarının birbirini etkilemesinin doğal sonucu olarak da uzun bir süreç içinde birbirini kabul eden ortak bir dil ve kültürü olan yeni bir ulus doğar ki bir arada yaşamanın, birbirini kabullenmenin, “yeni bir ulus devlet” doğuracağını tahmin edebilmek gerekir. Kaldı ki, ortada, sınırların olmadığı dönemlerde bile, bir arada yaşamayı kabullenmiş, kader birliği yapmış, Osmanlı döneminde bile, sadece savaşlarda hatırlanan, hor görülen, ümmî bırakılan Anadolu’nun farklı etnik kökenden de olsa, çilekeş Müslüman halkı vardır. Çoğunluğu, yüzyıllardır bir arada yaşayan ve dayanışma içindeki bu iki halktan oluşan, Türk Ulusunun bugün ayrıştırılmaya çalışılmasının altında, başka hikayeler aramak gerekir. Ne olmaktadır, ne değişmektedir de Kürtlerin özgürlük taleplerinde yeniden şiddetli bir artış olmuştur, yoksa yeryüzünde daha özgür yaşayabilecekleri bir ülke buldular da oradaki özgürlükleri mi talep ediyorlar? Yasalara aykırı, devletin birlik ve bütünlüğünü tehdit eden, terörist faaliyetler yürütenlerin tutuklanmaları karşısında, dokunulmazlık zırhına bürünüp, tarihi direnişler örgütleyeceklerini ilan eden, devletin tüm birimlerine fütursuz tehditler savuran, kendini dev aynasında gören, devlete “posta koyan”, meclisteki bölücülerin ve ağa babalarının bu güne kadar gerçekleştirdiği onlarca isyan ve kalkışmanın sonunda yine zarar gören aldattıkları, kullandıkları, kendi insanları olmuştur.
Neticede, keskin sirke küpüne zarar verir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder