SESSİZ ÇOĞUNLUK HALA SESSİZ

“Kılıçdaroğlu mezhep yakınlığı dayanışmasıyla mı Suriye’ye sahip çıkıyor?” diyebilen insan müsveddelerine de; faşist ruhuna ters düştüğü halde demokrasi havarisi kesilip “Bu memlekette Kürt Sorunu vardır” diyene de; Hrant Dink cinayetinin ardından bu ırkçılık kokan eyleme “Hepimiz Ermeniyiz” diye pankart açanlara da; hep aynı nedenle karşı çıktık. Farklılıkları derinleştirmeyin! Rahmetli Hrant’ın cenazesinde “Hepimiz insanız” pankartları açılsaydı verilen mesaj daha mı az çarpıcı olurdu? Ya da; “Bu memlekette düşünce, seçme-seçilme, kişi dokunulmazlığı, özel yaşamın gizliliği sorunu vardır” dense idi, daha mı az şey anlaşılırdı. Ya da; “Kürt- Ermeni- Romen vs. açılımları” yapılacağına “Temel hak ve özgürlükler açılımı” yapılsa bu ülke halkı için daha “insani ve vicdani” olmaz mıydı? Elbette olurdu da, maalesef birçok konuda ne liderlerde doğru tavırlar gelişti, ne de toplum doğru bir tepki verebildi…


***

Ülke için en hayati konularda bile “pasaklılık ve münzevi tavır” yukardan aşağı kanser gibi yayıldı. Ve geldik bu güne. Suriye halkı için “insani ve vicdani tavır” ortaya koyduğunu iddia eden Ustaların 10 yıldır kendi halkına gösterdiği tavırda ne insaf vardır ne de vicdan. İzledikleri yanlış politikalar yüzünden memlekette vekillerimize dahi “kapalı alanlar” oluşmasına sebep oldular. Ülkenin birçok yerine milletin temsilcileri bile kaçırılma-taciz korkusundan gidememektedir. Gidebildikleri yerlere de herhalde “adam yerine konmadıklarından” iktidar tarafından sokulmamaktadır. Öte yandan; emekli asker Osman Pamukoğlu “Hakkâri elimizden çıktı” deyince, edilmeyen hakaret kalmamıştı da, Barış ve demokrasinin lafta sözcüsü Selahattin Demirtaş’ın Şemdinli-Çukurca arasını terör örgütünün kontrolü altında olduğu, TSK’nin değil, PKK’nın o bölgede operasyon yaptığı iddialarına, henüz bir yanıt veren çıkmadı. Aslında biz de, PKK’dan madalya bekleyen Demirtaş’ın bu masalına kafa yormazdık da, işin içine, Suriyeli muhalifler ve ajanların adeta işgal ettiği Hatay’ın Apaydın Kampına, vekillerimizin alınmayışı, üstüne üstlük geçen hafta meclisi toplantıya çağırmaya gerek görmeyen Meclis Başkanının “milli mutabakat çağrısı” yapması girince, “Ne oluyoruz, nereye gidiyoruz?” dedik. Gelgelelim neye yarar ki; bizim sessiz çoğunluk hala sessiz…

***

Sadece saydığımız konularda da değil. Sükûnet ve kadercilik toplumsal hayatın her alanında hüküm sürüyor. Milletin ordusunun komutanları “suç örgütü kurma” suçlaması ile tutuklu. Tık yok… PKK ile meclisteki uzantıları kucak kucağa, aldıran yok… Pahalılık almış başını gidiyor, kafaya takan yok. Ustaların vicdanı falan yok ki, dışarıya 1,6 TL’ye sattıkları benzini 4,5 TL ye satarken sızlasın. Mahkemelerimiz desen “Parasız eğitim” isteyen öğrencilere 8 yıl 5 ay ceza verirken, “Parasız eğitime geçiş talimatı” veren Usta’yı alkışlıyor. Aynı nedenle ceza alan öğrencileri hala içeride tutan yargıçlar acaba hiç üzülmez mi? Birinci ve açık öğretimden katkı payını kaldıranların, 2. öğretimde 1.öğretimin üç misli olan katkı paylarının aynı kalmasına göz yummaları acaba ne kadar insani ve vicdanidir? Dedik ya; pasaklılık ve aldırmazlık topluma kanser gibi yayıldı. Herkes olayları kendi penceresinden izliyor ve elbette manzaraları hiç değişmiyor.



DİREKTİFİ VEREN ADAM...

Her ne kadar bazıları; ancak “şehitlerimizin cenaze namazlarında” bir araya gelen liderlerin, sanki bir dahaki buluşmalarında terörün biteceği beklentisini topluma telkin ediyorsa da; aslında mümkün görünmeyen bu halin gerçekleşmesi durumunda bile, elbette böyle bir sonucu olmayacaktır.. Çünkü aralarından bir babayiğidin çıkıp da; “terör örgütü ve meclisteki uzantılarının” sonu gelmez taleplerini “açık açık”  kabul edebileceğini sanmıyorum. Öte yandan “ulusun vekillerinin” izlenen yol ve yöntem üzerine elbette söyleyecek sözü vardır, olmalıdır da. Gel gelelim iktidar, elinde tuttuğu “sınır ötesi harekat yetkisi” ile bile bu güne kadar Şemdinli/Umut Kitapevi’den-Oslo’ya- Kandil’den-Habur’a- açılımdan-saçılıma öylesine saçma sapan bir politika izlemiştir ki, milletin huzuruna çıkmaktan kaçmıştır. Oysa, bugün inkar edilemez biçimde “tırmanan terörle” de mücadelenin nasıl yapılması gerektiği hakkında, ulusun fikrini ifade edebileceği  yeğane kürsü, TBMM’sindedir.

***

Her ne kadar sorunun esas muhatabı “iktidar” olsa da halkı umursamayan faşist ruhlu liderlerle demokrasi  amaç değil araç olmanın ötesine gidemez…  Kaldı ki, izlenen iç ve dış politikalar yüzünden kördüğüme dönen bir ortamda özellikle Kuzey Irak ve Suriye kaynaklı terörist faaliyetlere muhatap kalmamız bizi haklı çıkarmaktadır.  Bizim ise yapabildiğimiz tek mücadele şekli, halkı oyalayan lakin, terör odaklarının kıs kıs gülerek izlediği “hava harekatları”. Neden? Çünkü biliyoruz ki; hiçbir savaşı hava kuvvetleri ile kazanamazsınız. Nihayi zafer kara harekatı ile elde edilebilir. Ve PKK’ya karşı elde edilen başarıların altında maalesef bu gün “darbe suçlamaları ile tutuklanan komutanların” terör yuvalarına yaptığı onlarca sınır ötesi oprerasyon yatar. Anlıyacağınız kalekollar falan hikayedir. Kalekollar ile yapılacak baskınlardaki can kayıplarını elbette önlersin de amaç; o karakola baskın yapılmasının önlenmesi değil midir? Peki,  iktidar sınır ötesi operasyonları neden yapamıyor? Çünkü Org. Özel’in de ifade ettiği gibi “ABD’nin izni olmadan Kandil’e operasyon yapılmaz.” Aslında hikayenin özeti de bu.  

***

Gelelim Sn.Bahçeli’nin son atraksiyonuna… “Korkma Kandil’i yerle bir etmek için Ülkücüler arkanda” feryatları her zaman olduğu gibi “olmayacak duaya amin” deyip iktidara, ileride gerçekleşebilecek mutlu birliktelikler için şimdiden selam çakmaktan öte bir anlamı yoktur. Çünkü; garip bir mazeretin ardına sığınıp meclisin toplanmasını engelleyenlerden biri de o idi. Bu çağrıyı “terör çerçevesinde” olaganüstü toplanan bir mecliste yapabilseydi belki de terör örgütü, 1 şehit- 5 gazi verdiğimiz Umurlu Karakolu’na 2 günde 3 kez saldırma cesareti bulamayacaktı. Belki de “1 Mart tezkeresinde” olduğu gibi  TBMM’nin yeni bir tarih yazacağını görecektik. Ne eylersin ki; muhalefet partisi lideri olmasına rağmen meclisin olağanüstü toplanmasına o da karşı çıktı. Ne de olsa direktifi veren adam, elinde beyzbol sopasıyla konuşuyordu…  

SABRIN SONU VARDIR DA TEVEKKÜLÜN YOKTUR

Ben de başkasının yalancısıyım… Hoca Nasrettin ormana kışlık odun yapmaya gider. Elinde balta,  gözüne kestirdiği bir ağacın kendine göre “münasip” bir dalına çıkıp kesmeye başlar. O sırada yolu o tarafa düşen biri, bakar ki Hoca bindiği dalı kesiyor;  “Ağam dikkat et, düşersin ha!” diye uyarır… Hoca lafı söyleyeni çaktırmadan bir süzer. Pejmürde, başıboş aylağın biri. Kulak asmaz, işine devam eder.  Gelgelelim bir süre sonra hocanın sıkletini çekemeyen dal, kırılır ve hoca olgun bir armut gibi yere yapışırken, uyarıyı yapan “uyuzun” aslında “Hızır Aleyhisselâm” olabileceği aklına düşünce de, oflaya puflaya peşine düşer… Garibanı yakalar ve yakasına yapışır. “Düşeceğimi bildin öleceğimi de bilirsin” der. Hocanın kendini “evliya” zannettiğini anlayan gariban öyle bir palavra sıkar ki; Hoca aklını başına alana kadar başına gelmedik hal kalmaz.

***

Bizim de durumumuz aşağı yukarı bu. Vatandaş Hızır’ın peşinde, bizim Hızır bellediklerimiz ise başka bir Hızır’ın peşinde. Ve tabii başımıza gelmeyen kalmıyor ama ne gam, biz de Hoca’nın toprağından değil miyiz? Yani sabır bizde gani… Sabır dedik ya aslı “tevekküldür” bizdekinin. Sabrın bir sonu varken “tevekkülün” sonu yoktur. Çünkü bizim insanımız, belanın “herkes elinden geleni yaptığı halde” başına geldiğini düşündüğünden “kaderim” der, boyun eğer. Bilmez, her Hızır’ın Hızır olmadığını. Hızır diye peşine düştüklerimizin, sözüne inanıp iman ettiklerimizin, oyuncağı olduğumuzu. Kendi kendine sormaz bile, memlekette bunca fakir, fukara Müslüman varken, neden taa Myanmar’daki Arakan Müslümanlarının derdine düştük, diye. Koca koca kelli felli liderler daha kendi ülkelerindeki terör sorununu çözememişken acaba ne oldu da, Müslüman üç gencin bir Budist kadına tecavüzleri ile başlayan ve zaten bu bölgede yüzyıllardır süregelen “inanç kökenli terörün” ateşli müdahilleri olmak durumunda kaldılar? Yoksa bu kez de Arakan Baharı mı yaşanacak?

***  

Bizimler iyi komisyon aldıklarını düşündüğüm “Arakan’a Bağış” kampanyalarının peşinde koşarken, teröristlerin yol kesip bürokrat, mühendis, asker ne bulursa kaçırmasına alıştık da, 550/1’lik gruptan bir milletvekilini kaçırabilecekleri aklımızdan dahi geçmezdi. Bu kadar mı? Terör örgütünün meclisteki temsilcilerinin, daha dün operasyon üzerine operasyon yapılan Hakkâri-Şemdinli-Bağlar köyü civarında, hem de devlet kara yolunda; teröristlerle buluşup kucaklaşmasına, Hele hele Hakkâri’de 26 kabine üyesinden biri olan bir bakanımıza taşlarla saldırı yapılmasına alışmamız mümkün değil. Cumhuriyetin ilk 10 yılını dahi, ağızları köpürerek eleştirenlerin memleketi düşürdüğü hal budur.

***

Kendine usta sıfatını yakıştıranların büyük rahatlık içinde bir kaçırılan vekilin, olayı bilinçli olarak tezgâhladığını söylemeleri ve devamlı birilerini suçlamaları ya da verilen şehitlerin cenaze namazlarında boy göstermeleri maalesef işi çözmemektedir.  Onlardan beklenen; Myanmar’daki fakir fukarayı düşünen devletin kendi milletvekilini korumaktan aciz kalmamasını sağlamalarıdır. Şartlar ne olursa olsun BDP’lilerin, basın mensuplarının bulunduğu yerde teröristin nefes almasının dahi engellenmesidir? Yoksa uzatılan her mikrofona çeşit, çeşit  beddualar edip, işi Allah’a havale etmekle, “Aman, terör mü? O da neymiş bu küçücük olaylar için meclis mi toplanırmış?” havası ile her gün bir evladımızı yitirdiğimiz bu beladan kurtulamayız… 

ÇOK ŞÜKÜR PROPAGANDAYA ALET OLMADIK

Şimdi sakin kafa ile şöyle bir olaya göz atalım… Ana muhalefet partisi Şemdinli ve Suriye’de gelişen olaylar üzerine TBMM’ni olağanüstü toplantıya çağırıyor. Lakin “Küçümse ki; küçülsün” ekolünü güden iktidar ve yancıları “Terör örgütünü adam yerine koymayız” bahanesi ile meclise gelmeyi ret ediyor… Ve doğal olarak iktidar kontratağa geçip, Hakkâri bölgesinde operasyonların sona erdiğini müjdeliyor… Yani; toplanma talebinin sebeplerden biri “mafiş” oluyor…  AKP’nin bu gereksiz çabası karşısında vatandaş “Acaba; biz mi meseleyi büyütüyoruz?” diye ikileme düşmüşken; beklenmeyen bir olay gelişiyor…  CHP Tunceli milletvekili Hüseyin Aygün PKK’lı teröristler tarafından kaçırılıyor… “Beklenmeyen bir olay” diyoruz çünkü eğer gerçekleşmesi muhtemel bir olay olsaydı, elbette önlenmesi de mümkün olurdu… Demek ki, olaylar söylendiği gibi “kontrol altında” falan gelişmiyor…

***

Ancak aynı düşüncede olmayan vekiller de var. Meselâ; AKP’li bir vekil olayı tiye alıp “PKK,  CHP’li Aygün’ü misafir etmiş. Muhabbetiniz bol olsun, olsun da millet bu numarayı yemez” deyiveriyor. Maşallah, adam vekil değil zücaciye dükkânına giren fil gibi.  Bu zavallı Sn. Aygün’ün CHP’li olmasının, onun Türkiye Cumhuriyeti’nin bir vekili olması gerçeğini değiştiremeyeceğini fark edemeyecek kadar, kinle dolu… Ama belki de, AKP’li vekil bunu söylerken bizim de; “İktidar, vekilleri tutuklar da terör örgütü tutuklayamaz mı?” deyip olayı geçiştirmemizi mi bekliyorsa, onu da bilemem...

***

Aslında kaçırılma olayının ardından terör örgütü, açıklamalarının satır aralarına “yoğun şikâyetler, gözaltı, gerekli idari ve hukuki işlemler” kelimelerini sokarak “devlet içinde devletiz” havası atmaya kalksa da, özellikle Tunceli halkının şiddetli protestoları arasında hevesleri kursaklarında kaldı.  Ve terör örgütü “Milletvekili Hüseyin Aygün’ün serbest bırakılacağını” bildirdi ve gerçekten de kaçırıldığı bölgede, Tunceli-Ovacık karayolunda serbest bırakıldı… Ve o zamana kadar “vekilin hayatını tehlikeye atmamak” bahanesi ile devlet bekledi… Kaçırıldığı yerin yakınlarında bırakıldı yine devlet bekledi. Son aldığım haberlere göre de hala bekliyor… Uzun lafın kısası “terör örgütü yol kesiyor, milletvekili kaçırıyor, gözaltına alıyor, hakkında idari ve hukuki işlem yapıyor ve 42 saat sonra serbest bırakıyor.” Bizimkiler ise iftar sofralarında attıkları nutuklarda “Ulusal iradenin tezahürü” gösterdikleri TBMM’sini toplamamakta direniyorlar. Neden? TBMM’ni terör örgütünün propagandasına alet etmeyecekmişiz.”

***

Yahu vaz geçtik Oslo’yu, Habur’u, Kürt Açılımını.  Şemdinli’de terör örgütü taktik değiştirdi cephe savaşı yapıyor diye yaygara yapan, bölgeye gazetecileri sokmayan, köyleri boşaltan biz değil miyiz? 1 koyup 3 alma derdine düşüp “Komşularla 0 Sorun” derken, bütün komşularla papaz olan biz değil miyiz? Şimdi ne oldu da; “gelişen iç ve dış olayları görüşmek üzere” meclisin olağanüstü toplantıya çağırılması, terör örgütünün propagandası sayıldı? Bu konularda milletin vekillerine bilgi vermenin, ortak bir akıl yürüterek sorunlara çözüm üretmenin neresi yanlıştır? İktidar- muhalefete, muhalefet- muhalefete, o parti- bu partiye küser, herkes kendini allameyi cihan zannederse “ulusal irade” TBMM çatısı altında nasıl tezahür edecek. 

GRAMI ANLIYORUZ DA ÇAP MESELESİ KARIŞIK

Düşünün bir kere “Şemdinli’de” olup bitenler hakkında kendi vatandaşını bilgilendirmekten kaçınan, sadece ‘Her şey kontrol altında’ deyip savuşan hükümet yetkilileri için “Az bilgi az problem” fikri ilk bakışta doğru görünebilir ama halk enformasyonu sadece yetkililerden almıyor ki! Kaldı ki; biz ne kadar aldırmıyor havasına bürünsek de,  ortada psikolojik bir savaşın, “kara bir propagandanın” olmadığını kim iddia edebilir? Bu durumda insanları yetkililer bilgilendirmezse, yani devlet propaganda meydanında boşluk bırakırsa, o meydanı kimlerin dolduracağını tahmin etmek çok mu zordur? Düşünün bir kere; birçok sivil ancak oralarda; toplu konut ya da karakol yapımlarında iş bulabiliyor. Hadi onları geçtik, bir de askerlik yapan çocuklarımız var, onların haber alamadıkça uykularını terk eden yakınları var. Bunların ister istemez yalan yanlış haberlere ulaşacağını, aranızdan bir Allah’ın kulu tahmin edemiyor mu?

***

Kaldı ki; haberciler kelle koltukta Suriye gibi bir yerden naklen yayın yaparken Şemdinli’ye giremiyorsa hiç kusura bakmayacaksınız, bu işte bir gariplik var demektir.  Ve bu durumda eğer birisi de kalkar “Hakkari elden gitmiş, terör örgütü oralara el koymuş” derse ağzını bozmayacaksın… Hatayı eleştirende değil kendinde arayacaksın.  İnsanlara “general olmuş seviyesiz” diye hakaret ederek ancak kendi egonu tatmin edebilirsin. Biz de biliyoruz harita üzerinde oraların bize ait olduğunu. Meselâ Kuzey Irak da, Irak’ın gözüküyor ama el birliği ile Barzani’ye verdiniz gitti… Mühim olan, oralar gerçekten bizim mi, siz bize onu anlatın… Eğer dediğiniz gibi işler yolunda olsaydı, terörist kampları karakollarımızın beş yüz metre kadar yakınına kurulabilir miydi? Teröristlerin saldıracağını baştan kabullenip “Kalekollar” inşa etmeye gerek kalır mıydı? Terör örgütünün elinde hâlâ askerimiz, polisimiz, kaymakam adayımız esir bırakılır mıydı? Siz halka bunları izah edin de sonra azarlarsınız…

***

Diyeceğim, güdülen "yanlış ve yanlı" politikalar yüzünden gün geçtikçe azan bu sorun bir an önce çözülmelidir ve bu işin çözüleceği yer sizin yan yan kaçtığınız TBMM'dir. Ha... Bu arada; ustaların her eleştirene bağırıp çağırdığını, görünce esas duruşa geçmeyenlerden hesap sorduğunu biliyorduk da insanları “nicel özelliklerine” göre kategorize ettiğini bilmiyorduk… Ama Usta, “Şemdinli’yi gel tv’de tartışalım” diyen Halk ve Eşitlik Partisi Genel Başkanı Osman Pamukoğlu’nu  “Senin gramın ne çapın ne ki başbakanı televizyona davet ediyorsun?” diye azarlayınca bunu da; yani insanları “nicel” özelliklerine göre de üleştirdiğini öğrendik. Gelgelelim insanların bu tür sınıflandırılmasında daima bir sorun çıkar. Çünkü, bir insanın gramının nasıl ölçüleceği hakkında elbette herkesin bir fikri vardır da, “çapının” neresinden alınacağı, kesinlikle tereddüt konusudur. Kaldı ki; halkımız bir şekilde çapı alınsa bile, çapının dar olanının mı, yoksa geniş olanının mı muteber sayılacağı konusunda derin bir şüphe ve merak içinde. Gramı anlıyoruz da çap meselesi çok karışık. Lütfen aydınlatın bizi…