22 Mart 2009 Pazar

DARWİN MASUMDUR


Darwin, 1809-1882 yılları arasında yaşamış ve zamanının bilimsel anlayışlarından farklı olarak yorumladığı gözlem ve araştırmalarının sonucunda, ulaştığı verilerle kabaca ; “Türlerin çevrenin etkisi ile çeşitli değişikliklere uğradığını ve böylece eski türlerden yeni türlerin oluştuğu” fikrini kabul etmiş (dikkat ediniz kabul etmiş diyorum, çünkü bu fikir daha önceden ortaya konmuştu) bir bilim insanıdır. Onun örneğin Lamarck'dan farklılığı bu değişimin nasıl gerçekleştiği üzerinedir.

Darwin türün değişikliğe uğrama ihtiyacının, o türü oluşturan bireylerin değişen çevre şartlarında, yaşama şansını arttırma ihtiyacından doğduğunu , bu konuda başarılı olabilen bireylerin hayatta kaldığını ve türün devamını sağladığını, diğerlerinin ise elendiğini ileri sürmüştür.(Doğal seleksiyon)

Daha sonra yapılan bilimsel araştırmalar, çevre değiştikten sonra ortaya çıkan ve yeni şartlarda yaşama ve üreme şansını arttıran bu kalıcı özelliklerin, türün içindeki bazı bireylerde, mutasyonlar sonucu kazanılmış biyokimyasal direktifler (gen) olduğunu, bu direktiflerin bazılarının yaşadıkları ortamda önceleri ihtiyaç duyulmadığı için ortaya çıkmadığını, ancak değişen çevre şartları sonucu anlamlı hale geldiklerini gösterdi ve aynı tür içinde görülen bu tür farklılıklara Varyasyon denildi.

Sonuç olarak varyasyon ne kadar çoksa, türün de değişen ortam koşullarına yani yeni çevreye uyumu o kadar iyi olacak demektir ki, bu kalıtsal olan uyumun, bilimsel adı Adaptasyondur. Burada unutulmaması gereken değişen çevre ile birlikte, tür içindeki bireylerin bazılarında ortaya çıkan bu özellikler, öncelikle o bireylerin hayatta kalmasını yani kazanmasını sağlar, onların çoğalması ile birlikte de türün devamı sağlanmış olur. Türün tüm üyelerinin değişen çevre şartlarına birden bire uyum sağlaması ise söz konusu bile değildir.

İktisatçı Malthus’un çalışmalarından da etkilenen Darwin besin artışının aritmetik, populasyonlardaki birey artışının ise geometrik dizi halinde olmasının, canlılar arasında özellikle besin ve diğer çevresel faktörler açısından bir yaşam savaşını ortaya çıkaracağını, bu yaşam savaşında, kazananlarla kaybedenlerin üreme hızları arasındaki farkın da Doğal Seleksiyon olduğunu izah etti. Doğadaki yaşam savaşında gerçekleşen bu eleme yani seleksiyonda, kazanan olmak için ise, ortam şartlarına en iyi uyumu sağlayan, en güçlü bireyler olmak gerektiği yadsınamaz bir gerçektir.

Darwin her ne kadar (Evrim) terimini kullanmadıysa da, bu kavram, yaşamın her safhasında, basitten karmaşığa doğru olan bir gelişmenin olması nedeni ile olayları ve problemleri açıklamada başarılı olunca, Darwin’e mal edilmiştir. Bir zamanlar başımızın üzerinde taşıdığımız, adamcağızın bugün şamar oğlanına döndürülmesinin sebebi de budur. Yani karşılaştığımız bilimsel problemlere akılcı çözümler üreten Darwinist yaklaşım ya da daha gelişmiş anlamı ile evrimci görüş.

Ülkemizde bu bilimsel yaklaşımla kaleme alınan ders kitapları daha 1970‘li yıllarda (Modern Biyoloji ders kitabı ve diğer fen kitapları) ABD’den ithal edilerek Modern Lise denen deneme liselerinde, öğrencilere okutulmaya başlanmış daha sonra tüm liselere yaygınlaştırılmıştı. Bir süre sonra ABD, Darwinizm’in “Amerikan vatandaşı” profilini değiştireceği korkusuna kapılarak, fikir değiştirmiş ve tabii ABD’nin Ortadoğu uzantısı olarak hayatını idame ettiren hükümetlerimiz de aynı değişiklikleri kendi eğitim sistemlerinde yapmayı vazife edinmiştir. Bakmayın siz milli falan dendiğine, işbaşına gelen iktidarlar, bu sistemi uzun yıllardır, ne olduğuna bile bakmadan ders kitaplarımızdan çıkarmaya çalışmaktadır. Fakat henüz istenen sonuç alınamamıştır. Neden şıp diye olmuyor? Çünkü akla, mantığa yakın geliyor, problemlere deneysel çözümler üretiyor.

İnsanın maymundan türemiş olduğu gibi safsatalar yaratılarak esasen akılcı, deneysel bir düşünce sistemi, unutturulmaya çalışılmaktadır ki, bu adeta güneşin balçıkla sıvanmasına benzemektedir. Karşıt görüşlerin kendiliğindenci, uyuşturucu, sömürücü, deneysel olmayan tutumunu, bugün din kitaplarını çözen aydın din adamları bile kabul etmemektedir ki burada açmaya gerek yoktur. Kaldı ki, Yüce Yaradan’ı, kendi yarattığı bir bilim insanını yok sayarak savunmaya kalkmak, aklı başında bir Yaradılış’çının davranışı olabilir mi?

Yukarıdaki açıklamalar göstermektedir ki, Darwin isimli bilim insanının, bugün tartışılan konularla doğrudan hiçbir alakası yoktur ve inanın tartışanlardan çok daha masumdur. Hatta bugün TÜBİTAK’ ın başındaki hocalar da eğitimleri sırasında Darwinizm’in aydınlatan yolundan geçtikleri için, bu makamlara geldiklerini bilirler de, siyasetin

gözü kör olsun.

14 Mart 2009 Cumartesi

Kümesteki horoz



Sosyeteler en ileri derecede organize olmuş, gelişmiş hayvan topluluklarıdır. Bir hayvan topluluğunun Sosyete olabilmesi için göstermesi gereken temel özelliklerin içinde en çarpıcı ve sosyal yaşamı etkileyici olanı şüphesiz ki; sosyal hiyerarşi denilen ve tahmin edileceği gibi “otorite seviyelerine göre bireylerin toplum içindeki organizasyonu”dur.

Sosyetelerin diğer üç özelliği, haberleşme, iş bölümü ve toprağa bağlanma davranışlarını göstermesidir. (*). Bu üç özelliğin var olması tabii ki çok önemlidir, ancak bu üç özellik topluluğu gelişmiş bir toplum haline getirirken, sosyetenin varlığını koruyabilmesi yani sosyal yaşamın düzenlenmesi ile toplumsal dengelerin sağlanmasında sosyal hiyerarşinin etkisi son derece önemlidir.

Demek ki ekolojik açıdan bakılınca hayvan topluluklarında durum budur. Peki, insan toplulukları da sosyete midir? Evet. Sosyal hiyerarşi bizde de, aynı öneme mi sahiptir? Evet.

Tüm insanların otorite seviyeleri eşit olsa, sosyal hiyerarşi toplumdan kalksa daha gelişmiş, daha başarılı, bir toplum olunmaz mı ? Hayır olunmaz… Ancak bu kümesteki horozun yaptığı gibi, liderlerin, önüne geleni gagalamasını da gerektirmez. Biliyorsunuz, seçim periyodundaki ülkemizde toplumsal hiyerarşinin en üst seviyelerinde bulunan siyasi liderlerimiz meydanlarda önlerine topladıkları binlerce kişiyi bilgilendirmek, eğitmek yerine malesef beklentilerin çok ötesinde, başka liderleri aşağılayan kısacası “birbirlerinin altını oyan veya önüne geleni aşağılayan” bir söylevi tutturup gitmekle, yumurta topuklu mahalle külhanbeylerine dönüşmektedirler .

Liderlerin bu tutumu, aslında kendi otorite seviyelerini korumaları açısından da son derece tehlikeli bir davranıştır, çünkü yanlış yapıldığını söyleyen lider de, söylenen yanlışı bildiği halde engelleyemediği için, toplum tarafından potansiyel bir kabahatli olarak algılanır ki, uzun bir süreç içinde otorite aşınımının ilk ve önemli bir sebebidir.

Diğer taraftan bu mitinglerde, liderlerin isteyerek veya istemeyerek, vatandaşla “kendi otorite seviyesinden beklenmeyen bir üslup ile” doğrudan sohbete veya tartışmaya katılıyor veya başlatıyor olması da, önce doğru gibi görünen, büyük bir hatadır. Bu tür davranışları kümesteki horoz bile göstermez. Çünkü sohbet bile olsa, önce liderin yakınlığından hoşlanan insanlar, bir süre sonra, o liderin “otorite seviyesinin de” kendilerinden farklı olmadığı duygusunu abartmaya ve enteresandır buna inanmaya başlarlar. İşte esas problem bundan sonra başlar ve liderin, sıradan davranışları bile sorgulanır olur. Tabii liderlerin de, tatmin olmaz, duygusal ve maddi sömürü iç güdüleri bu durumu körükler ve otorite seviyelerinin yavaş yavaş çökmesine böylece kümesteki "kel horoza" dönmelerine sebep olur.

Bizde bir laf vardır,“Herkes toplumdaki yerini ve ağzından çıkanı bilmeli” diye. Bu anlayış, özellikle liderlerden yani otorite seviyesi en yüksek olanlardan aşağıya doğru hızla gelişmelidir. Aksi halde başkalarına hakaretler yağdırırken kendileri de olmadık durumlara düşebilirler.

İşte daha düşük otorite seviyeli örnek:

1) Melih GÖKÇEK’in, Murat KARAYALÇIN’a “Zamanında HADEP/DTP ile işbirliği yaptığı için terörist destekçisi” anlamında söylediği sözlere Ahmet HAKAN’ın sorduğu sorular karşısında düştüğü duruma bakın. Adamı, "ne yaptığını bilmez" durumuna düşürmüyor mu? Halk arasında bu tiplere “Hırs gözünü bürümüş” derler.

2) Bir gazete yazarının “Kurtlar vadisi” dizisi hakkında söyledikleri. “ Her dizinin her filmin bir zihniyeti olur. Mutlaka bir rol modeli olur. Buradan bütün gençlere sesleniyorum, Polat Alemdar, çakma kahramandır. Çakma delikanlıdır. Dandik bir adamdır. Bu üzerinde durulmaz. Hukuk tanımadan adam öldüren "devlet için" kalıbını "vatan için" kalıbını duydukları yerden kaçsınlar. Orada bir yalan vardır. Orada bir riya vardır. Orada bir namussuzluk vardır. Cemil İpekçi bunlardan daha delikanlıdır...”

Buyurun bakalım, gençlere Polat’ı gördüğünüz yerde aşağılayın çağrısını geçsek bile , inanılmaz aptalca bir başka hata, Cemil İPEKÇİ’nin delikanlılığını ölçme hastalığı. Adamın kendisi bile ne konuştuğunu söylediği sözün nereye gittiğinden habersiz.

Halk arasında bu tiplere de “Akım derken b..kum dedi” derler. Ne diyelim. Allah kabul etsin. Daha ne örnekler var...

Yazık böylece bir sürü doğru da bu büyük yanlışların arasında kaybolup gidiyor işte. Sırf Toplum liderlerinin toplumdaki yerini ve ağzından çıkanı bilmemeleri yüzünden.


*Hayvanın yaşadığı yer hayvan tarafından savunuluyorsa savunulan yere kendi toprağı davranışa ise toprağa bağlanma deniyor.

8 Mart 2009 Pazar

BU KAFAYLA BU KADAR


2007 yılı anketleri ülkemizi, liseden mezun olanlar sıralamasında 21 OECD ülkesi arasında Meksika’nın hemen önünde 20. sırada göstermektedir.
(TÜİK) Türkiye İstatistik Kurumu hanehalkı işgücü anketi, ülkemizdeki çalışanların-üretenlerin, % 62 sinin ilköğretim terk veya mezunu olduğunu ve maalesef, çalışanların %5nin okuryazar bile olmadığını göstermektedir.
Oysa yapılan araştırmalar eğitimde geçen 1 fazla yılın kısa süreçte üretimi %5, uzun süreçte ise ortalama %2,5 arttırdığını göstermektedir.
Ülkemizde ise çalışan her 3 kişiden ancak 2 si sadece okuyup yazabiliyor ki; toplumun üzerine serpili ölü toprağının yani tüketici – montajcı bir model olmamızın temel sebebi, işte budur. Neden mi?
Çünkü yeterli eğitimi bir şekilde alamamış fakat ülkemizin işgücünü oluşturan, bu kardeşlerimizin, araştırma yapma, bir şeyi icat etme, proje üretme etme gibi yetenekleri tabii ki sınırlıdır, bu kardeşlerimizin teknoloji üretiminde yaratıcı girişimler için kabul etmeliyiz ki en azından yeterli donanımları yoktur. Kaldı ki, OECD ülkeleri arasında zaten sonuncu sırada olduğumuz üniversite mezunlarımızın %70,4 ü ilk tercihleri olmayan bir alanda eğitim aldıklarını, %55,6 sı sevmedikleri ve ilgi duymadıkları bir alanda faaliyet gösterdiklerini itiraf ediyorlar.
E
vet, vatandaşımız çalışıyor fakat sadece ama sadece, yıllar içinde geliştirdiği melekelerle, vaziyeti idare ederek, ekmek parasını çıkarıyor. O kadar.
Sevmediği veya konu ile ilgili bilgi, araç- gereçle donanmayan, o araç gereçleri tanımayan ya da sevdiği halde yeterli donanımı, eğitimi olmayan insanların, değişik birim ve faktörlerin oluşturduğu bir sistemi analiz edip, gelecekteki muhtemel gelişmelere göre, uzak ve geniş anlamlı bir görüşü ve bir tespiti olabilir mi? Bırakın moda değişle vizyonu, bu insanlar hayal bile kuramaz, oysa tüm icat - buluş ve keşiflerin temelinde merak ve hayal gücü yatar.
Çalıştığımız alanda öncelikle hayal kurmamız, gelişip donandıkça, vizyon sahibi olmamız, kurcalana kurcalana folluk olan eğitim anlayışımız tarafından devamlı törpülenmektedir. Resim, müzik, el işi, tarım, beden eğitimi gibi derslerin neredeyse kaldırılması veya gerekli önem ve saygının gösterilmemesi, ayrıca laboratuar çalışmalarının bu seçme sınavları sistemi içinde test çözüm saati gibi algılanıp, pratikte kaldırılması, sadece mezun olsun, kolunda altın bilezik (nasıl bir altınsa) bulunsun anlayışı, Türk insanının çalıştığı iş dalında yaratıcı hayaller kurmasına ve uzak görüşlü olmasına engel olmuştur.
Bu günkü bireysel gelişimi engelleyen, insanları papağana çeviren, yüksek becerili işgücü yetiştiremeyen eğitim anlayışı ile, bu ülkenin ulaşacağı bir medeniyet seviyesi de elbette yoktur.
Ne vizyonu? Biz hayal bile kuramıyoruz ki.
Doktora tezlerini bile başkalarının tez çalışmalarından ürkütüyorsak, hayallerimizin de hep başkalarının ürettiklerini nasıl satın alacağımız üzerine olmasına şaşmamamız gerekir. Çünkü bizim 7 den 70’e eğitimimiz avanta lavanta üzerinedir, halkımız “Benim memurum işini bilir.” felsefesini benimsemiş, evine hırsız girdiğinde bile uyanmaması için eğitilmiştir, yesin, içsin, ıkınsın, karışmasın…
Peki neden? S
adece hayal kuramadığımız, daha doğrusu bu eğitim sistemsizliği içinde okuma yazma öğrenip, yaratıcılığımızı, hayallerimizi kötü bir diploma uğruna okul sıralarında körelttiğimiz için...

1 Mart 2009 Pazar














Pembe kız

Pembe kız

Pembiş kız

Çilli, yaprak sarısı,

Işıl ışıl sırma saçlı

Nazilli basması

Çuval kesimli

Nar kırmızısı

Gül sarılı, çimen yeşilli

El dikimli, çan kesimli

Tertemiz,yırtık pırtık entarili.

Küçücük, minnacık ayaklı

Tozlu, delik deşik pabuçlu

Çöven kokulu elleri, kirli.

Yumuk yumuk maviş gözlü

Kıpır kıpır, mini minnacık

Pamuk işçisi bir çocuk.

O da bir çocuk

Çocuk işte

Pembe kız

Pembecik kız...



Yalınayak büyüdü

Donduran Köyünün

Donduran soğuğunda.

Burum buram hayıt kokulu

Kargı damlı

Çamur sıvalı kondularında

Çabucak büyüdü.

Bakla ekmek,

Soğan ekmekle.

Pembe kadın oldu,

Çavuş kadın oldu

Pamuk tarlalarında.

Yanaşma oldu ağa konaklarında.

Mandal kırarken,

Anne oldu

Karpuz ocaklarında...

Ve kocasız kaldı bir ağustos ayında

Yaz sıcaklarında...



Pembe kadın

İki kız bir ana.

Yapayalnız kimsesiz

İki kız bir ana.

Önce kızın biri gitti...

Sevememişti ki onları

Doya doya.

Bir yumruk oturdu

Daha duyunca bağrına.

Dayanamadı, gitti

Ardından da, Pembiş ana....

mmetelik

28 Şubat 2009 Cumartesi