2007 yılı anketleri ülkemizi, liseden mezun olanlar sıralamasında 21 OECD ülkesi arasında Meksika’nın hemen önünde 20. sırada göstermektedir.
(TÜİK) Türkiye İstatistik Kurumu hanehalkı işgücü anketi, ülkemizdeki çalışanların-üretenlerin, % 62 sinin ilköğretim terk veya mezunu olduğunu ve maalesef, çalışanların %5nin okuryazar bile olmadığını göstermektedir.
Oysa yapılan araştırmalar eğitimde geçen 1 fazla yılın kısa süreçte üretimi %5, uzun süreçte ise ortalama %2,5 arttırdığını göstermektedir.
Ülkemizde ise çalışan her 3 kişiden ancak 2 si sadece okuyup yazabiliyor ki; toplumun üzerine serpili ölü toprağının yani tüketici – montajcı bir model olmamızın temel sebebi, işte budur. Neden mi?
Çünkü yeterli eğitimi bir şekilde alamamış fakat ülkemizin işgücünü oluşturan, bu kardeşlerimizin, araştırma yapma, bir şeyi icat etme, proje üretme etme gibi yetenekleri tabii ki sınırlıdır, bu kardeşlerimizin teknoloji üretiminde yaratıcı girişimler için kabul etmeliyiz ki en azından yeterli donanımları yoktur. Kaldı ki, OECD ülkeleri arasında zaten sonuncu sırada olduğumuz üniversite mezunlarımızın %70,4 ü ilk tercihleri olmayan bir alanda eğitim aldıklarını, %55,6 sı sevmedikleri ve ilgi duymadıkları bir alanda faaliyet gösterdiklerini itiraf ediyorlar.
Evet, vatandaşımız çalışıyor fakat sadece ama sadece, yıllar içinde geliştirdiği melekelerle, vaziyeti idare ederek, ekmek parasını çıkarıyor. O kadar.
Sevmediği veya konu ile ilgili bilgi, araç- gereçle donanmayan, o araç gereçleri tanımayan ya da sevdiği halde yeterli donanımı, eğitimi olmayan insanların, değişik birim ve faktörlerin oluşturduğu bir sistemi analiz edip, gelecekteki muhtemel gelişmelere göre, uzak ve geniş anlamlı bir görüşü ve bir tespiti olabilir mi? Bırakın moda değişle vizyonu, bu insanlar hayal bile kuramaz, oysa tüm icat - buluş ve keşiflerin temelinde merak ve hayal gücü yatar.
Çalıştığımız alanda öncelikle hayal kurmamız, gelişip donandıkça, vizyon sahibi olmamız, kurcalana kurcalana folluk olan eğitim anlayışımız tarafından devamlı törpülenmektedir. Resim, müzik, el işi, tarım, beden eğitimi gibi derslerin neredeyse kaldırılması veya gerekli önem ve saygının gösterilmemesi, ayrıca laboratuar çalışmalarının bu seçme sınavları sistemi içinde test çözüm saati gibi algılanıp, pratikte kaldırılması, sadece mezun olsun, kolunda altın bilezik (nasıl bir altınsa) bulunsun anlayışı, Türk insanının çalıştığı iş dalında yaratıcı hayaller kurmasına ve uzak görüşlü olmasına engel olmuştur.
Bu günkü bireysel gelişimi engelleyen, insanları papağana çeviren, yüksek becerili işgücü yetiştiremeyen eğitim anlayışı ile, bu ülkenin ulaşacağı bir medeniyet seviyesi de elbette yoktur.
Ne vizyonu? Biz hayal bile kuramıyoruz ki.
Doktora tezlerini bile başkalarının tez çalışmalarından ürkütüyorsak, hayallerimizin de hep başkalarının ürettiklerini nasıl satın alacağımız üzerine olmasına şaşmamamız gerekir. Çünkü bizim 7 den 70’e eğitimimiz avanta lavanta üzerinedir, halkımız “Benim memurum işini bilir.” felsefesini benimsemiş, evine hırsız girdiğinde bile uyanmaması için eğitilmiştir, yesin, içsin, ıkınsın, karışmasın…
Peki neden? Sadece hayal kuramadığımız, daha doğrusu bu eğitim sistemsizliği içinde okuma yazma öğrenip, yaratıcılığımızı, hayallerimizi kötü bir diploma uğruna okul sıralarında körelttiğimiz için...
(TÜİK) Türkiye İstatistik Kurumu hanehalkı işgücü anketi, ülkemizdeki çalışanların-üretenlerin, % 62 sinin ilköğretim terk veya mezunu olduğunu ve maalesef, çalışanların %5nin okuryazar bile olmadığını göstermektedir.
Oysa yapılan araştırmalar eğitimde geçen 1 fazla yılın kısa süreçte üretimi %5, uzun süreçte ise ortalama %2,5 arttırdığını göstermektedir.
Ülkemizde ise çalışan her 3 kişiden ancak 2 si sadece okuyup yazabiliyor ki; toplumun üzerine serpili ölü toprağının yani tüketici – montajcı bir model olmamızın temel sebebi, işte budur. Neden mi?
Çünkü yeterli eğitimi bir şekilde alamamış fakat ülkemizin işgücünü oluşturan, bu kardeşlerimizin, araştırma yapma, bir şeyi icat etme, proje üretme etme gibi yetenekleri tabii ki sınırlıdır, bu kardeşlerimizin teknoloji üretiminde yaratıcı girişimler için kabul etmeliyiz ki en azından yeterli donanımları yoktur. Kaldı ki, OECD ülkeleri arasında zaten sonuncu sırada olduğumuz üniversite mezunlarımızın %70,4 ü ilk tercihleri olmayan bir alanda eğitim aldıklarını, %55,6 sı sevmedikleri ve ilgi duymadıkları bir alanda faaliyet gösterdiklerini itiraf ediyorlar.
Evet, vatandaşımız çalışıyor fakat sadece ama sadece, yıllar içinde geliştirdiği melekelerle, vaziyeti idare ederek, ekmek parasını çıkarıyor. O kadar.
Sevmediği veya konu ile ilgili bilgi, araç- gereçle donanmayan, o araç gereçleri tanımayan ya da sevdiği halde yeterli donanımı, eğitimi olmayan insanların, değişik birim ve faktörlerin oluşturduğu bir sistemi analiz edip, gelecekteki muhtemel gelişmelere göre, uzak ve geniş anlamlı bir görüşü ve bir tespiti olabilir mi? Bırakın moda değişle vizyonu, bu insanlar hayal bile kuramaz, oysa tüm icat - buluş ve keşiflerin temelinde merak ve hayal gücü yatar.
Çalıştığımız alanda öncelikle hayal kurmamız, gelişip donandıkça, vizyon sahibi olmamız, kurcalana kurcalana folluk olan eğitim anlayışımız tarafından devamlı törpülenmektedir. Resim, müzik, el işi, tarım, beden eğitimi gibi derslerin neredeyse kaldırılması veya gerekli önem ve saygının gösterilmemesi, ayrıca laboratuar çalışmalarının bu seçme sınavları sistemi içinde test çözüm saati gibi algılanıp, pratikte kaldırılması, sadece mezun olsun, kolunda altın bilezik (nasıl bir altınsa) bulunsun anlayışı, Türk insanının çalıştığı iş dalında yaratıcı hayaller kurmasına ve uzak görüşlü olmasına engel olmuştur.
Bu günkü bireysel gelişimi engelleyen, insanları papağana çeviren, yüksek becerili işgücü yetiştiremeyen eğitim anlayışı ile, bu ülkenin ulaşacağı bir medeniyet seviyesi de elbette yoktur.
Ne vizyonu? Biz hayal bile kuramıyoruz ki.
Doktora tezlerini bile başkalarının tez çalışmalarından ürkütüyorsak, hayallerimizin de hep başkalarının ürettiklerini nasıl satın alacağımız üzerine olmasına şaşmamamız gerekir. Çünkü bizim 7 den 70’e eğitimimiz avanta lavanta üzerinedir, halkımız “Benim memurum işini bilir.” felsefesini benimsemiş, evine hırsız girdiğinde bile uyanmaması için eğitilmiştir, yesin, içsin, ıkınsın, karışmasın…
Peki neden? Sadece hayal kuramadığımız, daha doğrusu bu eğitim sistemsizliği içinde okuma yazma öğrenip, yaratıcılığımızı, hayallerimizi kötü bir diploma uğruna okul sıralarında körelttiğimiz için...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder