Pembe kız

Pembe kız

Pembiş kız

Çilli, yaprak sarısı,

Işıl ışıl sırma saçlı

Nazilli basması

Çuval kesimli

Nar kırmızısı

Gül sarılı, çimen yeşilli

El dikimli, çan kesimli

Tertemiz,yırtık pırtık entarili.

Küçücük, minnacık ayaklı

Tozlu, delik deşik pabuçlu

Çöven kokulu elleri, kirli.

Yumuk yumuk maviş gözlü

Kıpır kıpır, mini minnacık

Pamuk işçisi bir çocuk.

O da bir çocuk

Çocuk işte

Pembe kız

Pembecik kız...

Yalınayak büyüdü

Donduran Köyünün

Donduran soğuğunda.

Burum buram hayıt kokulu

Kargı damlı

Çamur sıvalı kondularında

Çabucak büyüdü.

Bakla ekmek,

Soğan ekmekle.

Pembe kadın oldu,

Çavuş kadın oldu

Pamuk tarlalarında.

Yanaşma oldu ağa konaklarında.

Mandal kırarken,

Anne oldu

Karpuz ocaklarında...

Ve kocasız kaldı bir ağustos ayında

Yaz sıcaklarında...

Pembe kadın

İki kız bir ana.

Yapayalnız kimsesiz

İki kız bir ana.

Önce kızın biri gitti...

Sevememişti ki onları

Doya doya.

Bir yumruk oturdu

Daha duyunca bağrına.

Dayanamadı, gitti

Ardından da, Pembiş ana....

mmetelik

BAHÇE

BAHÇE

Atça ovasında
Yemyeşil
Üç dönüm , bir bahçe vardı...

İçinde gelincikler oynaşır
Kuşlar daldan dala uçuşur,
Ağaçlarının dalları
Meyvelerini zor taşırdı.
Bir köşesinde kerpiçten bir dam
Pencerelerinde ne perde ne cam
Duvarları toprakla sıvalı
Fakat;
Bembeyaz kireç badanalı...
Gelen geçen kocalar torunlarına
Bahçedeki ağaçları göstererek;
"Böyle olur ağacın meyvelisi;
Dalları yerlere sarkar,
Meyvesiz olanların ise
Dalları arşı alaya çıkar.

Ey oğul !
Sen de ağır başlı ol
Gönlün şu ağaçlara benzesin." Derdi.

Kısacası; bahçeden bereket fışkırır
Kurt kuş ve insanlar nasibini alırdı.
Çünkü, bu bahçenin,
Ağaçları aşk ile dikilmiş
Toprakları sevgi ile sulanmıştı.
Bir gün;
Bu güzelim bahçenin sahipleri
Birer birer göçüp gitti.

O iki göz
Pırıl pırıl kireç badanalı
Kerpiç duvarlı
Toprak sıvalı dam çöktü.
Toprağı toprağa karıştı
Artık etrafında, ne gelincikler oynaşıyor
Ne de kadirneler bahçeye uğruyordu.
Ağaçların boynu bükük kalmıştı.
Karıncalar bile şaşkın .şaşkın dolaşıyor
Fidanlar ayrık otlarıyla boğuşuyordu.

Kısacası
Sevgisiz, sevgilisiz kalanbahçe
Can çekişiyordu …


Ve gene bir gün ;
Güneş yanığı tenli
Güçlü bilekli


Daracık yürekli
Kara yağız insanlar belirdi.
Önce damdan arta kalanları
Ardından küskün ağaçları
Kırılmış dökülmüş çitleri
Badem ağaçlarını, Ve hatta;
Kırmızı çiçeklerini açmış
Nar ağaçlarını kazıdılar.
Dümdüz ettiler !
Ortalık toz duman olmuştu
Ne ayrık otları ne de dutlar kalmıştı
Bahçe dün can çekişiyordu
Oysa bugün ÖLMÜŞTÜ l


İşte böyle
Kaderi aynıydı
Sonu gelmişti ,gıpta edilen aşkın.
Aslında seven de terk eden de biraz şaşkın
Önce bakışlar kaçırıldı
Başlar öne eğildi.
Sanki yaşadığımız bizim aşkımız değildi.
Bir süre böyle idare edildi,
Aşkımız can çekişti.
Sonra;
Bu güzel aşktan temelli vazgeçildi.
Değerdi biliyorum çektiğim bunca keder
Böyle bir an , yaşamda,bir asır eder.

M. Metelik