DEMOKRASİ NALINCI KESERİ DEĞİLDİR

Kıbrıs’ta 14 Ağustos 1996’da hududu geçip bayrağımızı indirmek için göndere tırmanan Rum’un, tam da elini bayrağımıza uzatmışken başına gelenleri izlerken bir an; sebebin ne kadar aptalca, sonucunun ne ekstrem ve acı olduğunu düşündüğümü hatırlıyorum. İdealist Rumun boynundan vurularak durdurulması, gerektiğinden çok daha ağır bir cezaydı… Aslında “insan hayatının kusiyetine ve dokunulmazlığına” inanan bir insan olarak protesto etmem gereken bu olayda yine milli duygularım ağır bastı ve “Çok aradın belanı da buldun!” Dedim. Çünkü, madem insan “bir ulusun simgesini alaşağı etme” gibi saçma sapan bir ideal peşinde, ceremesinin de farkındadır, diye düşünüyorum… 

***

Tabii her zaman bu “ceremeyi” hak eden çekmez. Dalavereyi düzenleyip ters tepince de ceremesini başkasına çektirme işinin erbabı elbette bizim Ustaların kadim dostu ABD’dir.  Ve öyle büyük düzenbazdır ki; hayranları sayesinde, 4 Temmuz 2003’te Kürt işbirlikçileri ile birlikte  esir aldıkları Mehmetçiklerimizin başına çuval geçirmelerinin bedelini bile, bu olayın öcünü almak için, nerede bir ABD askeri görse başına çuval geçirmeye çalışan, olayı siyasiler kadar kolay sindiremeyen gençlerimize ödetiyor… Amerikan askerleri artık umumhanede bile Türkiye Cumhuriyetinin devlet koruması altında. Ha bizim çocuklara ne olduğunu sorarsanız; önce biber gazı ve cop yardımı ile marine ediyorlar, sonra tekme tokat sürüklenerek toplandıkları karakolda birkaç gün bekletip, mahkeme denen fırına veriyorlar…

***

Bu kadar da değil. Mehmetçiğin daha bir gün önce on şehit verdiğimiz Şırnak Beytüşşebap’ta bir askeri lojmandan kendi bayrağımızı indirmesi de, askeri araçların üzerine bölücü terör örgütünün simgesi olan renkleri taşıyan yerbezlerinin örtülmesine göz yumması da, bilinçli ve sinsice gerçekleşen bir sindirme, nereye varacağı belirsiz bir hoşgörünün ve hiç de hak etmediğimiz kaypak bir politik bir entrikadan kaynaklanan emirvakinin yansıması olduğunu hepimiz biliyoruz…. Gelgelelim toplumumuzda ileri demokrasinin bir gereği imiş gibi gösterilen ve gittikçe yaygınlaşan  “umursamazlık hastalığı” başımıza açılan her pisliği şimdilik(!) sineye çekmemizi adeta mecbur kılmaktadır… Ancak bir gün demokrasinin gerekleri ile yaşadıklarının çeliştiğini fark eden toplumlarda tepkilerin hiç de demokratik ve insancıl olmayabileceğini Libya örneğinde gördük.

***

ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clintonun “Oysa biz onları özgürleştirmiştik!” diyerek şaşkınlığını ortaya koyduğu olayda, Bingazi şehrindeki ABD Konsolosluğu'na saldırı düzenlendi. Saldırıda, ABD Büyükelçisi Chris Stevens ve üç elçilik çalışanı hayatını kaybetti. Stevens’ın son anlarında çekilen fotoğrafı maalesef 20 Ekim 2011'de isyancılar tarafından sağ olarak ele geçirildiği halde linç edilip kafasına bir kurşun sıkılarak öldürülen Libyanın “eski diktatörü” Muammer Kaddafi'nin hafızalara kazınan görüntüsünü akıllara getirdi. Elbette böyle bir vahşeti onaylamıyoruz… Gelgelelim  dedik ya; 11 ay sonra da olsa; özgürleştireceğiz diyerek soyup soğana çevirdiğin halk kazıklandığını, demokrasi diye önerdiğin ucubenin, hep kendine yontan “nalincı keseri” olduğunu fark edince nasıl tepki verir hiç belli olmaz. Sözün özü, herkes ayağını denk almalı ve demokrasinin “nalıncı keseri” olmadığını fark etmelidir..

SAKLAMANIN ÇÖZÜME FAYDASI OLMAZ

Başbakan Erdoğan; CHP Tunceli Milletvekili Hüseyin Aygün'ün kaçırılmasının ardından, yaptırdıkları 5 bin kişilik ankete katılanların yüzde 54,7’sinin Aygün'ün kaçırılmasını, karşılıklı olarak “planlanmış bir olay” olarak gördüklerini, kendisinin de “kaçırıldığına inanmadığını” ifade etti. Bir ülkenin Başbakanı elindeki bu kadar imkâna rağmen, Aygün’ün “kaçırılmadığını” belgeleyemeyip, çakma bir anketin sonucuna dayanarak “çamur atabiliyorsa” yanlış yapıyor demektir. Kendini yargıya talimat verecek kadar “yetkili” gören Ustanın, Selahattin Demirtaş'ın Şemdinli bölgesinde "400 kilometrelik alan PKK'nın denetiminde" sözlerini eleştirirken “Yalanın ötesinde, sen kimden yanasın? Terörden yana mısın, terörü yok etmek isteyenlerden yana mısın? " diye soracak kadar “saf” olması, teröristlerle neredeyse halvet olan açılımcı yoldaşlarının “Domuzdan yana” olduğunu bilmemesi mümkün müdür? Peki, neden böyle davranıyor?

***

Nedeni basit…  İktidarın izlediği politikanın temelinde, bu tür çelişkili davranışların toplumda yarattığı zihin bulanıklığı ve polemikler yatıyor. Mantığa aykırı, her tarafa yazan bu tutum, benzer değerleri paylaşmayan topluluklar karşısında bile, mazeret üretilmesine ve gerçeklerin gizlenebilmesine olanak sağlıyor. Mesela; “Hüseyin Aygün’ün kaçırıldığına doğrusu ben inanmıyorum” diyerek, iktidarları döneminde “devletin bırakın sıradan vatandaşı, milletvekilini dahi korumaktan aciz bir duruma düştüğünü” gizlemeye çalışıyorlar… Kendini dev aynasında izlerken terör örgütü milletvekilini bile dağa kaldıracak güce ulaşmış, efendi hala; “Komplo kardeşim devlet ne yapsın?” Havasında…

***

Aynı durum kucağımıza bırakılan Suriye meselesinde de var. Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu, BM Güvenlik Konseyi'ndeki Suriye toplantısında konuştu: Bir insanlık sınavından geçiyoruz ve bu toplantıdan sonuç çıkmayacak; BM sistemi işlemiyor... Dedi mi? Dedi… Peki, bu durumda izlediğimiz politikayı gözden geçirmemiz gerekmiyor mu? Gerekmez. Neden? Çünkü biz hatamızı alışılmadık yollarla da telafi edebiliriz. Mesela; Başbakan çıkar ve  “Beşar siyasi bir mevtadır… CHP’liler gidemez ama inşallah biz en kısa zamanda Şam'a gidecek, oradaki kardeşlerimizle muhabbetle kucaklaşacağız. O gün de yakın. İnşallah Selahaddin Eyyubi'nin kabri başında Fatiha okuyacak, Emevi Camii'nde namazımızı da kılacağız. Bilali Habeşi'nin, İbn-i Arabî’nin türbesinde, Hicaz Demiryolu İstasyonu'nda kardeşliğimiz için özgürce dualar edeceğiz." Der olur biter…  

 ***

Dedik ya, İktidarın izlediği politikanın temelinde, bu tür çelişkili davranışların, sıradışı çözümlemelerin toplumda yarattığı zihin bulanıklığı ve polemikler yatıyor. Bir taraftan eski TOKİ’ci, Çevre ve Şehircilik Bakanı Erdoğan Bayraktar, “Kaçırılma korkusu yüzünden işçi bulamıyoruz, ondan karakollar gecikiyor” diyor, öte yandan Usta, "O bölgeye defalarca gittim. Alışılmış Başbakan değilim. Helikopterle ve karadan çok gezdik" derse, biz ne diyebiliriz ki ! Gelgelelim olayları saklamanın ya da çarpıtmanın bir süre idare etmeye faydası olabilir de, çözüme faydası olacağını hiç zannetmiyorum

ÇOK ÖLÜMLÜ BÜR GÜN!

Sanırım CNN Türk’ün haber spikeri Nevşin Mengü idi. Haberlere başlamadan bir önceki programın sonunda, kaybettiklerimizin üzüntüsü ve bunu duyurmak zorunda olmanın sıkıntısı yüzünden okunuyordu. Adeta 10 yaş ihtiyarlamış gibiydi… Ağzından “Çok ölümlü bir gün!” sözleri döküldü… Bin bir güçlükle bu günlere getirdiğimiz 25 evladımız “nedeninden asla emin olamayacağımız” bir şekilde şehit olmuştu… Hem de Anadolu’nun göbeğinde. Böylece, düşmanın dahi işgal edemediği toprakları artık insanlığın en büyük düşmanı cehalet ve şüphenin işgal ettiğine, bir kez daha şahit olduk. Şehitlerimizin kimliklerini tespit edebilmek için ailelerinden alınan kan örneklerinde, “mazereti ne olursa olsun” felaketin dayanılmaz büyüklüğünü, kibrin, azametin, böbürlenmenin, “Ben yaptım oldu” mantığının acısını somut olarak izledik ve hissettik. Evet, bu gün çok ölümlü bir gündü… 

***

Bu olayın gerçekleştiği sıralarda, sınırdan elini kolunu sallaya sallaya geçtiğinden ve ülkede canı istediği gibi ve istediği kadar kalmasının hiç sorun olmayacağından emin olduğumuz 150’nin üzerinde Suriye ve Filistin uyruklu mülteci, “duyarsızlığın ve adam sendeciliğin” kol gezdiği ülkemizi boydan boya geçerek çoktan İzmir’e gelmişti bile. Yaklaşık 150 kişilik bu grup, Menderes ilçesi, Ahmet Beyli Beldesinin insan popülasyonunu 2 misline çıkarmasına rağmen kimseye fark ettirmeden buradan Yunanistan’a geçmek üzere küçük bir tekne ile anlaştılar. Kayalık sahilden bin bir güçlükle tekneye bindiler. Fakat tekne küçük olduğundan ancak 100 kadarı binebildi. Ve 500-600 metre kadar açıldıktan sonra olağan durum gerçekleşti. Tekne battı. 61 kişi fare gibi boğuldu gitti! İhmalin, savsaklamanın, vurdumduymazlığın acısını sahile sıra sıra dizilmiş ceset torbalarına bakarken de somut olarak gördük… Evet, bu gün “Çok ölümlü bir gündü.”

***

İnsanların yüzüne, bu hazin günün acısı yansırken, kimsenin aklına; onların ne dinleri, ne de etnik kökeni aklına geldi. Gelmemeli de; Şırnak Uludere’de devletin yanlışlıkla bombalayıp öldürdüğü kaçakçı gençlerle, Afyon’da cephanelikte el bombalarının tasnifi sırasında yanlışlıkla bombaların patlaması sonucu ölen vatani görevini yapan gencecik çocuklarımız arasında ne fark ki? Suçluya cezasını vermek için de, görevini yapanı onurlandırmak için de,  vatandaşının can güvenliğini sağlamak devletin görevi değil mi? Maalesef devlet vatandaşına hoyrat davranmaktadır, “insan canı” bu memlekette sudan ucuzdur… Şaşaalı salonlarda evlenen yandaşlarına 3 çocuk yapmayı öğütlemek belki bazıları için bir iftihar vesilesi sayılabilir de, esas onur yaşayan canları koruyup kollamaktır…  Oysa kaderciliğin, kibrin ve azametin kol gezdiği, bilimsel yöntemin, liyakatin kapı dışarı edildiği ülkelerde bunu başarmak mümkün değildir. 

GÜNAYDIN YEMLİHA!

TBMM Anayasa Komisyonu Başkanı AKP’nin İstanbul Milletvekili Burhan Kuzu “BDP’nin terör örgütünden farkı yok. BDP bir suç makinesidir. Adamlar dağdaki teröristle kucaklaşıyor, git bir de askerimizle kucaklaş ki ne olduğunuzu anlayalım” diyerek Türkiye’de Allah’ın bir tek kulunun dahi bu güne kadar fark etmediği(!) bir gerçeği açıkladı. Bu kadar da değil… Anayasa Profesörü vekilimiz “Terör kronik bir devlet meselesi haline gelmiştir ve bu iş sadece güvenlik boyutu ile çözülemez”  tespiti ile de, terörle mücadelenin hiç düşünülememiş(!) bir niteliğini vurgulayarak sözlerini şöyle bitirdi… “Terör örgütü bir hak mücadelesi vermiyor. Türkiye'nin ilerlemesinden rahatsız olan devletlerin taşeronluğunu yapıyorlar. Ne kadar çok para verirlerse o kadar çok adam öldürmeye endeksliler. Bunlar Güneydoğu meselesinin çözümünü de istemiyorlar.” Günaydın Yemliha!

***

Aslında “Günaydın Sayın Kuzu”… Diyecektim de… Bu İktidarın taktiği hep aynı. Önce figüranlardan biri konuşur. Ardından, esas oğlan sahneye çıkarak, biçilen rolümüzü allaya pullaya anlatır, adeta efsunlar bizi… Sonuç; kana bulanırız ama iktidarın bu Kukla Beyleri çıkarlar halkın karşısına, yüzleri dahi kızarmadan kızılcık şerbeti derler… İnanırız... Neyse biz asıl konumuza dönelim…

***

Kendine usta sıfatını yakıştıran Beylerin, teröre “çözüm üretme” konusunda, Ashab-ı Kehf kıssasında olduğu gibi 309 yıl uyuyup uyandıktan sonra yiyecek almak için şehre inen Yemliha’ya dönüşmesi doğrusu insanı şaşırtıyor. Çünkü “ileri demokrasiye” geçince, her gün bir darbe planlamış, başında Genel Kurmay Başkanı olan terör örgütü kurmuş, minarenin alemini F4’un kuyruğu ile devirmeye çalışmış askerleri, hava cıva suçlamalarla hem de “kitabına uydurulan” demokrasi ve hukuk çerçevesinde(!) tutuklayıp içeri tıkmasını bilen iktidarın; PKK ve meclisteki yandaşlarına gösterdiği hoşgörü “stratejik bir planın” taktik bir atraksiyonu olmasın? Dün “Kürt sorunu” deyip açılım uyduranların, Oslo’da, Habur’da, Irak Merkezi yönetimini takmayarak, Suriye’de bin türlü çözüm ortada dururken ABD’nin oyununa gelip, terörün “Türk Askerine balkondan Türk Bayrağını indirtecek” hale gelmesini sağlayanların, “Biz bu işi beceremedik” deyip istifa edeceklerine, makarayı tersten sarmaya yani “milliyetçi” takılmaya başlamaları acaba hayırlara vesile olur mu?

***

Önümüzde seçimler olmasa geç de olsa en azından sorunu “Kürtçülük” olarak görmelerine, din ve ırk farkı gözetmeden çözüm üreteceklerine sevineceğim de seçim süreci yaklaştıkça sabırsızlanan, sabırsızlaştıkça da tutarsızlığı, stresi ve gerginliği, oyuna getirildiğini bile bile sürdürdüğü yalakalığı, tabak yalayıcılığı artan kukla beylerin, uzanıp alabilecekleri kadar yakın sandıkları ödüllerine ulaşmak için her şeyi yapabileceklerini adım gibi biliyorum. 

ÇİLE’YE YABANCI OLMAYANLARIN BAYRAMI OLDU…

AKP’li Kars ve Gaziantep Belediye Başkanlarının yayınladığı 30 AĞUSTOS ZAFER BAYRAMI mesajlarını okuyunca “5 parmağın bir olmadığı” geldi aklıma… Malum Baş Parmak;  bir hastane yatağından, Başkomutanı olduğu ordunun Zafer’ini kutlamak için at gözlüğü takmış bir doktorun olumsuz talimatını duyururken, “Suriye’de Arap Baharının zaferi için kafa yorduğunu” anlatan bir de poz veriyordu. Kolay değil, 30 Ramazan oruç ardından bayram, baklava börek. Bünye yoruldu tabii…

Kutlamalara kerhen katılan İşaret Parmağının yüzünde “Atatürk Anıtlarına çelenk koymayı gelecek seneye protokole de yasaklayalım da biz de iki saat sap gibi dikilmekten kurtulalım” hali vardı. Eh durmadan eleştirdiği Atatürk ve silah arkadaşlarının kurduğu Cumhuriyetin ve “kendinden önceki” hükümetlerin bıraktıklarını sata sata, memleketi koca bir AVM’ye çeviren “ne oldum delisi” insanların elbette bu kadarcık yakınması olacak. Çok görmemek lazım! Şairin kastettiği gibi bazı insanlar “lafın dostudur, çilenin yabancısı.”

***

Dedik ya “5 parmağın beşi bir değildir.” Her derdin dermanı Orta Parmak rolü de “Çile’ye yabancı olmayanlara” düştü. Bunlardan biri, AKP’li Kars Belediye Başkanı şöyle yazmış: Her karış toprağı aziz şehitlerimizin kanlarıyla sulanmış aziz vatanımızı bölmek ve parçalamak isteyenlere karşı, tüm dünya milletlerine örnek olacak bir destanı; 30 Ağustos Zafer Bayramı ifade etmektedir. Mustafa Kemal Atatürk'ün önderliğinde kazanılan bu zafer, Anadolu'nun ilelebet Türk yurdu olarak kalmasını sağlamış ve büyük Türk Milleti emsalsiz bir destanla bağımsız ve özgür yaşama arzusunu, vatan toprağını işgal edenlere hak ettikleri dersi vererek göstermiştir. Tarihin ender kaydettiği destanlardan biri olan Büyük Taarruz ve Meydan Muharebesi, Anadolu topraklarının ilelebet Türk yurdu olarak tescil edilmesini sağlamıştır. 30 Ağustos, Türk Milleti'nin gücüne, iradesine ve azmine inanması durumunda önünde hiçbir engelin duramayacağının da simgesi olmuştur. Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk başta olmak üzere, kanları ve canları uğruna bu toprakları vatan yapan aziz şehitlerimizi ve gazilerimizi rahmet ve minnetle anıyor, Aziz Milletimizin 30 Ağustos Zafer Bayramı'nı kutluyorum." Çile’ye yabancı olmayanların halkına hizmet için “yalanmasına” gerek yokmuş demek ki…  

***

Tabii bir de “çileyi çekenlerin” yani diğerleri ile birlikteyken anlamsızmış gibi görünen lakin kıymetleri yokluklarında anlaşılan parmaklar ve onların da 30 Ağustos Zafer bayramı mesajları var… Mesela, Eski Genel Kurmay Başkanı İlker Başbuğ bayram mesajında şöyle diyor: Yarım asra yakın bir neferi olarak onurla hizmet ettiğim Türk Silahlı Kuvvetleri’nin ve Aziz milletimin Zafer Bayramını kutluyorum. Bu zafer, Türk milletine ve onun bağrından çıkan Türk Ordusuna aittir… Kara Harp Okulu’ndan mezun oluşumuzdan 50 yıl sonra, ben ve iki devre arkadaşım (emekli Orgeneraller Hurşit Tolon ve Fevzi Türkeri) cezaevlerinde tutuklu olarak bulunmaktayız. Akıl almaz iddialar ve suçlamalar ile bazıları bugün bizleri tutsak olarak tutabilir, ancak Türk milletinin belleğinden gerektiğinde canlarımızı da ortaya atarak vermiş olduğumuz yarım asırlık hizmetlerin izlerini asla silemezler!