GÜNAYDIN YEMLİHA!

TBMM Anayasa Komisyonu Başkanı AKP’nin İstanbul Milletvekili Burhan Kuzu “BDP’nin terör örgütünden farkı yok. BDP bir suç makinesidir. Adamlar dağdaki teröristle kucaklaşıyor, git bir de askerimizle kucaklaş ki ne olduğunuzu anlayalım” diyerek Türkiye’de Allah’ın bir tek kulunun dahi bu güne kadar fark etmediği(!) bir gerçeği açıkladı. Bu kadar da değil… Anayasa Profesörü vekilimiz “Terör kronik bir devlet meselesi haline gelmiştir ve bu iş sadece güvenlik boyutu ile çözülemez”  tespiti ile de, terörle mücadelenin hiç düşünülememiş(!) bir niteliğini vurgulayarak sözlerini şöyle bitirdi… “Terör örgütü bir hak mücadelesi vermiyor. Türkiye'nin ilerlemesinden rahatsız olan devletlerin taşeronluğunu yapıyorlar. Ne kadar çok para verirlerse o kadar çok adam öldürmeye endeksliler. Bunlar Güneydoğu meselesinin çözümünü de istemiyorlar.” Günaydın Yemliha!

***

Aslında “Günaydın Sayın Kuzu”… Diyecektim de… Bu İktidarın taktiği hep aynı. Önce figüranlardan biri konuşur. Ardından, esas oğlan sahneye çıkarak, biçilen rolümüzü allaya pullaya anlatır, adeta efsunlar bizi… Sonuç; kana bulanırız ama iktidarın bu Kukla Beyleri çıkarlar halkın karşısına, yüzleri dahi kızarmadan kızılcık şerbeti derler… İnanırız... Neyse biz asıl konumuza dönelim…

***

Kendine usta sıfatını yakıştıran Beylerin, teröre “çözüm üretme” konusunda, Ashab-ı Kehf kıssasında olduğu gibi 309 yıl uyuyup uyandıktan sonra yiyecek almak için şehre inen Yemliha’ya dönüşmesi doğrusu insanı şaşırtıyor. Çünkü “ileri demokrasiye” geçince, her gün bir darbe planlamış, başında Genel Kurmay Başkanı olan terör örgütü kurmuş, minarenin alemini F4’un kuyruğu ile devirmeye çalışmış askerleri, hava cıva suçlamalarla hem de “kitabına uydurulan” demokrasi ve hukuk çerçevesinde(!) tutuklayıp içeri tıkmasını bilen iktidarın; PKK ve meclisteki yandaşlarına gösterdiği hoşgörü “stratejik bir planın” taktik bir atraksiyonu olmasın? Dün “Kürt sorunu” deyip açılım uyduranların, Oslo’da, Habur’da, Irak Merkezi yönetimini takmayarak, Suriye’de bin türlü çözüm ortada dururken ABD’nin oyununa gelip, terörün “Türk Askerine balkondan Türk Bayrağını indirtecek” hale gelmesini sağlayanların, “Biz bu işi beceremedik” deyip istifa edeceklerine, makarayı tersten sarmaya yani “milliyetçi” takılmaya başlamaları acaba hayırlara vesile olur mu?

***

Önümüzde seçimler olmasa geç de olsa en azından sorunu “Kürtçülük” olarak görmelerine, din ve ırk farkı gözetmeden çözüm üreteceklerine sevineceğim de seçim süreci yaklaştıkça sabırsızlanan, sabırsızlaştıkça da tutarsızlığı, stresi ve gerginliği, oyuna getirildiğini bile bile sürdürdüğü yalakalığı, tabak yalayıcılığı artan kukla beylerin, uzanıp alabilecekleri kadar yakın sandıkları ödüllerine ulaşmak için her şeyi yapabileceklerini adım gibi biliyorum. 

ÇİLE’YE YABANCI OLMAYANLARIN BAYRAMI OLDU…

AKP’li Kars ve Gaziantep Belediye Başkanlarının yayınladığı 30 AĞUSTOS ZAFER BAYRAMI mesajlarını okuyunca “5 parmağın bir olmadığı” geldi aklıma… Malum Baş Parmak;  bir hastane yatağından, Başkomutanı olduğu ordunun Zafer’ini kutlamak için at gözlüğü takmış bir doktorun olumsuz talimatını duyururken, “Suriye’de Arap Baharının zaferi için kafa yorduğunu” anlatan bir de poz veriyordu. Kolay değil, 30 Ramazan oruç ardından bayram, baklava börek. Bünye yoruldu tabii…

Kutlamalara kerhen katılan İşaret Parmağının yüzünde “Atatürk Anıtlarına çelenk koymayı gelecek seneye protokole de yasaklayalım da biz de iki saat sap gibi dikilmekten kurtulalım” hali vardı. Eh durmadan eleştirdiği Atatürk ve silah arkadaşlarının kurduğu Cumhuriyetin ve “kendinden önceki” hükümetlerin bıraktıklarını sata sata, memleketi koca bir AVM’ye çeviren “ne oldum delisi” insanların elbette bu kadarcık yakınması olacak. Çok görmemek lazım! Şairin kastettiği gibi bazı insanlar “lafın dostudur, çilenin yabancısı.”

***

Dedik ya “5 parmağın beşi bir değildir.” Her derdin dermanı Orta Parmak rolü de “Çile’ye yabancı olmayanlara” düştü. Bunlardan biri, AKP’li Kars Belediye Başkanı şöyle yazmış: Her karış toprağı aziz şehitlerimizin kanlarıyla sulanmış aziz vatanımızı bölmek ve parçalamak isteyenlere karşı, tüm dünya milletlerine örnek olacak bir destanı; 30 Ağustos Zafer Bayramı ifade etmektedir. Mustafa Kemal Atatürk'ün önderliğinde kazanılan bu zafer, Anadolu'nun ilelebet Türk yurdu olarak kalmasını sağlamış ve büyük Türk Milleti emsalsiz bir destanla bağımsız ve özgür yaşama arzusunu, vatan toprağını işgal edenlere hak ettikleri dersi vererek göstermiştir. Tarihin ender kaydettiği destanlardan biri olan Büyük Taarruz ve Meydan Muharebesi, Anadolu topraklarının ilelebet Türk yurdu olarak tescil edilmesini sağlamıştır. 30 Ağustos, Türk Milleti'nin gücüne, iradesine ve azmine inanması durumunda önünde hiçbir engelin duramayacağının da simgesi olmuştur. Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk başta olmak üzere, kanları ve canları uğruna bu toprakları vatan yapan aziz şehitlerimizi ve gazilerimizi rahmet ve minnetle anıyor, Aziz Milletimizin 30 Ağustos Zafer Bayramı'nı kutluyorum." Çile’ye yabancı olmayanların halkına hizmet için “yalanmasına” gerek yokmuş demek ki…  

***

Tabii bir de “çileyi çekenlerin” yani diğerleri ile birlikteyken anlamsızmış gibi görünen lakin kıymetleri yokluklarında anlaşılan parmaklar ve onların da 30 Ağustos Zafer bayramı mesajları var… Mesela, Eski Genel Kurmay Başkanı İlker Başbuğ bayram mesajında şöyle diyor: Yarım asra yakın bir neferi olarak onurla hizmet ettiğim Türk Silahlı Kuvvetleri’nin ve Aziz milletimin Zafer Bayramını kutluyorum. Bu zafer, Türk milletine ve onun bağrından çıkan Türk Ordusuna aittir… Kara Harp Okulu’ndan mezun oluşumuzdan 50 yıl sonra, ben ve iki devre arkadaşım (emekli Orgeneraller Hurşit Tolon ve Fevzi Türkeri) cezaevlerinde tutuklu olarak bulunmaktayız. Akıl almaz iddialar ve suçlamalar ile bazıları bugün bizleri tutsak olarak tutabilir, ancak Türk milletinin belleğinden gerektiğinde canlarımızı da ortaya atarak vermiş olduğumuz yarım asırlık hizmetlerin izlerini asla silemezler!

 

SESSİZ ÇOĞUNLUK HALA SESSİZ

“Kılıçdaroğlu mezhep yakınlığı dayanışmasıyla mı Suriye’ye sahip çıkıyor?” diyebilen insan müsveddelerine de; faşist ruhuna ters düştüğü halde demokrasi havarisi kesilip “Bu memlekette Kürt Sorunu vardır” diyene de; Hrant Dink cinayetinin ardından bu ırkçılık kokan eyleme “Hepimiz Ermeniyiz” diye pankart açanlara da; hep aynı nedenle karşı çıktık. Farklılıkları derinleştirmeyin! Rahmetli Hrant’ın cenazesinde “Hepimiz insanız” pankartları açılsaydı verilen mesaj daha mı az çarpıcı olurdu? Ya da; “Bu memlekette düşünce, seçme-seçilme, kişi dokunulmazlığı, özel yaşamın gizliliği sorunu vardır” dense idi, daha mı az şey anlaşılırdı. Ya da; “Kürt- Ermeni- Romen vs. açılımları” yapılacağına “Temel hak ve özgürlükler açılımı” yapılsa bu ülke halkı için daha “insani ve vicdani” olmaz mıydı? Elbette olurdu da, maalesef birçok konuda ne liderlerde doğru tavırlar gelişti, ne de toplum doğru bir tepki verebildi…


***

Ülke için en hayati konularda bile “pasaklılık ve münzevi tavır” yukardan aşağı kanser gibi yayıldı. Ve geldik bu güne. Suriye halkı için “insani ve vicdani tavır” ortaya koyduğunu iddia eden Ustaların 10 yıldır kendi halkına gösterdiği tavırda ne insaf vardır ne de vicdan. İzledikleri yanlış politikalar yüzünden memlekette vekillerimize dahi “kapalı alanlar” oluşmasına sebep oldular. Ülkenin birçok yerine milletin temsilcileri bile kaçırılma-taciz korkusundan gidememektedir. Gidebildikleri yerlere de herhalde “adam yerine konmadıklarından” iktidar tarafından sokulmamaktadır. Öte yandan; emekli asker Osman Pamukoğlu “Hakkâri elimizden çıktı” deyince, edilmeyen hakaret kalmamıştı da, Barış ve demokrasinin lafta sözcüsü Selahattin Demirtaş’ın Şemdinli-Çukurca arasını terör örgütünün kontrolü altında olduğu, TSK’nin değil, PKK’nın o bölgede operasyon yaptığı iddialarına, henüz bir yanıt veren çıkmadı. Aslında biz de, PKK’dan madalya bekleyen Demirtaş’ın bu masalına kafa yormazdık da, işin içine, Suriyeli muhalifler ve ajanların adeta işgal ettiği Hatay’ın Apaydın Kampına, vekillerimizin alınmayışı, üstüne üstlük geçen hafta meclisi toplantıya çağırmaya gerek görmeyen Meclis Başkanının “milli mutabakat çağrısı” yapması girince, “Ne oluyoruz, nereye gidiyoruz?” dedik. Gelgelelim neye yarar ki; bizim sessiz çoğunluk hala sessiz…

***

Sadece saydığımız konularda da değil. Sükûnet ve kadercilik toplumsal hayatın her alanında hüküm sürüyor. Milletin ordusunun komutanları “suç örgütü kurma” suçlaması ile tutuklu. Tık yok… PKK ile meclisteki uzantıları kucak kucağa, aldıran yok… Pahalılık almış başını gidiyor, kafaya takan yok. Ustaların vicdanı falan yok ki, dışarıya 1,6 TL’ye sattıkları benzini 4,5 TL ye satarken sızlasın. Mahkemelerimiz desen “Parasız eğitim” isteyen öğrencilere 8 yıl 5 ay ceza verirken, “Parasız eğitime geçiş talimatı” veren Usta’yı alkışlıyor. Aynı nedenle ceza alan öğrencileri hala içeride tutan yargıçlar acaba hiç üzülmez mi? Birinci ve açık öğretimden katkı payını kaldıranların, 2. öğretimde 1.öğretimin üç misli olan katkı paylarının aynı kalmasına göz yummaları acaba ne kadar insani ve vicdanidir? Dedik ya; pasaklılık ve aldırmazlık topluma kanser gibi yayıldı. Herkes olayları kendi penceresinden izliyor ve elbette manzaraları hiç değişmiyor.



DİREKTİFİ VEREN ADAM...

Her ne kadar bazıları; ancak “şehitlerimizin cenaze namazlarında” bir araya gelen liderlerin, sanki bir dahaki buluşmalarında terörün biteceği beklentisini topluma telkin ediyorsa da; aslında mümkün görünmeyen bu halin gerçekleşmesi durumunda bile, elbette böyle bir sonucu olmayacaktır.. Çünkü aralarından bir babayiğidin çıkıp da; “terör örgütü ve meclisteki uzantılarının” sonu gelmez taleplerini “açık açık”  kabul edebileceğini sanmıyorum. Öte yandan “ulusun vekillerinin” izlenen yol ve yöntem üzerine elbette söyleyecek sözü vardır, olmalıdır da. Gel gelelim iktidar, elinde tuttuğu “sınır ötesi harekat yetkisi” ile bile bu güne kadar Şemdinli/Umut Kitapevi’den-Oslo’ya- Kandil’den-Habur’a- açılımdan-saçılıma öylesine saçma sapan bir politika izlemiştir ki, milletin huzuruna çıkmaktan kaçmıştır. Oysa, bugün inkar edilemez biçimde “tırmanan terörle” de mücadelenin nasıl yapılması gerektiği hakkında, ulusun fikrini ifade edebileceği  yeğane kürsü, TBMM’sindedir.

***

Her ne kadar sorunun esas muhatabı “iktidar” olsa da halkı umursamayan faşist ruhlu liderlerle demokrasi  amaç değil araç olmanın ötesine gidemez…  Kaldı ki, izlenen iç ve dış politikalar yüzünden kördüğüme dönen bir ortamda özellikle Kuzey Irak ve Suriye kaynaklı terörist faaliyetlere muhatap kalmamız bizi haklı çıkarmaktadır.  Bizim ise yapabildiğimiz tek mücadele şekli, halkı oyalayan lakin, terör odaklarının kıs kıs gülerek izlediği “hava harekatları”. Neden? Çünkü biliyoruz ki; hiçbir savaşı hava kuvvetleri ile kazanamazsınız. Nihayi zafer kara harekatı ile elde edilebilir. Ve PKK’ya karşı elde edilen başarıların altında maalesef bu gün “darbe suçlamaları ile tutuklanan komutanların” terör yuvalarına yaptığı onlarca sınır ötesi oprerasyon yatar. Anlıyacağınız kalekollar falan hikayedir. Kalekollar ile yapılacak baskınlardaki can kayıplarını elbette önlersin de amaç; o karakola baskın yapılmasının önlenmesi değil midir? Peki,  iktidar sınır ötesi operasyonları neden yapamıyor? Çünkü Org. Özel’in de ifade ettiği gibi “ABD’nin izni olmadan Kandil’e operasyon yapılmaz.” Aslında hikayenin özeti de bu.  

***

Gelelim Sn.Bahçeli’nin son atraksiyonuna… “Korkma Kandil’i yerle bir etmek için Ülkücüler arkanda” feryatları her zaman olduğu gibi “olmayacak duaya amin” deyip iktidara, ileride gerçekleşebilecek mutlu birliktelikler için şimdiden selam çakmaktan öte bir anlamı yoktur. Çünkü; garip bir mazeretin ardına sığınıp meclisin toplanmasını engelleyenlerden biri de o idi. Bu çağrıyı “terör çerçevesinde” olaganüstü toplanan bir mecliste yapabilseydi belki de terör örgütü, 1 şehit- 5 gazi verdiğimiz Umurlu Karakolu’na 2 günde 3 kez saldırma cesareti bulamayacaktı. Belki de “1 Mart tezkeresinde” olduğu gibi  TBMM’nin yeni bir tarih yazacağını görecektik. Ne eylersin ki; muhalefet partisi lideri olmasına rağmen meclisin olağanüstü toplanmasına o da karşı çıktı. Ne de olsa direktifi veren adam, elinde beyzbol sopasıyla konuşuyordu…  

SABRIN SONU VARDIR DA TEVEKKÜLÜN YOKTUR

Ben de başkasının yalancısıyım… Hoca Nasrettin ormana kışlık odun yapmaya gider. Elinde balta,  gözüne kestirdiği bir ağacın kendine göre “münasip” bir dalına çıkıp kesmeye başlar. O sırada yolu o tarafa düşen biri, bakar ki Hoca bindiği dalı kesiyor;  “Ağam dikkat et, düşersin ha!” diye uyarır… Hoca lafı söyleyeni çaktırmadan bir süzer. Pejmürde, başıboş aylağın biri. Kulak asmaz, işine devam eder.  Gelgelelim bir süre sonra hocanın sıkletini çekemeyen dal, kırılır ve hoca olgun bir armut gibi yere yapışırken, uyarıyı yapan “uyuzun” aslında “Hızır Aleyhisselâm” olabileceği aklına düşünce de, oflaya puflaya peşine düşer… Garibanı yakalar ve yakasına yapışır. “Düşeceğimi bildin öleceğimi de bilirsin” der. Hocanın kendini “evliya” zannettiğini anlayan gariban öyle bir palavra sıkar ki; Hoca aklını başına alana kadar başına gelmedik hal kalmaz.

***

Bizim de durumumuz aşağı yukarı bu. Vatandaş Hızır’ın peşinde, bizim Hızır bellediklerimiz ise başka bir Hızır’ın peşinde. Ve tabii başımıza gelmeyen kalmıyor ama ne gam, biz de Hoca’nın toprağından değil miyiz? Yani sabır bizde gani… Sabır dedik ya aslı “tevekküldür” bizdekinin. Sabrın bir sonu varken “tevekkülün” sonu yoktur. Çünkü bizim insanımız, belanın “herkes elinden geleni yaptığı halde” başına geldiğini düşündüğünden “kaderim” der, boyun eğer. Bilmez, her Hızır’ın Hızır olmadığını. Hızır diye peşine düştüklerimizin, sözüne inanıp iman ettiklerimizin, oyuncağı olduğumuzu. Kendi kendine sormaz bile, memlekette bunca fakir, fukara Müslüman varken, neden taa Myanmar’daki Arakan Müslümanlarının derdine düştük, diye. Koca koca kelli felli liderler daha kendi ülkelerindeki terör sorununu çözememişken acaba ne oldu da, Müslüman üç gencin bir Budist kadına tecavüzleri ile başlayan ve zaten bu bölgede yüzyıllardır süregelen “inanç kökenli terörün” ateşli müdahilleri olmak durumunda kaldılar? Yoksa bu kez de Arakan Baharı mı yaşanacak?

***  

Bizimler iyi komisyon aldıklarını düşündüğüm “Arakan’a Bağış” kampanyalarının peşinde koşarken, teröristlerin yol kesip bürokrat, mühendis, asker ne bulursa kaçırmasına alıştık da, 550/1’lik gruptan bir milletvekilini kaçırabilecekleri aklımızdan dahi geçmezdi. Bu kadar mı? Terör örgütünün meclisteki temsilcilerinin, daha dün operasyon üzerine operasyon yapılan Hakkâri-Şemdinli-Bağlar köyü civarında, hem de devlet kara yolunda; teröristlerle buluşup kucaklaşmasına, Hele hele Hakkâri’de 26 kabine üyesinden biri olan bir bakanımıza taşlarla saldırı yapılmasına alışmamız mümkün değil. Cumhuriyetin ilk 10 yılını dahi, ağızları köpürerek eleştirenlerin memleketi düşürdüğü hal budur.

***

Kendine usta sıfatını yakıştıranların büyük rahatlık içinde bir kaçırılan vekilin, olayı bilinçli olarak tezgâhladığını söylemeleri ve devamlı birilerini suçlamaları ya da verilen şehitlerin cenaze namazlarında boy göstermeleri maalesef işi çözmemektedir.  Onlardan beklenen; Myanmar’daki fakir fukarayı düşünen devletin kendi milletvekilini korumaktan aciz kalmamasını sağlamalarıdır. Şartlar ne olursa olsun BDP’lilerin, basın mensuplarının bulunduğu yerde teröristin nefes almasının dahi engellenmesidir? Yoksa uzatılan her mikrofona çeşit, çeşit  beddualar edip, işi Allah’a havale etmekle, “Aman, terör mü? O da neymiş bu küçücük olaylar için meclis mi toplanırmış?” havası ile her gün bir evladımızı yitirdiğimiz bu beladan kurtulamayız…