YOLLAR YÜRÜYEREK AŞINIR

Her ne kadar büyüklerimiz boyunlarına; “cahil-cühela, statükocu, Ergenekoncu, hatta anarşist” yaftası takıp, “özlemleri” için kafa yormasa da, ortada bir gerçek var. Hemen hepsi “yüksek eğitimli” bu insanlar, her gün ülkenin “bölünmüş yollarını” aşındırıyor…

Üniversite öğrencileri yürüyor…

Memurlar yürüyor…

Öğretmenler yürüyor…

Sanatçılar yürüyor…

Doktorlar yürüyor…

Gazeteciler yürüyor…

Ve İktidarın, “idarenin” hemen her alanında yürürlüğe giren “insan hak ve özgürlüklerini hiçe sayan uygulamaları” açıktan açığa destekleyip, bunu “özgün bir metot” gibi halka empoze etmeye çalışmasına karşı çıkıyorlar. Yani, “baktığını gören,” ileri demokrasi hikayeleri ile Kayseri usulü makyajın altında harabeye dönen “laik ve demokratik” düzenin sonunun nereye varacağını hissedebilen kim varsa, yollara dökülmüş, yürüyor…

***

Hemen hemen tüm eylemlerde, “meslek grupları” devletten öncelikle, hepsinin de sonuna kadar hak ettikleri “İtibarlarının ve saygınlıklarının” iadesini talep ediyorlar. Çarşıda, pazarda çıkan yangın “geçim sıkıntısı” falan bir kenara itilmiş, iktidardan öncelikle “insanların insan yerine konmasını” talep ediyorlar. O kadar… Gelgelelim cevap gayet açık ve net… ‘Türkiye, mevcut rejimiyle, demokrasi tecrübesiyle, bugün ulaştığı “ileri demokratik standartlarla, değişimi yöneten iradesiyle, İslam ile demokrasinin” yan yana olabileceğini tüm dünyaya başarılı şekilde göstermiştir’… Lafın tamamı budalaya söylenirmiş… Anlayan anlamıştır herhalde.

***

Bundan 40 yıl önce gösteri ve yürüyüşlerin artması üzerine, “Yollar yürümekle aşınmaz” manasında bir cümle sarf ederek “toplumsal taleplere kayıtsızlığın” en unutulmaz ve endişe verici yorumunu yapan Sn. Demirel’e bugün sorsalar acaba, o günkü yorumu için ne derdi? Cevabı bile öğrenmeye tenezzül etmeyen iktidarın, bu gün toplumsal taleplere karşı olan “kayıtsızlığının” sebebi belli ki, o günlerden çok daha farklıdır… Büyüklerimizin yukarıdaki açıklamalarına bakılırsa artık yönetim biçimimizin “öznesinin” değişme zamanı gelmiştir.

***

Yapılan bu kadar alt yapı değişikliği üzerine atılacak yeni adım; laik ve demokratik düzen üzerinde, “iktidarın demokrasi anlayışı” çerçevesinde yapılacak “küçük bir restorasyon”dur. Ve iktidarın gazabı, bu restorasyonu onaylamayan herkesin üzerindedir. Öyle ki; “Türkiye’de basın ve düşünce özgürlüğü tehdit altında” diye bir bildiri yayınlayan “Avrupa’daki Türk kökenli milletvekillerini” bile kapsama alanına girmiştir. Üstelik bu "öfke ve hiddetin" şiddetini daha da arttırarak devam etmesi muhtemeldir. Oysa toplumsal tepki, demokrasi sadece “lafta” değilse, haktır.

SEKÜLER DEVLET ve POLAT

Türk Dil Kurumu sözlüklerinde “seküler” kelimesine, her ne kadar; “Laik yaşama ait dinden bağımsız olan”, anlamı yüklenmiş olsa da; “devlet idaresinin sekülerliği” benimsenirken, “yargısal ve hukuki temeller açısından dinin de bir kaynak teşkil etmesi” savunulur. Yani bir çeşit “yarı-dini toplum” modeldir, seküler devlet. Oysa benzer bir model olan “laik devlet”; yargısal ve hukuki temeller açısından dinin bir kaynak teşkil etmesine karşı çıkar ve “yarı-dini” modele karşı olan tutumu ile seküler devlet modelinden ayrılır. Her iki modelin de Batı- Hıristiyan kaynaklı olduğunu düşünürsek; ülkemizdeki laik, “dünyevileşme modelinin” batıda anlaşıldığı gibi, “dine karşı sert ve baskıcı bir model olmadığını”, aksine “bize özgü” din ve devlet işlerini ayıran ve herkese ibadet özgürlüğü sağlayan “daha insancıl ve ılımlı” bir model olduğunu görürüz.

***

Zaten aslında bir devlet biçimi olarak Sekülerizm, “teokrasi” yani, “siyasi iktidarın, Tanrı'nın temsilcileri olduklarına inanılan din adamlarının elinde bulunduğu toplumsal, siyasi bir düzen” yerine, laiklik gibi “dinden bağımsız” bir devlet biçiminin tercih edilmesi, savunulmasıdır… Şunu kabul etmek gerekir ki, dinlerin büyük bir kısmının “devlet kavramı” açısından siyasi nitelikleri olmasa da, birçok din temelde seküler bir devlet idaresini onaylar. Her ne kadar teokratiklik olarak tanımlanamasa da sekülerizmde, “yasa ve hukuk konularında birbirinden ayrılan çeşitli dini inanç ve mezhepler” bulunmaktadır. Bu durum da, farklı din ve mezhepten şahısların, “aynı nedenle” inançlarına göre yargısal ve hukuki süreçler yaşamasını sağlar Örneğin; dekolte giyen birisi tecavüze uğrarsa, tecavüzcüye ceza vermek için onun dini inancına göre “bir ulemaya danışmamız” gerekebilir.

***

Anayasasında her ne kadar “laik ve demokratik” yazsa da, şimdilik sadece “Polat Alemdar’ın(!)” seslendirebildiği gibi dünyevileşmeye seküler bir yorum getirmek isteyen iktidar, bu yolda da “halkı hazırlama” atağına geçmiştir… Çünkü; Ergenekon’dan yıllardır tutuklu gazeteciler, bilim insanları, askerler, daha “Neyle suçlandıklarını bile öğrenemeden”, 14 yaşında kız çocuğuna tasallut etmiş bir adamın; Sadece 3 yılda; yargılanması, cezasını alması, itirazının Yargıtay'a gidip davanın orada da hızla görülüp, dönmesi ve bu karar ışığında yeniden yargılanıp kararının salıverilmeye dönüşmüş” olmasının başka izahı yoktur. Anlaşılıyor ki; ulema “14 yaşındaki bir çocuğu yetişkin olarak kabul etmektedir”. Çocuk yaştakilerle evliliğin özellikle ulema arasında geleneksel olduğunu hatırlarsak, toplumda “infial yaratmaz” deyip, kabahat gibi yorumlanması da doğaldır. Olayın özeti budur…

***

Örneklerin de ortaya koyduğu gibi, toplumu oluşturan “farklı inançlara” sahip bireyler arasındaki “farklılıkları derinleştirme ve toplumda ayrılıkçı duyguları körükleme” tehlikesi ortada iken, bireysel bazda incelendiğinde; dindar bireyler, seküler bir idarenin mümkün ve meşru olacağını savunmaktadır. Hatta bazı dinlerin temelde bunu savunduğu veya bu tür bir devlet tanım ve idaresine dair destekleyici unsurlar içerdiği savından hareketle, bugün ülkemizde de benzeri bir “dünyevileşme modeline” geçişin hazırlığı hızla ve tüm imkanlar kullanılarak yapılmaktadır. Öyle ki; Kurtlar Vadisi dizi filminin Polat’ı bile bu konuda ahkam kesmekte “cemiyetin kulağını delmek” için propaganda yapmaktadır.

EŞEK KURTULURSA...

Bir gün muhtarın “inatçı, söz dinlemez eşeği” köyün eski kuyusuna düşer ve sıkışıp kalır… Muhtar tek başına bu işin içinden çıkamayacağını anlayınca “yardımcısını” çağırır. İkisi kafa kafaya verirler…En sonunda eşeğin; “yaşlı”, kuyunun da “köhnemiş” olduğunu bahane ederek, eşeği kuyudan çıkartmaya değmeyeceğine, olduğu yere yani kuyuya diri diri gömmenin daha “hayırlı” olacağına karar verirler. Hemen birer kürek alarak kuyuya toprak atmaya, “eşeği” gömmeye başlarlar…

***

Tabii eşek bu… Az çok bir aklı-fikri var. Ne olduğunu fark edince, başlar anırmaya, yardım istemeye. Anırmayı duyan köylüler de koşar gelir. Bakarlar ki, bir zamanlar sırtında kendilerine pınardan su, ormandan odun, kasabadan pazar ekmeği getiren, “eşeği” muhtar ile muhtardan sonraki aza yani köyün eş muhtarı, diri diri gömüyorlar. Önce günahtır yazıktır itirazları olsa da, yeni, daha genç bir eşek ile daha derin bir kuyu sözü verilince sesler kesilir, hatta onlar da birer kürek alıp başlarlar eşeğin üzerine toprak atmaya… Oysa zavallı eşeğin arada sırada “sahibinin otoritesine” karşı çıkmaktan başka bir hatası yoktu, hatta kuyuya da sahibinin, sırtına fazla yük vurması yüzünden düşmüştü.

***

Zavallı eşek başına gelecekleri hissedip anırıp dururken, birden sesi kesilir. Herkes birden bire gelen bu “sessizliğin” sebebini merak edip kuyuya bakarlar. Ve gözlerine inanamazlar. Çünkü eşek, sırtına düşen her kürek toprağı sırtından aşağıya silkeleyerek, ayaklarının altına almakta ve yukarı çıkmak için basamak yapmaktadır. Hatta bir hayli de yükselmiştir. Neredeyse kuyudan dışarı çıkmak üzeredir. Ama köyün muhtarı bir kere eşekten kurtulmaya karar vermiştir. Toprak atmayı durdurur. Tüfeğini alıp gelerek, eşeğin alnına dayar. Gelgelelim bu kez de araya “akil insanlar” girip, “yahu böyle bir eşeğe nasıl kıyarsınız” der… Hikaye şimdilik tam burada bitiyor. Eşek her ne kadar “sıra dışı davranan” bir eşek olsa da “kendini kurtarıp kurtarmayacağını” izleyip göreceğiz de "eşek kurtulursa" ne olacak?

***

Aslında eşeğin hikayesinin, bazı ülkelerinin başına gelenlerle ne kadar benzeştiğini fark ettiniz değil mi? O ülkelerdeki eşeklerin akıbetini eninde sonunda göreceğiz de, Ortadoğu’da yeni bir düzenin kurulması uğruna gerçekleşen, planlı programlı “tepişmede ezilen çimenler” ne olacak? Örneğin Libya’da işini gücünü kaybeden binlerce, işçi, teknisyen, mühendis ne zaman işine gücüne kavuşacak? Hükümetin o kaosun içinden başarı ile çekip çıkardığı bu “vasıflı işgücünün”, geçimini nasıl sağlayacağı ile ilgili bir planı var mıdır? İktidarın izlediği “ekonomik politikalar yüzünden” çoğu; “şirketlerin esiri” gibi, zor şartlarda, üstelik “sigortasız” çalışan ve bu yüzden, işsizlik sigortası bile alamayacak bu insanlara, bir süre sonra ne olacak, nasıl geçinecek?

GARİP BİR ENGELLEME KARARI

2 Mart Çarşamba akşamı idi. Nedense, Galatasaray’ın “futbol yaşamına” son verişinin şokunu üzerimden atar atmaz, internete girme ihtiyacı hissettim. Bu saatte internete girmek aslında bu benim pek alışık olduğum bir şey değil de, ne derler “Antep’den sonra, şeytan da dürttü”… Bir baktım “mmetelik.blogspot. com” kapalı. Ekranda “Bu siteye giriş, mahkeme kararıyla engellenmiştir” yazıyor. Birden o gün siteye koyduğum makale aklıma geldi. Herhalde onu beğenmediler dedim ve aynı yazıyı henüz yayınlamadığım diğer bloğa “mmetelik.blogcu.com”a baktım sorun yoktu. İçimden “beni sevmiyorlar” dedim. İçime bir mahzunluk çöktü ki sormayın… Hanımın malum dırdırları arasında tam valizimi hazırlayıp, saati beşe kurmaya hazırlanırken, oğlum aradı. Meğer, mahkeme yasadışı yayın yapan blokları kapatmak yerine, binlerce bloğu barındıran sitenin tamamını kapatmış. Tabii bu arada, biz de gürültüye gitmişiz. Bu memleketteki adaleti sağlama anlayışı bu… Ne yapalım?

***

Hikaye bu da, 2011 yılında Türkiye’de, yasal sınırlar içinde “fikirlerini ifade eden” insanların bile, ruh halini anlayabiliyor musunuz? İstisnasız tüm muhaliflerin “Gürültüye gitmelerinin” an meselesi olduğunu düşünmesi, hemen herkeste en azından “Obsesif kompulsif” bozukluğun, yani “takıntı hastalığını” oluşturması çok mu şaşırtıcıdır. Kaldı ki, mahkemelerinde bile “insan hak ve özgürlüğünü kazımayan” kanun adamlarının görev yaptığı bu ülkede, “toptan cezalandırmayı bir çözüm zanneden” şizofren ruhlar karşısında, yakında toplumumuzda “mazoşist ruh hali” salgın olup çıkarsa, şaşmamak gerekir. İnsanoğlu bu her şeye alışır…

***

Malum Ergenekon Operasyonun 18. dalgası medyayı vurdu. Demek ki "muhaliflerin gürültüye gitmesi" konusundaki kaygımız pek de boş sayılmazmış. Gözaltına alınanlardan biri, “Dink Cinayeti ve İstihbarat Yalanları” isimli kitabı ile yapılan “istihbarat hatalarını” ortaya çıkaran, birçok ödül sahibi araştırmacı bir yazar; Nedim Şener… Üstelik birkaç gün önce köşesinde şöyle yazmış, “Hrant Dink cinayetinde ihmali ve sorumluluğu bulunanların, Ergenekon soruşturmasını yürüten polisler olduğu anlaşıldığından beri bana yapılan uyarıların ardı arkası kesilmiyor. Şimdi de ‘Sıra sende. Soner’e söylüyorduk, bak oldu. Bavulun hazır mı birader? Kalın pijaman, yün donun tamam mı kardeş?’ diyorlar”… Ve; büyüklerimiz her ne kadar “yargının işi, bekleyelim görelim” falan diyorsa da, Şener’in tutuklandığı sırada sarf ettiği şu sözlerin bir anlamı olmalı. “Türkiye'de, Amerika'dan daha özgür bir basın var. İçişleri Bakanımıza selam olsun”

ARAPLAR BİZİM NEYİMİZE HAYRAN?

Arap dünyasının Türkiye’yi hayranlıkla izliyor olmasını Reuters Ajansının bile, Türk dizilerine ve Sn. Başbakanın Davos çıkışına bağlamasını şaşkınlıkla okudum… Demek ki Batılılar; ne Türkiye hakkında şey biliyor, ne de Arap liderlerin halka uyguladığı suistimale ve talana aldırış ediyor. Hoş bizimkilerin de onlardan bir farkı yok ya, hadi neyse… Yine de şu gerçek değişmez, gelmiş geçmiş tüm iktidarlar Arap halkının Türkiye’ye olan hayranlığını “gerçek anlamı” ile fark edememiş ve ilişkilerimiz zayıf kalmıştır. Bu gün ise ilişkilerimizin artması kimseyi yanıltmasın, yine aynı nedenle “sığ ve düzeysizdir.”

***

Tabii bunda “demokrasi ve laiklik” kavramlarından “uyuz olan” Arap liderlerinin soğukluğu yanında, bir taraftan “ümmi, itaatkar ve uysal” bir halk, diğer taraftan da hayran oldukları Avrupa’daki gibi “medeni bir toplum” talebi içinde olan bizimkilerin katkısını unutmamak gerekir. Bu gün de ağırlıklı olarak işlendiği gibi, geçmişte de “din kardeşliği” anlamında benzer ilişkiler geliştirilmişti. Gel gelelim o dönemde de, Arap liderlerin bize değil, bizim siyasilerimizin “Arap liderlere” hayranlığı, o kadar netti ki; bir büyüğümüzün Türkiye’ye olmadık lafı söyleyen Kaddafi karşısındaki “ezik” tutumuna akıl erdirememiştik.

***

Geçmiş iktidarların Arap dünyası ile ilişkilerinin zayıf kalmasının diğer bir önemli sebebi de, büyüklerimizin, AB’ye girince derhal “muasır medeniyetlerin seviyesinin üzerine” çıkacağımızı zannetmesidir… Tabii bunda batının, Türkiye’yi daha iyi tokatlamak ve oyalamak için, bir gösterip-bir çektiği, “Batıya entegre olmuş Türkiye” imajını da unutmamak gerekir. Bugün, her ne kadar beğenmesek de, kızsak da; “Sarkozy gibi kıvırtmadan” gerçekleri söyleyen yani “AB’ye giremezsiniz!” diyen batılı liderler ve de, “dışa bağımlı ekonomik maceramızın” zorladığı dış pazar arama mecburiyeti, dünyada “bizi kabul eden” ülkelerin de varlığını keşfetmemizi sağladı o kadar.

***

Ancak şunu kabul etmek gerekir ki; “monarşi” ile idare edilen Arap halklarının Türkiye’ye olan hayranlığının sebebi, AKP ve liderine duyulan hayranlıktan çok daha ötededir… Bu hayranlığın esas sebebi; yarım yamalak laikliği ve demokrasisi ile Türkiye’nin medeni alemdeki yerinin demokrasinin başarısı olduğunu bilmesidir. Özeti ezilen halkların “demokrasi ile yönetilmeye” duyduğu özlemdir. Anadolu halkı bundan seksen küsur yıl önce, “Atatürk devrimleri” diye bilinen, “Harf Devrimi, halifeliğin kaldırılması, saltanatın kaldırılması, yeniden idari teşkilatlanma, Cumhuriyetin ilanı, Şapka ve Kıyafet Devrimi, Soyadı Kanununun çıkartılması, kadın haklarının tanınması, takvim ve saat ölçülerde değişiklik, Medeni Kanunun kabulü ve Eğitim- Öğretim Devrimi”ni “ demokratik yaşama geçme uğruna yarım yamalak da olsa sindirememiş olsaydı, bugün o hayranlığın yerini ne alırdı bilemem. Kaldı ki, siyasi tercihini yani “demokrasiyi” ihraç edemiyorsan, bu günkü anlamı ile yakınlaşmaların “halkların kardeşliğini” sağlaması açısından hiçbir önemi yoktur. Çünkü, demokrasiyi ve laisizmi “evrensel değerleri” yerine kendi inançları ve kafalarına göre yorumlayan, bencil “sözde demokrat”ların kendi görüş ve çıkarları doğrultusunda kuracakları ilişkiler sığ ve tutarsız olur.