UFUKTAKİ BUĞDAY KRİZİ

Gıda Güvenliği Hareketinin internet sayfalarında okuduğum yorumlarına aşağıdaki gerçekleri göz önüne aldığımız zaman katılmamak mümkün değil. Malum, mercimek, prinç, süt, et derken Rusya’nın buğday ihracını yasaklaması ile şimdi de başımıza “buğday krizi” sarıldı. Neredeyse her faaliyetinde kendi üreticisini ezen, hor gören, hele hele “et krizini” kördüğüme çevirip, çözümü “gergedan mı, manda mı belirsiz” ithal etle çözmeye çalışan Tarım Bakanı Sn. Mehdi Eker ve AB’nin her önerisini onaylamayı bir iş zanneden bürokratları, gıdanın bir silah olduğunu ve zamanında “çaplı”, “kalıcı” ve “doğru” önlemler alınması gerektiğini acaba ne zaman anlayacak?

***

AKP’nin “daima kâr güden” ekonomi poitikaları yüzünden, ülke tarımının aleyhine gerçekleşen köklü değişiklikleri şimdilik pek fark edemesek de bunun bedelini, hergün “ithal edilebilecek ürünler” listesine bir yenisi eklenen “GDO’lu ürünleri” yedirdiğimiz çocuklarımız elbette ödeyecek. Neden mi? Çünkü, Tarım ve Köy işleri Bakanlığı'nda 115 bin kişi çalışıyor, 70 tane üniversitemiz, 30 tane ziraat fakültemiz, 50 tane tarım araştırma enstitümüz, 10 bin işsiz ziraat mühendisimiz var. Buna rağmen Türkiye tohumda ve tarımda artık tamamen dışa bağımlı. Başka bir ifade ile tohumun da tarımın da patronu İsrail.

***

İsrailli araştırmacıların, istediğiniz şekle hatta kokuya sahip domates yetiştirdiğini bilirsiniz. Çekirdeksiz, kalp şeklinde, dilimli vs. yani genlerle oynama meselesi yüzde yüz doğru. Gelelim başka doğrulara. Bu tohumların“bir ekimlik” olduğunu bilmeyen yok. Yani İkinci nesilden ürün alamıyorsunuz. Çünkü bunlar genetik yapıları ile oynanmış tohumlar. Bu tohumları toprağa bir ektiniz mi artık isteseniz de yerli tohuma dönemiyorsunuz. Artık hep bu tohumu kullanmak zorunda kalıyorsunuz. Hem de altın fiyatına aldığınız bu tohumların toprağa zarar verdiğini, toprağın kansorejen maddelerle doldurduğunu bile bile.

***

Buna en güzel örnek Türkiye'nin patates deposu olan Niğde ve Nevşehir bölgelerinde yetiştirilen patateslerde kanserojen maddeye rastlandığı için artık patates ekimine izin verilmemesidir. Yani İsrail tohumu tek başına satmıyor. Tohum alana hastalığı bedava veriyor... İsterseniz Antalya bölgesindeki domateslerin başına gelenleri bir izleyin. Tohumların içine hastalık yapan virüsleri yerleştiren İsrail bu sayede zirai ilaç satımını da garanti altına almış oluyor.

***

Bütün bu acı tabloya rağmen Türkiye'de “yabancıların menfaatine çalışan bir patent sistemi” işletiliyor. Ve “yerli tohumlarımız” göz göre göre ortadan kaybediliyor. Bu sisteme göre, yakın bir zamanda köylü kendi bahçesine ektiği üründen bile tohumluk bırakamayacak. Kendine tohum üretmeye kalkarsa, uluslararası mahkemelerde yargılanacak! Hiç kuşku yok ki önümüzde bir de “buğday krizi” var. Egemen küresel şirketler, bu krizi de yeni bir siyasi ve ekonomik ranta dönüştürüp, toplumların geleceğine yeni ipotekler koymaktan geri durmayacaklardır. Hiç olmazsa bu krizin kendi "öz varlıklarımıza" sahip çıkacağımız kararlara vesile olması en içten dileğimizdir. Malum bir musibet bin nasihatten iyiymiş.

“HALK ÇOCUĞUYUM” DİYENDEN…

Vatandaşların bir çoğunun, iktidarın her tutumuna şüphe ile yaklaşmasının elbette ki, yine “onlardan kaynaklanan” birçok sebebi vardır. Bunların en önemlisinin “açılım fiyaskosu” olduğu konusunda herhalde herkes hemfikirdir. Ancak bunun kadar önemli başka bir sebep, iktidarın bu güne kadar “laiklerin ve elitlerin” elinde olduğunu söylediği, fakat irdelendiğinde hiç de öyle olmadığı görülen “devlet yönetimine” sahip olma arzusu ile yaptığına inanılan “ideolojik işgallerdir”. Bir diğeri iktidarın tüm itirazlarına rağmen “kendi elitlerini” yaratmasıdır. Üstelik iktidarın, yanlış değilse bile toplumu zaman zaman “eksik bilgilendirmesi”, toplumun saygı duyduğu kurumlarla ilişkilerindeki “hoyrat tutumları”, sıkıntıya düşünce derhal “kefen edebiyatına” sığınarak “duygu sömürüsü” yapması, bitmez tükenmez “darbe ve suikast söylentileri”, kefenle yola çıkan siyasilerin güvenliğini sağlayan “yüzlerce koruma”, güvensizliğin tuzu biberi olmaktadır. Halkın, yalınayak okula gittiğini söyleyip “halkın çocuğu” olduğunu iddia edenlerden beklentisi bu değildi.

***

Meydanlarda IMF’ye 7 milyar dolar borcumuz kaldığını, hazinenin dolu olduğunu terennüm ederken, sağlık kurumlarında alınan katkı paylarının neden devamlı arttığı ya da emeklilere neden ayda 5-10 TL gibi komik zamlar yapılabildiği konusunda çıt yoktur. Aylardır gündemde olan darbe planları ile ilgili tutuklamaların neden Yüksek Askeri Şura çalışmalarına denk getirildiği düşündürücüdür. Adana Belediye Başkanı Aytaç Durak, şak diye görevden alınırken, “küfürbaz” Diyarbakır Belediye Başkanının o makamda nasıl oturduğu bir muammadır. Neden bir uzlaşma aranmadan ya da yeni bir anayasa yapabilmenin yasal şartlarını oluşturulmadan Anayasa değişikliklerine ihtiyaç duyulmuştur, cevabı yoktur. Yeni değişikliklerle yürürlükteki Anayasanın “ehveni şer” haline gelmesi, halk oylamasında vatandaştan “evet “ demesini istemek “hak” mıdır? Açıklayan yoktur…Zaten vatandaşın dolaylı vergilerle, katkı payları ile soyulduğu göz önüne alınırsa, “adam yerine” konduğu da yoktur…

***

Aslına bakarsanız AKP’ye muhalif olanlar bile ülkede bir takım olumlu değişikliklerin olduğunu inkar edemez. Ancak onlar bu güzelliklerin “çağın bir gereği” olduğunu ve adı üstünde “gelişmekte olan ülkeler” kategorisindeki ülkemizin gelişmesinin, doğal sonucu olduğunu bilirler. Ceğiz’lerle, cağız’larla vatandaşın iş, güç sahibi olmayacağından emindirler. Üstelik iktidarın bu tutumu devam ederse tünelin sonunda, yine başımıza tahmin edilebilir “şer’lerin” gelme ihtimalinin, yüksek olduğunu bilirler. Bu yüzden şüphecidirler, kaygılıdırlar. Bir zamanlar Çoban Sülü iktidarı da “müreffeh Türkiye” yaratma sevdası ile önce eşe, dosta, yeğenlere, köşeyi döndürmüş, sonra da herkesi “milyoner” ede ede, ülkeyi “on sente muhtaç” hale getirmişti. Fazla söze gerek yok. Durum ortadadır… “Halk çocuğum” diyenden ödümüz kopar oldu.

TESTİ KIRILDI !

18 Kasım 2002 den beri İçişleri Bakanımız olan AKP Ankara milletvekili Sayın Beşir Atalay yüksek deneyimi ile İnegöl’de meydana gelen üzücü olaylardan bahsederken, “Aslında bir olay özü itibariyle Türkiye’nin her tarafında olabilecek türden bir asayiş olayıdır… Polis merkezimize bira şişeleri fırlatmışlardır. Bir kısım kışkırtıcıların halkı tahrik etmeleri konusunda açık ve net beyanlar vardır. İnegöl’de sporla ilgili amigolar grubunun burada önemli rolü olmuştur.” Deyip işi bağlıyor. Neymiş…Amigolar halkı kışkırtmışmış…İnandık!

***

Ardından pusuya düşürülen polislerin şehit edilmesi üzerine, BDP binasının yakılması ile devam eden Hatay Dörtyol’daki olaylar için de “Olayların ideolojik olmadığını, halkı galeyana getiren bir grubun kaos amaçladığını” söylüyor da, neden BDP’nin bürosunun ve bazı dükkanlarının yakıldığını ve ertesi gün meydana gelen olayları açıklamıyor. Beşir Beye göre olaylar siyasi değilmiş… BDP liderinin “Dörtyol’da devlet yok” deyip, Diyarbakır’dan 300 araçla “devlet olmak için” yola çıkışı üstelik "Dörtyol’a sokulmaması" ortada duruyor, Beşir Bey hala “12 Eylüle kadar güvenlik güçlerinin izinlerini kaldırdık mı olay biter” anlayışında. Kısacası, başbakan da dahil tüm iktidar ve yanlıları, basiretsiz tutumlarını gizlemek için, “muhalefetin” 12 eylül halkoylaması öncesi AKP’yi yıpratmak için ortalığı karıştırdığını, söylemek istiyor, o kadar!

***

Oysa daha dün, size olayların “dananın kuyruğunun kopacağı yere” doğru tırmanmakta olduğunu, anlatmaya çalışanlara “statükocu” damgası vururken, bölücü terör örgütü üyelerine “Ha-burdan buyurun” demiştiniz. O sizin düşman belledikleriniz, “bu ülkede demokratik adımlara ihtiyaç olduğunu” gelgelelim, etnik farklılıkları su üstüne çıkaran, insanların kendini ezilmiş horlanmış göreceği “açılımlara” ihtiyaç olmadığını söylemişti de başına gelmeyen kalmadı? İşte sonunda olan oldu! Ulusu oluşturan farklı etnik kökene sahip insanlar arasında, farklılıklar derinleşti, ayrılıkçı duygular kabarmaya, bir arada yaşama arzusu yıpranmaya başladı. Kim bilir belki de bunlar “iyi günlerimiz.”

***

Netice olarak, son zamanlarda daha sık meydana gelmeye başlayan bu ve benzeri olayların müsebbipleri, ne 12 Eylül halk oylaması kaygısı ile hareket eden muhalefet, ne de bira şişesi ile saldıran sarhoş amigolardır. İstanbul da dahil Adapazarı’ndan Trabzon’a ülkenin dört bir yanında gerçekleşen bu son derece tehlikeli bu olaylara sebep olanlar aslında yukarıdaki uyarıları dikkate almayan, halkın nabzını iyi tutamayan, sadece “açılım lafı” altında yanlış politikalar izleyen iktidar ve demokrasi kavramının ardına sığınıp, “küstah talepleri” belki de, halkın tepkisi yüzünden karşılanamadığı için yeni oyunlar tezgahlayan “eski kankalarıdır”.

***

Dikkat edin! Diyarbakır’dan tantana ile Dörtyol’a hareket eden araç konvoyunun başındaki Türkiye Cumhuriyeti’nin vekili, bir partinin genel başkanı, “Orada devletin olmadığını ve Kürt kökenli vatandaşlarının can güvenliğini sağlamak için oraya gittiklerini” ifade ediyor. Aynı partiden bir başka vekil, ”Türklerle bir arada yaşamak için artık biz de ısrarcı olamayacağız” diyebiliyor. Kısacası bu olaylar Sayın Beşir Atalay Bey’in bir dünya laf salatası arasında anlatmaya çalıştığı gibi “halkoylaması yüzünden gerçekleşen, önemsenmeyecek, ideolojik olmayan olaylar” falan değildir. El birliği ile ekilen tohumlar yeşermekte, olaylar “kendiliğinden” fakat “maalesef tahmin edildiği” gibi gelişmektedir. “Testi” kırılmıştır. Şimdi parçaları toparlayıp testiyi tamir etme zamanıdır ama, nasıl?

EVET Mİ, HAYIR MI?

Referandum turları başladı başlamasına da, liderlerin yaptığı konuşmalar referandumun içeriğini halka anlatmak yerine liderlerin birbirine bağırıp çağırmasına dönüşünce, halkın “referandumun getiri ve götürüler” üzerindeki “dikkati” de dağılmış oldu. Bu hengame arasında, “iktdarın aksine” muhalefetin, binbir zorluk ve emekle düzenleyebildiği mitinglerin, “Anayasa değişikliklerinin sakıncalı yanlarını halka anlatmak” olan amacından, neredeyse vazgeçilmiş görüntüsü ortaya çıkıyor. Böylece muhalefet ve özellikle “sakin güç” olarak bilinen Sayın Kemal Kılıçdaroğlu, iktidarın uyguladığı, “köşeye sıkıştığında” konuyu değiştirme, uzlaşma havasına girme ve “masum” pozları takınma “taktiğinin” maalesef kurbanı durumuna düşmektedir..

***

Şu bir gerçek ki “Evet mi hayır mı?” kampanyasının bu güne kadar en başarılısı AKP’dir. Bunun en belirgin örneği de bir CHP’li milletvekili ve bir belediye başkanına “evet” dedirtmeleridir. AKP’nin bu hamlesi ile her ne kadar CHP içindeki, “AKP’den nemalanan Truva atları” yavaş yavaş ortaya çıkıyorsa da, bu tür insanların ortaya çıkartılması ve “renklerini tercih etmek zorunda bırakılması” AKP’nin ne kadar ciddi bir sorunla karşı karşıya kaldığının en önemli belirtisidir. AKP için “kalenin içinden haber getiren posta güvercinlerini” kesip yemek gibi bir şey… Özetlersek “evet” başarılı fakat “hasar” büyüyor.

***

Şu durumda muhalefetin, iktidarla yaptığı boş muhabbetlerden kaçınıp, miting meydanlarında “Halk oylamasının sakıncalarından” başlayıp, Anayasa değişiklikleri arasında, demokrasinin gereği olan “dokunulmazlıkların kalkması ve lider sultasını kaldıracak, seçim sistemi değişikliklerinin” neden olmadığının daha etkin bir biçimde işlemesi gerekir. Yüzde 10 barajının kalkması dile getirildiğinde, Tayyip Bey’in “koalisyonlar döneminde istikrar olmadığını” söyleyerek “reddetmiş” olmasının ne kadar “demokrat” bir yaklaşım olduğu da halka anlatılmalıdır. Öte yandan özellikle CHP’nin hedeflediği Anayasa değişiklikleri örneğin, demokrasinin ve iç huzurun tesisinde önemi inkar edilemeyecek bir beklenti olan “seçim barajının %7’ye çekilmesinin” neden gerekli olduğu üzerinde durulmalıdır.

***

Darbe Anayasası ile zaten iktidara “yarı bağımlı” olan yargının, yapılacak değişikliklerle iktidar partisine nasıl tam bağımlı hale getirilmeye çalışıldığı, memura toplusözleşme adı altında “ebedi olarak grev yasağı” konduğu gibi, toplu sözleşme hakkının iplerinin de bu günkü gibi yine iktidarın elinde kalacağı anlatılmalıdır. Bunun yanında “Greve katılan işçilerin ve sendikanın kasıtlı veya kusurlu hareketleri sonucu grev uygulanan iş yerinde neden oldukları maddi zarardan sendikaların sorumlu tutulmaması” hatta “sendika” lafının yasadan kaldırılması yani bir grev sırasında işyerinde doğacak zararların doğrudan işçiye ödetileceği konusu da miting meydanlarında açılmalı devletin “resmi olarak grev kırıcı”lığını yüklendiği anlatılmalıdır.

***

Liderlerin konuşmalarını, lider ya da danışmanlarının talepleri doğrultusunda bir ekip hazırlar. Sayın muhalefet liderlerinin de muhakkak ki böyle bir ekipleri vardır. Önemli olan bu ekibi yönetenlerin, mitingin yapılacağı illerin nabzını iyi tutması, amacı ve günceli kaçırmaması, liderini yakından takip ederek, “boş tartışmalardan ve gereksiz konuşmalardan” çekip çıkarması gerekir. Tabii ki bu günlerde liderler birşeyler anlatıyor. Gelgelelim bu anlatılanların kürsüden söylenip unutulmaması için en az iktidar kadar yaratıcı taktikler uygulamak gerekir. Oysa ortalıkta “çözümsüz tartışmalar” dışında, farklı bir durum örneğin, anayasa değişiklikleri kabul edilirse, vatandaşı maddi olarak etkileyecek çarpıcı bir örnek ortaya atılamamıştır. Eğer bu günlerde olduğu gibi muhalefet liderleri ağızlarına geldiği gibi didişmeye devam ederlerse, “sempatizanları karşısında” korkarım ki inandırıcılıklarını kaybedeceklerdir.

MESİRE ALANLARI DENETLENİYOR MU?

Antalya… Türkiye’nin turizm cenneti, tatil beldesi, mavi bayraklı plajları, berrak suları ile tüm ülkenin gurur kaynağı… Gelgelelim işin aslını görüp, bu sloganların hikaye, bütün meselenin “bölgeye turisti çekmekten” ibaret olduğunu, turist geldikten sonra “ne hali varsa görsün” anlayışının hüküm sürdüğünü anlayınca sadece, “medyanın gücüne” hayret etmekle yetinmeli miyiz? Yoksa bu aç gözlü soygunu önlemek için bir şeyler yapmak mı gerekir? Her ne kadar bu tür yazıların, genellikle eleştiriden “gıcık” alan yöneticilerimiz tarafından, pek dikkate alındığını düşünmüyorsam da doğrusu gördüklerimi yazmanın bir vatandaşlık görevi olduğu düşüncesindeyim.

***

Örneğin Topçam, Küçük-Büyük Çaltıcak ve Beldibi’ne kadarki tüm mesire alanlarına giriş ücretli olmasına rağmen alınan ücretin karşılığı verilen “bir hizmet” var mıdır? Daha adım atar atmaz, “işletmeciliği” bu alanlara girişi üç beş hırpani kılıklı adam tutup, para toplamak sanan “kerameti kendinden menkul” şahıs ya da şirketlerin işlettiği “izlenimi edinilen” bu alanları, denetlemeye belediyelerin yetkisi yok mudur? Buraya ücret ödeyip girenlerin, doğaya saygılı bir mesire alanı, bu tür yerlerin olmazsa olmazı temiz bir tuvalet, suyu doğru dürüst akan duş alanları, tertemiz soyunma odaları, mangalını yapacağı bir ocak, oturabileceği sağlam bir masa ve çöplerin oraya buraya atılmadığı temiz bir piknik alanı bulmak hakkı değil midir? Hakkı ise neden bulamamaktadır?

***

“Temizliğin imandan geldiği” dillerde pelesenk olan ülkemizde, 40-50 TL masraf edip “imansızların” pislik içinde bıraktığı, bu mesire alanlarına gitmeye değer mi? Güdülen “her şeyden gelir elde etme politikası” yüzünden Antalyalının elinden aldığınız ve şahıslara kiraladığınız bu mesire alanları niçin doğru dürüst denetlenmiyor da Antalyalı bu mezbeleliklerde, “parası ile rezil olmaya” mahkum ediliyor? “Belde halkının sağlık, mutluluk ve huzuru için gereken önlemleri almak” Belediyelerin görevi değil midir? Konyaaltı Belediyesi halka açık Konyaaltı Plajlarında temizlik çalışmalarını yaparken, özel sektöre kiralanan mesire alanlarını denetlemeye, oralarda da halkın sağlığını ve soyulmasını önleyici önlemler almaya yetkisi veya talep etmeye hakkı yok mudur?