POLEMİKLERLE UYUTULURKEN

POLEMİKLERLE UYUTULURKEN

Başbakan Danışmanı Yalçın Akdoğan’ın yani Sayın Başbakanın konuşmalarını hazırlayan ekibi yöneten şahsın açıklamalarını okuyunca zaten tespit edilmiş olan bir konuda ne kadar haklı olduğumuz ortaya çıktı. Şu “gündemi değiştirmek için polemik yaratma meselesi.” Başbakan, zaman zaman, belirlediği bir konuda, bu sekiz on kişilik ekibin hazırladığı metin doğrultusunda konuşup, “polemik” yani toplumda “sert tartışmalar” başlatıyormuş. Bazen “polemik” kamuoyu tarafından bir kişiye eleştiri gibi algılanabiliyormuş. Örneğin, bir Ulusal Kahramanımızı yani, İsmet İnönü’yü “Hitler’e” benzetmesinde olduğu gibi.

***

Demek ki; kamuoyunun önem verdiği, vicdanını sızlattığı örneğin, her gün birkaç şehidin verildiği bir son zamanlarda, “Kim daha faşist” ya da, Anayasa değişikliği ile ilgili Anayasa Mahkemesinin kapısına dayanmış “Baykal’la ilgili” çeşitli polemik konularını ortaya atıp, toplumun dikkatini dağıtmak gerekiyormuş. Acaba bu davranış biçiminin en hafif anlamı “kamuoyunu aldatmak, inancını istismar etmek” değil midir? Silivri’de iki yıldır süren davada (Ergenekon Davası) henüz suçu sabit görülen kimse olmadığına göre, muhalif insanların sesini kesmek, tutuklananların feryatlarını bastırmak amacı ile ard arda yeni “darbe hikayeleri” ortaya sürülüp, yeni gözaltlılarla gündem değiştirilmiş, yeni polemik konuları yaratılmış olabilir mi? Bir yıl önce gerçekleşmiş olmasına rağmen, bu güne kadar kamuoyunun dikkatinden kaçırılmış “Siirt-Pervari’de çocukların karıştığı tecavüz ve cinayet vahşetinin” birdenbire ve her zaman olduğu gibi, “basın yolu ile” ortaya çıkartılmasının “Kayseri ve diğer illerde kaybolan ve bulunamayan çocuklar” konusunun kamuoyu dikkatinden kaçırılması, amacını taşıyor olabilir mi?

***

Hâle bakın!.. Vatandaş “büyüyen ülke masalları” ile avutulup, “polemikler'le” uyutulurken, bir avuç rantiyecinin rantı, her gün katlanıyor. Şimdi kurucularının adı Hitler gibi bir cani ile birlikte anılmaya çalışılan Cumhuriyetin, bin bir güçlükle “yoktan var ettiği” kurumlar, bankalar, uluslar arası şirketlere satılıyor. Yüz binlerce insanın işini aşını kaybetmesine sebep olacak özelleştirmeler, yok pahasına yapılıyor. Ekmekten ete, sebzeden akaryakıta acımasızca yapılan zamlar yetmezmiş gibi, bir de ülke, 486 milyar dolarlık bir borç batağına itiliyor. Resmi rakamlara göre halkın yüzde 80'i yoksulluk sınırının, yüzde 15'i açlık sınırının altında bir gelire mahkûm edilmişken, bizim liderlerimiz neyi tartışıyor? Düşünün de, vatandaşın ne hallere düşürüldüğünü anlayın.

mmetelik

HE-MAN / GÜÇ BENDE !

HE-MAN / GÜÇ BENDE !

Daha önce de ifade ettik, bizim değer verip, peşine düştüğümüz bir çok büyüğümüz, ya duygularını ifade etmekte zorluk çekiyor ya da ağızlarından çıkanı kulakları duymuyor. O kadar ki, Pervari’de bir sene önce gerçekleşen “gerçek bir vahşeti”, sanki orada devlet yokmuş gibi “kendi aralarında” hallettiklerini falan ifade eden bir Belediye Başkanı çıkabiliyor. Hadi o Belediye Başkanı dedik, ya milletvekillerine ne demeli ? Naklen yayınlanan meclis toplantılarında bile, konuşmalarını herkesin dinleyebileceğini bildikleri halde, birbirlerine hakaret etmekten çekinmiyorlar. Birbirlerine hitap ederken kullandıkları aşağılamanın en basiti, “izansız” yani “yontulmamış, görgüsüz, cahil, patavatsız”. Neden? Çünkü sıkıştıkları zaman duygularını ifade edecek “küfürden başka” kelime bilmiyorlar ki ! Adeta esiri olduğumuz, seçim sisteminin “kucağında”, başımıza gelip dikilmişler.

***

Olayın vahameti ortadadır. En yetkilisinden en yetkisizine kadar önüne gelen, önüne geldiği yerde, olur olmaz, üstelik temsil ettiği insanlara olan sorumluluklarını hiç akıllarına getirmeden, “saçma sapan” konuşmakta, kendi “sapkın fikirlerini” ilan etmektedir. Örneğin bir büyüğümüz “Bu ordu ile savaşa bile gidilmez” anlamındaki bir cümleyi, sırf kendi egosunu tatmin etmek, hitap ettiği seçmenine, “gücün daima kendisinde kalacağı” mesajını vermek için kolayca sarf edebilmektedir. Kısacası, kendi seçmeninin düşüncesine bile saygısı yoktur. Dile getirdiği “nevi şahsına münhasır” düşüncelerine itiraz edenleri, azarlayıp, hakaret edip susturmasına rağmen, itibarından zerre yitirmemesi ise Anadolu’nun cefakar halkının yüzyıllar boyunca gördüğü, baskı ve zulmün kazandırdığı hoşgörüden olsa gerek.

***

En son yaşadığımız örnek ise daha da düşündürücüdür. 23 Nisanda adet olduğu üzere, sembolik olarak koltuğunu bir kız öğrenciye bırakırken Sayın Başbakanın “Yetki senin asarsın da kesersin de” demesi, belki de diktacı tutumunun beklenmedik bir tezahürü idi. Düşünün artık, “daha çok demokrasi, daha çok adalet” diye yırtınan, Anayasa dahil her mercinin kendilerine haksızlık yaptığını iddia edenler bile bu anlayışta ise, vatandaş “Allah’a emanet” demektir. Aslında pek kızmamak da gerekir. Büyüklerimizin, omuzlarına basarak yükseldiği, sıkıntıya soktukça, daha da kendine bağlanan bunca insanı görünce, oturdukları makamlarda “He-man/ Güç bende !“ haleti ruhiyesi içinde olmaları doğaldır.

***

En garip olanı ise, ne “tanımadığımız insanları seçmemize sebep olan Seçim Kanunu” ne “ %10’luk seçim barajı” ne “parti içi demokrasi sorunu”dur. En garip olan basının, neredeyse tamamının bu konuşmayı “atlamış” olması, yani doğal karşılaması ve hatta kabullenmesidir.

ÖZENMEMEK LÂZIM VESSELÂM!

ÖZENMEMEK LÂZIM VESSELÂM!

Bu dünya, “asan, kesen” ve buna “hakkı” olduğunu zanneden pek çok zorba liderle tanıştı. Ve tabii ki dünya, onlara da kalmadı ve hepsi birer, birer masal oldu gitti. Bugün sadece, arkalarında bıraktıkları “vahşet” ve her akla geldiklerinde okunan “lânetler” kaldı… İnsanlığın yakın tarihine şöyle bir göz atarsak bu diktatörlerin kuşkusuz ki, en korkunç olanı Hitler’dir ve ne yazık ki, bir halk çocuğu olarak halkın omuzlarında yükselmiştir.

***

1.Dünya savaşını kaybettikten sonra büyük bir krize giren Almanya’da, Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisini (Nazi Partisi) ele geçiren Hitler, karizması ve çarpıcı propaganda yöntemleri yanında, ekonomik olarak da alt ve orta tabakanın dertlerine derman olduğu izlenimi vererek, büyük insan kitlelerinin desteğini aldı ve 1930’da 107 milletvekili çıkardı ve 1933’de Devlet Başkanı Hindenburg tarafından başbakanlığa getirildi. 1934'te Hindenburg'un ölümü üzerine, ilk işi yasalarla oynayarak başbakanlık ile devlet başkanlığını birleştirdi ve ülkeyi ele geçirdi. Nazilerin 2. Dünya Savaşı'nda yarısı Musevi olan yaklaşık 11 milyon kişiyi öldürüldüğü biliniyor. Hitler, savaştan yenilgi ile çıkacağını anlayınca sığındığı, sığınağında onun için en kolay olanı yani “intiharı” seçti. Hitler’in partneri “Kara Gömlekli Mussolini”nin sonu daha da korkunç oldu. Nisan 1945'te İtalyan mukavemetine mensup savaşçılar tarafından öldürüldü ve cesedi Milano'nun Loreto Meydanı'nda günlerce ayaklarından asılı kaldı.

***

Hitler ve Mussolini’nin en büyük destekçisi İspanyol diktatör Franco kalp sorunları nedeniyle acı çekerek öldü. Kendisini devletin ömür boyu koruyucusu ve kral naibi, torununu tahtın varisi olarak ilan etmesine rağmen “her şeyi” alamadı… Portekiz'e kan kusturan diktatör Salazar beyin travmasından gitti. Nikolay Çavuşesku, Aralık 1989'da kurşuna dizildi…Balkanları kan gölüne çeviren eski Yugoslavya'nın devlet başkanı diktatör ruhlu Miloseviç, savaş suçu işlemek suçundan Lahey'deki mahkemede yargılanırken, 11 Mart 2006'da hücresinde kalp krizi geçirerek, dünyanın en kanlı diktatörlerinden biri olan Joseph Stalin'in ise beyin kanamasından, öldüğü söyleniyor...

***

Şili'de ABD’nin desteği ile Allende iktidarını kanlı bir biçimde devirerek ülkeyi ele geçiren Pinochet “ülkeyi komünizmden koruma” bahanesi ile kurduğu “ölüm karavanı” denilen askeri manga aracılığı ile binlerce kişiyi infaz ettirdi. Pinochet 1998 de gittiği İngiltere’de göz altına alındı ve 2006 da kalp krizi geçirerek öldü... Başbakan olmasına rağmen Kamboçya’da bütün idareyi ele geçirmek için Pol Pot, kendi kurduğu Kızıl Kmerler denen silahlı teşkilatı da arkasına alıp eski Kamboçya Kralı ile işbirliği içinde, darbe yaparak, ülkeyi ele geçirdi. Yüz binlerce insanı kapatıp, işkence hanelere dönüştürdüğü okullarda, komünist idareye karşı olduklarını itiraf ettirdikten sonra “ölüm tarlaları” da denen pirinç tarlalarına sürdü. Pol Pot ve Kızıl Kmerler, iktidarda oldukları süre içinde Kamboçya kaynaklarına göre yaklaşık 7 milyonluk nüfusun 3 milyon 300 binini katlettiler.1998 de kalp krizi geçirerek öldü.

***

Saddam Hüseyin’den bahsetmeye gerek var mı? Kısaca hem kendini hem de ülkesini yaktı, desek sanırım mesele özetlenmiş olur. Ömer El Beşir’in ise durumu ortada, adeta ülkesinden dışarı burnunu bile uzatamıyor. Kısacası, “yapanın yaptığı yanına kar kalmıyor”, öyleyse bu “asma kesme işlerini” hafızalardan silmek gerek. Zaten modern toplumların önderlerine bu tür cümleler hiç mi hiç yakışmıyor. Özenmemek lâzım, vesselâm!

UYU, UYU, NEREYE KADAR !

UYU, UYU, NEREYE KADAR !

Ermenistan Cumhurbaşkanı Serj Sarkisyan, yine bekleneni, beklenen zamanda yaptı ve “Ermenistan’ın Türkiye ile imzaladığı protokolün onaylanmasını askıya aldıklarını, ancak sürecin terk edilmediğini” söyledi. Yani protokolleri reddetmiyoruz fakat rafa kaldırdık diyor. Buraya kadar mesele yok zaten biz de aynı pozisyondayız. Gelgelelim Sarkisyan bu kadarla yetinmeyip, yaptığı ulusa sesleniş konuşmasında “Türkiye'de uygun bir ortam olduğuna ve Ankara'da normalleşme sürecinde tekrar yer almaya hazır bir liderliğin mevcudiyetine ikna olduğumuz vakit, ileriye gitmeyi düşüneceğiz” diyerek, Türkiye’yi yine köşeye sıkıştırıyor. Cümleye dikkat edin, düşüneceklermiş. Yani şartlar olgunlaşsa bile süreci hemen başlatmayacak, düşünecek, taşınacak öyle karar vereceklermiş. “Komşularımızla sorunlarımızı halledelim” derken, düştüğümüz hale bakın.

***

Elin oğlu hiç de bize benzemeyen bir tavırla yani “düşünüp taşınarak”, protokolleri hayata geçirecekmiş. Bizim gibi “paldır küldür, ben yaptım oldu, olmayınca öldü” mantığı ile değil. Acı olan, yapılan atamalardan tutun da Anayasa değişikliği için gereken imzalara kadar yaptığımız işlerdeki “özensizlik” o boyutlara ulaştı ki, sorumluları “kırk düşün bir yap” konumuna çekmeye çalışan, toplum önderlerinin çabaları dahi nafiledir. Başbakanını kısaca “monşer” de dediği bu düşünce insanlarının, ileri görüşleri ve yaptıkları yüksek siyasetin, toplumlara yön verdiği ve onların öngörülerinin gücü oranında ülkenin medeni dünyada mesafe kaydedeceği kabul edilse de, kim dinleyecek? Yapılan işler ortada.

***

Üzücü olan, Ermenistanın bu protokolleri meclisinde onaylattıramıyacağı neredeyse kesin olarak belli olduğu halde, Sarkisyan’ın tayin ettiği “makul zamanı” bizim belirleyemememizdir? Benzer bir açıklamayı onlardan önce yapıp topu onlara atmak varken bu rehavet neye? Bizim Efendilerin “süreci nasıl yönetecekleri kendi bilecekleri iş” falan deyip meseleyi basitleştirmeye çalışmasının da, vaziyeti kurtarmaya yetmeyeceği açıktır. Şimdi kim ne derse desin, biz özensiz yaptığımız başka bir işle yani “Anayasa değişiklikleri” ile uğraşırken Ermenistan uluslar arası ortamda, Türkiye’nin yeni adımlarını bekleyecek pozisyonu yaratarak bir adım öne geçti bile. Döndük dolaştık yine aynı yere geldik, üstelik “soykırım olup olmadığı” uluslar arası mahkemeler de dahil bu kadar bilimsel yöntem varken Obama’nın iki dudağı arasından çıkacak sözlere kalmışken…Uyu uyu nereye kadar!

ANTALYA HÜRSES GAZETESİ 27/04/2010