ÖLEN ÖLÜR, KALAN SAĞLARI DA HALLEDERİZ

ÖLEN ÖLÜR, KALAN SAĞLARI DA HALLEDERİZ

Elazığ’da, 6 şiddetindeki küçücük bir depremle bile yerle bir olan, Anadolu’nun çilekeş insanlarının sığındığı kerpiç damların altında; aslında onlarla birlikte, “halkın çocuğuyuz“ diye iktidara gelip; onların inancını ve emeğini sömürüp cıs cıbıl bırakan, “bakar kör” büyüklerimiz de kalmıştır. Sonuçta şu anlaşılmıştır ki, vatandaş için değişen bir şey yoktur. Eğer bir ülkede bir köye, depremde yerle bir olunca veya Başbakan gidecek, ayağı tozlanmasın diye “hizmet” gidiyorsa,“kimsesizlerin kimiyiz” lafının koca bir palavra olduğu, ülkenin “aristokratlardan” kurtulamadığı gün gibi ortadadır.
***
Zaten son zamanlarda güvendiğimiz dağların bile kerpiçten olduğu söylenmiyor mu? Bir iktidar kalmış depreme dayanıklı, sağlam… Ordudan, yargıya, eczanelerden, hastanelere hepsi kerpiçten. Hatta fabrikalarımız bile kerpiçtenmiş ki, “tekel” çökünce işçileri altında kaldı. Bankalar desen, kapanın elinde kaldı. Sadece Elazığ’da birkaç köy mü? Cumhuriyetin bütün kurumları, inançlarımız, ümitlerimiz yerle bir olmadı mı? Her gün bitmeyen tükenmeyen “ardçı sarsıntıları” yaşamıyor muyuz?
***
Sayın Büyüklerim; her felaketin ardından televizyonlara çıkıp “Kerpiç yapılanmanın faturası ağır oldu”, veya “vah vah”, demekle ya da vakit bulurlarsa bölgede bir tur atmakla bu işlerin düzelmeyeceğini bilmiyor mu? Eğer işler lafla düzelseydi, yüzyıllar önce Anadolu’nun bağrından çıkıp bu günlere ulaşmış, “B.. ile yapılan sidik ile yıkılır” darbımeseli bir işe yarar, vatandaş kerpiç ev yapmaktan vaz geçerdi. Ama olmamış, yüzyıllar boyunca mermerin, ince ince işlenip, nice medeniyetin beşiği olmuş Anadolu toprağında, “insan barınakları” “taş devrinden” kalmaya devam etmiş, bu çilekeş insanlar maalesef kerpiç damlardan çıkamamışlardır… Acaba neden?
***
Çünkü evini sağlam bir malzemeden yapabilmesi için bedava olan “ot, toprak ve suyun” dışında başka şeyler de lazım. Hani, sizin de sık sık ifade ettiğiniz gibi “Garip gurabayı fakir fukarayı” bu sefaletten kurtarmak için, “karnına bir şeyler koymak” dışında, kafasına da, cebine de bir şeyler koymak gerek… İşinize gelir mi, bilmem ama başına havada uçan kuşun pisliği düşse onu bir “nasipten, kısmetten” sayan vatandaşa, önce “Depremin değil binanın öldürdüğünü”, bunun da kader olmadığını anlatacaksın. TOKİ rant sağlayacak imar planı tadilatları ile apartmanlar dikip, rezidanslar yapacağına köyleri oturulur hale getirecek. Özellikle deprem bölgelerinde “bölünmüş yollarla” uğraşacağına, binaları depreme dayanıklı hale getireceksin. Vatandaşını “kara cahil” ve “kaderci” bırakmayacaksın ki hem açılımlara gerek kalmasın hem de bu acılar, bir daha yaşanmasın.
***
Bunların hepsi bilinen, hepsi birkaç yıl içinde çözülebilecek problemler de, siyasi getirisi yok. Baksanıza adını bile duymadığımız ülkelere milyonlarca dolar bağış yapan hükümete “Hayırdır gardaş, bizde yoksul mu yok?” demeyen yargının, bir Ordu Komutanını soruşturmak için, “yoksul Alevi köylerine yardım etmesini” sebep sayıyorsa ve hazırlanan iddianameye koyuyorsa, en iyisi bırakalım böyle kalsın. Ölen ölür kalan sağları da en kısa zamanda hallederiz inşallah.

ANTALYA HÜRSES GAZETESİ 22/03/2010

ERMENİ MESELESİNE BİR BAKIŞ

ERMENİ MESELESİNE BİR BAKIŞ
Bu gün soykırım iddialarına inanmayan biri olarak ülkede bir felaketin yaşandığını, iki tarafın da acılar çektiğini düşünüyorum. Ancak acı çekenler sadece belli etnik kökenden insanlar değildir. Anadolu topraklarında yaşayan kim varsa hepsi bir şekilde, "bir acıyı" değişik zaman dilimlerinde yaşamıştır. Bugün, “o günlere” dönüp yapılan hataları düzeltme şansımız da yok. Üstelik 1915 şartlarında Anadolu İnsanının bir kısmının, bir taraftan Çanakkale’de destan yazarken, bir kısmının da emperyalist güçlerin vaatlerine kanıp ülkesine ihanet etmesi hiç de garip değildir. Kaldı ki, bu gün Cumhuriyetin okullarında okumuş, devlet bursları ile karnını doyurmuş birçok insan, benzer bir ihanetin içindedir.
***
Ekonomisi de dâhil her şeyini, “soykırım” hikâyelerine bağlamış bir ülkenin propagandası ile baş etmeye çalışıyoruz. Hem de neredeyse 100 yıldır “yan gelip yatarak”. Yine de şanslıyız, başımıza gelenler inanın az bile. Çünkü, parmağımızı bile kıpırdatmadığımız halde bu güne kadar, Uruguay, Kıbrıs Rum Kesimi, Arjantin, Kanada, Lübnan, Rusya Yunanistan, Belçika, İtalya, Vatikan, Fransa, İsviçre, Slovakya, Hollanda, Polonya, Almanya, Venezüella Litvanya, Şili ve son olarak da İsveç yani yirmi civarında ülke Ermeni soykırımı iddialarını kabul etmiş, daha ne. Takmışız kafayı tasarıyı ABD kabul etmesin diye yıllardır uğraşıyoruz da, adamlar kafaya koymuş. Kabul edecekler bugün olmazsa yarın edecekler. Zaten eyalet bazında iş tamam, 50 eyaletten 36'sında kabul etmiş. Toplam 40 eyaletinde parlamento, senato ve vali tarafından soykırım tanınmış. Daha ne, bundan âlâ kabul mü olur. Gerisi ABD’nin ikiyüzlülüğü. Bir taraftan stratejik ortak falan diye ensemizi okşarken, işine gelmediği zaman zarp diye çuvalı kafamıza geçiriveriyor.
***
Elin adamlarına kızmaya, pek de hakkımız yok. Öyle her kabul kararından sonra büyükelçiyi çekmek de anlamsız, nasıl olsa geri göndereceksin. Eğer başka bir anlamı olsaydı yukarıda saydığım 19 ülkelerdeki elçilikleri çoktan kapatmamız gerekirdi. Ha bu arada, geçmişte bu yüzden Fransızlara uyguladığımız “ekonomik boykot” palavrasını unutmayalım. Şunu kabul edelim, Ermeniler dünyaya dertlerini daha iyi anlatmışlar o kadar. Kaldı ki biz kendi çocuklarımıza bile sorunu anlatabilmiş değiliz. Bakın daha dün, öğretim üyelerimiz ve bazı gazetecilerimiz “ Ermenilerden özür diliyorum” kampanyası başlattılar. Hem de başını Ahmet İnsel, Baskın Oran gibi profesörlerin, Ali Bayramoğlu gibi gazetecilerin ve onlarca aydının çektiği.
***
Oysa, Fransız araştırmacı Georges de Maleville “1915 Ermeni Trajedisi” adlı kitabında olayı şöyle yorumlamıştır. “ Ermeni tehciri, yalnızca askeri bölgelere yakın olan yerlerde hem askeri bölgelerin güvenliğini sağlamak hem de Ermenilerin güvenliğini sağlamak amacıyla, Tehcir Kanunu'nun çıkmasından önce başladı. Düşmana karşı sempati beslediğinden endişe edilen halkın yerlerini değiştirme fikri ilk defa Türkler tarafından değil, Ruslar tarafından 20 Nisan 1915 tarihinde bir seçenek olarak, kendi topraklarındaki Müslüman Türk azınlığa karşı ele alınmıştır...” Ermenilerden özür dileyen, bizim bilim adamlarımız, gazetecilerimiz, aydınlarımızın bu yazılara ulaşamıyor mu? Ulaşamıyorsa hiç olmazsa Özdemir İnce’nin 14/03/2010 tarihli Hürriyet gazetesindeki “Sartre, Aybar ve soykırım” isimli makalesini bir okusunlar eminim ki öğrenecekleri çok şey olacaktır. Ermeni sorununa duyarlı bu kardeşlerimiz, neden çeşitli ülkelerdeki arşivlere ulaşıp, gerçeklerin, uluslar arası, tarafsız, bir bilim kurulu tarafından ortaya çıkartılması için uğraşmıyor da “Verelim kurtulalım “anlayışı ile hareket ediyor? Anlayan varsa beri gelsin… Amerika’da yasa çıkmasın diye lobicilere verdiğimiz para ile olayı araştıracak “tarafsız bilim kurullarını” finanse etseydik belki de mesele çoktan kapanırdı.

INŞALLAH BİZİZ !

Yüzlerce yıldır anlatılır, anlatılır bitmez. Sanki 800 sene önce değil de bugün yaşıyor gibi her sözünden ders alacağımız, övgü, yergi ve alaylarındaki inceliği, kendini hatip zanneden siyasetçilere ders olarak göstermemiz gereken bir Nasrettin Hocamız var. Tüm hikâyeleri sade, temiz ve çoğunluğu, sıradan Anadolu insanının günlük küçük çıkarlarına dayalı yaşama alışkanlığı veya anlayışının sebep olduğu zıtlıklar ve zaman zaman hocanın kendi kendine yaptığı özeleştirilerden ibarettir.

***

Hocaya yakıştırılan binlerce hikâyenin, kısacık bir insan ömrü içinde gerçekleşmiş olması tam da Nasrettin Hoca hikâyelerine yaraşır bir abartmadır ki, aslına bakarsanız, bu hikâyeler Anadolu insanının sesidir. Anadolu’nun insanının ince ve kıvrak zekâsı Nasrettin Hocanın dilinden ses bulur, feryat eder, isyan eder. Örneğin şu fıkra tam da bizi anlatmıyor mu?

***

“Nasrettin Hoca’nın eşeğinin aksiliği tutmuş, Hoca binmek istedikçe o inatlaşmış ve Hocayı çeke çeke köy meydanına kadar getirmiş. Hoca meydana geldiğini biliyor ya, etraftaki insanlara ayıp olmasın diye son bir gayretle “Ya Allah!” deyip eşeğin üzerine atlamış. Gelgelelim o hızla eşeğin üzerinde tutunamayıp tepe taklak düşmüş. Birden etrafta “eşekten düştüğünü” görenler olabileceğini düşünüp yüksek sesle “Ah… Gençlik… Ah…” demiş. Fakat bakmış ki etrafta kimse yok, “Ülen ben senin gençliğini de bilirim.” Demiş.

Tıpkı bu gün yaşadığımız hikâyeler gibi. Eğer gözetleyen varsa olay farklı algılanması sağlanmalıdır. Sanki Kuantum Fiziğinin “siyasetçi gaflarına” uyarlanmış hali gibi. Kimse fark etmeden yaptıysa sorun yok. Ama ya bir gün her şey anlaşılırsa. İşte onun için bu günden “minareyi çalanın kılıfı da hazırlaması gerek.”

***

Daha sonraları da pek çok Hoca memlekette yetiştiyse de hiç biri Nasrettin Hoca gibi müslim, gayrimüslim tüm Türk Halkını kucaklayamamıştır. Çünkü yeni yetme hocalar her ne kadar “haktan ve halktan” olduklarını ifade etseler de, halkın hayal bile edemeyeceği yerlerde ve yüksek yaşam standartlarında hayatlarını sürdürmektedirler. Nasrettin Hoca ne kadar yapıcı, birleştirici ve sıradan ise, yeni hocalarımız o kadar elit, ayrıştırıcı ve sıra dışıdır. Hoca Nasrettin zavallı bir kasabada sıradan bir yaşamın problemleri ile uğraşırken, yeni hocalarımız dünyaya hükmetme arzusu içinde yanıp tutuşmakta, kurdukları çeşitli vakıf ve derneklerle zaten fakir olan ülkemizin, tertemiz insanının soyulup soğana çevrilmesine maalesef çanak tutmaktadırlar.

***

“Bir gece hoca karısı ile konuşurken şöyle demiş:—Yarın hava yağmurlu olursa oduna, açık olursa tarlaya gideceğim… Karısı çıkışmış: Efendi inşallah de! Hoca hiddetlenmiş: —Niçin inşallah diyeyim hatun? İki işten biri mutlaka olacak, ya o, ya bu!

Ertesi sabah hava yağmurlu olduğu için, ormana gitmek üzere erkenden evden çıkmış, biraz gittikten sonra, yolda bir sipahiye rastlamış. Sipahi seslenmiş:—Bana bak baba! Filan köye nerden gidilir? Hoca’nın işi var ya ilgisiz bir tavırla cevap vermiş:—Ne bileyim yahu!.. Sipahinin bu cevaba canı sıkılmış. Bir an önce yoluna devam etmek isteyen Hocaya kamçıyla birkaç defa vurduktan sonra bağırmış:—Seni gidi hain herif seni! Bilmezsin ha! Çabuk düş önüme! Hoca bu emri yerine getirmezse başına neler geleceğini bildiğinden sipahinin önüne düşmüş ve biraz da uzakta olan, o köye kadar götürmüş. Yorgunluktan ölmüş bitmiş. Vakit de bir hayli geç olduğu için ormana gidememiş, doğruca evine gelmiş. Kapıyı çalınca karısı içerden seslenmiş:—Kim o? Hoca da suçlu suçlu karşılık vermiş:—İnşallah benim hatun, inşallah benim, aç kapıyı!”.

***

Biz de bugün, Cumhuriyetin yetiştirdiği, gözünü hırs bürümüş bazı insancıkların ağzından çıkanlara inanamayıp, “İnşallah biziz…İnşallah biziz…” demiyor muyuz?

HARP OYUNU MU, DARBE PLANI MI?

HARP OYUNU MU, DARBE PLANI MI?
Her zaman ifade etmeye çalıştık. Demokrasi karşıtı her hareketin, ülkenin huzurunu bozan her davranışın olduğu gibi suçun cezasız, cezanın da sorgusuz sualsiz ve zamansız olmasının, hep karşısında olduk. Çünkü biliyoruz ki, gecikmesi için, neredeyse özel çaba harcanan adalet, adalet olmaktan çıkar, zulüm haline gelir. Hele hele “normalleşiyoruz derken”, insan hakları ayaklar altına alınıyorsa, tünelin ucundaki ışığın “daha çok demokrasi” olacağı şüphelidir. Çünkü daha şüphelileri yasal takibe alırken, yapılan “usül” hataları ve binlerce sayfalık iddianameler yüzünden “uzayan tutukluluk süreci” aynı zamanda söz konusu demokrasi anlayışının “gramajı ve kalitesi” hakkında da bilgi verir.
***
3.Ordu Komutanı Saldıray Berk’in, “İrtica ile mücadele eylem planı” isimli davanın bir numaralı sanığı olmasına rağmen, hâlâ binlerce askerin katıldığı bir harekâtı yönetmesine bakılırsa; iddianamelerin ne kadar çalakalem hazırlandığı ortaya çıkar. Buna bir de “göç yolda düzelir” anlayışıyla gerçekleşeceği anlaşılan mahkeme süreçleri, “gizli tanıklar” ve her şeyi bir ucundan, açılan darbe davalarına bulaştırmaya çalışan “uyanık savcılarımız” eklenirse durum, insan hak ve özgürlükleri açısından daha da vahimleşir. Dolayısıyla Türkiye AİHM’si kararları ile ödeyeceği tazminatları şimdiden biriktirmeye başlamalıdır. Yani neticede hesabı vatandaş ödeyecek. Ne de olsa “filler tepişirken ezilen çimenler olur.”
***
Yıllar önce hazırlanan ve o safhada kaldığı için şimdilik “harp oyunu” olduğunu kabul etmek zorunda olduğumuz bir planla ilgili, öyle korkunç suçlamalar yapılmıştır ki, bu planları savunmak için çıkan sesler boğazda düğümlenmiştir. Oysa Harp Oyunları da denen bu planlar, Milli Güvenlik Kurulunun belirlediği yani sivil siyasetçilerin onayladığı iç ve dış tehditler doğrultusunda hazırlanır. Siyasiler “irticayı” iç tehdit olarak onaylamışsa ordunun görevi bu tehdide karşı da, önlemini almaktır. Tabii ki en kötü senaryoları oluşturmak İstanbul gibi terör konusunda sabıkalı olan bir il için zaten şarttır.
***
Peki savaş oyunları nasıl hazırlanır? Örneğin, bir ülke ile “savaş” ana temalı bir harp oyunu planı hazırlanacaksa, öncelikle harp oyunlarına katılan askerler, dost ve düşman birlikler olarak ikiye ayrılır. Dostlar bizi, düşman birlikler de savaşa girdiğimiz ülkeyi temsil eder. Diyelim ki, siz düşman birliklerden oldunuz örneğin “Yunanlısınız”.Ve cephe gerisi görevdesiniz. Öyleyse siz, plandaki düşman ülkeye yani aslında kendi ülkenize, zayıf gördüğünüz noktalarından sızarak kargaşa yaratmaya çalışırken, dost kuvvetler de bunlara engel olmak ve karşı ülke içinde benzer faaliyetleri gerçekleştirmek için planlamalar yapar. Amaç bir savaş ortamında yaşanabilecek her türden eylemde zayıf yanların tespitidir. Peki, bu oyunlar bir darbe planına dönüşebilir mi? Zor çünkü 5000 sayfa ayrıntı, yapılacak bir darbeyi sadece sabote edebilir. Çünkü suikast yapacakları komutanlarının isimlerini bile akılda tutamayıp kâğıda yazıp, mermi kovanlarının içinde saklayanlar, 5000 sayfayı nasıl okuyacak, okusa ne anlayacak? Kaldı ki, harp oyunlarını izleyen hükümetin gözlemcileri, ne iş yapar?
***
Dahası da var. Gelelim madalyonun diğer yüzüne. Eğer farz edelim ki “Balyoz darbe planı” denen bu belgeler, “Yunan Savaşı” temalı bir harp oyununun “cephe gerisi planları”. Bu belgeleri bavul içinde getirip savcıya teslim edenlere “Bu planları karargâhtan kim, nasıl, neden çıkardı ?” diye sorulmuş mudur? Bu planı bir diğer anlamda “çalanlar”, cephe gerisi planları “darbe planı” diye kamuoyuna yansıtmıştır da, “cephede gerçekleşecek harekâtın” planlarını ne yapmıştır. O planları da Yunanlılara satmış olmasınlar? Bu belgeleri kabul eden Savcı, önyargılarından sıyrılıp, bu planın gerisi nerede diyebilecek, bilgiye sahip midir? Değilse askeri savcılardan yardım istemişler midir?
***
Nerde ?.. Vurun abalıya! Uzatmayalım hikâye budur. Normalleşeceğiz derken tüm değerlerimizi ayaklar altına almamız akıl dışıdır. Bu hırpalama furyası, böyle ya da şöyle elbette bir gün son bulacaktır ama eminim ki en basitinden “dokunulmazlıkların kalkmadığı, seçim barajının aşağıya çekilmediği ve seçim sistemin yenilenmediği” bir durumda “demokrasi” bu ülkede siyasilerin dilinde bir yalan olarak kalacaktır.

HERŞEY KONTROL ALTINDA

HERŞEY KONTROL ALTINDA

Daha önce de defalarca dile getirdiğim gibi, “ülkenin bölünmez bütünlüğünün, demokrasinin ve laik düşüncenin” karşıtı her türden eylemin, birçok aklı başında insan gibi karşısındayım. Ancak “demokrasi” maskesi altında çevrilen tezgâhlara gelecek kadar da zekâ yoksulu değilim. Aydını, bürokratı, askeri yaşına, başına, ülkeye hizmetine bakmadan derdest edip gözaltılarda süründürenlerin, “normalleşme” adını verdikleri icraatlarının, aslında bir “öç alma harekâtı” olduğunu, iktidar partisinin bazı milletvekilleri adeta itiraf etmiştir.
***
Kahramanmaraş milletvekili Avni Doğan “Bu memlekette kimin kızının başı örtülü, hepsini fişlemişler. kimin çocuğu İmam Hatip’e gidiyor, hepsini fişlemişler. Kim muhafazakâr, kim ramazanda oruç tutuyor, hepsini fişlemişler. Eee, şimdi biz onları fişliyoruz. 40 sene onlar bu halka yaptı, inşallah sıra bizde. Yapmaya çalıştığımız bu arkadaşlar” diyerek, demokrasi havarisi kesilen zihniyetlerin bilinçaltlarında yatan intikam ve öç alma duygularını açığa çıkarmıştır. “Gün bizim günümüz” anlayışı ile hayata geçirilen sözüm ona “normalleşme” eylemlerin “Bumerang” gibi olduğu unutulmamalıdır. Kaldı ki “Türkiye’nin AK Parti’ye 10 sene daha ihtiyacı var. Eğer biz birazcık tökezlersek, bu Ergenekoncular falan, bu defa çok kötü intikam alır.” sözlerinin içinde, gelecekte başkalarının da “normalleşme”, isteyebileceği yani yeni karışıklıkların vurgusu da vardır ve bu tehditle halktan parsa toplama peşindedir.
***
Çorum milletvekili Ahmet Aydoğmuş da benzeri sapkın bir görüş içindedir. Daha dün “Faşistliğin ne demek olduğunu bilmediklerini” söyleyen Genel Başkanlarına adeta nazire yaparcasına, “İktidara karşı çıkanların kanını tahlile yollamak gerekir.” Diyerek tüm muhalif düşünceleri “kanı bozuk” sıfatına layık görmüştür… Hani “Yaratılanı sadece Yaradan’dan ötürü severdiniz.” “Kanını tahlile göndereceğiniz muhalifleri” de aynı “Yaradan” yaratmadı mı, bu nefret niye?
***
Faşizmi bilmiyor olabilirsiniz. Öğrenmek için araştırınca “ruh ikiziniz olduğunu göreceksiniz. Muhalif düşüncenin mahkûm edilmesi, “faşizmin” en etkin ve korkutucu silahıdır. Bugün yüzlerce kişinin gözaltına alınmasının en temel sebebinin bu anlayış olduğunu varsayarsak nasıl bir demokratik (!) süreç içinde nasıl “normalleşmekte olduğumuz” daha iyi anlaşılır. Kaldı ki, Avni Doğan’ın sözlerinde başka ipuçları da vardır. “Yahu hükümet biziz. Yapılan her şeyi biz yaparız. Bizim istemediğimiz şeyi de kimse yapamaz” Demesi herhalde boşuna değildir. Kısacası; Avni Doğan’a göre yaşadığımız her şey iktidarın kontrolü altındadır ve bilgisi dâhilinde icra edilmektedir.