İYİ TAKTİK

İYİ TAKTİK

Olayların kronolojik sıralanmasına baktığımız zaman hayret etmemek mümkün değil. Ne zaman ülkede oluşan koşullar iktidarı sıkıştırmaya başlasa, derhal gündemi işgal eden daha büyük ve çarpıcı bir sorun ortaya çıkıyor. İktidar her ne kadar, zaman zaman bu durumu hafiften eleştirip “Bizi dolduruşa getiremezsiniz.” falan dese de, neticede komşularımızla nasıl “sıfır problemi ve barışı” hedeflemişse, içeride de “bunalımı ve gerilimi” hedeflenmiş pozisyonuna giriyor. Çünkü bu durumu engelleyebilecek yetki, iktidardadır.

Adamların, adeta bir dizi film havasında piyasaya sürdüğü senaryolar, bir de devletin en temel kurumlarının rol aldığı, “Kurtlar Vadisi” havasında halka sunulunca, “ortalama vatandaşın” kafası karışıyor. Nasıl karışmasın, “geçmişte gerçekleşecekmiş de kimbilir hangi nedenle pratiğe sokulamamış” onlarca darbe planı, süikast planları, kozmik odalar, bulunan mühimmatlar, asit kuyuları, faili mechuller yüzünden insanın, bu güne kadar gönül verdiği, inandığı, adaletine sığındığı kurumlara, kısacası devletine karşı yüreğinde en azından bir “kuşku” gelişiyor, umutlarını yitiriyor. Durum aynen budur. Yapılan kamuoyu araştırmaları tüm devlet kurum ve kuruluşlarına güvenin hızla düştüğünü göstermektedir.

Olayları tepeden izleyip “daha çok demokrasi” palavrası ile toplumda bu umutsuzluğun yükselmesine, aldırış etmeyen siyasal erk, demokrasi şemsiyesinin ne kadar açılması gerektiğini, “sadece hazarda değil; Allah korusun, bir savaş sırasında da ülkenin yönetilmesi gerekebileceğini varsayarak tayin edilebileceğini”, unutmuş görünüyor.

Bakınız; EMASYA protokolünün iptali, hükümetlerin yeri ve zamanı gelince askeri birlikleri “her zaman ve her yerde” kullanabileceği gerçeğini değiştirmez. Yani bir protokol sadece teferruattır. Ancak herhangibir protokolun doğru uygulanması “ondan haberdar olan basiretli yöneticilerle mümkün olabilir. Malum, “At sahibine göre kişner.”

“Amacı, bir veya birden fazla ilde çıkabilecek olaylarla ilgili olarak, valilerin isteği üzerine askeri birlik tahsis edilmesi durumunda…” diye başlayan bir protokole, ortaya çıkan bütün demokrasi karşıtı sorunları bağlamak veya iptal edilince de herşeyin düzeleceğini ima etmek ne kadar akılcıdır?

Tabii, EMASYA’nın dayandığı, “5442 sayılı il idaresi kanunu” birçok değişiklik yapılmasına rağmen hala “demokrasiye uydurulamamış da”, iktidarın ihtiyacına cevap vermiyorsa, EMASYA’dan başlayıp bu kanununu da iyice bir düzeltmek gerekir. İyi taktik.

TÜRKİYE'NİN ÇOCUKLARI

TÜRKİYE'NİN ÇOCUKLARI

Birkaç yıldır hızla artan bir biçimde, hiç de alışkın olmadığımız “çocukların kullanıldığı” birçok çirkin olayla yüzleşmek zorunda kalıyoruz. Aslında eskiden de benzer olayların gerçekleştiğini tahmin ediyorduk. İletişimin artması ile artık daha sık ve ayrıntıları ile duyulan bu tür olaylar karşısında alınan önlemlerin yetersizliği olayların zaten şok edici olan etkisini daha da derinleştirdi. Ancak, bu madalyonun sadece bir yüzü. Diğer yüzü ise , Çocuk Vakfının, 20 Kasım 2001 tarihinde hazırladığı “Risk altındaki dünya çocukları” isimli raporun “Türkiye’nin Çocukları” isimli alt başlığında kaleme alınmış tespitlerde gizli. Özetlersek: Türkiye’de 0 - 18 yaş arasındaki nüfus 27 milyon. 5 yaş altı nüfus 7 milyon. Yıllık doğum sayısı 1 milyon 400 bin. Bebek ölüm oranı binde 37'dir. Kimsesiz ve korunmaya muhtaç çocuk sayısı son 5 yılda arttı. Doğurganlık oranı doğuda yüzde 4.2, batıda ise yüzde 2'dir… Türkiye'de çocuk annelerin oranı oldukça yüksektir. 12 - 14 yaş arası evli olan kız çocuklarının sayısı 10.484'dür.

Türkiye nüfusunun yüzde 36'sı yoksuldur. Türkiye Gelir dağılımı adaletsizdir. Yeterli sosyal güvenlik ağları olmayışı yüksek işsizlik oranları ve enflasyon yüzünden başta çocuklar olmak üzere nüfusun 30 milyonu risk altındadır…Yoksul aileler ülke genelinin ancak yüzde 6 payını kullanabilmektedir ve kişi başına yıllık gelirleri ise 500 doların altındadır. Türkiye'de son 10 yılda ekonomik büyüme açısından gösterdiği gelişme kadar bile insanî gelişme alanlarında gösterecek sosyal projelere yönelememiştir.

Türkiye çocuk sağlığı alanında ulusal hedeflere ulaşmaktan uzaktır. Bağışıklama, bebek ve anne ölüm hızı yanında, kötü beslenme açısından standartlarını iyileştirmiştir fakat bu yetersizdir. Hiç aşı olmayan çocuk sayısı yüzde 4'tür. 12 - 23 aylık bebeklerin ise yalnızca yüzde 41'i aşılıdır. Türkiye'de her üç çocuktan biri sağlıklı beslenemediği için gelişme ve büyüme bozukluğu içindedir. Türkiye genelinde sağlıklı tuvaleti olmayan hane halkı yüzdesi 31'dir. Sağlıklı içme suyu olmayan hane halkı yüzdesi ise 26'dır. 7 - 13 yaş arası okula kayıtlı olmayan kız çocuk yüzdesi 31, erkek çocuk yüzdesi ise 21'dir. Türkiye'nin okullaşma oranı ilk okul, yüzde 90, orta ve dengi okul yüzde 64, lise ve dengi okul, yüzde 50, yüksek okul, yüzde 18'dir. Okullaşma oranlarında önemli bölgesel farklılıklar söz konusudur. 4 - 18 yaşları arasındaki çocuk nüfusu içinde 1 milyon 100 bin özürlü çocuk bulunuyor. Özel eğitim dahil ilköğretimden yararlanan özürlü çocuk sayısı ise 28 bindir.

Türkiye'de 6 - 18 yaş grubundaki çalışan çocuk sayısı 6 milyon sınırına dayanmıştır. Çalışan çocukların ise yüzde 30'u okula gitmiyor. Sokakta çalışan çocuk sayısında çıkartılan yasalara rağmen son 5 yılda artış olduğu gözlenmiştir. Türkiye genelinde sokak çocuklarının sayısının 6 bin olduğu tahmin ediliyor. Türkiye'de koruma altındaki çocuk sayısı 16 bin 595'dir. Çocuğa karşı işlenen suçlarda son 5 yıldaki artış yanında çocukların işlediği suçlarda da artış olmuştur.

Türkiye'de çocuk ihmali ve istismarı giderek yaygınlaşıyor. Çocuk istismarının en yüksek oranını psikolojik ve fiziksel istismar türleri oluşturuyor. Örselenen, cinsel tacize ve şiddete maruz kalan çocuklara yönelik hak ihlallerinin izlenmediği gibi çocuk istismarına yönelik projelerin uygulanmasına da başlanamıyor. Çocuklar reklâm, müzik ve gösteri dünyasında yoğun bir şekilde, ticari yaklaşımlarla da istismar ediliyor.

Durum budur… Ülkemizde “Çocuk istismarını” kolaylaştıracak her türden koşul maalesef elbirliği ile yaratılmıştır. Üstelik iktidarlar bu koşulların yaratılmasındaki en büyük etkenin, “geçim sıkıntısı” olduğunu bildiği halde aldırmamakta, kendi hazırlattıkları istatistiklerle ülkeyi cennet gibi göstermektedirler. İş işten geçmek üzeredir. Artık bu olaylardan kendimizi soyutlamamızın, kulağımızın üstüne yatıp duymamazlıktan gelmemizin ne yeri, ne de zamanıdır. Anlayacağınız bu işler öyle “3 çocuk yap!” talimatıyla bitmiyor...

BOŞUNA OKUYORSUNUZ.

BAŞBAKAN Recep Tayyip Erdoğan, Dokuz Eylül Üniversitesi'nin (DEÜ) yeni akademik yılı açılış töreninde yaptığı konuşmada “…2010 yılından itibaren pozitif büyümeye geçileceğini öne sürerek, “Vaatlerimizi açıkladık krizin sona ermesiyle gençlerin işsizlik kaygısı azalacak.” Deyip umutlandırırken, “Gençler bakınız; her üniversiteyi bitiren veya tüm halk iş sahibi olur diye bir kural yok…” Diyerek de “Okuyalım mı diye, bana mı sordunuz?” mesajı veriyor. Dolayısıyla her zaman yaptığı gibi, bir taraftan kaşıkla umut dağıtırken diğer taraftan sapı ile gözümüzü çıkarmaya devam ediyor.
Aslına bakarsanız Sn. Büyüğüm her zaman olduğu gibi doğru söylüyor. “Her üniversiteyi bitirenin iş sahibi olması diye bir kural yoktur.” Bizim canımızı sıkan, bu ülkede, “Fakir fukaranın garip gurabanın hakkını yedirmem” diye siyaset sahnesine çıkıp halkın teveccühünü kazananların, bugün uyguladıkları ekonomik ve politik tutumlar yüzünden, garip gurabanın “yoksulluktan kurtulmasının” tek yolu olan “çocuklarını okutup, iş güç sahibi yapma umudunu” da söndürmeleridir.
Tüketici bir toplum yaratarak “ekonominin canlanacağı” veya özelleştirmeden elde edilecek gelirlerle, “ülkenin kalkınacağı” düşüncesindeki mirasyedi zihniyetlerin, bugün olduğu gibi vatandaşına “İstediğin kadar eğitim al, sonuçta senin çalışacağın üreteceğin bir alan kalmayacak ki.” demesi doğaldır. Çünkü teknolojik ve bilimsel gelişim modellerin olmasa olmazı, “belli aşamalarda bazı rolleri doğrudan kamu kurumlarına yüklemekten” vaz geçip, eldekileri satıp savar, özel sektörden medet umarsan, ancak montaj sanayi gelişir ve ürettiğiniz mala, ucuz işgücünüzden başka bir değer katamazsınız. Şu durumda ülkede böyle bir ekonomik anlayış olduğuna göre, yüksek eğitim alan çocuklarımıza, Türkiye için bitme şansı hiç olmayan ekonomik krizlerin sonu gelince lokantalarda bulaşıkçı olarak mı, iş vereceksiniz?
Bir taraftan her şehre, ders görecek binası bile yokken yüksek okullar açıp, daha çok öğrencinin üniversitelere girmesi için kontenjanlar arttırılırken amaç; mezun olduktan sonra işsiz kalan gençleri, okurken aldıkları devlet kredileri yüzünden devlete borçlandırıp, daha baştan “kapının kulu” yapmak mıdır? Her konuşmasında çok çocukluluğu savunan hükümet mensuplarının, iş bulma umutlarını her gün törpüledikleri ana babalardan “üç çocuk” istemeye hakları var mıdır?
Seçilen gelişim modeli şimdiki gibi, ucuz işgücüne dayalı olunca tabii ki çok sayıda çocuk, çok sayıda bedava çalışan işçi demektir. Hele bir de bunlar, iyi kötü eğitilmiş, eğitilirken devlete borçlandırılmışlarsa, aileleri fakirleştirilmiş, burunları sürtülmüşse, daha ne ister bu emek soyguncusu zalim mirasyedi zihniyet. Anlaşılan boşuna okuyorsunuz. Büyüklerimizi örnek alıp başka yollar denemelisiniz…

REFERANDUM; DIŞI DA, İÇİ DE, BİZİ YAKAR.

REFERANDUM; DIŞI DA, İÇİ DE, BİZİ YAKAR.

Latince kökenli olan Referandum kelimesi genelde bir yasanın kabulü veya çok önemli bazı konularda halkın iradesini belirlemek amacıyla yapılan oylamadır. Referandumlar halkın iradesini, yürütmeye doğrudan yansıtması ile her ne kadar, demokrasi'nin güzel bir örneği olarak kabul edilse de, demokrasilerin “kültürlü toplumların yönetim şekli” olduğunu da unutmamak gerekir. Öyleyse “referandumlar önemlidir, önemlidir de”, demokrasiyi herkesin farklı algıladığı bizim gibi toplumlarda “referandumda ne sorulacağı ve referanduma ne kadar ihtiyaç olduğunun tespiti, çok daha önemlidir.”

Bu günlerde tartışmaya açılan “referandum” ile ilgili tüm girişimlerin, siviller hazırlayınca sanki tüm yanlışlarından arınacak bir Anayasa’nın yapılmasını kolaylaştıracak eylemlerin önünü açma hazırlığı olduğu malumdur. Özellikle, “değiştirilemez ve değiştirilmesi dahi teklif edilemez olduğu” 4. madde ile vurgulanmış, T.C. Anayasasının ilk üç maddesinin de “yeri ve zamanı gelince” ellenebilmesine olanak sağlayacak düzenlemeler hedeftedir. Bugün ağzını açanın “30 yıllık darbe ürünü Anayasa” diyerek küçümsediği 1982 Anayasasının da bir zamanlar bir referandum ile yürürlüğe girdiği unutulmamalıdır. Üstelik, bu Anayasaya göre belirlenen, fakat kağıt üstünde kalan, uygulanmayan, esnetilen yasa hükümleri ve mahkeme kararlarını hatırlarsak, “Babayasa” yapsan ne olacak. Kaldı ki, Anayasanın değişmesini isteyen hukuk adamı ve siyasetçilerde, anayasa yapacak kadar bilgi birikimi ve uzak görüş olsa bile, tartışma ve uzlaşma geleneği yoktur.

Bakınız, Türkiye’de ilk referandum, 27 Mayıs 1960 askeri müdahalesinin ardından 1961 Anayasası için yapıldı. 9 Temmuz halkoylaması ile 1961 Anayasası, % 61.7 "evet" oyuyla kabul edildi. Türkiye ikinci kez 1980 askeri müdahalesinin ardından hazırlanan 1982 Anayasası için 7 Kasım 1982’de referanduma gitti. Halkoylamasına, 18 milyon 885 bin 488 seçmen katıldı. 17 milyon 215 bin 559 seçmen "kabul" (yüzde 91.37), 1982 Anayasası, sonuçların açıklanmasıyla 9 Kasım 1982’de yürürlüğe girdi. Halkın iradesi ise işte irade… %91,37 kabul oyu, daha ne olsun? Eğer önceki referandumlarda aldatıldıysak, bu kez daha da kısa bir dönem tartışmaya açılacak olan konularda, yeniden aldatılmayacağımızı kim garanti edebilir. Eminim ki; “referandumcu uyanıklar”, okumayan, araştırmayan, tartışmayan halkımızı, Abdi İPEKÇİ’nin tetikçisi bir meczubu Ankara Caddelerinde eskortlarla tur attıran basiretsiz yöneticilerimizi ve bir katili “kahraman” yapan medyamızı gördükçe; “referanduma sunarak” kafaya koydukları operasyonları yönetmenin çok daha kolay olacağını, çok iyi biliyordur. Demek ki, halkın her verdiği kararın, doğru olup olmayacağı da tartışılmalıdır.Kaldı ki, kültürlü olduğunu inkar edemeyeceğimiz bir toplum olan, İsviçre’de yapılan referandum sonucunda % 57,5 çoğunlukla “camilere minare yapılması”, yani en basitinden Müslümanların ibadethanelerini istedikleri gibi düzenleyebilme özgürlükleri engellenmiştir. Demek ki sadece kültürlü olmak da yetmiyor, başka etkenler de referandumun sonucunu etkileyebiliyor. Öyleyse, öyle her konuyu halka sunma eyleminin pek de masum bir davranış olacağı söylenemez.

Malum Nasrettin Hoca’nın bir kuş hikayesi vardır. Hoca bir gün yolda kanadı kırık bir leylek bulur. Bakar, bakar… Kuş desen kuş ama hiç de kuşa pek benzemiyor. Biraz bacaklarından biraz gagasından keser, şöyle geriye çekilir, bir bakış atar ve “Hah şimdi kuşa benzedin.” Der. Der de, leylek çoktan “leylekler cennetini” boylamıştır. Neticede “referandum “ iyidir iyidir de… Bakarsın dışı da, içi de, bizi yakar….

SADECE İKRAR YETMEZ

Geçtiğimiz hafta, İçişleri Bakanı Sn. Beşir ATALAY yaptığı yaptığı bir basın toplantısında; “Demokratik açılım sürecinde yürütülen çalışmaların birinci hedefi terörün sona erdirilmesi, ikincisi de demokratik standardın yükseltilmesi, temel hak ve özgürlüklerin genişletilmesidir. Bu hedeflerin gerçekleşmesi sonunda tarih boyunca kader birliği yapmış millet, bütün fertleriyle daha huzurlu, güvenli, özgür bir ülkede yaşayacak… Türkiye’ye dönük terör, daima dışarıdan destek görmüştür… Türkiye, güçlü bir ülke ve uluslararası alanda bu gücünü, terör desteklerini bitirmek için sonuna kadar kullandı, kullanıyor, kullanacak. Türkiye terörü artık taşımayacaktır, bunun için çalışıyoruz.” diye başlayan uzun ve düzgün, herkesin inanmak isteyeceği, toplumu “pamuk helvasına” çevirecek bir konuşma yaptı. Her ne kadar sözlerinin “hayret uyandırıcı ve somut” bir içeriği yoksa da, en azından umut verci olduğunu söyleyebiliriz.

Konuşmada etnik kökenler dikkate alınmadan, birlik ve beraberlik vurgulanıp, kader birliği yapmış bir toplumdan bahsediliyordu. Velhasılı Türk Ulusunun “sessiz çoğunluğu” dikkate alınmıştı. Demek ki istenince oluyormuş. Yani, ulusu oluşturan fertlerin etnik kökenlerine bakmadan da bazı tespitler yapılıp, herkes için yararlı olabileceği farzedilen çalışmalar ortaya konabiliyormuş.

Sn Bakanın konuşmasındaki en ilgiç kısım ise, yukarıdaki cümlelerinden sonra gelen ve “Kınayıcıların kınamasından, felaket tellallarının korku senaryolarından çekinmeden, cesaretle, ciddiyetle problemlerin üzerine gittik, bundan sonra da gitmeye devam edeceğiz…” dediği cümledeki, “kınayıcıların ve felaket tellallarının” bahse konu olan senaryoları neden ürettiklerini hala anlamamış olmasıydı. Halâ, “yukarılardan sıkıp”, “Evet yanlışımızı gördük, bu memlekette Kürt sorunu değil, bireysel hak ve özgürlüklerin geliştirilmeye, kurumların, kuruluşların, halkın, demokrasi ve insan hakları konusunda eğitilmeye ihtiyacı vardır” diyememesi, inandırıcılığını azaltmıyor mu?

Öte yandan, yasalar çıkartılarak yapılan olumlu çalışmaların, bir süre sonra tozlu raflarda kalma ihtimalini de unutmamak gerekir. Çünkü bugün yasaları canının istediği gibi esneten bir zihniyet ortada iken, meselâ; memleketi hem irticanın odağı olup hem de iktidarda kalabilen bir parti yönetiyorsa, “dokunulmazlık” denen kalkanla, suç zanlısı milletvekilleri rahatça dolaşıyorsa, ya da en yüksek düzeydeki bürokrat “hukuğun arkasından dolaşıverir istediğimizi yaparız” diyebiliyorsa, çıkartılacak ve kağıt üzerinde kalacak yasalara ne kadar bel bağlayabiliriz? Bunun da sorgulanması gerekmez mi? Bu durumda “kınayıcı ve felaket tellâlı" sıfatına mahkum edilen muhalif görüşlerin haklılık ihtimalleri yok mudur? Demek ki doğruları söyleyebilmek için önce yanlışları ikrar etmemiz yetmez, düzeltmek ve terar etmemek de gerekir. Gelgelelim vatandaş o kadar umutsuz ki, lafta kalacak da olsa “iyi şeyler” duymaya da ihtiyacı var!