TÜRKİYE'NİN ÇOCUKLARI

TÜRKİYE'NİN ÇOCUKLARI

Birkaç yıldır hızla artan bir biçimde, hiç de alışkın olmadığımız “çocukların kullanıldığı” birçok çirkin olayla yüzleşmek zorunda kalıyoruz. Aslında eskiden de benzer olayların gerçekleştiğini tahmin ediyorduk. İletişimin artması ile artık daha sık ve ayrıntıları ile duyulan bu tür olaylar karşısında alınan önlemlerin yetersizliği olayların zaten şok edici olan etkisini daha da derinleştirdi. Ancak, bu madalyonun sadece bir yüzü. Diğer yüzü ise , Çocuk Vakfının, 20 Kasım 2001 tarihinde hazırladığı “Risk altındaki dünya çocukları” isimli raporun “Türkiye’nin Çocukları” isimli alt başlığında kaleme alınmış tespitlerde gizli. Özetlersek: Türkiye’de 0 - 18 yaş arasındaki nüfus 27 milyon. 5 yaş altı nüfus 7 milyon. Yıllık doğum sayısı 1 milyon 400 bin. Bebek ölüm oranı binde 37'dir. Kimsesiz ve korunmaya muhtaç çocuk sayısı son 5 yılda arttı. Doğurganlık oranı doğuda yüzde 4.2, batıda ise yüzde 2'dir… Türkiye'de çocuk annelerin oranı oldukça yüksektir. 12 - 14 yaş arası evli olan kız çocuklarının sayısı 10.484'dür.

Türkiye nüfusunun yüzde 36'sı yoksuldur. Türkiye Gelir dağılımı adaletsizdir. Yeterli sosyal güvenlik ağları olmayışı yüksek işsizlik oranları ve enflasyon yüzünden başta çocuklar olmak üzere nüfusun 30 milyonu risk altındadır…Yoksul aileler ülke genelinin ancak yüzde 6 payını kullanabilmektedir ve kişi başına yıllık gelirleri ise 500 doların altındadır. Türkiye'de son 10 yılda ekonomik büyüme açısından gösterdiği gelişme kadar bile insanî gelişme alanlarında gösterecek sosyal projelere yönelememiştir.

Türkiye çocuk sağlığı alanında ulusal hedeflere ulaşmaktan uzaktır. Bağışıklama, bebek ve anne ölüm hızı yanında, kötü beslenme açısından standartlarını iyileştirmiştir fakat bu yetersizdir. Hiç aşı olmayan çocuk sayısı yüzde 4'tür. 12 - 23 aylık bebeklerin ise yalnızca yüzde 41'i aşılıdır. Türkiye'de her üç çocuktan biri sağlıklı beslenemediği için gelişme ve büyüme bozukluğu içindedir. Türkiye genelinde sağlıklı tuvaleti olmayan hane halkı yüzdesi 31'dir. Sağlıklı içme suyu olmayan hane halkı yüzdesi ise 26'dır. 7 - 13 yaş arası okula kayıtlı olmayan kız çocuk yüzdesi 31, erkek çocuk yüzdesi ise 21'dir. Türkiye'nin okullaşma oranı ilk okul, yüzde 90, orta ve dengi okul yüzde 64, lise ve dengi okul, yüzde 50, yüksek okul, yüzde 18'dir. Okullaşma oranlarında önemli bölgesel farklılıklar söz konusudur. 4 - 18 yaşları arasındaki çocuk nüfusu içinde 1 milyon 100 bin özürlü çocuk bulunuyor. Özel eğitim dahil ilköğretimden yararlanan özürlü çocuk sayısı ise 28 bindir.

Türkiye'de 6 - 18 yaş grubundaki çalışan çocuk sayısı 6 milyon sınırına dayanmıştır. Çalışan çocukların ise yüzde 30'u okula gitmiyor. Sokakta çalışan çocuk sayısında çıkartılan yasalara rağmen son 5 yılda artış olduğu gözlenmiştir. Türkiye genelinde sokak çocuklarının sayısının 6 bin olduğu tahmin ediliyor. Türkiye'de koruma altındaki çocuk sayısı 16 bin 595'dir. Çocuğa karşı işlenen suçlarda son 5 yıldaki artış yanında çocukların işlediği suçlarda da artış olmuştur.

Türkiye'de çocuk ihmali ve istismarı giderek yaygınlaşıyor. Çocuk istismarının en yüksek oranını psikolojik ve fiziksel istismar türleri oluşturuyor. Örselenen, cinsel tacize ve şiddete maruz kalan çocuklara yönelik hak ihlallerinin izlenmediği gibi çocuk istismarına yönelik projelerin uygulanmasına da başlanamıyor. Çocuklar reklâm, müzik ve gösteri dünyasında yoğun bir şekilde, ticari yaklaşımlarla da istismar ediliyor.

Durum budur… Ülkemizde “Çocuk istismarını” kolaylaştıracak her türden koşul maalesef elbirliği ile yaratılmıştır. Üstelik iktidarlar bu koşulların yaratılmasındaki en büyük etkenin, “geçim sıkıntısı” olduğunu bildiği halde aldırmamakta, kendi hazırlattıkları istatistiklerle ülkeyi cennet gibi göstermektedirler. İş işten geçmek üzeredir. Artık bu olaylardan kendimizi soyutlamamızın, kulağımızın üstüne yatıp duymamazlıktan gelmemizin ne yeri, ne de zamanıdır. Anlayacağınız bu işler öyle “3 çocuk yap!” talimatıyla bitmiyor...