AÇILIM, AÇILIMLARA GEBEDİR

İç ve dış bazı odaklar tarafından, devletin zulmü altında , inim inim inlemiş mazlum ve mağdur durumda olduğu iddia edilen bir etnik grubun, geçmişte gerçekleştiğini hikaye ettiği, bazı olayların izlerini ortaya çıkarmak ve dünya kamuoyunda zaten “Barbar”a çıkmış namımıza nam katmak için, tam bir Osmanlı zihniyeti ile hareket eden büyüklerimiz, (Bilirsiniz Osmanlıda da Anadolu’nun gerçek sahibi Türk toplulukları denince barbar, cahil topluluklar anlaşılırdı) medya eşliğinde kazılar başlatıp, su kuyularında, asit kuyularında , karakol bahçelerinde, zamanın güvenlik kuvvetleri tarafından kaybedildiği ileri sürülen insanların izlerini aramaktadır.

Kaybolanların tamamının belli bir etnik kökene mensup olduğu sık sık vurgulanıp, bu ülkede haksızlığın sadece onlara yapıldığı tezinden hareketle, ülkeyi etnik kimliğine göre sınıflandırma çabası içindeki bu odakların, gariban, yoksul, işbirlikçileri çaresiz ve baskı altında da olsa, dağa gönderip heder ettiği binlerce evladının akıbetini, son çare olarak gördüğü devletten “daha çok demokrasi talebi adı altında” sormaktadır. Aslında A açılımı B açılımı diye adlandırılan açılımlara destek veren, iki arada bir derede kalmış gariban, çilekeş halkın bu açılımlardan anladığı şudur: Eşkıyanın elinde rehin kalmış evlatlarına kavuşma umudu.

Çünkü onlar da bilmektedir ki, vatandaşının ve toplumun refah, huzur ve mutluluğunu sağlamak, kişisel temel hak ve hürriyetlerini, sosyal hukuk devleti ilkeleri ile bağdaşmayacak surette sınırlayan siyasal, ekonomik ve sosyal engelleri kaldırmak, insanların maddi ve manevi varlıklarının gelişmesi için gereğini yapmak devletin görevidir ve bu güne kadar salla başı al maaşı kılıklı yönetimler bu görevlerini malesef layığı ile yerine getirmemiştir. Evet işte bu bölücü takımı ve destekçileri devletin bu güne kadarki vurdumduymazlığından bu gün, dünya kamuoyu önünde yararlanmanın fırsatını bulmuş ve ellerindeki rehinelerin verdiği güçle bunu değerlendirmektedir. ABD ve AB politikalarına göbekten bağlı, milli bir politika üretemeyen büyüklerimiz de malesef olayların girdabına kapılmış gitmektedir. Çünkü neredeyse bu güne kadar her iktidar kendi küçük çıkarları ve idealleri için memleketin büyük menfaatlerinden vazgeçmektedir. Her şartta uygulayacağı milli bir politikası olmayan devletlerde gelenek budur, göze kulağa hoş gelen günlük pragmatik yaklaşımlar. Yani “Allah kerim” politikası.

Devletin ihmali ve yöneticilerin vurdumduymazlığı karşısında, Lozan Barış antlaşmasından daha dört yıl sonra İngiltere, Fransa ve Taşnak Ermenileri ile birlikte Türkiye Cumhuriyetini düşman ilan eden ve hala yürürlükteki Taşnak – Hoybun antlaşmasını imzalayan bu odakların, her durumda ve fırsatta ortaya çıkıp oyunlarını sahnelemeleri doğal değil midir? Bu oyunları teşhir etmek yasal çerçevede gereğini yapmak devletin vazifesi değil midir? Örneğin, her durumda ortaya çıkan ve yakınlarının kayıp olduğunu iddia eden aileler sorgulanmış mıdır? Neden bu kayıp olma olayları hep yoksul ailelerin başına gelmektedir? Ekonomik durumları iyi olan ailelerin aynı etnik kökenden gelmelerine rağmen çocukları neden kaybolmamaktadır? Bir çok milletvekilinin akrabası nasıl olup da dağlarda eşkıyalık yapmaktadır? Dağda gezen ağa çocukları kaç genci beraberinde götürmüştür? Ve en önemlisi bu gencecik insanların işi, aşı olsaydı dağa çıkar mıydı? Her şeyi sorgulamayı vazife edinen yeni nesil aydınlarımız bunları neden sorgulamamaktadır?

Televizyonlarda ellerinde pankart, ağlaşan, bu bahane ile devlete ve güvenlik güçlerine ağzına geleni söyleyenler, “radikal demokrat- değişen insan” ve onun nasıl ilettiği bir türlü anlaşılamayan talimatları ile hareket eden yandaşları ve dağlarda çocukları rehin olan çaresiz işbirlikçileridir. Neticede seçim sırasında bir çok ilde ve ilçede görüldüğü gibi şiddet kullanarak devlet görevlilerinin görevlerini yapmasına engel olanlar da, şanlı bayrağımızın gönderde kalmasına tahammül edemeyenler de, bugün el üstünde tutulan esas hesap sorulması gerekenlerdir. Kendinden emin, bir işareti ile her şeyi sona erdirebileceğini iddia eden malum parti ve mensupları TBMM si çatısı altından bu olayları yönetmekte adım adım ne olduğu belirsiz bir A açılımı safsatası ile kamuoyu meşgul edilmektedir. Oysa devletin yukarıda saydığımız ve yeterince başaramadığı için eleştirdiğimiz görevleri yanında Türk milletinin bağımsızlığını ve bütünlüğünü ülkenin bölünmezliğini, cumhuriyeti ve demokrasiyi koruma görevleri vardır.

Sözüm ona nice yeni nesil aydın geçinen ağızlar, bu memlekette, cumhurbaşkanı, başbakan, meclis başkanı, her türlü mesleği sahip olabildiklerini ancak söz konusu etnik kökene mensup olduklarını serbestçe beyan edemediklerini ileri sürmektedir. Garip ama gerçek… Açılımın içeriğini bilen bir yeni yetme aydının talebi bu. Ve maalesef büyüklerimiz, ulusu oluşturan etnik kökeni farklı vatandaşların arasındaki farklılıkları azaltma uğraşı vereceğine yani esas görevi kaynaştırma, bütünleştirme, farklılıkları azaltma olmasına rağmen, bir etnik grubun siyasi taleplerine cevap vermekle meşgul gözükmektedir; sırf ABD’nin ülkemiz için biçtiği “Ilımlı İslam” modelini hayata geçirmek için.

Oysa yapılacak olanların, tüm Türkiye’de yapılması gerekenlerden pek bir farkı yoktur. Ulusal gelirin dağılımındaki eşitsizlik yurdun her köşesinde mevcuttur. Sadece batıdaki kentlere yerleşen nüfus daha çok gelire sahiptir çünkü bu şehirlerde rant daha fazladır yani bu zenginliğin ve gelişmenin üretimle, ortalama vatandaşın hayat standartlarının yükselmesi ile bir alakası yoktur. Doğdukları şehirlerdeki gelirlerini, varlıklarını yaşadıkları şehirde harcamaktadırlar o kadar. Batının geliştiği söylenen şehirlerinde, Doğuda ya da güneydoğudaki binlerce köyü, mezrayı dolduracak sayıda vatandaş, sabaha karşı parkları, bahçeleri, çöplükleri dolaşıp üç kuruş kazanmak için geri dönüşebilen artıkları toplama derdindedir, semt pazarlarından sebze artığı toplayan binlerce vatandaşı saymıyorum bile. Doğuda zengin olup yani geliri orada elde edip de yatırımlarını batı illerine yapan, tatil köyü, gazino, lokanta sahibi binlerce, etnik kökeni farklı zengin vardır. Hatta doğuda yatırım yapmak için devletten kredi alıp bunu batıda yiyen, aldığı krediyi de güneydoğuda sahibi olduğu köylere ödeten, açılımcı partilere mensup ailelerin olduğunu bilmeyen yoktur.

Anlaşılacağı gibi bütün mesele; ülkenin gelirlerini yani üretimi arttırmanın, ülke gelirini vatandaşa olabildiğince eşit olarak dağıtmanın ve milletin hakkını elinden alan, en basitinden tarladan üçe aldıklarını pazarda on beşe satan yasal çetelerle, düğünlerinde çuvalla dolar harcayan, feodal çetelerle baş etmenin bir çaresini bulmaktır. Yoksa günlük geçici çözümlerle uğraşan sayın büyüklerimiz Bugün A açılımı yapıp sözde o etnik grubun dertlerine derman olayım derken, yarın B açılımı yapmak için öbür gün ise başka bir açılım yapmak için hazır olmalıdır...Bu açılım daha nice açılımlara gebedir… Oysa herkesin iş ve aş bulması demokratikleşmenin vazgeçilmez bir adımıdır ve malum, kuru kuru siyasi açılımlarla insanların karnı doymaz.

Patlıcan salatası nasıl yapılır?

Uyku moduna girmiş göz kapaklarım ha kapandı ha kapanacak… Televizyonda ülkenin en çok izlenen programlarından biri. Emekliyiz ya. Birden, yaşlı bir bayan sesi duydum; “Aaaa... Kuşkonmazı nasıl bilmezsin hayret ettim valla.” Hemen arkasından başka biri “İnanamıyorum nasıl olur da kuşkonmazı bilemezsiniz?” deyince ben de inanamadım ve gözlerimi açtım. Baktım; benden yaşlı ama genç gibi gözüken lepiska saçlı kel adam ile iyi giyimli, kendini dünya güzeli zanneden sarı saçlı yaşlıca kadın, karşılarındaki tam tamına “sarışın” özellikleri taşıyan genç bir kızımıza söylemişlerdi bu lafları. İçimden “ Hıı...Aldığı bir 5 kğ un ile patatese oyunu satan binlerce insanın yaşadığı bir ülkede yurtlandığından habersiz elit yarışmacıları var, bu program izlenir.”dedim.
İyi de yapmışım, bir süre sonra bu iki yaşlı ve seçkin şahıs tarafından “kuşkonmazı bilmediği için” iyice azarlanan genç kız unutuldu. Hoş onun da eleştirilerden pek bir şey anladığını da zannetmiyorum ya. Laf döndü dolaştı evinde misafir oldukları köylü hanımın yaptığı “patlıcan salatasına” geldi. Gayette güzel görünen salatayı, Bodrum’da lokantacı olduğunu öğrendiğim lepiska saçlı kel abi doğal olarak beğenmedi, “İnce ince kıyılmış kırmızı soğan. Domates çiğden olmaz, şöyle hafifçe közlenmiş domates ıııı…Biraz diri kalacak…Dilim dilim kıyılmış patlıcan felan…” diye tarife kalkıştı. Patlıcan salatasına ısrarla çiğ domatesin katılmayacağını ama közlenmişinin de közlenmemiş gibi olması gerektiği gibi alanında uzman kişilerin anlayabileceği bir tarif yaptı ki şaştım kaldım. Bodrum’da deniz mahsulleri pazarlayan ünlü sarışın yaşlı bayan: Patlıcan salatası deyince ben yani patlıcan yoğurt filan. Köz tadından hoşlanmıyorum. Diyerek sanırım haşlanmış patlıcandan daha güzel yapılabileceğini anlattı. Ardından yat, otel, lokanta sahibi olduğu ima edilen ve devamlı olarak “hı..hı” diye gülen ablak yüzlü genç: Kırmızı biber katılınca olmamış. Böyle olmaz ki patlıcan közlenince biraz şey olmuş. Kırmızı biber hiç yakışmamış. Sirke tek başına olmaz, nar ekşisi de lazım derken, yemeği hazırlayan ve Bodrum’un bir köyünden yarışmaya katılan bayan “Bahçeden limon sıktım” diyor. Bu arada hostes olduğunu öğrendiğim sarışın genç kız, salata tabağındaki patlıcan salatasının yarısını yiyor.
Topu topu 5 kişi, bir köy evinde yapılan patlıcan salatası üzerine konuşuyor. Aralarındaki uyumu görüyorsunuz değil mi? Patlıcanlar, biberler, domatesler üç bilmişlerin elinde heder olurken, bu arada vatandaş kafasına göre salatayı yapıp masaya koydu. Dünyadan habersiz kendi alemindeki diğer vatandaş ise yedi bitirdi. İnanın o garibanların, biri ne yediğini, diğerini ise ne yaptığını biliyorsa namerdim. Her ikisi de sadece ve sadece karınlarını doyurmanın, günü geçirmenin derdinde.
Diğer üçlü ise seçkin, elit, demokrat aydın karekterli. Onların, ne nasıl bir ülkede yaşadıkları, ne de başkalarının fikirleri umurunda. Birbirlerine karşı bile tahammülsüzlükleri üst seviyede. Bencillik hat safhada...Gözlerini hırs bürümüş ve birbirlerine üstünlüklerini kabul ettirme derdindeler. Amaçları salatayı yapıp yemek falan değil resmen herkesi hırpalamak.
Anlaşılacağı gibi bizim ülkemizde ister aile meclisi olsun, ister TBMM olsun üç kişi bir araya geldi mi benzeri diyaloglar ve olaylar gerçekleşir. Her ne kadar gelişmeleri ve olayları kontrol altına alalım diye uğraşsak da yeterli bilgiye; sırf bilgiye ve bilgeye değer vermediğimiz için, ulaşamıyoruz ve maalesef olayların spongtan yani kendiliğinden gelişmesini seyretmek zorunda kalıyoruz.
Serçenin biri bir bahar günü uçuyormuş. Bir anda fark etmiş ki; karşıdan motorsikletli bir adam geliyor. Her ikisi de çarpışmayı engellemek için ellerinden geleni yapmışlar... Ama nafile... Serçe “şaaaap” diye kaska çarpıp düşmüş. Motorcu koşmuş serçenin yanına. Serçe baygın yatıyor.. Kıyamamış, bırakamamış yolda; almış getirmiş eve. Eskiden kalma bir kafesi varmış evde.. Baygın serçeyi kafesin içine güzelce yerleştirmiş..Yanına da az biraz su, az biraz ekmek koymuş, vurmuş kafayı yatmış.... Bizim serçe bir müddet sonra ayılmaya başlamış.. Fakat daha tam seçemiyor vaziyeti.. Hafızada hafif bulanıklık var yani... Bir bakmış ki parmaklık, ekmek, su falan var bulunduğu yerde... Birden dank etmiş vaziyet: "Has.....tir lan be….demiş . Motorcuyu öldürmüşüz !"
Bu hesap, adamların dünyayı algılayış tarzları böyle . Kurmuşlar kendilerine göre bir dünya var mı, yok mu patlıcan salatası. Hem de sadece onların bildikleri gibi olmalı. Vatandaş ne düşünürse düşünsün. Hoş vatandaşın da serçeden pek bir farkı da yok ya!

KİM BİLİR?

Liderlerimizin ya da göz önündeki bazı yöneticilerinizin hal ve davranışlarına zaman zaman bakıp da, “Bu ne yahu! Bu adamlar şaşırdı mı?” demeyen kaldı mı bilmiyorum. Tabii ki, lider diye isimlendirdiğimiz şahsın, illaki iktidarda olması da şart değildir. Örneğin seçim meydanlarında bir parti liderinin ortaya üç metre urgan çıkarıp atmasının şaşkınlığını hala üzerimden atmış değilim. Çünkü kendilerinin iktidar olduğu bir dönemde asılmamak kaydı ile Amerika’nın teslim ettiği “radikal demokrat - değişen insanın” bu urganla asılmasını talep ediyordu. Demagoji dediğin bu kadar olur. Muhalefet liderlerinin olur olmaz zamanlardaki, atraksiyonlarının pek bir zararı da yoktur. Çünkü bu arkadaşlar sahip olduklarını zannettikleri liderlik vasıfları ile, çoğunluğu ikna edebiliyor olsalardı, zaten çoktan iktidar olurlardı. Hoş iktidar olanların da liderlik veya yöneticilik vasıfları tartışılabilir ya, bu bahsi geçelim. Esas konumuz devletin başında lider ya da yönetici konumundaki kadroların, muhalif hatta kendi görüşünde olan vatandaşlara yani yönetilenlere karşı tutumları ve toplumdaki etkileridir.

Malumunuz, siyasi liderler kitleleri arkalarından sürükleyen kişilerdir. Dolayısıyla iktidar oldukları toplumların anayasalarında belirlenen temel ilkeler doğrultusunda belirlenen, ülke misyon ve vizyonuna vakıf olması ve bu doğrultuda davranması beklenen şahıslardır. Liderlerden; yönetilen her bireyin, bütünü temsil ettiğini bilmesi ve onu önemsemesi beklenir. Oysa bizi yönetenlerde görülen tavır bir gariptir. Malesef bizim lider ve yöneticilerimizin sahip oldukları idarecilik anlayışında, yasalar ve temel ilkeler hatta ayetler bile farklı yorumlanır. Konuşmalarında daima, “ya dediğim olur ya da başın derde girer” tehdidi vardır, baskı vardır, devamlı bir suçlama vardır. Bu sadece sözlerde de değildir, oturuşunda, kalkışında, bakışında, ses tonunda, caddeden geçerken, yolda yürürken, çocuklara Çin malı oyuncaklar dağıtırken, güç gösterisini görürsün. Bunun gibi skolastik düşüncenin yani bencillik ve tahammülsüzlüğün hakim olduğu anlayış ile gerçekleşen yönetimlerde katı bir hiyerarşi, mevki, rütbe uygulaması vardır. Eylemlerindeki çelişkileri eleştirmek mümkün değildir. Bu tür liderler yönetilenlerden kesin bir saygı ve hürmet isterler. Başkalarının fikirlerini önemsemezler. Özellikle muhalif fikirler bir hasım gibi görülür. İnsani ilişkilerde güven, saygının yerini korku almıştır. Güç sadece ondadır ve o kullanır. Malesef durum budur. Oysa liderlerden ve yöneticilerden toplumun beklentisi bu değildir.

Vatandaş, siyasi liderlerden her şeyden önce, her bireyi bütünün bir parçası olduğu kabul etmesini ve önemsemesini ister. Liderlerin davranışları gerçek ve güvenilir olmalıdır. Ürettiği çözümler, uzun vadeli sonuçlara yönelik olmalıdır. Halk çözümlerin, yasalar ve ilkeler doğrultusunda olmasını ve bu çerçevede herkesin fikrine saygı gösterilmesini ister. Her bireyin, yapılacakların da bir parçası olarak algılanmasını, insanların kararlara olumlu ya da olumsuz katılımının önemsenmesini, yani iktidarların, çözümü oluştururken her türlü fikir ve bilgiyi değerlendirmesini ister. İdari kadrolar sözkonusu karşıt fikirleri, görüşleri incelemeli ve irdelemeli, ve gerekirse karşı tezlerden yararlanmalıdır. Bu da demektir ki; bu tür lider ve yöneticiler sadece kendilerinin değil herkesin düşünce ve duygularının değerli olduğunu ve ifade hakkı olduğunu kabul eder. İdeal lider ve yönetim biçiminin en önemli belirtileri bunlardır ki, halk bunu beklemektedir. Böyle katılımcı bir modelle idare edilen toplumlarda vatandaşın lider ya da yöneticinin fikirlerine karşı çıktığı zaman azarlanması, aşağılanması söz konusu olmaz. Ve tabii sonuç olarak da bu anlayışın hüküm sürdüğü toplumlarda insanlar öncelikle liderlerini taklit ettiklerinden, toplumda bir yumuşama ve anlayış havası hüküm sürer. Bireyler, çözümün bir parçası olduklarını hissedeceklerinden, daha mutlu ve üretken olurlar. Oysa ülkenin bugünkü durumu malum hergün onlarca sıradışı, iğrenç cinayet ve olayla karşı karşıyayız. Bu durum bizi şaşırtmamalıdır. Liderleri arasında bile bencillik ve tahammülsüzlüğün hüküm sürdüğü, devamlı bir gerilim ve baskının olduğu toplumlarda bu malesef beklenen bir sonuçtur.

Peki bizim layık olduğumuz liderlik anlayışı bu mudur? Neden biz ideal lider ve yöneticileri bulup ortaya çıkartamıyoruz? Acaba bunun cevabını toplumsal zaaflarımızda mı, siyasi partiler yasasında mı, yoksa milletvekili seçim yasasında mıdır? Türkiye’de tartışılmayan hiçbir konu yokken, bu yasaları kimler hasıraltı etmektedirr? Kim bilir?

EĞİTİMİN TEMEL İLKELERİ Mİ DEĞİŞTİ ?

“Eğitim kurumları dil, ırk, cinsiyet ve din ayrımı gözetilmeksizin herkese açıktır. Eğitimde hiçbir kişiye, aileye, zümreye veya sınıfa imtiyaz tanınamaz… Eğitim sistemimizin her derece ve türü ile ilgili ders programlarının hazırlanıp uygulanmasında ve her türlü eğitim faaliyetlerinde Atatürk inkılâp ve ilkeleri ve Anayasa’da ifadesini bulmuş olan Atatürk milliyetçiliği temel olarak alınır. Eğitim kurumlarında Anayasa’da ifadesini bulan Atatürk milliyetçiliğine aykırı siyasî ve ideolojik telkinler yapılmasına ve bu nitelikteki günlük siyasî olay ve tartışmalara karışılmasına hiçbir şekilde meydan verilmez. Eğitimde kadın, erkek herkese fırsat ve imkân eşitliği sağlanır. Maddî imkânlardan yoksun başarılı öğrencilerin en yüksek eğitim kademelerine kadar öğrenim görmelerini sağlamak amacıyla parasız yatılılık, burs, kredi ve başka yollarla gerekli yardımlar yapılır.(Yani öğrenciler, tarikat, cemaat yurtlarına ve burslarına muhtaç edilmez veya kredi diye verilen üç kuruşu yetersiz bulan öğrencileri marizlememek gerekir.) Fertlerin genel ve meslekî eğitimlerinin hayat boyunca devam etmesi esastır. Gençlerin eğitimi yanında, hayata ve iş alanlarına olumlu bir şekilde uymalarına yardımcı olmak üzere, yetişkinlerin sürekli eğitimini sağlamak için gerekli tedbirleri almak da bir eğitim görevidir. Millî eğitimin gelişmesi iktisadî, sosyal ve kültürel kalkınma hedeflerine uygun olarak, eğitim-insan gücü- istihdam ilişkileri alınmak suretiyle, sanayileşme ve tarımda modernleşmede gerekli teknolojik gelişmeyi sağlayacak meslekî ve teknik eğitime ağırlık verecek biçimde planlanır ve gerçekleştirilir. (Yani aklına gelen İmam Hatip Okulu açamazmış) Millî eğitimin amaçları yalnız resmî ve özel eğitim kurumlarında değil, aynı zamanda evde, çevrede, iş yerlerinde, her yerde ve her fırsatta gerçekleştirilmeye çalışılır.” Duy da inanma… Daha neler, neler…
Yukarıya haziran 1983 yılında yeniden düzenlenip yürürlüğe giren Türk Milli Eğitiminin temel ilkelerinin bazı maddelerinden alıntılar yaptım ki, bu memlekette ikide bir eleştirilen Milli Eğitim politikalarının amaç, ilke, yasa, yönetmelik tanımaz siyasilerin elinde ne hale düştüğünü daha net görelim.
Temel ilke dendiği zaman, topluma teorik ve uygulama faaliyetlerinde yani pratikte, yol gösteren genel hareket (dayanak) noktaları anlaşılır. Örneğin cumhuriyetimizin temellerini oluşturan Atatürk İlkeleri dendiği zaman, temel ilkeler olarak Cumhuriyetçilik, Milliyetçilik, Halkçılık, Laiklik, Devletçilik ve İnkılapçılık anlaşılırken, egemenliği halkın kullanması, ulusal birlik ve ülke bütünlüğü, ulusal bağımsızlık, yurtta ve dünyada barış yanlısı tutum, çağdaşlık, insan sevgisi temel ilkeleri destekleyen ve etkisini genişleten, bütünleyen ilkeler olarak ortaya çıkar.
Yani Türkiye’de ülkeyi yönetmeye adaysan, bu ilkeler doğrultusunda politikalar belirleyerek tüm faaliyetlerinde bunlara uyacaksın demektir. Ve Cumhuriyetin kurulduğu günden beri, tüm siyasi iktidarlar sözüm ona, Atatürk ilkeleri ışığında kuruldu; bu ülke çocukları da, sözüm ona Milli eğitimin temel ilkeleri, doğrultusunda Cumhuriyetin okullarında eğitildi…
Evet demek ki amaçlanan hedeflere ulaşmanın yolu belirlenen ilkeler doğrultusunda hareket etmektir. Hedef belli, ilkeler belirlenmiş ise söyler misiniz, bir bakan ne iş yapar? Yapılan işlerin belirlenen ilkelere uygunluğunu denetlemez mi? Peki bu durumda eski bir Milli Eğitim bakanının çıkıp da "Sabah okula gidip akşam dönen, mesai bitince öğrenci ile ilişkisini kesen devlet memuru zihniyetindeki öğretmenlerle olmuyor. Öğretmenlerin iyi eğitilmesi ile başlamak lazım önce" demesi uygun mudur? Bunu herhangi bir vatandaştan duysak mesele olmaz ama Türk Milli Eğitimini yıllarca yöneten birinin, görev yaptığını zannettiğimiz dönemde yapabildiği sadece, bu tespit ise, bu çok acıdır. Milli Eğitim Bakanlarının işi mazeret üretmek değildir, onların görevi yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda gereğini yapmaktır. Yani, eğitilmiş, Milli eğitimin ilke ve amaçlarını kendine şiar edinmiş işinin erbabı insanların işin başına getirilmesini, yoksa bu insanların yetişmesini sağlamaktır. Ona teslim ettiğimiz yavrular, sığırcık yavrusu değildir, ülkemizin geleceğidir. Eğitmek için eğitilmemiş, niteliksiz kişilerin eline çocuklarımızı teslim ederken hiç mi vicdanın sızlamadı mı?
Okullara “misyon- vizyon-toplam kalite yönetimi- proje” gibi kavramlarının girmesi, derslerde teknolojik ürün kullanımının artması tabii ki iyidir, ancak bu ülkenin ihtiyacı, sadece fiziki anlamdaki gelişmelere değildir. Biliyor musunuz bu ülkede her yüz cep telefonu kullananın ancak elli ikisi telefonu ile mesaj çekebiliyor, telefonun diğer fonksiyonlarını bilenler ise sadece yüzde on ikisi. Görülen şu ki; son model teknolojiyi kullananların, eğitimlerinin de son model olması gerekir. Peki bu eğitimi verecekler nasıl olmalıdır? Bugün bile, hiç araştırıldı mı, öğretmenleri geçelim; idari kadronuzun dahi, yüzde kaçı aktif bilgisayar kullanıcısıdır, kaç tanesi yabancı dil bilmektedir, kaç tanesinin Türkçesi düzgündür?Bu ülkenin iyi istatistik verilere olduğu kadar, iyi yetişmiş vatandaşa da ihtiyacı vardır. Sayın bakanımız, Bakanlığı döneminde merak edip de bir kere bile “Milli Eğitimin temel ilkelerini” okumuş olsaydı, bugün, kendini eleştirmesi ve öğretmenleri bu ilkeleri ve toplumun ihtiyaçlarını doğrultusunda eğitemediklerini, onlara kendilerini geliştirmeleri için yeterli olanakları sağlamadıklarını, idari kadroların yetenek ve diplomalarına göre değil dayılarının siyasi iktidarlar üzerindeki etkisine göre atandıklarını, farklı siyasi düşüncede olanları da ard arda idari soruşturmalar geçirterek boğduklarını söylemesi ve özeleştiri yapması gerekirdi.
Ne acıdır ki bugün, bu ülkede üniversitelerin verdiği diplomaların bile hiçbir önemi yoktur. Devlet kendi üniversitesinin verdiği diplomayı zelil etmektedir. KPSS sınavını başaramayan hiçbir Allah kulu devlet memuru olamamasına rağmen dayısı olanlar ise hala öncelikle ve açıktan atanmaktadır, üstelik sadece sınava girmeleri onlar için yeterlidir. Ve maalesef eğitim kadrolarının donanımlı olmasının da hiçbir değeri yoktur. Milli Eğitimin kendi kadrolarında bile, birçok uzman yani donanımlı öğretmen sadece sınıflarda ders verebilirken, uzmanlık sınavlarında; yaptığı on iki Türkçe sorusundan, on tanesine yanlış cevap verenler uzman öğretmenlerin amiri durumundadır. Kısacası siyaset bu camiada bile, eğitimin kurdu olmuş, ehliyetli, uzman personelini , kendi siyasi ve iktisadi emelleri uğruna harcamaktadır.
Evet, şimdi de her iktidar döneminde olduğu gibi değişen bir şey yoktur. Öğrencileri UNESCO ve Avrupa’nın Pisa projesine veya AB destekli projelere katmak önemli bir şeydir ama o projelere katılacak öğrencileri ve o öğrencileri yetiştirecek yetenekli öğretmenleri seçip bulmak, kendi projelerimizi üretmek, daha da önemlidir. Zamanında köy enstitülerinde yetişen idealist öğretmenler bugün binlerce dönün araziye kurulu pırıl pırıl üniversitelerde yetişmiyorsa, eğitim-öğretim lime lime dökülüyorsa, bunun sebebi, oturdukları makamlara kök salan idarecilerle (!), işlerinin gereğini bilmeyen, üstelik öğrenemeyen, yeteneksiz, liyakatsiz yöneticilerdir. İşini bilenler ise maalesef Türk Milli Eğitiminin temel ilkelerine değil de, elinde nalıncı keseri ile yıllarca kendi ilke ve idealleri için hizmet edip sonra sistemi otomatiğe bağlayıp dinlenmeye çekilenlerdir.

AĞAÇLARIMIZA SAHİP ÇIKMALIYIZ

Şehrimizin çehresinin gün geçtikçe karardığını, yeşil alanların gittikçe kaybolduğunu söyleyebiliriz. Bundan yaklaşık 40 sene önce kenarından küçük bir arığın (arık: en küçük su yolu) aktığı daracık bir cadde ile Kepez’den şehre inilirdi. Yolun iki tarafı çok sık bir Akdeniz bitki örtüsü ile kaplıydı. Yani, yolun iki tarafını, çakal zeytin, incir, böğürtlen, boynuz, asma, leylak, çilek ve daha onlarca türden,birbiri içine girmiş bitki örterdi. Ferrokrom fabrikası yine vardı fakat, yeşillikler arasında ancak, geceleri bacasından çıkan alev fark edilirdi, Vakıfların zeytinliği ise hiç fark edilmezdi o muhteşem yeşilliğin içinde. Ta dokuma fabrikasına kadar orman, Çallı kavşağına gelinceye kadar da yeşil bitki örtüsü devam ederdi.

Şimdi ise, Antalya’mızda orman ve Akdeniz bitki örtüsü gün geçtikçe gerilemektedir. Özellikle taş ocakları ve gecekonduların yaptığı tahribat yangınlardan çok fazladır. Bu iki etken, Antalya’mızın çevresindeki ormanlık alanları ve maki diye de isimlendirilen Akdeniz bitki örtüsünü mahvetmiştir. Özellikle siyasi iktidarların yandaşlarına bedavaya kiraladığı taş ocakları bırakın ormanlarımızı Termessos gibi tarihi alanları bile tehdit etmektedir. Anlaşıldığına göre Beydağları Milli Parkı'nın 822 hektarlık bölümü de Bakanlar Kurulu kararıyla park sınırı dışına çıkarılmış ve bir çok alan, taşocağı olarak tahsis edilmiş bile. Neyse, bunların yükselen kamuoyu tepkisi ile bile önlenemediğini bildiğimize göre, biz de iki satır yazı ile geçelim.

Tabii olan olmuştur esas olan bugün ne yapacağımızdır. Madem ormanlık ve yeşil alanlarımız duyarsızca ve acımasızca yok ediliyor, öyleyse daha hızlı bir şekilde ağaçlık alanlar yaratmamız gerekiyor. İşte tam da bu noktada bir önerim var. Antalya’da birçok bahçe bozulmakta yerine apartmanlar dikilmektedir. Bu ağaçların zaman zaman değerlendirildiğini biliyoruz fakat belediyelerde, parklar ve bahçeler müdürlüğünün geliştireceği bir proje kapsamında bu ağaçları, belirlenecek alanlara nakledecek bir birim kurulmalı ve artık, şehrin bir tek ağaç bile kaybetmesine izin verilmemelidir. Bunun yanında gözden kaçan başka bir ağaç kaynağı da apartman bahçelerdir. Geçenlerde bir apartmanın bahçesinden belediye görevlilerinin bizzat gelerek 8-10 yaşlarındaki 3 çınar ağacını kestiğini gördüm. Biraz daha sabredilip uygun bir zamanda, kökü ile alınıp belirlenen bir yere veya bir parka nakledilmesi çok mu zordur. Eminim ki birçok apartman bazı ağaçların sökülüp başka yere dikileceğini bilse daha doğrusu ağaçlarının odun olmayacağını bilse, sıkışık düzende ektirip de, şimdi ne yapacağını bilmediği pek çok ağacı bağışlar. Alın size yüzlerce ağaç. İster parklarında kullan istersen bahçe yap istersen orman.

Bu kadar problemin, arasında “ Bu da ne?” diyebilirsiniz. Ancak; bitkilerin araçlarımızın, fabrikalarımızın yarattığı yani bizim yarattığımız küresel ısınma ile baş edebilecek tek canlı grubunun bitkiler olduğunu düşünürsek, neden onlara daha sevecen ve korumacı olmamız gerektiği anlaşılır. Bakın daha basit bir örneğimiz daha var. Nefesinizi tutun, tutun, tutun. Ne oldu ? En sonunda nefes alma ihtiyacı duydunuz değil mi?

İşte, yaşamamız için elzem olan oksijeni, su ve zararlı karbondioksitten üretip, atmosfere verenler de bitkiler. O yüzden insanoğlu hiç olmazsa kendi iyiliği için bir tutam ota dahi sahip çıkmalıdır.