ANTALYA

UTANGAÇ UYGULANAN BİR EKONOMİ MODELİ

Amerika’da, Rusya’da, Fransa’da ,İngiltere’de ve aklımıza gelen hemen tüm gelişmiş ülkelerde devlet ekonomik sıkıntılarını atlatmak için kendi piyasalarına milyarlarca dolarlık nakit pompalıyor. Bu genellikle firma kurtarma operasyonları şeklinde yorumlansa da araştırıldığı zaman halka doğrudan yardımların da yapıldığı görülecektir.
Sadece ev ekonomisi bilen “ortalama vatandaşlar” olarak, geçen seçim dönemi duymuştuk “Milli ekonomi modeli”ni. O güne kadar duyduğumuz “kapitalist ve sosyalist modeller” dışında dünyada tartışılan bir model olduğundan haberimiz yoktu.
Oysa, siyasi yanını pek de bilmediğim, Prof. Dr. Haydar BAŞ her ortamda bas bas bağırıyor, anlatıyordu. “Vatandaşlık maaşı almayan tek bir vatandaş bile bırakmayacağız” diye. Bir partinin genel başkanı da olan Hoca, yaptığı açıklamalarda “Bizim dışımızda hiçbir sistem tüketim analizli bir model getiremedi” diyordu. “Milli ekonomi modeline göre, devletin halkı desteklemesi bir ekonomi kuralıdır. Devlet ayrıca, ileri teknoloji ve yüksek sermaye gerektiren sahalarda öncü ve üretici olarak piyasada yerini almalıdır. Devlet, yerli sanayinin yurt dışında rekabet edeceği maliyet ve fiyat avantajlarını kendi ihracatçısına emisyonla sağlamalıdır… Devlet aynı zamanda yerli sanayiyi korumak üzere, her türlü anti-damping uygulamalarını, gümrük ayarlamalarını yaparak kendi insanını korumalıdır. İşte Milli Ekonomi modelinin temel kaynağı bu düşüncedir Eğer sol davasında samimi ise onun yeri burasıdır. Eğer sağ da davasında samimi ise onun da yeri burasıdır. Ben bu işi yaparım. Bunda hiç kimsenin zerre kadar şüphesi olmasın” diye ortalığa toz duman attırıyor, parti gözetmeksizin çağrı yapıyordu.
Gel gelelim, seçim sonuçlarına bakarsak vatandaş bu sözlere pek de kulak asmamıştı. Bırakalım vatandaşı, ne iktidar ne de muhalefet liderliği dikkate alıp “Yahu bu adam ne diyor, bu model nedir ?” diye bir tartışma ortamı bile yaratmadı veya öyle gözüküyordu.
Fakat bir baktık ki AKP iktidara gelir gelmez, hızla utangaç bir Haydar BAŞ modeli uygulamaya başladı. Önce tüm öğrencilere bedava ders kitabı, araç gereci dağıtmaya ardından yiyecek içecek paketleri, alış-veriş çekleri, giyecek, kömür ve beyaz eşya yardımları ile bu modeli alenen ve hırsızlama bir usulle “hocadan izinsiz ve tabii bilimsellikten uzak” uygulamaya başladı. Bugün CHP, İstanbul ve Ankara Büyükşehir başkan adayları da “AB ile yapılan bir anlaşmadan doğan sebeple” bu kez “Vatandaşlık maaşı” kavramını hayata geçireceklerini taahhüt ettiler.
Peki bu gelişmeden ne anlamalıyız. Demek ki Haydar BAŞ’ın “Milli Ekonomi Modeli” dünyada uygulanan ekonomik modellere alternatif olabilme işaretleri içermektedir. Bu tespit doğrudur veya yanlıştır. Madem yola çıkılmış ve uygulama utangaç bir modda başlamış, tartışmaya açılmalı, toplanan bilimsel veriler modelin sahibi ve bu işten anlayan bilim adamlarınca, değerlendirilmeli ve bu yüzde yüz yerli malı model en azından artık ülkemizde tartışılmalıdır.
Biz bu güne kadar başarılamayan ekonomik modeller içinde çabalamaya, boğulmaya, dünyanın kölesi olmaya mecbur muyuz?

Diktacı Tutum Demokrasiyi Bozar

12 EYLÜL 1980 askeri darbesinin ardından 1983 yılında yepyeni partiler kurulmuştu bunlardan biri, silik gözüken Anavatan Partisi ve diğeri Emekli Orgeneral Turgut SUNALP ve 41 arkadaşının kurduğu heybetli Milliyetçi Demokrasi Partisi idi.
Genel başkan Turgut SUNALP, MDP’nin kuruluşundan hemen sonra, 12 Eylülün siyasi çizgisinin savunucusu olduğunu açıkladı. Böylece seçim çalışmaları başladı. Yapılan araştırmalar kesin bir şekilde efkârı umumiyenin MDP’yi benimsediğini gösteriyordu.
Seçimlerin hemen öncesinde şimdi tarihini hatırlayamadığım bir gece, zaten o güne kadar bir şekilde halkın gözünde kabul edilebilir bir yer edinen askeri hükümet adına, Sn. Kenan EVREN televizyonda halka seslendi. MDP’nin Milli Güvenlik Konseyi'nce desteklendiğini, kollandığını ve yeni dönemin iktidar partisi olarak tasarlandığını neredeyse açık açık ilan etti.
Ve… O güne kadar kamuoyu yoklamalarında açık ara önde giden MDP, 6 Kasım 1983 günü oyların ancak % 23’nü alabildi; 5'i listesindeki bağımsızlardan olmak üzere 71 milletvekilliği elde ederek ancak üçüncü parti olabildi. Peki ne oldu? MDP’yi Allah mı çarptı. Tabii ki; hayır.
Bana göre bu sonuç insanların beyinlerinde kimsenin yönlendirmesi olmadan gerçekleşen içgüdüsel bir fikir birliğinin, bir başka değişle, tepkinin, sandık başında davranışa dönüşmesinden başka bir şey değildi. Yine bana göre bu tepki ulusun, diktacı tutumdan hoşlanmadığını gösteren en büyük delildi. Görülüyor ki bu ulus, herhangi bir eylemin, baskıyla, emrivaki ile ya da oldubittiye getirerek yaptırılmasından hoşlanmıyor… O kadar!
Öyleyse Sayın Büyüklerimiz hiç alınmadan, hiç kırılmadan, toplumu germenin hiçbir yararı olmayacağını kabul etmelidir. Unutmayın ki, 2002 genel seçimlerine giren nice köklü parti barajı dahi aşamadı, bu bir tesadüf müydü ? Bunun analizi pek çok kez yapıldı ve hiç birinde de “Evet, bir tesadüftü” sonucuna ulaşılamadı. Öyleyse, Halka rağmen “halletme” diye bir mesele yoktur. Vatandaşı küçümsemek, onları çelik çomak oynayan çocuklar görüp, kafalarının basmayacağını düşünmek, üstelik halka layık görülen bu ve benzeri sıfatları meydanlarda zikretmek, kendi egonuzu tatminden öteye gitmez. Herkesin özellikle de bu memleketin yönetiminde sözü geçenler her şeyden önce uzlaşmayı, konuşup anlaşmayı öğrenmesi elzemdir. Konunun, Cumhurbaşkanı, milletvekili seçimi veya partilerin birleşmesi için liderlerin görüşmesi, olması gerekmez, uzlaşma her konuda şarttır.
Oysa, tüm görüşleri ve mevkileri temsil eden Sayın Büyüklerimiz, maalesef hala benzer hataları yaparak uzlaşma değil inatlaşma peşinde, seve seve yapmazsanız zorla yaptırırım mantığı gütmektedir. Böylece, hem iktidardaki hem de muhalefetteki Sayın Büyüklerimiz halkımıza maddi ve manevi zulüm yapmaktadır. Birbirine ağzına geleni söyleyen, birbirine küsen büyüklerimiz toplumsal gerginliği, karamsarlığı arttırmakta en önemlisi gençlerimize, çocuklarımıza kötü örnek olmaktadır. Bundan artık vazgeçmenin zaman gelmiştir. Nasıl vatandaşın hem sağcısı hem solcusu hem de futbolcusu, okey masasında buluşuyor birbirlerine eş oluyorsa, memleketi yönetmeye aday olmuş veya yöneten ağabeylerimizin de her konuda bir araya gelip konuşması, anlaşması ve memleketin hayrına olacak şekilde uzlaşması, halkımızın siz büyüklerimizden en önemli talebidir.
Üstelik; sivil, asker, sağcı, solcu, futbolcu ağabeylerimizin tamamının diktacı tutumları demokrasiyi hasta ediyor.

Not: Bu yazı 05/07/2007 tarihinde denge Haberde yayınlandı fakat daha 100 yıl yayınlanacak gibi.
Bu tutum, Adalet Bakanımız Sn.Mehmet Ali ŞAHİN'in vatandaşa "AKP'ye biat "çağrısına kadar yükseldiğine göre. mmetelik

Bireysel AR-GE eksikliği

Neyzen TEVFİK KOLAYLI Rüştiye muallimi Fethi Efendinin oğludur. 1878 de Bodrum'da doğmuş, 1953 yılında İstanbul'da vefat etmiştir.İzmir idadisinde (Bugün lise ayarında bir okul) okurken, Mevlevi dergahına da devam etti. Urla'da bir berberden ney üflemesini öğrendi. Okulu bitirmeden İstanbul'a gitti. Burada Fatih Medresesine (Bunlar da bugün orta okul ve lise ayarında eğitim veren kurumlardır.) devam etti, Galata ve Yenikapı Mevlevihanelerine takıldı. Tokadizade Şekip, Hersekli Arif Hikmet, Mehmet Akif gibi şairler ve Tamburi Cemil gibi müzisyenlerle dostluk kurdu. 1903’de Mısır’a gitti ve II. Meşrutiyet’ten sonra döndü. Zamanında şiirlerinden çok ney üflemesi, içkiye düşkünlüğü ile ünlü idi, bu yüzden pek çok kez akıl hastanelerinde tedavi gördü.
Uzatmayalım Neyzen II. Abdülhamid’e karşı yazdığı hiciv türündeki şiirlerde başarılı örnekler vermiştir. Ancak, “Neyzen'in şiirlerinde duygusal ve kişisel kırgınlıkların, öfkelerin yeri yoktur. Bu bakımdan kendinden önce gelen Nef'i ve Eşref'den ayrılır.” denir, kaynak kitaplarda. Hiç ve Azab-ı Mukaddes(Kutsal azab) isimli iki kitabının varlığı bilinir. Kaldı ki, bir polis memuru olan Mutlu Çelik, şiirin kendisine ait olduğunu ve 1994 yılında yayınladığı ‘Cevaben’ adlı kitapta yer aldığını iddia etmektedir. Bu kitabı, TBMM’de Atatürk aleyhine konuşma yapan ve bugün tarihin çöplüğünde çürüyen, eski RP Milletvekili Hasan Mezarcı’ya ve Atatürk düşmanlarına ithafen yayınladığını belirten Çelik, bir partinin şiiri Neyzen Tevfik imzasıyla poster ve kartpostal yaparak sattığını, bu tarihten itibaren şiirin Tevfik’e mal edildiğini kaydetmiştir.

Gelelim bugüne ve konumuza. Yukarıda Neyzen'in olduğu iddia edilen bir şiir var. Her ne kadar eldeki veriler bu şiirin Neyzen'e ait olmayacağını ortaya koyuyorsa da benzer mesajları yaratan ve internette yayınlayanlar gibi, ülkedeki gelişmelerden, anlayış ve yönetim değişikliklerinden kaygı duyan, duruma içten içe isyan eden birçok sağduyulu insanın olduğu bir gerçek.

Bugün yeryüzünde hakim ülke olan ABD'de dahil bir çok ülke kendisine yaldızlı bir tarih icat ederken ve olmadık değerler üretirken, bizim ülkemizde, özellikle birçok aydınımızın yanında, sahip olduğumuz gerçek değerlerin ve güzelliklerin geçtik parlatılmasından, hiçbir kıymeti harbiyesinin olmaması kimin içini acıtmıyor ki? Tabii bu durumda, isyan ettiği birçok yanlışa, sadece yüreğinden ve sessizce karşı çıkan, sıradan insanların yüreklerinin sesini özgürce duyurabilmenin tek yolu olarak gördükleri interneti kullanmaları kadar doğal bir şey yoktur.

Ancak burada doğal olmayan, düşüncelerini ve duygularını anlatabilmek için alet ettikleri materyal hakkında geçtik kapsamlı bir araştırmayı bunları, (gerçekliğinden şüphe etmemiz gereken) internet sayfalarında bile soruşturmamaktadırlar ki, işte bireysel bir Ar-Ge eksikliği budur.

Tabii ki bu anlayış, yakınmalarımızın artmasının da en temel sebebidir. Aydın diye baş tacı ettiğimiz birçok gazetecinin dedikoduları kaynak gösterdiği, birçok doktora tezinin internetten indirildiği ve bunu incelemesi araştırması gereken komisyonların birçoğunun, bu tezleri aynı yolla elde ettikleri için incelemeden kabul ettikleri, işe göre adam değil, adama iş verilen ülkemizde, duruma isyan eden bu arkadaşlarımız için, bu kadarcık ayıp bile çok fazladır. Çünkü neticede onlar da ayıplı bir konuma düşmektedirler. Ve o zaman, ikide bir al takke ver külah konuşan büyüklerimizi eleştirmeye de hakkımız olmaz. Oysa, bilgilerini, fikirlerini abartmadan, araştırarak ve bilimsel yöntemlerle ortaya koyan insanlar, daha ilgi çekici ve inandırıcı olurlar.

Peki derdimizi nasıl anlatmalıyız, nasıl olmalı. Şöyle, gazeteci, yazar Sayın Yılmaz ÖZDİL bu işin üstadı. 18 şubat 2009 Çarşamba günkü Eser-Semer isimli makalesini bakın nasıl bağlamış.
“NOT:Hani Başbakan, "Ziya Paşa'nın güzel bir lafı var, eşek ölür kalır eseri" deyip de, sonra "Pardon, pardon, eşek ölür kalır semeri, insan ölür kalır eseri" diye düzeltti ya... Aslında düzelttiği filan yok. O laf, Ziya Paşa'nın değil. Mehmet Akif Ersoy'un!”