Eski Antalya Lisesi Resimleri

ANTALYA BÜYÜKŞEHİR BELEDİYESİNE AÇIK TEŞEKKÜR

Antalya Sakarya Bulvarı, Yavuz Selim Camisi, Kepez Spor Tesisi ve El Emeği parkı ile çevrili Antalya’nın en güzel kavşaklarından olan ve bölge sakinlerinin nefes alıp dinlendikleri geniş kaldırımımızın ortasına Ekmek Büfesi konduran sayın yetkililerimize, ayrıca yol üzerindeki büfelerin, işgal ettikleri alanları devamlı olarak genişlettikleri halde buna müsaade eden görevlilere, çok teşekkür ederim.

NOT: Bütün rica ve ikazlarımıza rağmen yaklaşık 3 yıl önce bol gölge verecekleri vaadi ile caddenin güneyine diktiğiniz ne olduğu belirsiz, ağaçlarınız da diktiğiniz günkü gibi durmaktadırlar. İnşallah bir gün büyürler de gölge verirler.

ERATOSTHENES’in “çarşaf açılımı” YAKLAŞIMI

“Eratosthenes bir gün, bir gezginin yazdığı papirüsü okurken “21 haziranda, güneş tam tepede iken Asuan köyünde hiçbir eşyanın gölgesi yoktur” cümlesine takıldı. Bu nasıl olurdu?
Eratosthenes 21 haziranı bekledi ve Asuan (Bugünkü Mısır’da) köyüne gitti. Gerçekten güneş tam tepede iken yüksek objelerin gölgeleri kayboluyor, buna karşılık kuyuların dipleri aydınlanıyordu. Yani yeryüzüne dimdik inen güneş ışınlarına, köydeki objeler de dimdik duruyordu. Oysa yaşadığı İskenderiye kentinde aynı günün aynı zamanında gölgeler 7 derecelik bir açı yapıyordu. Güneş ışıkları yeryüzünün her yerine aynı şekilde indiğine göre bu durum, olsa olsa objelerin yeryüzünde konumlanmasından kaynaklanabilirdi, yani Asuan’daki eşya, söz konusu zaman aralığında güneş ışıklarına, dik, İskenderiye’deki eşya ise yamuk duruyor demekti.
Bir objenin güneş ışıklarına aynı anda, Asuan’da dik, İskenderiye’de yamuk durması ise ancak dünyanın yuvarlak olması halinde mümkün olabilirdi. "

Çalışmasının kısa bir bölümünü anlattığım Eratosthenes, MÖ:250 yıllarında bu günün üniversite mezunu bir insanının bilgisinin ancak yarısına sahip olan, milat öncesi insanının bile, bilimsel bir çalışmanın ve deneysel düşünmenin temel prensiplerini uyguladığı taktirde o günün şartlarında, “dünyanın yuvarlak oluşu, çevresinin yaklaşık 40.000 km olduğu gibi hayali bile imkansız olan” bilgilere yani o günün olmazlarına ulaşılabileceğini gösterirken; 1600’lü yıllarda yani yaklaşık 1850 yıl sonra, Galileo Galilei’yi engizisyon mahkemelerinin, “dünya dönüyor” iddiasından vazgeçmediği için hapislerde çürüttüğünü de unutmamak gerekir.
Bu iki zıt örnekden de anlaşılacağı gibi, bilimsel yöntemlere ve sonuçlarına, inanma ve katlanma olayı, devre hükmedenlerin, bilime ne kadar inandıkları, bir başka değişle dogmatik kalıplarından ne kadar uzaklaşabileceklerine bağlıdır. Orta çağda Hıristiyan dünyasında “Aristoteles ne söylerse gerçektir.” anlayışı vardı. Onun ağzından çıkan her şey kanun sayılıyordu ki, bu da dogmatik yaklaşımın bir ürünüdür. Oysa geçen zaman sürecinde görüyoruz ki, ilerleyen bilim ve teknoloji, değişmez olduğu kabul edilen birçok ortaçağ gerçeğinin, fasa fisodan başka bir şey olmadığını göstermiştir.
Yıl:2009. Peki bugün ne değişmiştir. Yaratılan tabuların yükseltilmesi uğruna, insanlar, topluluklar hatta devletler harcanmaktadır ve maalesef hâlâ her toplumsal düzeyde“ Başkanım ne söylüyorsa doğrudur” anlayışı devam etmektedir.
Enteresan olan, bugün inanılmaz bir hızla ilerleyen bilim ve teknoloji gerçeği ortada iken ve geçmişin doğruları şakır şakır çökerken, dünyada ve yurdumuzda hükmü geçen liderlerin tutumlarına, gelişen siyasi olaylara ve uluslar arası ilişkilere bakarsak, kendilerinin veya cemaatlerinin inançlarını ve dünya görüşlerini tüm toplumlara yedirmeye çalışan ve bunların yaygınlaşması için haklı nedenler ve maalesef dar alanda “mahalle baskısı”, küresel alanda “devlet baskısı” üretmeye çalışan, dogmatik, köktenci liderlerin, toplumları daha da çok etkiledikleri izlenimi doğmaktadır. Meselâ , (türban konusu) gibi inanç meselesi olarak ortaya atılan ve toplumsal enerji kaybına neden olan problemlerin topluma yararı nedir? Öyleyse “ Yararı olmayan şey anlamsızdır, bu tür tartışmalar da gereksizdir.” Tepkisinin toplumdan alınması gerekmez mi? Ne var ki, değiştirilmek istenmediği için birçok konuda stabilize kalmaya eğilimli bir yapı kazandırılacak şekilde eğitilmiş, geleneklerle yoğrulmuş toplumsal yapı ve beklentiler, bu tür pragmatik yorumlarla tatmin edilemez hale getirilmiştir.

Nitekim CHP’nin türban ve Kuran kursları açılımına gelen tepkinin temel nedeni de budur. Kendini CHP’li hissedenlerin pek çoğu, en basitinden “ takiye yapmak CHP’nin de hakkıdır” bile diyememektedir.

Çünkü bilinçli olarak dogmatik sistemlerin ağırlığı ile eğitilmiştir. Oysa bir topluluğu temsil eden partinin toplumu ilgilendiren açılımlar yapmasının ne gibi sakıncaları olabilir ki, neticede o da diğerleri gibi kozmopolitik bir yapıdadır ve bu yapıyı oluşturan bireylerin ihtiyaçlarını karşılayabilmek için kendini geliştirmesi gerekmektedir.
Görüldüğü gibi, gittikçe bilimsellikten uzaklaşan böylece medeni dünya olduğunu iddia ettikleri modern çevrede barbarlaşan toplumlar ve topluluklar, çıkarları söz konusu olduğu zaman ilkel çağlarda kaldığını düşündüğümüz “yaşamak için öldür, parçala, yok et !” moduna dönebilmekte, gözlerini kırpmadan önüne çıkan her engeli yok etmektedir ki bu engeller duruma göre Irak, Afganistan gibi bir ülke veya bir ülkedeki başka din, mezhep veya ırktan bireyler olabilmektedir.

Bunlar hikaye değildir, Asya’dan Avrupa’nın göbeğine, Afrika’dan Amerika’ya son 50 yıla bir göz gezdirildiği zaman toplumların, kabilelerin, ırkların, daha büyük ve medeni olduğunu iddia eden ülkeler tarafından en acımasız biçimde nasıl yalanıp yutulduğu, görülecektir.
Manzara maalesef budur…
Öyleyse ülkemizde ve uluslar arası ilişkilerimizde “olmazları oldurmak” istiyorsak, farklı düşüncelere, perspektiflere yer vermeyen, deneysel düşünceyi reddeden bakış açılarından bir an önce sıyrılıp, toplumsal ve toplumlararası hayatı bilimsel zeminlere çekecek eğitim projeleri üretmeli ve gecikmeden uygulamaya konulmalıdır. Kesin, son, değişmez sayılan, her türden kırmızı çizgilerin problemleri çözme kapasitelerinin ne olduğu yeniden gözden geçirilmelidir.

Son bir not:

Atatürkçü düşüncenin en belirgin özelliği, aklın ve bilimin ışığında gelişmeye açık bir yön göstermesidir. . Atatürkçü düşünceye göre "Yaşamda en gerçek yol gösterici bilim ve tekniktir. Bilim ve tekniğin dışında yol gösterici aramak, bilgisizliktir, doğru yoldan sapmaktır."

Yine Atatürk'ün şu sözleri Atatürkçülüğün bu özelliğini bütün açıklığı ile vurgulamaktadır: "Ben manevî miras olarak hiçbir nass-ı katı", hiçbir dogma, hiçbir donmuş ve kalıplaşmış kural bırakmıyorum. Benim manevî mirasım bilim ve akıldır. Benden sonra, beni benimsemek isteyenler, bu temel eksen üzerinde akıl ve bilimin rehberliğini kabul ederlerse, manevî mirasçılarım olurlar.".

ŞEHİT MONŞERLER

MEHMET BAYDAR 27 Ocak 1973 Los Angeles / ABD

Bahadır DEMİR 27 Ocak 1973 Los Angeles / ABD

DANİŞ TUNALIGİL 22 Ekim 1975 Viyana / Avusturya

İSMAİL EREZ 24 Ekim 1975 Paris / Fransa

OKTAR CİRİT 16 Şubat 1976 Beyrut / Lübnan

TAHA CARIM 9 Haziran 1977 Roma / İtalya

NECLA KUNERALP 2 Haziran 1978 Madrit / İspanya

BEŞİR BALCIOĞLU 2 Haziran 1978 Madrit / İspanya

AHMET BENLER 12 Ekim 1979 Lahey / Hollanda

YILMAZ ÇOLPAN 22 Aralık 1979 Paris / Fransa

GALİP ÖZMEN 31 Temmuz 1980 Atina / Yunanistan

NESLİHAN ÖZMEN 31 Temmuz 1980 Atina / Yunanistan

ŞARIK ARIYAK 17 Aralık 1980 Sidney / Avustralya

REŞAT MORALI 4 Mart 1981 Paris / Fransa

KEMAL ARIKAN 28 Ocak 1982 Los Angeles / ABD

ORHAN GÜNDÜZ 4 Mayıs 1982 Boston / ABD

ERKUT AKBAY 7 Haziran 1982 Lizbon / Portekiz

ATİLLA ALTIKAT 27 Ağustos 1982 Ottawa / Kanada

BORA SÜELKAN 9 Eylül 1982 Burgaz / Bulgaristan

GALİP BALKAR 9 Mart 1983 Belgrad / Yugoslavya

DURSUN AKSOY 14 Temmuz 1983 Brüksel / Belçika

ERDOĞAN ÖZEN 20 Haziran 1984 Viyana / Avusturya

EVNER ERGUN 19 Kasım 1984 Viyana / Avusturya

CAHİDE MIHÇIOĞLU 27.07.1983 Lizbon/Portekiz

IŞIK YÖNDER 28.04.1984 Tahran/İran

ERDOĞAN ÖZEN 20.06.1984 Viyana/Avusturya

Çetin GÖRGÜ 07.10.1991 Atina/Yunanistan

ÇAĞLAR YÜCEL 11.12.1993 Bağdat/Irak

Haluk SİPAHİOĞLU 07/04/1994 Atina/Yunanistan




Suçları;
sadece Türkiye Cumhuriyeti’ni temsil etmek olan ve ne yazık ki bugün uğruna şehit oldukları ülkemizi idare eden büyüklerimiz tarafından Monşerler olarak nitelendirilen, Türk dış politikasını yönlendiren (isimlerini tespit edebildiğim ve edemediğim) tüm Hariciyecilerimizi minnetle anıyor, şehit olanlarına Tanrı’dan rahmet diliyorum.
Kaldı ki AB ye girmek için vermediği ödün kalmayan iktidarın, hariciyecilerimizi “batı özentisi içinde bulunan kibarlık budalaları” şeklinde nitelendirmesi ilginçtir.

NE OLUYOR ?

NE OLUYOR ?

1) Önce Tuncay Güney diye bir adam çıktı. Araba satışı sahtekarlığı gibi iyice bilmediğim bir nedenle alındığı nezarethanede, gözaltına alınma konusu ile alakasız sorulara, verdiği cevaplarla kelimenin tam anlamı ile okumuş yazmış insanlarımızın bile aklını başından aldı.
Bu günlerde Kanada’dan atıp tutan muhbir vatandaş Tuncay Güney, aşağı yukarı 40-45 yaşlarında gözüken memleketin orta halli bir ailesinin ortalama bir üyesi, mahallesinde komşularına göre, efendi, zararsız, Müslüman bir kardeşimizmiş. Ancak bugün birazcık haham, birazcık da homoseksüel olduğundan bahsediliyor.

Sanki bir tiyatro oyuncusu gibi verdiği ifadeler,yıllarca sümen altlarında kaldı. Haziran 2007 de Ümraniye’de bulunan bombalarla uyanıldı ve "bunu yapsa yapsa bunlar yapmıştır" tipi eyleme geçildi.
Sonuç; gözaltına alınan emekli generaller, subaylar, rektörler, üniversite hocaları, gazeteciler, parti liderleri, ATO başkanı Sinan AYGÜN, Yargıtay Onursal Cumhuriyet Başsavcısı Sabih KANATOĞLU gibi bu memleketin yüz akları, değerleri, güzel insanları. Üstelik, böyle tutarsız, garip ve işkence ile alındığı söylenen ifadeler ve medya desteği ile.
İfadelerin alınışından tutun, bu ifadeler üzerine, polisin harekete geçmesi gereken zamana kadar neredeyse her adımı yasalarımıza ve girmek için takla attığımız AB’nin yasalarına aykırı gelişen bu operasyonda 11.dalga gözaltına alınmaları gerçekleşirken belki de yer açılsın diye salıverilen gazeteci Vedat YENENER, 11 aydır nedensiz olarak tutuklu kaldığını, neden gözaltına alındığını hala bilmediğini söylüyor.
Evet bu davanın 11. dalgası devam ederken, askerler-siviller, askerler-gazeteciler, askerler-muhalifler kombinasyonuna kamuoyunun da baskısı ile askerler-polisler karması da nihayet eklendi. Oysa ilişkileri en kolay tespit edilmesi gereken onlardı çünkü ancak onlar eylem yapabilecek fiziki yapıya sahip, genç insanlardı. Yoksa, gözaltına alındıktan sonra ölen, hastalanan bu yaşlı insanlar Cumhuriyet gazetesine bomba atacak, kaçacak değildi ya.
2) Bu sırada devreye Abdülkadir Aygan denilen bir Pkk itirafçısı girdi. Adam, hem JİTEM’de çalışmış, hem Pkk’lı imiş, hem de itirafçı. Yani başka bir Tuncay. Bu kez o başlıyor Avrupa’dan konuşmaya. İlk olarak “Birçok yargısız infazın sorumlusu” suçlaması, onurlu, gururlu, Jandarma Gazi Albay Abdülkerim KIRCA ‘yı nezarethanelerde süründüremedi ama onu aramızdan almaya yetti. Şimdi sırada, asit kuyuları var.
3) Yıllardır birçok araştırılması gereken konuda kitap çıkarken, birden Zaman gazetesi’nin eski muhabirlerinden, bir Kanada göçmeni ve Kanada firmasında İhracat müdürlüğü yapan Faruk ARSLAN’ nın “Karakutu-Ergenekon'un Karanlık İsmi Tuncay Güney” isimli kitabında bahsedilen “emekli Tuğgeneral Veli Küçük ve JİTEM' in, Mardin bölgesinde infaz ettiği kişileri BOTAŞ tesisleri çevresindeki asit kuyularına gömdüğü” meselesi Pkk itirafçısı Abdülkadir Aygan tarafından da onaylanmış. Hatta iki kuyunun yerini google earth’den göstermiş. Bunları bir değerli insanımız “Vahşeti inkára vatanseverlik mi diyorsunuz?” başlıklı yazısı ilgili piyasaya servis ediyor. Sonra Pkk’nın meclisteki siyasi temsilcileri ortada daha Pkk’nın katlettiği bebeklerin cesetleri dururken, kendi vahşetlerini unutturmak için bölgede ve Avrupa’da derhal harekete geçiyor.
4) Durum ortada, gazeteler, televizyonlar bu haberlerle çalkalanırken ve duyarlı insanlar ne yapacağını bilmez, kulağına kar suyu kaçmış balık gibi sersem sersem dolaşırken ortaya Atilla OLGAÇ isimli, bir vatandaş çıkıyor ve 19 yaşında, eli kolu bağlı olduğunu ısrarla söylediği bir Rum esirini alnına sıkarak toplam 10 askeri öldürdüğünü söylüyor ve tabii bu kalıbının adamı olmayan sinek beyinli sayesinde başka bir oyunun sahnelenmesi için start veriliyor. Bu sefer Yunanlılar ve Kıbrıs Rum’ları harekete geçiyor.
5) Ve enteresandır onlarca el bombası, binlerce mermi yurdun her bir köşesine sanki serpiştiriliyor, ortalama zekaya sahip bir insan bunları alıp ıssız bir yere gömmez mi? Sonra bu mermileri atacak silahlar nerde? Bunları kimler dikkatli bakınca görülebilecek yerlere bırakıyor.
Yıllar önce Türkiye Cumhuriyeti’ni dünya kamuoyunda küçük düşürecek, devletin otoritesini, kuvvetini hiçe sayan faaliyetleri bildiğini ikrar eden, hatta bu faaliyetlerin içinde olduğu kesin olan bu muhbir-itirafçılar Avrupa’dan, Amerika’dan özgür kuşlar gibi şakıyıp, dünya kamu oyuna ve polise yön verirken, bugün, olaylardan bihaber, tek suçu iktidara muhalif birçok değerimizin, gözaltına alınıp nezarethanelerde süründürülmesini, eğer kalırsak, gelecek nesillere nasıl açıklayacağız?

Ne oluyor nasıl bir tezgahın içindeyiz...