“Dünya Emekçi Kadınlar günü” kutlandı… Ülkenin en tanınmış simaları bildiriler yayınladı. Başbakanın “Değerli Hanım kardeşlerim, siz isterseniz çözüm sürecinde terörü bitirirsiniz. 8 Mart Dünya Kadınlar günü bunun miladı olsun”, Galatasaraylı Filipe Melo’nun “Kadınlar, karakteriniz nedeniyle sizlerin varlığıyla gurur duyuyoruz” diye başlayan mesajları herhalde kadınlarımızı çok mesut etmiştir de, dikkat ettim kadının esas vurgulanması gereken yanının yani “iflah olmaz bir emekçi” olmasının üzerinde pek duran olmamış… Herkes olayı kendi penceresinden, avantasına geldiği gibi ele almış, o kadar. Hani bir büyüğümüze sormuşlardı. “Neden kadınlar günü diyorsunuz da ‘emekçi’ kadınlar günü demiyorsunuz?” Cevap; “Valla kardeşim benim anam, hanımım hiç çalışmadı diye onların bu kıymatlı gününü kutlamayalım mı yani!” Biz neredeyiz, arkadaş nerede? Bir taraftan anasını, eşini ulularken, onların aynı zamanda “hayatı yeniden üreten, ev içi emekçisi” olduğunu aklına bile getirmiyor… Bu mudur; hayatı yeniden, yeniden, üretmenin ödülü?
***
Doğrusu genelde de “kadın” konusunda anlayışımız pek farklı değil… “Kadın hakları” bir taraftan inanç kökenli masallarla destekleniyor gibi gösterilmeye çalışılırken, diğer yandan kadınlara “yakınındaki-uzağındaki” tüm er kişilerin ekonomik, politik, psikolojik, fiziksel, cinsel baskı ve istismar için fırsat kolladığını alenen görüyoruz. Kadının sadece “çocuk doğuran” bir makine gibi düşünüldüğü, dişilerin ancak “anne” olduğu zaman “kutsanacağı” sık sık dillendirilse de, hala kendileri bile toplumun “mağdurları” olduğunu, bu anlayışın onları “kümesteki tavuklara çevireceğini” çoğu bir türlü kabul etmiyor. Düşünün bir kere; memleketin en seçkin içlerinden birinde “Bodrum’da” üstelik de, “savcılık” makamını işgal edecek kadar eğitimli bir vatandaş, üniversite sınavına girmesin diye kız kardeşini eve kapatıp şiddet uygulayabiliyor. Sonra; “Eğer şiddet uygulayan varsa Hz. Peygamber’i örnek gösterin. Buna rağmen dinlemeyen şiddet uygulayan varsa, gidin hâkim-savcılara derdinizi açık açık anlatıp şikâyetçi olun.” Tamam da, tuz kokmuşsa ne olacak?
***
Diyeceğim o ki; çevremizde annelere ya da anne adaylarına hatta kız çocuklarına uygulanan bu kadar fiziksel, cinsel, duygusal şiddet varken ortaya çıkıp “terörle mücadelede” dahi onlardan destek bekleyen büyüklerimizin aklına şaşarım. Kadınlara gelince “al gülüm ver gülüm” demeyi, şak şakçılığı bırakıp “ne verdiniz de ne istiyorsunuz” demeyi öğrenmedikten sonra bu istismardan kurtulamayacaklarını anlamaları gerekir. Bunun da yolu, elbette örgütlenmekten güç birliği yapmaktan geçer. Tüm bu olumsuzluklara rağmen “Dünya Emekçi Kadınlar gününde” yayınladıkları bildirilerle ezber bozan insanlar da oldu. Mesela Tarkan… Yayınladığı bildiriyi şöyle sonlandırıyor. “Bu günün kutlanması için; erkek zulmüne uğramakta olan tüm kadınların acılarının dinmesi, ölüm ve şiddet riskinden kurtulması, çocuk gelinlerin kurtarılmaları ve bütün kadınların özgürleşmesi gerekir. Hukukun şiddet gören kadınları daha fazla desteklemesi gerekir. Hepimizin kadınlara karşı uygulanan şiddete karşı bilinçlenmesi ve sonuna kadar savaşması gerekir… 8 Mart ancak o zaman kutlanacak bir gün olur.” Bir yerlerden bulup tamamını okumanızı tavsiye ederim…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder