Türkiye’de bu saatten sonra “terörün” sadece güç kullanılarak bitirileceğini düşünen kaldı mı bilmiyorum. Sadece silahla bu iş sona ermeyeceğine göre yapılacak en basit işin, öncelikle meclis çatısı altındaki “farklı görüşlerin” asgari müşterekte birleşmesini, moda deyimi ile “ortak aklın” üretilmesini sağlayacak,“bir tartışma ve uzlaşma ortamının” yaratılması olduğunu da, herhalde kabul etmeyecek yoktur. Sayın Kılıçtaroğlu’nun bu ortamı yaratmak için hazır olduğunu duymak, bu güne kadar muhalefetten duyduğumuz seslere “hiç benzemediği için”, tabii ki vatandaşı sevindirdi. Ha bu arada muhalefetin bu tür durumlarda her türlü itirazını haklı bulduğumu da belirtmeliyim. Malum, iktidar “oğlan evi” ise muhalefetin “kız evi” olduğunu unutmamak gerekir. Muhalefetin katkısını istiyorsan nazını da çekeceksin.
***
Aslında Sayın Başbakanın yaklaşımı da olumluydu. Gelgelelim Meclis Grup Toplantısında yine “usule aldırmaz” tavrı ile “Başbakan olarak en kısa zamanda davet edeceğim. Bakalım(!) kimler gelecek.” deyip, “Uzlaşı arayışını” bile, bir “lütuf” haline getirince, sular yine bulandı. Başbakanın çağrısına “çözüm üretmek” için bir araya gelmeyi kabul eden Sayın Kılıçtaroğlu’nun haklı bir itirazı oldu. Bu itirazın iki nedeni vardı. 1) Sayın Başbakan Muhalefet liderlerini davet edemez, böyle bir konuda onları “ziyaret” edebilirdi. 2) “Bakalım kimler gelecek?” Cümlesi ile Sn. Başbakan bir taraftan muhalefetten kuşkusunu belirtirken, diğer yandan “tatil uzatma eylemi” ile konuya ne kadar önem verdiğini ve bu buluşmaya ne kadar istekli(!) olduğunu gösteriyordu.
***
Burada vatandaşın kafasına takılan, “daha basit ve geleneksel yöntemler” ortada iken, Sn. Başbakan farklı yöntemler kullanarak, ülke sorunlarını ve en az kendisi kadar halkı temsil edenleri, niçin küçümsemektedir? Almanya’da Merkel veya İtalya’da Berlusconi ülkesinin böylesine önemli bir meselesinin çözümü sırasında muhalefet liderlerine, en azından “eşitleri küçümseyen” böyle bir çağrı yapar mıydı? Her ne kadar bu iktidarla birlikte “sıra dışı” pek çok olayla karşılaştıksa da, bu konuda “çözüm, çözümsüzlükten geçer” gibi bir sıra dışı bir yöntem, daha icat edilmedi. Öyleyse her gün evlatlarımızı kurban ettiğimiz “terör” konusunda özellikle soruna çözüm üretmesi gereken iktidarın, daha dikkatli, daha yapıcı, daha kucaklayıcı olması gerekmez mi?
***
Malum, Osmanlı Saraylarında bayramlaşmanın bile, Fatih Sultan Mehmet zamanında konulan “usulleri” vardı. Uzun uzun anlatmaya gerek yok ancak, “Padişahın bayramını tebrik edecek olanlar, sabah namazını Ayasofya Camii’nde kılarlar, namazdan sonra da saraya gidip Kubbealtı’nda toplanırlardı. Bir süre sonra padişah tahtın önüne gelir, Nakîbüleşraf efendi (soy kütüklerini kaydedip koruyan görevli), yüzü padişaha dönük, ayakta ellerini kaldırıp bir dua okuduktan sonra padişahın bayramını kutlardı. Bu sırada Enderun Ağaları yüksek sesle “Aleyke avnullah!” (Allah’ın yardımı üzerine olsun),“Mağrur olma padişahım senden büyük Allah var!” haykırışları arasında tahta oturur ve bu sırada da Mehterân Bölüğü tarafından hünkar marşı çalınırdı”. Neticede, bayramlaşmanın bile bir usulü vardır ve “usule” dikkat etmek gerekir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder