Referandumdan bahsederken Sayın Başbakanımın ve yardımcılarının ağzından bal damlıyor. Çünkü Türkiyede yapılan bir referandumda “evet” ile “verelim kurtulalım” deme olasılığının oranı aynı. Mesela, ortada ülkemizde gerçekleşen 21 ekim 2007 referandumu var. O gün yanlış hatırlamıyorsam 7 maddelik bir Anayasa değişikliğini oyladık. Değişiklikleri anladığımızdan mı “evet” dedik. Asla, “Evet” dedik “verdik kurtulduk.” O kadar. Tek kazancımız 82 Anayasasında bu güne kadar 80 kadar maddenin değiştirildiğini duyup da inanmayanlar, hala “darbe Anayasası” diye utanç duyulan Anayasamızda AKP’nin bile bazı değişiklikler yaptığını gördüler. Neden parça parça değişiyor da 30 yıldır yenisi yapılmıyor derseniz, cevap ortada…İşlerine geldiği gibi değiştirip, çıkarlarına alet etmek için.
***
Referandum meselesine gelince “Halk oylamaları, halkın iradesinin kabulüdür”, anlamındaki söylemler sadece siyasilere mahsustur. Çünkü işin aslına bakınca durumun hiç de öyle olmadığı nettir. Her türlü eleştiriyi yaptığımız 1982 Anayasasının referandumda %91,5’lik bir “evet” aldığı unutulmamalıdır. Böylece memlekette halkın iradesi ile “askeri darbe yasal bir zemin” kazanmış olmadı mı? Neyi tartışıyoruz?…Sadece bu mu? İnsanlık tarihine bakın, Hitleri, Mussolini’yi alkışlayan milyonlarca insanı inkar edebilir miyiz? Öyleyse halkın onayı her zaman yetmiyor…Kaldı ki referandum kaçınılmazsa “bu kadar değişiklik maddesinin bir arada” halkın oyuna sunulması, şu anda geçerli olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 175. maddesi ortada iken, akla mantığa sığan bir yanı var mıdır?
***
Herkes, değiştirile değiştirile yamalı bohçaya çevrilen 1982 Anayasanın yerine yenisinin oluşturulmasından yana. “Ulusal yaşam andımız”, olacak olan, yeni Anayasanın hazırlanırken, ileride “bağlayıcılığının ve üstünlüğünün” tartışılmaz olacağı göz önüne alınarak, uzlaşmak ve en uygun olanı bulmak için gereken hassasiyeti gösterilmesini talep ediyor. Çünkü bugün tartışılan Anayasalar, tartışılmadan, toplumsal mutabakat aranmadan, dayatılmış ve maalesef daha çok “verelim de gerginlikten kurtulalım, normalleşelim” anlayışındaki, sıradan vatandaş tarafından “halk oylaması” ile kabul edilmiştir. 1982 Anayasası gibi. Hatta çok daha demokratik olduğu zaman zaman dile getirilen 1961 Anayasası da öyledir. Öyleyse iktidarın, muhalefetin tüm taleplerini duymazlıktan gelerek kafasına göre, üstünkörü hazırlattırıp, “tartışıyoruz” deyip kapı kapı dolaşarak “dayattığı”, bu değişikliklerin de sonu şimdiden bellidir.
***
İktidarın açıklamalarını dinlediğimiz zaman muhalefetin taleplerinin göz ardı edildiği ve edileceği de inkar edilmiyor. Hatta “bizim yapabileceğimiz bu kadar onlar da parlamentoda aynı gücü bulsunlar gereğini yapsınlar” anlamında sözler de sarfediyor. Garip olan Cemil Çiçek’in ülkemizin şartlarını dikkate almayıp, bundan 500 sene önce “Rönesans” diye isimlendirilen matbaanın 1450’de keşfi ile bilginin geniş kitlelerle paylaşılabildiği, deneysel düşüncenin canlandığı, hümanist düşüncenin yaygınlaştığı ve radikal değişimlerin yaşandığı bir dönemi geçirmiş Avrupa’dan, daha ileri bir düşünce ile değişikliklerin yapıldığını savunuyor olması ve gerçekler ortada iken, uzlaşmayı reddedip referandumda diretmesidir. Hem de, en yüksek makamlardaki şahısların bugün bile, yasalarda bırakılan boşluklarından yararlandığı günümüz Türkiye’sinde …Yersen…
ANTALYA HÜRSES GAZETESİ 21/04/2010
***
Referandum meselesine gelince “Halk oylamaları, halkın iradesinin kabulüdür”, anlamındaki söylemler sadece siyasilere mahsustur. Çünkü işin aslına bakınca durumun hiç de öyle olmadığı nettir. Her türlü eleştiriyi yaptığımız 1982 Anayasasının referandumda %91,5’lik bir “evet” aldığı unutulmamalıdır. Böylece memlekette halkın iradesi ile “askeri darbe yasal bir zemin” kazanmış olmadı mı? Neyi tartışıyoruz?…Sadece bu mu? İnsanlık tarihine bakın, Hitleri, Mussolini’yi alkışlayan milyonlarca insanı inkar edebilir miyiz? Öyleyse halkın onayı her zaman yetmiyor…Kaldı ki referandum kaçınılmazsa “bu kadar değişiklik maddesinin bir arada” halkın oyuna sunulması, şu anda geçerli olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 175. maddesi ortada iken, akla mantığa sığan bir yanı var mıdır?
***
Herkes, değiştirile değiştirile yamalı bohçaya çevrilen 1982 Anayasanın yerine yenisinin oluşturulmasından yana. “Ulusal yaşam andımız”, olacak olan, yeni Anayasanın hazırlanırken, ileride “bağlayıcılığının ve üstünlüğünün” tartışılmaz olacağı göz önüne alınarak, uzlaşmak ve en uygun olanı bulmak için gereken hassasiyeti gösterilmesini talep ediyor. Çünkü bugün tartışılan Anayasalar, tartışılmadan, toplumsal mutabakat aranmadan, dayatılmış ve maalesef daha çok “verelim de gerginlikten kurtulalım, normalleşelim” anlayışındaki, sıradan vatandaş tarafından “halk oylaması” ile kabul edilmiştir. 1982 Anayasası gibi. Hatta çok daha demokratik olduğu zaman zaman dile getirilen 1961 Anayasası da öyledir. Öyleyse iktidarın, muhalefetin tüm taleplerini duymazlıktan gelerek kafasına göre, üstünkörü hazırlattırıp, “tartışıyoruz” deyip kapı kapı dolaşarak “dayattığı”, bu değişikliklerin de sonu şimdiden bellidir.
***
İktidarın açıklamalarını dinlediğimiz zaman muhalefetin taleplerinin göz ardı edildiği ve edileceği de inkar edilmiyor. Hatta “bizim yapabileceğimiz bu kadar onlar da parlamentoda aynı gücü bulsunlar gereğini yapsınlar” anlamında sözler de sarfediyor. Garip olan Cemil Çiçek’in ülkemizin şartlarını dikkate almayıp, bundan 500 sene önce “Rönesans” diye isimlendirilen matbaanın 1450’de keşfi ile bilginin geniş kitlelerle paylaşılabildiği, deneysel düşüncenin canlandığı, hümanist düşüncenin yaygınlaştığı ve radikal değişimlerin yaşandığı bir dönemi geçirmiş Avrupa’dan, daha ileri bir düşünce ile değişikliklerin yapıldığını savunuyor olması ve gerçekler ortada iken, uzlaşmayı reddedip referandumda diretmesidir. Hem de, en yüksek makamlardaki şahısların bugün bile, yasalarda bırakılan boşluklarından yararlandığı günümüz Türkiye’sinde …Yersen…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder