DÜZEN CIRCIR OLDU

En son “demokrasi bir amaç değil araçtır” diyen bu zihniyeti, “demokrasi masallarına” araç ettiği sanatçılar; (Yaşar Kemal, Zülfü Livaneli, Orhan Pamuk, Nuri Bilge Ceylan’ın da dâhil olduğu 100 kadar farklı siyasi görüşten sanatçı) “Kaygılıyız” başlığı altında bir ilan vererek uyarmışlardı:  “…Bu ülkenin toplumsal değerlerine, acılarına her zaman yakın durmuş, sorunları gözlemlemiş, bu çabaları sayesinde toplumca ödüllendirilmiş veya bu uğurda acılar çekmiş sanatçılar olarak diyoruz ki; ortada bir öfke ve nefret kokusu var. Sanatı ve sanatçıyı değersizleştirme, hedef gösterme, itibarsızlaştırma, suçlama, baskı altına alma girişimleri olanca hızı ile sürüp gidiyor. “Ayaklar baş oldu” sözünü sıkılmadan söyleyen dil, topluma nefret tohumları ekiyor. “Siz” ve “biz” söylemi toplumsal kutuplaşmayı keskinleştiriyor. Biz aşağıda imzası olanlar toplumda yeni mağduriyetler yaşanmaması için nefret dilinin sona ermesini, sanatçıların ve sanat eserlerinin hedef gösterilmemesini ve” en önemlisi “toplum üzerindeki baskıların kaldırılmasını istiyoruz.”  Dediler…

***

Gelgelelim karşılarında muhalif herhangi bir görüşü muhatap alacak birisi yok ki! O yek ve tek… Maazallah herkesten müstesna bir varlık, üç tane çapulcunun vereceği gazete ilanına mı aldıracak? Nitekim aldırmadı da… “Heberci” Mehmet Ali Alabora’dan sonra, Gezi Eylemleri için “İstanbul kurtarılmıştır”  diyen Levent Kırca için de “Tüm hukuk yollarını çalıştıracağız, bunun hesabını vermesi lazım” diyerek, halk adına karar verdiği söylenen yargı sistemine talimatı verdi… Ancak şunu unutuyordu: Kendi düşüncesine, zevkine uymayan her şeyle, fikirlerine, sözlerine katılmadığı her insanla, tek tek, bıkmadan, usanmadan “güç bende” deyip uğraşmaya kalkanlar, gün gelir kendi egolarının altında ezilirler ve korktukları başına gelir…  Unutulurlar… Yarın mezarları bile mezbeleliğe döner…

***

Uzatmayalım neticede geldik bu güne… Bu gün işler karıştı. İktidarın önüne ardına bakmadan dershaneleri kapatmaya kalkışması, şuydu buydu derken esas çatlak “Bağış ve yardım toplamaya yetkili Anayasa Mahkemesi Vakfının" kurulmasının gecikmesi ile ortaya çıktı… Anayasa Mahkemesi Başkanı; komisyondaki üye sayısı eşit olduğundan kendilerini koruma altına alacak yasaları çıkaramayan ve Anayasa çalışmalarından adeta kaçan AKP’ye “Doğrusu kendimizi evlenme vaadi ile kandırılmış insanlara benzetiyorum” deyince düğüm çözüldü… Düzen “cırcır” oldu… Dün bir yandaşlarının taşıdığı, uydurma belgelerle dolu bir bavulla kurdukları düzenleri, yine aynı bavulcunun açtığı bir klasörle temelinden sarsıldı… Ve gördük ki; 25 Ağustos 2004 tarihli MGK’da alınan kararlara ve de altındaki “ıslak imzalara” göre bugün iktidar sahibi olanların da, en az Ergenekon Davası ile ilişkilendirilen, İrtica ile Mücadele Planı Davalarından tutuklu olan askerler kadar suçlular…  Diyeceğim o ki, yolun sonu görünüyor…  Men dakka dukka!

KREDİ KARTINA KAÇ TAKSİT OLSUN?

Malum; BDDK’nın aralık ayında yürürlüğe girmesi beklenen düzenlemeleri, kredi kartlarıyla alışverişte genel taksit sayısının 9 ayla sınırlanmasını öngörüyor… Sözüm ona hükümet, bizlerin hakikaten kullanmasını bir türlü beceremediğimiz kredi kartlarının bize verdiği zararı minimuma indirmeye ve de yurt içi tasarrufu üretken yatırımlara yönlendirmeye çalışılıyormuş. Olayı “hesapsız kasap ne bıçak bırakır ne masat” penceresinden görürsek elbette olumlu bir girişim de ülkenin borç batağına saplanmasının sebebi acaba sadece vatandaşın hesapsız harcaması mı? Mesela “kredi kartına genel taksit sayısını” bırakın 9’u; 3’e düşürsek, vatandaşa gıdım gıdım takdir ettiğiniz “asgari ücret” açlık sınırından, yoksulluk sınırına yükselir mi? Elbette hayır… Gelgelelim “efendilerimiz” bu işlere pek kafa yormuyor. Oysa asgari ücretin “işverene maliyeti”  yani brütünün 1022, 29 TL olduğu bu memlekette 3 çocuklu bir aile 30 gün boyunca 3 öğün sadece simit yese ayın son 1 haftası için simit parasını kredi kartı ile ödemesi gerekir… Hal bu olunca üretenin neden çok taksitle sattığı, tüketenin de neden uzun vadeli borçlandığı aşikârdır… Oysa ağalarımız, “müflis tüccar” pozisyonunda bolluk içinde yaşayıp, yandaşlarına koltuk çıkarken “sinek” olarak gördüğü halktan yağ çıkarma derdindedir.

***

Memurunu, hizmetlisini, işçisini, çiftçisini, Nasrettin Hocanın eşeğini “bir hapaz yemle yaşamaya” alıştırmaya çalıştığı sürece benzer, bir süreç içinde yaşatmayı ilke edinen iktidar, acaba her kesime aynı muameleyi yapıyor mu? Hayır... Bakın; CHP’li vekil Aykut Erdoğdu, TBMM’inde Ekonomiden Sorumlu Başbakan Yardımcısının bulunduğu bir oturumda;  “Hazır Sayın Ali Babacan da buradayken” deyip, Cumhuriyet tarihinin en yüksek kredi yolsuzluğunu açıkladı… Olay şu; Garanti Bankası İstanbul’da bir AVM’ye 120 milyon Euro kredi veriyor. Gelgelelim bir süre sonra geri ödemeleri aksamaya başlıyor. Çıkartılan istihbarat raporu bu kredinin batacağını işaret ederken ne hikmetse devreye T.C. Ziraat Bankası giriyor. Olumsuz istihbarat raporu, aynı tarih ve sayı(!) ile “kredinin batmayacağı” yönünde değiştiriliyor… Bunun üzerine zaten hazır bekleyen Ziraat Bankası kredi musluklarını sonuna kadar açıyor. 120 yerine, 270 milyon Euro kredi veriyor, hem de çok daha düşük faiz ile… Sonuç; tüm uyarılara rağmen, kredi batıyor… Çiftçiye destek vermek için kurulan T.C. Ziraat Bankasının toplam zararı 670 milyon TL… Ve Milletvekili Aykut Erdoğdu; Sn.Babacan’a, hem de gözünün içime baka baka; “Çiftçiye kör kuruş koklatmayan, kredi isteyen çiftçiye anasının kızlık soyadını bile soran Ziraat Bankası işi ziraat olmayan şirketlere, nasıl milyonlarca liralık krediler verebiliyor? Diye sordu… Cevap yok.

***

Aslında  “kendi kendine yeten bir tarım ülkesi” diye bildiğimiz memleketimizin 2000 yılından beri tarım ürünleri ithalatı ile ihracatı arasındaki dengenin, neden sürekli “ithalat lehine” değiştiğini, Sayın Erdoğdu’nun bu açıklamaları anlatıyor… Bilindiği gibi TÜİK’in verilerine göre 2010 yılından beri toplam tarım ürünü ithalatımız ihracatımızdan tam 9 milyar dolar daha fazla… Anlaşılan o ki; devlet sıradan vatandaşına şahin kesilip ağzındaki lokmayı çekerken, bazılarına karşı da civcivlerini koruyan gurk tavuğa dönüyor… Bizi de kredi kartına kaç taksit olsun muhabbeti ile uyutuyor. Sonuç; kredi kartıyla alışverişlerde taksit sayısını 9 ile sınırlarsak, yurt içi tasarruf artacak üretken yatırımlara yönelecekmiş…  Efendim, üretken yatırımlar mı dediniz? 

CEMAAT İKTİDARA, İKTİDAR CEMAATE PIRTLARKEN

Son günlerde “dershaneler” meselesinde patlayan iktidar-cemaat çekişmeleri ile ilgili ard arda gelen açıklamaları duyunca aklıma Aziz Nesin’in “Pırtlatan Bal” hikâyesi geldi… 

Memleketin birinde, çok zengin olduğu kadar da cimri, bir karı koca varmış. Saray kadar geniş bir evde, kendileri gibi cimri fakat bir o kadar da sadık uşaklarından başka kimseleri de yokmuş. Uşak, su katılmamış halis bir uşak olduğu için, efendisi ve hanımı ne buyurursa, onun doğru mu, yanlış mı olduğunu düşünmeden yaparmış. Günlerden bir gün efendisi uşağına, “Git pazardan bir tas bal al!” demiş. Yüzde yüz halis uşak yerlere kadar eğilmiş. “Başüstüne efendim” deyip. Hemen pazara koşmuş. Zengin efendisini kazandırmak için, çekişe çekişe pazarlık etmiş… Sonunda; darda kalmış, yoksul ve yaşlı bir balcıdan adeta bedavaya kocaman bir tas bal almış… Uşak, halis bir uşak olduğundan ve de zengin efendisini kazandırıp, yoksul balcıyı kazıkladığı için sevinç içinde yolda giderken zavallı, yaşlı bir kadın, “Ne olur, elindeki tastan, hasta torunum için bir kaşık bal ver…” Diye yalvarmaya başlamış… Uşak, zavallı yoksul kadınla, “Pııırt, pııırt bal senin neyine!” diye, diye alay etmiş… Yoksulluk yüzünden hastalanan torununun acısıyla yüreği yanan kadın da kızarak; bu “halis” uşağa “Bütün efendiler kendilerinden daha büyük efendilerinin uşaklarıdır. O tastaki baldan yiyen bütün uşaklar senin gibi pırtlatır inşallah…” demiş.

***

Uşak eve gelince Hanım sormuş: Pahalı almadın ya balı? Balın tadına efendisinden önce bakan halis uşak cevap vermiş. “Hayır pırt. Pahalı almadım pırt.” Efendisi pırtlaya pırtlaya konuşan uşağa şaşmış. “Ne oldu sana, neden böyle pırtlayıp duruyorsun?” Uşak; “Ben pırt, baldan pırt, yedikten pırt, sonra pırt, böyle pırt oldum pırt.” Demiş. Uşağa inanmayan hanım, tastaki baldan bir parmak almış; “Nesi var pırt, bu balın pırt, mis gibi bal pırt” demiş. Efendi kızmış; “Ne oluyor size, pırtlayıp duruyorsunuz?”. O da baldan bir parmak alınca, “Bu balın pırt, nesi var pırt…” demiş. Efendi, hanım, uşak her kelimenin sonunda pırtlamadan konuşamaz olmuşlar. Sonunda balı kadıya götürmeye karar vermişler. Gidip, pırtlaya pırtlaya başlarına geleni anlatmışlar. Kadı, lahavle çekmiş, bir parmak da o ağzına alınca, “Allah Allah pırt, bu nasıl iş pırt? En iyisi pırt… Bu balı pırt, vali paşaya pırt götürelim pırt, belki bir bilgisi pırt vardır pırt…” demiş. Velhasıl iş gittikçe büyümüş, Şeyhülislam, Kazasker, bütün vezirler hepsi baldan birer parmak ağızlarına alınca pırtlamaya başlamışlar. Sonunda iş sadrazama, oradan da efendilerin en büyüğü Padişaha kadar uzamış. “Padişahımız pırt, efendimiz pırt, şu baldan pırt, lütfen pırt, bir parmak pırt, alınız pırt.” Padişah büyük bir hayret içinde, insanları pırtlatan baldan bir parmak almış ve her kelimesinde o da pırtlamaya başlamış…

***

Neticede balın esrarını çözmek için tahkikata girişmişler. İşin ucu yoksul kadını kadar gitmiş. Padişahın huzuruna getirmişler. Padişah; “Ey pırt, hatun pırt, bizi pırt, bu dertten pırt, kurtar pırt, sana pırt, emir pırt ediyorum pırt!” Demiş. Kadın da padişaha “Kendini efendi sanan, ezilene efendilik, ezene uşaklık eden, balı yalnız kendileri yiyen uşakların uşaklarının, pırtlamadan laf edebilmeleri için fakir fukaraya da bal yedirmeleri gerekir” demiş.  Eh durum bu olunca bedduadan kurtulmanın “fakir fukaraya da yedikleri baldan pay vermekten” başka bir çaresi olmadığını anlamışlar… Anlamışlar anlamasına da; acaba o bir tadımlık balı kadıncağıza vermişler mi? Hayır… Şöyle demişler; “Bal tutan pırt, parmağını yalar pırt. Öbürleri pırt, avucunu yalar pırt. Ağzımızın tadını pırt, bozulmaktansa pırt, böyle pırtlayalım pırt, daha iyi pırt…”

***

Gelelim bu güne… Bu gün başka “pırtçılar” çıktı ortaya. Memlekette satılıp paylaşılacak bir şey kalmayınca, bu sefer birbirlerinin mülkiyet alanlarını ihlale başladılar. Eh hal bu olunca da, Balyoz Davası için açılan bavullar bu kez başka davalar için açılmaya ve yeni düzmece, ahlaksızca elde edilen belgeler ortaya dökülmeye, pis kokular yayılmaya başladı. Bu duruma biz “efendilerin pırtlatması” diyoruz. Şimdilik iktidar-cemaat hakkında, cemaat- iktidar hakkında yani kendi aralarında “pırtlatıp” duruyorlar da, işin sonunda “iktidar cemaate-cemaat iktidara pırt-pırt ederken” yarın eskisi gibi yine “hepsi birden vatandaşa pırtlatırlarsa” diye doğrusu ödüm kopuyor…  

DDVS

Özelleştirilen kamu veya yabancı sermayeli şirketleri biliyorduk da; dikkat ettiyseniz son zamanlarda “bütçeni kendin yarat” talimatı verildi ki; ülkemizde kamuya hizmet veren devlet kurum ve kuruluşları da olur, olmaz gelir kaynağı yaratma derdine düştü. Mesela; KGS deki paranızı HGS’ye aktarmak ya da telefonunuzu iptal ettirmek mi istiyorsunuz?  Bir yıl kadar paranı bekletmeden ya da birkaç ay aidat ödemeden bu işler olmuyor… Peki… Hiçbir hizmet almadan, bir ücret ödemeye mecbur bırakılıyorsan, bunun adı “avanta” olmaz mı? Olur… Peki; bu avantanın bir de yasal bir desteği varsa buna ne denir? “Devlet Destekli Vatandaş Soygunu (DDVS).” Vatandaşın özeline kadar inen TÜİK anketörlerini evlerine kabul etmeyenlere ya da anketi tam olarak cevaplandırmayanlara kesilen 900 küsur TL’lik cezadan tutun da, bir konuda kendisine sorulmadan “kamu şahidi olarak atananların” hafazanallah başına bir iş gelir de mahkemeye gidemezse ödemeleri gereken en az 500 TL para cezası,  DDVS kapsamında ele alınabilir.

***

DDVS kapsamında bakın bir emekli komiser Cafer Aygün’ün başına neler gelmiş. “22 Ekim 2013’de gittiğim FSM Hastanesi ortopedi doktoru bana bir reçete yazdı. İlaçları al gel, iğneleri burada yapacağız dedi. Ben de hastane yakınındaki Vural Eczanesine gidip reçete ve kimliği eczacıya uzattım… Eczacı ‘Kimliğe gerek yok devlet bu ilaçları ödemiyor, 570 TL ödemeniz gerekiyor’ dedi. Bir müddet kanım dondu… Aklımdan ‘Hemen bir Suriyeli mi bulsam’ diye geçerken eczacıya sordum: Suriyeli olsa parasını ister miydiniz? Eczacı; ‘Biz parasını alırız. Onların ilaç paralarını belediyeler, valilik ve kaymakamlıklar ödüyormuş’ dedi. Kredi kartını uzatıp parayı ödedim. Hiç olmazsa iğneleri bedavaya vurulayım deyip hastaneye döndüm. Gelgelelim ‘iğne yapma’ ücretinin de gelecek ayki maaşımdan kesileceğini öğrenince bir hayal kırıklığı daha yaşadım.

   Evde kös kös oturup tam gelecek ay elime geçecek maaşı hesaplamaya çalışıyordum ki;  televizyonda çok sayın, ama çok, Sayın Başbakanı gördüm… Ankara’da bir hastanenin temel atma töreninde konuşuyordu“… Benim vatandaşım eskisi gibi eczaneden kovulmuyor, artık hastanelerde insanlar ücret için rehin kalmıyor… ” diye atıp tutmaya başlayınca tereddüde düştüm. Yoksa ben Türkiye Cumhuriyeti Vatandaşı değil miydim? Cebimden kimliğimi çıkarıp baktım. “TC” vatandaşı yazıyordu…”

***

Anlayacağınız; bu kadar yıl devlete hizmet et, sağlık sigortası için prim öde hepsi hava… Çünkü neticede üç kuruş maaşa talim ettiğin emeklilik günlerinde, birileri seni alenen dolandırıyor. Ve bu yaştan sonra “seni emekli eden” devlet, seni sırf verdiği sözü yerine getirmediği için, çora çocuğa maskara ediyor…  Sıkı durun bunlar daha iyi günlerimiz… İktidar elde satıp savacak bir şey kalmayınca bir DDVS daha icat etti… 01.01.2014 tarihinden itibaren diş ve göz tedavileri ve bununla alakalı tıbbi araç gereç ve protez ile ilgili hiçbir tedavi giderini devlet tarafından karşılanmayacağı ile ilgili bir kararı daha hayata geçirecek… Gözünüz aydın!

ÇOĞUNLUK İSTEDİ, HALK BENİMSEDİ

Eğer “eğitim” eleştirilecekse “karma eğitime” gelene kadar neler söylenmez ki! İstatistikler ortada…  Zaten elle tutulur bir yanı kalmamış. Yıllardır geri geri sayıyoruz. “Müslüman ülkeyiz bizden mucit çıkmaz” diye diye, kurtuluşu okulları İmam Hatip’lere çevirmekte bulmuşuz… Her işte olduğu gibi eğitimden de yandaşı zengin etmenin yöntemlerini icat etmişiz… Sanki çocukları karma sınıflarda uygun şartlarda okutabilmişiz, okul öğretmen ihtiyaçlarını karşılamışız da, şimdi ayrı ayrı okullarda okutma mesajları veriyoruz… Güler misin ağlar mısın? Bu günkü şartlarda öğrencileri cinsiyetlerine göre ayrı okullarda ya da sınıflarda okutuyor olsak, inanın zaten 50 kişilik olan sınıflar yarın 60-70 kişi olur. Sözün özü, evet “sistem” tartışılabilir. Gelgelelim sen eğitimi “tek tip, kendin gibi insan yetiştirme” olarak görüp, okulları “hafız” yetiştiren tekkelere çevirmeye başlamışken, “bu çocukları daha iyi nasıl eğitebiliriz,  yeteneklerini nasıl geliştirebiliriz kaygısına düşerek” bu öngörüyü dillendirildiğine kimse inanmaz.

***

Gelelim meseleye… AKP’li Sadık Yakut 20 Kasım’da hem de “Çocuk Hakları Günü” nedeni ile düzenlenen 14. Ulusal Çocuk Formunda çocuklarımızın karşısına çıktı ve “Maalesef şimdiye kadar kız ve erkek öğrencilerin birlikte eğitim yaptırılmasını büyük bir yanlışlık olarak değerlendiriyorum. İnşallah bu yanlışlık, önümüzdeki dönem içinde düzeltilecek” dedi… Bu sözler; daha dün, TCK’nun 5237 sayılı yasasının 227. Maddesinde değişiklik yaparak Türkiye’de fuhşu yasal hale getiren hükümetin ve de “Kızlarla erkeklerin bir arada kalmaları muhafazakâr yapımıza ters düşüyor” diyen liderinin TBMM Başkanvekilliğine layık gördüğü bir milletvekilinin olunca; cümlenin gizli öznesi adeta sırıtıyor. Ve tabii, elinde gezdirdiği anahtarın, tüm kilitleri açabileceğini zanneden “hasta bir ruhu” işaret ediyor…

***

Böyle diyorum çünkü bir meclis başkanvekili düşünün ki; karşısında kızlı erkekli yan yana oturan çocuk dahi sayılabilecek yaştaki gençlere karşı bu sözleri sarf edecek kadar, kendini “cinsel istismar” kaygısına kaptırmış. İnsanları sadece “belden aşağı” olarak tahayyül ediyor… Olacak şey midir? Bu durumda, meclisteki oturumları yönetirken karşılarında oturan kadınlı,  erkekli vekilleri görünce aklına neler geliyor kim bilir? Kaldı ki, bu iktidar döneminde benzer ifadeleri ilk kez de duymadık. Daha önce de yine AKP’den Düzce’li, milletvekili sıfatı almış bir zavallı da benzer bir saçmalık yumurtlamıştı…

***

Diyeceğim “aptallık” sirayet edici bir hal olmalı ki, birilerinden birilerine bulaşarak yayılıp duruyor. İşin kötüsü bu sözleri söyleyenler sıradan insanlar değil. Memleketi yönetiyor gibi gözüküyorlar ama “emir kulu” olduklarından ne yaptıklarını bilecek kadar akılları, akılları olsa bile fikirleri, her ikisi olsa cesaretleri yok.  Birileri “bu dershane muhabbeti çok uzadı gündemi değiştirelim diyor” avanaklar gündemi değiştiriyor. Bu sırada toplumun tepkisizliğini baz alıp varmak istedikleri yönetim biçimi hakkında ipuçlarını toplumun zihnine yerleştirmeye çalışıyorlar. İlk tepkide “yok öyle bir şey onun şahsi görüşü” deniyor… Sonra “Çoğunluk istedi. Halk benimsedi biz ne yapalım” oluyor.