En son “demokrasi bir amaç değil araçtır”
diyen bu zihniyeti, “demokrasi masallarına”
araç ettiği sanatçılar; (Yaşar Kemal, Zülfü Livaneli, Orhan Pamuk, Nuri Bilge
Ceylan’ın da dâhil olduğu 100 kadar farklı siyasi görüşten sanatçı) “Kaygılıyız” başlığı altında bir ilan
vererek uyarmışlardı: “…Bu ülkenin
toplumsal değerlerine, acılarına her zaman yakın durmuş, sorunları gözlemlemiş,
bu çabaları sayesinde toplumca ödüllendirilmiş veya bu uğurda acılar çekmiş
sanatçılar olarak diyoruz ki; ortada bir
öfke ve nefret kokusu var. Sanatı ve sanatçıyı değersizleştirme, hedef
gösterme, itibarsızlaştırma, suçlama, baskı altına alma girişimleri olanca hızı
ile sürüp gidiyor. “Ayaklar baş oldu”
sözünü sıkılmadan söyleyen dil, topluma nefret tohumları ekiyor. “Siz” ve “biz” söylemi toplumsal kutuplaşmayı keskinleştiriyor. Biz aşağıda
imzası olanlar toplumda yeni mağduriyetler yaşanmaması için nefret dilinin sona ermesini,
sanatçıların ve sanat eserlerinin hedef gösterilmemesini ve” en önemlisi “toplum üzerindeki baskıların
kaldırılmasını istiyoruz.” Dediler…
***
Gelgelelim karşılarında muhalif
herhangi bir görüşü muhatap alacak birisi yok ki! O yek ve tek… Maazallah herkesten müstesna bir varlık, üç tane
çapulcunun vereceği gazete ilanına mı aldıracak? Nitekim aldırmadı da… “Heberci” Mehmet Ali Alabora’dan sonra,
Gezi Eylemleri için “İstanbul
kurtarılmıştır” diyen Levent Kırca
için de “Tüm hukuk yollarını
çalıştıracağız, bunun hesabını vermesi lazım” diyerek, halk adına karar
verdiği söylenen yargı sistemine talimatı verdi… Ancak şunu unutuyordu: Kendi
düşüncesine, zevkine uymayan her şeyle, fikirlerine, sözlerine katılmadığı her
insanla, tek tek, bıkmadan, usanmadan “güç
bende” deyip uğraşmaya kalkanlar, gün gelir kendi egolarının altında
ezilirler ve korktukları başına gelir… Unutulurlar… Yarın mezarları bile mezbeleliğe
döner…
***
Uzatmayalım neticede
geldik bu güne… Bu gün işler karıştı. İktidarın önüne ardına bakmadan dershaneleri
kapatmaya kalkışması, şuydu buydu derken esas çatlak “Bağış ve yardım toplamaya yetkili Anayasa Mahkemesi Vakfının" kurulmasının gecikmesi ile ortaya çıktı… Anayasa Mahkemesi Başkanı;
komisyondaki üye sayısı eşit olduğundan kendilerini koruma altına alacak
yasaları çıkaramayan ve Anayasa çalışmalarından adeta kaçan AKP’ye “Doğrusu kendimizi evlenme vaadi ile
kandırılmış insanlara benzetiyorum” deyince düğüm çözüldü… Düzen “cırcır” oldu… Dün bir yandaşlarının
taşıdığı, uydurma belgelerle dolu bir bavulla kurdukları düzenleri, yine aynı
bavulcunun açtığı bir klasörle temelinden sarsıldı… Ve gördük ki; 25 Ağustos 2004
tarihli MGK’da alınan kararlara ve de altındaki “ıslak imzalara” göre bugün iktidar sahibi olanların da, en az
Ergenekon Davası ile ilişkilendirilen, İrtica ile Mücadele Planı Davalarından
tutuklu olan askerler kadar suçlular… Diyeceğim o ki, yolun sonu görünüyor… Men dakka dukka!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder