4+4+4’DE YOL DEĞİL HEDEF ŞÜPHELİ

Bir kere, 6-14 yaş aralığındaki çocukların aynı fiziki mekanda eğitim görmesinin sakıncalarını kabul etmek gerekir. Ancak bir doğru, bir yanlışı götürmez… Eğitimde 4+4+4 modeli için Sayın Milli Eğitim Bakanının dediği gibi işin “ideolojik tereddütler” boyutunu yani, özellikle kızlarını “Eline erkek eli değmesin” diye okula göndermeyecek olan tutucuları, “Dinini öğrensin yeter” deyip, muhtemelen ailenin tercihi olan bir eğitime yöneltilecek ya da, “açık öğretimde devam eder” bahanesi ile eve kapatılıp “başı bağlanacak” kız çocuklarını,  bir tarafa bırakalım. Eğitimde 4+4+4 formülüne bir başka açıdan, Türkiye gerçekleri ve Türkiye’nin bu gün izlediği sosyoekonomik politika doğrultusunda bir bakalım.

***

Sayın Bakanın hatırlattığı gibi, günümüz dünyasında çocukların farklılığını kabul eden, bireysel tercihleri ön plana çıkaran, kabiliyetlerine uygun seçimlerin olduğu dersleri veren, yönlendirmede zorlama yapmayan bir eğitim yaklaşımının, dünyada hakim olması mümkündür ve belki de doğrudur. Gelgelelim her ülkenin bir toplumsal yapısı, ona uygun bir eğitim sistemi ve tabii her eğitim sisteminin bir amacı vardır. Örneğin; “Türk Milletinin milli, ahlâki, insani, manevi ve kültürel değerlerini benimseyen” bir birey yetiştirmeyi hedefliyorsak, eğitim yöntemimizin Almanlardan farklı olması gerektiği açıktır. Özeti; hedef belli ise varmak için yol çoktur. Gelgelelim bir taraftan zorunlu eğitimi 12 yıla çıkardığı söylerken diğer yandan yasa teklifinin  içine  riskli maddeler sokuşturursan “zorunlu örgün eğitimi” 4 yıla indirmenin önünü açarsın. Böyle bir durumda da insanlar yoldan değil,  fakat hedeften şüpheye düşer.

***

Türkiye nüfusunun yüzde 36'sı yoksuldur. Adaletsiz gelir dağılımı, yüksek işsizlik oranları ve gizlenen enflasyon nüfusun %40’ını geçim zorluğu içine çekmektedir… TUİK verilerine göre bile, nüfusun en yoksul %20’lik diliminin milli gelirden aldığı pay ancak yüzde 6,1‘dir. Oysa en zengin %20, milli gelirin %47sini yutmaktadır… halkına “En az 3 çocuk yapın!” talimatı verilen ülkemizin 2009 yılı verileri, hanehalkı büyüklüğü arttıkça yoksulluğun da arttığını, özellikle kırsal alanda 7 ve daha fazla bireyden oluşan ailelerde yoksulluğun rezillik boyutunda olduğunu gösteriyor. Eh böyle olunca da, bu öneri ile  emeğin sömürü yaşının da 4 yıl aşağı çekileceğini ve bundan en çok kalabalık hanehalkı çocuklarının zarar göreceğini rahat rahat ifade edebiliriz. Bu durum, bizim ülkemizde de Hindistan’da olduğu gibi bir kast sisteminin doğmasına, yoksulluğun babadan oğula miras kalmasına sebep olmaz mı? Yoksa varılmak istenen hedef bu mudur?

***

Kısacası önerilen sistemin kârı yoktur. Kaldı ki; yasa teklifinde bölünen ilköğretimin, ikinci kademesinin zorunlu olup olmadığı bile belli değildir. İkinci kademede farklı okul türlerinin önü açıldığı gibi ilk dört yıldan sonra programlar açıköğretimle ilişkilendirilebilir ki, bu durumda zorunlu örgün eğitim süresi fiilen 4 yıla düşer. Bu sistemle özellikle kız çocuklarının ilköğretimin birinci kademesi sonunda okula göndermemenin önünün açılması bir yana, yarın melelerin yönetiminde ders  görülen mekteplerde verilen eğitimlerin de 2. kademe eğitime dahil edilmeyeceğini kim garanti edebilir. Bakmayın iktidarın kızları okula göndermek için yapılan kampanyalardan bahsedip atıp tutmasına. Unutmayın ki; yapılanlar hiçbir zaman “yapılacakların teminatı olamaz”, iktidar bunu bize, bir çok kez yaşattı… Kaldı ki; çocukların 10 yaşında mesleklere yönlendirilmesi, Sayın Bakanın öneriyi savunmak için ifade ettiği “Bireysel tercihleri ön plana çıkaran, kabiliyetlerine uygun seçimler yapacaklar” tezi ile çelişki içinde olduğu da ortadadır. 

TEFERRUAT BUNLAR

İstikrar deyince; stabilizasyon yani kararlılık, aynı düzende belirlenmiş ve sabitlenmiş kurallar içinde devam etmek akla gelir. Bizde de uzun zamandır bir “istikrardan” bahsedilir. Özellikle ekonomi ile ilgili meselelerde yetkililerin ağzında daima, yatırımcılar için  istikrarın ne kadar önemli olduğu konusu öyle çok işlenir ki, duyanlar istikrar içinde yüzen  bir ülke olduğumuza, gözü kapalı inanır. Oysa şöyle göz kapaklarını şöyle bir kaldırıp etrafa bir baksa hiç de öyle olmadığını görecek ama hoşumuza gidiyor böyle yaşamak…

***

Malum; yıllık büyüme oranı, enflasyondan küçük yada yakın seyrediyorsa istikrar olduğu bilinir. Resmi verilere baktığınız zaman net bir istikrar grafiği ortaya çıkmasa da idare edilebilir bir durum gözükür. Gelgelelim gerçek öyle midir? Örneğin bir vatandaş olarak, tüp gazdan, akaryakıta, ekmekten, sebze meyveye zorunlu tüketim nesnelerindeki fiyat artışı  yani cebimizdeki enflasyon  ile açıklanan değerler  birbirini tutuyor mu diye, düşünmeyiz bile… İnanırız. Öyle alıştırıldık. Büyükler yalan söylemez... Uzatmayalım, demek ki; bizim ülkemizde “ekonomide istikrar” defter üzerinde bir şekilde sağlanabiliyor ve de çarşı pazardaki fiyat artışları, gelirimizle giderimiz arasındaki dengesizlik, kredi kartlarındaki borcumuzun sürekli artması ve benzeri bir çok veri ortada dururken bile inandırıcı olunabiliyormuş…  

***

Gelgelelim sadece ekonomide değil ki; ileri olan demokrasimizde de “istikrar” ciddi şekilde “S.O.S.” veriyor. Pek tahmin etmiyorum ama bırakın ileri demokrasiyi, demokrasinin "D" si olan bir ülkede bile bu kadar çok özel yetkilerle donatılmış bürokrat yoktur. Düşün şöyle bir; özel yetkili mahkemeler, özel yetkili savcılar, özel yetkili kuvvetler, özel yetkili vergi memurları, danışmanlar, özel yetkili müteahhit firmalar, vs vs… Allah aşkına demokrasi ile yönetildiği söylenen bir ülkede bu kadar özel yetkiliye neden ihtiyaç duyulur? Neden hala bu insanların çıkartılan yasalarla olağanüstü güçlerle donatılmasına göz yumulur? Üstelik   “Seçilmişleri atanmışlara kul etmeyiz” diyen Usta’ya: İyi de  bu kadar "seçilmiş" içerideyken, "özel yetkili bu kadar atanmış" da dışarıdayken, bu laf da neyin nesi? Diye, bile sormadan, nasıl inanıyoruz? Demek ki; hoşumuza gidiyor böyle yaşamak.  

***

Peki geriye ne kaldı… İktidar kalmak. Demek ki, bizde istikrar deyince anlaşılması gereken sadece ve sadece ne pahasına olursa olsun “iktidarda kalmak”. Eğer biz iktidarda isek “istikrarlı” bir ülkeyiz. Aksi halde istikrarı sağlayamayız. Cari açık, dış borçlar, belirsiz dış politikalar, vatandaşın yastık altındaki birikiminin iç edilmesi vs. vs… Teferruat bunlar…

SOYKIRIM MI DEDİNİZ?.. İŞTE HOCALI !

Ermeni diyasporası, neredeyse 100 yıl önce gerçekleşmiş ne olduğu belirsiz bir takım söylentiler, uyduruk hikayeler, olmayan şahitlerle ve de şaşaalı anıtları ile zaten inanmaya hazır batıyı, sözde Ermeni Soykırımı hikayelerine inandırmayı maalesef başardı. Türkiye bu konuda özellikle içerideki işbirlikçiler sayesinde, öyle hırpalanıyor ki; neredeyse batı ile tüm ilişkilerimizde “sorun olarak” karşımıza çıkar hale geldi. Bizim siyasilerin, bu tür konulara olan umursamaz tutumunda bir kıpırdanma olduğunu itiraf etmemiz gerekir. 26 ŞUBAT 2012’de İstanbul Taksim Meydanında ve birçok şehirde yapılacak olan “Hocalı Soykırımını Anma Mitinglerine” izin vermek gibi. Malum Ermenistan ile yaptığımız milli maçta Azeri Bayrağının yasaklandığını gördükten sonra bu iyi bir gelişme…  

***

Gelgelelim bu konuda dün olduğu gibi, bu gün de dünyayı ikna edebilecek bilgi birikimine sahip olan lakin, farklı siyasi görüşteki Yusuf Halaçoğlu, Mehmet Perinçek gibi bilim insanları ile siyasi iktidarların ortak bir paydada buluşamaması bir handikap… Hem de ortada daha 20 yıl önce Ermenilerin, dünya kamuoyunun gözleri önünde gerçekleştirdiği ve bizim henüz “soykırım” demeye dahi cesaret edemediğimiz bir vahşet yaşanmışken…

***

Peki Hocalı’da ne olmuştu… 1992 Yılının 25 şubatı 26 şubata bağlayan gecede İnsan Hakları Savunma Merkezi, İnsan Hakları İzleme Örgütü ve hepsi bir yana Ağabey Türkiye’nin gözleri önünde; Ermenilerin 366. motorize piyade alayı ve desteklediği Ermeni milisler,  11.356 kişinin yaşadığı fakat  Karabağ’ın işgalinden sonra yarıdan fazlası boşalan, Azerbaycan’ın Yukarı Karabağ bölgesindeki Hocalı kasabasını yağmalamaya başladı. Öylesine bir yağmaydı ki; koca kasaba tamamen yok edildi. Resmi kaynaklara göre 83 çocuk, 70 yaşlı, 106 kadın dahil olmak üzere toplam 613 sivil  yakılarak, gözleri oyularak, başları kesilerek vahşice katledilmişti. Belki de yanmış ceset parçaları diğerlerine karışıp ayırt edilememiş 150 kişi de  kayıtlara “kayıp” olarak geçti. Toplam 763 kişi Ermenilerin vahşetine kurban gitti. Bu bir soykırım değil de nedir?

***

Sözde Ermeni Soykırımı, hikayeleri ile şamar oğlanına dönmüşüz lakin; lafa geldi mi  Lider, Öncü, Türkiye, bu vahşeti “soykırım” olarak dünyaya kabul ettirmek için, yeterli girişimde bulunduğu şüphelidir. Ve bizim  soykırım demekten bile kaçındığımız Hocalı vahşetini, Meksika ve Pakistan gibi Azerbaycan ile hiçbir kan bağı olmayan iki ülke “soykırım” olarak nitelendirmektedir. Iğdır’lı milletvekili Dr.Sinan Ogan’ın tüm çabalarına rağmen Türkiye henüz bu vahşete resmen “soykırım” diyememektedir. Belki de Usta’lar; Hocalı’da Türklere uygulanan soykırımı, Ermenilerin yüzüne haykırmazsak, onlar da bizi suçlamaktan vaz geçerler diye düşünüyordur. Kim bilir?    Hani başta “bu iktidar döneminde biraz kıpırdanma var” demiştik ya; o kıpırdanma da, işte bu kadar… 

ALIŞTIK! ARTIK UNUTABİLİRİZ…

Duymuşsunuzdur.

Bölücü zihniyetin Kürtçü temsilcileri 2011’de 1 Mayıs kutlamaları sırasında  İstanbul Taksim Meydanındaki Cumhuriyet Anıtına tırmanarak Atatürk heykeline poşu bağlamış, terörist başının posterini  asmıştı. Aynı yılın Temmuz ayında da yaptıkları “Özerklik Törenlerini” özellikle Cumhuriyet Meydanlarında bulunan Atatürk anıtlarının önlerine taşımış, buralara bayrak dedikleri paçavralarını asarak hava basmışlardı… İmralı’daki başları “ishal olsa”  zehirlendi diye ortalığı savaş alanına çeviren bu bölücü güruhun, “Türk Milletinin milli değerleri” üzerinden oynadığı oyun, iktidar tarafından da, demokrasinin gereği gibi gösterilerek hoşgörü ile karşılanıyor. Kaldı ki; artık toplumsal bir tepki de vermiyoruz… Alıştırıldık.

 ***

Malum, “alıştırma” işlemi uzun ve meşakkatli bir iştir. Eh büyüklerimiz de sağ olsunlar özellikle milli değerlerimizi unutturmak için, yorulmadan çalışıyorlar… Mesela, liderlerimizin tornistan yapıp “millici” maskelerle dolaşmaya başladığı bu günlerde, Büyük Önderimiz için “İleride bizlere neden her yerde bu adamın heykelleri var diye soracaklar” diyerek kendi ezikliğini dile getiren, Cumhuriyetin bir üniversitesinde görev yapan adına, kısaca “küstah” diyebileceğimiz bir profesöre açılan hakaret davası Ocak 2012 de Yargıtay 9. ceza dairesinde bozulup, Atatürk’ü “bu adam” diye aşağılamak suç olmaktan çıkarılıyor. Bu kadar da değil. Yüzüne baktıkça aklıma lanetli “Ağlayan Çocuk” tablosu gelen, Atatürk’ün kurduğu Cumhuriyet’in eski bir Milli Eğitim Bakanı, hiç okumadığına kalıbımı basacağım Gençliğe Hitabe ve Andımız’ın, okullardan kaldırılması tartışmaları için “Ayet mi bunlar?” diyor. Özeti; biz varken Atatürk’ün koyduğu ilkelere, çizdiği yola, ne ihtiyaç var, biz hallederiz?

***

Eh bu eski bakanın verdiği gazla öğrencileri boş durur mu. Kartal İmam Hatip Lisesi’nde öğrenim gören, “beyni yıkana yıkana nohut kadar kalmış” zavallı 4 genç kızımız, Atatürk büstüne elleri ile boynuz yapıp, parmaklarını da burnuna sokarak poz verdiler ve hiç de utanmadan, sıkılmadan, çekinmeden facebook’ta yayınladılar. Çok zavallı görünmeleri bir yana, keşke; eğer o boynuzlar öz babalarının başında yükselmediyse bunun yegane müsebbipinin Atatürk olduğunu kavrayabilselerdi.

***

Bizi biz yapan ortak değerlerimize yapılan bu tür aymazlıklar maalesef artık sıradanlaştı… Ve sanki milliyetçi olunca demokrat olunamıyormuş gibi “aldırmazlık” moda oldu. Son iki örnek… ORDU'nun Aybastı İlçesi'ndeki 'İstiklal', 'Hürriyet', 'Cumhuriyet', 'İnönü' caddelerinin adları, 'halk alışamadı' iddiasıyla Belediye Meclisi kararıyla değiştirildi. Ve Aydın’ın Germencik İlçesi’nde toplanan terör örgütü yaltakçısı 10 kişilik yumuşakça grubu, Pınarcık’ta kendi çocuklarını katleden bölücübaşının deliğe tıkılışının 13’üncü yılında, Şanlı Bayrağımızı yaktı ve medya bunu utanmadan haber yaptı… Bizde bu rehavet varken, Yunan Bayrağına, bir milleti temsil ediyor diye basmaya kıyamayan Atatürk’ün kurduğu Türkiye Cumhuriyeti’nde yakında   Türk bayrağını yakma eylemlerinin de suç olmaktan çıkartıldığını, başkentimizin İstanbul olduğunu,  duyarsanız hiç şaşırmayın. Her şeye alıştık nasıl olsa, artık unutabiliriz de!

OLAN BİZE OLUR

Suriye’deki bahar mı, karakış mı olduğu belirsiz gelişmeleri izlerken; kaleme alınmış ve esasında Suriye’nin iç işlerine müdahalenin daha hukuki, daha meşru, halkların dostluğuna daha uygun olması gerektiği ya da ABD’nin politikalarına alet olmamamız gerektiği üzerine yazılmış bir çok yazı, sırf muhalif düşüncedeki insanlar tarafından yazıldı diye bunların, Baas rejimini ve Beşşar Esed’i destekleyen ifadeler olduğu lanse edilmeye çalışılıyor. Oysa bu yazıların bir çoğu her türlü diktaya karşı olan düşüncenin ürünüdür. Hiçbir çelişki içermemektedir ve hiç de küçümsenecek bir uyarı değildir. Şu unutulmamalıdır ki; halkımız bugün, en azından Irak’ta yapılan katliama alet olmamanın vicdani rahatlığını yaşıyorsa bu, hem ABD’nin işgalci sömürgeci düzenine hem de Saddam’ın zulmüne karşı olanların Irak’a müdahaleye karşı verdiği mücadelenin bir neticesidir.

***

Elbette Devlet Başkanı Esed’in askerlerinin ve rejim yanlısı güçlerin, muhaliflere karşı kullandığı orantısız güce karşı çıkmak, eleştirmek ya da ülkemize sığınanlara kucak açmak bir insanlık gereğidir.  Ne var ki, Suriye ile olan ilişkimizde içine düştüğümüz açmaz, en azından sorumlularının eleştirileri hak ettiğini gösterir. Demokrasiyi hasır altı ettiği ortada olan Baas rejiminin son temsilcisi Esed’le, geçen yıllarda ortaya konan senli benli ilişkide bu ilkesizliğin işaretleri vardır. Bugün Esed’e karşı olan tutum da ilkesiz ve linçe yöneliktir. Çünkü 30 yıllık Baas rejiminin baskıcı tutumunu bir ayda düzeltmeye kalkmak da akıl dışıdır. Dolayısıyla “Esed’in demokratikleşmeye yanaşmadığı” iddiası ile müdahale şartlarını olgunlaştırma hamleleri, bahaneden öteye gitmez.  Artık sıradan vatandaşın zihninde, Türkiye’nin muhaliflerin söylediklerinden başka bir şeyi duymak istemediği, “Suriye’deki muhaliflerin” aleti olduğu düşüncesi oluşmaktadır. Bunun haklı sebepleri de vardır.

 ***

Mesela, geçen yıl 15 ağustos 2011’de bir çok gazete “Katliamın yeni adresi Lazkiye” veya benzeri başlıklar atarken, birkaç gün sonra kıyıya köşeye sıkıştırılmış birkaç makalede, ABD Dışişleri Bakanlığı’nın 14 Ağustosta yapılmış bir bombalamadan haberi olmadığını, açıkladığını yazıyordu. Bu güne dönelim. 4 Şubat 2012’de  Esed’in Humus’ta halkına yaptığı kıyımdan sonra basına yansıyan haberlerde ölü sayısı ısrarla 350 civarında verilirken, gözleri her zaman yaşlı bir usta “350 yazıldı ama en az 500” diyerek durumun vahametini vurgulamıştı. Gelgelelim, BM’lerde “Suriye’ye müdahale” Rusya ve Çin’in  vetosuna takılınca, bu rakam sessiz sedasız 55’e çekildi  üstelik saldırıları muhaliflerin başlattığı ile ilgili söylentiler de aldı başını gidiyor.

***

Peki bu bizi etkiledi mi? Hayır. Bu kez de bize ne faydası olacaksa, “BM işe karışmazsa biz ne güne duruyoruz” duygusu, en yetkin ağızlardan “Çalma kapımı çalarlar kapını” feryatları ile yaratılmaya çalışılıyor. Böylece; ABD ile birlikte Irak’a yapamadığımız müdahalenin, Suriye için denenmeye çalışıldığı izlenimi doğuyor. Yani Suriye halkının başına Baas rejiminin son temsilcisi olmasını dilediğimiz Esed’in zulmünden çektiği yetmiyormuş gibi, yakın zamanda Irak, Libya ve Mısır halkının başına açılana benzer belalar sarılmaya çalışılıyor. Gelgelelim ortada Rusya, Çin hatta İran’ın müdahaleye karşı olan tutumları varken büyük bir ihtimalle ABD sömürü düzeni avucunu yalar, olan da bize olur…