4+4+4’DE YOL DEĞİL HEDEF ŞÜPHELİ

Bir kere, 6-14 yaş aralığındaki çocukların aynı fiziki mekanda eğitim görmesinin sakıncalarını kabul etmek gerekir. Ancak bir doğru, bir yanlışı götürmez… Eğitimde 4+4+4 modeli için Sayın Milli Eğitim Bakanının dediği gibi işin “ideolojik tereddütler” boyutunu yani, özellikle kızlarını “Eline erkek eli değmesin” diye okula göndermeyecek olan tutucuları, “Dinini öğrensin yeter” deyip, muhtemelen ailenin tercihi olan bir eğitime yöneltilecek ya da, “açık öğretimde devam eder” bahanesi ile eve kapatılıp “başı bağlanacak” kız çocuklarını,  bir tarafa bırakalım. Eğitimde 4+4+4 formülüne bir başka açıdan, Türkiye gerçekleri ve Türkiye’nin bu gün izlediği sosyoekonomik politika doğrultusunda bir bakalım.

***

Sayın Bakanın hatırlattığı gibi, günümüz dünyasında çocukların farklılığını kabul eden, bireysel tercihleri ön plana çıkaran, kabiliyetlerine uygun seçimlerin olduğu dersleri veren, yönlendirmede zorlama yapmayan bir eğitim yaklaşımının, dünyada hakim olması mümkündür ve belki de doğrudur. Gelgelelim her ülkenin bir toplumsal yapısı, ona uygun bir eğitim sistemi ve tabii her eğitim sisteminin bir amacı vardır. Örneğin; “Türk Milletinin milli, ahlâki, insani, manevi ve kültürel değerlerini benimseyen” bir birey yetiştirmeyi hedefliyorsak, eğitim yöntemimizin Almanlardan farklı olması gerektiği açıktır. Özeti; hedef belli ise varmak için yol çoktur. Gelgelelim bir taraftan zorunlu eğitimi 12 yıla çıkardığı söylerken diğer yandan yasa teklifinin  içine  riskli maddeler sokuşturursan “zorunlu örgün eğitimi” 4 yıla indirmenin önünü açarsın. Böyle bir durumda da insanlar yoldan değil,  fakat hedeften şüpheye düşer.

***

Türkiye nüfusunun yüzde 36'sı yoksuldur. Adaletsiz gelir dağılımı, yüksek işsizlik oranları ve gizlenen enflasyon nüfusun %40’ını geçim zorluğu içine çekmektedir… TUİK verilerine göre bile, nüfusun en yoksul %20’lik diliminin milli gelirden aldığı pay ancak yüzde 6,1‘dir. Oysa en zengin %20, milli gelirin %47sini yutmaktadır… halkına “En az 3 çocuk yapın!” talimatı verilen ülkemizin 2009 yılı verileri, hanehalkı büyüklüğü arttıkça yoksulluğun da arttığını, özellikle kırsal alanda 7 ve daha fazla bireyden oluşan ailelerde yoksulluğun rezillik boyutunda olduğunu gösteriyor. Eh böyle olunca da, bu öneri ile  emeğin sömürü yaşının da 4 yıl aşağı çekileceğini ve bundan en çok kalabalık hanehalkı çocuklarının zarar göreceğini rahat rahat ifade edebiliriz. Bu durum, bizim ülkemizde de Hindistan’da olduğu gibi bir kast sisteminin doğmasına, yoksulluğun babadan oğula miras kalmasına sebep olmaz mı? Yoksa varılmak istenen hedef bu mudur?

***

Kısacası önerilen sistemin kârı yoktur. Kaldı ki; yasa teklifinde bölünen ilköğretimin, ikinci kademesinin zorunlu olup olmadığı bile belli değildir. İkinci kademede farklı okul türlerinin önü açıldığı gibi ilk dört yıldan sonra programlar açıköğretimle ilişkilendirilebilir ki, bu durumda zorunlu örgün eğitim süresi fiilen 4 yıla düşer. Bu sistemle özellikle kız çocuklarının ilköğretimin birinci kademesi sonunda okula göndermemenin önünün açılması bir yana, yarın melelerin yönetiminde ders  görülen mekteplerde verilen eğitimlerin de 2. kademe eğitime dahil edilmeyeceğini kim garanti edebilir. Bakmayın iktidarın kızları okula göndermek için yapılan kampanyalardan bahsedip atıp tutmasına. Unutmayın ki; yapılanlar hiçbir zaman “yapılacakların teminatı olamaz”, iktidar bunu bize, bir çok kez yaşattı… Kaldı ki; çocukların 10 yaşında mesleklere yönlendirilmesi, Sayın Bakanın öneriyi savunmak için ifade ettiği “Bireysel tercihleri ön plana çıkaran, kabiliyetlerine uygun seçimler yapacaklar” tezi ile çelişki içinde olduğu da ortadadır.