KURTLAR VADİSİ FRANSA

Türkiye Cumhuriyeti’nden bir türlü hıncını alamayan Avrupa ve işbirlikçilerinin “çatapat’lar” gibi kontrol dışı ve  limitsiz olan taleplerine karşı durmamızı sağlayacak, zaten yetersiz olan “lobi faaliyetlerimizin”  yerle yeksan olmasının hikayesi, Ocak 2009’da Davos’ta “One munites” diyerek başlamıştı. Gelgelelim Usta bu sözü sarf etmese de biz, ne yapar, ne eder bir eleme gark olurduk. Çünkü, ülkeyi demokrasi deyince, aklına “canı çekince bineceği eşek” gelen politikacılar yönetiyorsa ve bu ülke, diğer ülkelerle olan siyasi ilişkilerinde yalpalamaktan Bekri Mustafa’ya dönmüşse, üstelik halk hala,  “Millet mi olalım ümmet mi?” diye tartışıyorsa başka ne olabilir ki? Haklı olduğumuzu düşündüğümüz bir davaya “uluslar arası hukuk kuralları” içinde dahi, sahip çıkabildik mi ki; “Musevi” Sarkozy’den anlayış bekliyoruz? On yıldır bu memleketi yönetenlerin Ermeni Sorununda çözüm olarak bize, Sarkozy’nin etnik kimliğini ve geçmişini  tiye almayı sunabiliyorsa, kime ne diyebiliriz ki! 

***

Dünyada 20 ülke bir şekilde, Ermeni’lerin “soykırıma uğradığı yalanına” inandırılmışsa, Fransa’nın anıtını bile diktiği sözde soykırımı, inkar etmenin de suç haline getirilmesi, beklenmedik bir gelişme midir? Libya’da muhaliflerden rüşvet olarak “petrol antlaşması” koparan, “entrikacı Fransa”, Ermenistan’da mesela “bir üs” edinebilmek için neler vermez ki? Bize gelince; Obama “soykırım” diyecek mi? Demeyecek mi?  Sanki, başka bir derdimiz yok… Oysa, Fransız Senatosunda “inkar yasası”  çıkartılırken, yani özgürlük kavramının doğduğu bir ülkede, düşünce, tartışma ve fikir yürütme özgürlüğü kısıtlanırken, neden bizim yanımızda, buna karşı çıkan bir tek ülke yok?

***

Yok… Çünkü önce biz bu özgürlükleri askıya aldık.. Yok, çünkü fikir adamlarını, araştırmacıları, bilim insanlarını, siyasetçileri ikna edemedik.  Yok. Çünkü hala insanların etnik kökenleri, inançları, geçmişleri, kusurları üzerinden laf üretebiliyoruz. Başka bir meziyetimiz yok. AİHM’de en çok mahkum edilen ülkeyiz, özgürlükçü, sivil olacağı  Anayasa çalışmalarına yapılan önerilere bile “gizlilik” kararı koymuşuz. O yüzden celallenmeye değil akla ihtiyacımız var. Oturup benzer zeminlerde Fransa’ya ve benzeri ülkelere haklılığımızı nasıl ispat edebileceğimizi düşünmeliyiz. Devamını getiremeyeceğimiz yaptırımların, aşağılamanın, bize bir faydası olmaz. Önceki yıllarda denendi ve görüldü… Avrupa tutkumuz baskın çıktı. Dolayısıyla bu gidişle Fransa’ya yaptırımımız da  olsa olsa bir “Kurtlar Vadisi Fransa” filmi olur.  Kaldı ki; laik demokratik bir devlette; bir başbakan yardımcısı, sürmekte olan terörü bile, bu çağda “dinin doğru anlatılamadığına”, Doğu ve Güneydoğuya doğru dürüst  “cami hocaları” atanamadığına bağlayıp, milleti ümmet yapma sevdası güdüyorsa başka ne olabilir ki?

BİZ NE YAPACAĞIZ?

Hrant Dink davasında yargının tutarsızlığını gördünüz… İktidarı eleştiren pankartları açabilme cesareti gösteren, cebinden yumurta çıkan gencecik çocuklarımız, askerlerimiz, gazetecilerimiz, İzmir Belediye Başkanı ve belediye çalışanları, hatta milletvekilleri tutuklanıp “örgütlü suçtan” yargılanırken, katiliyle, azmettiricisiyle, görevini ihmal eden kamu görevlileriyle Dink davası koca bir yalan mıydı?  Kamu vicdanı, katilden yaşı yetmeyen bir çocuk çıkartmayı becerenlerin katile para, silah vs. temin edenler arasında örgütsel bir ilişki olduğunu belgeleyememesini ve ihbar edildiği halde önlem almayan yetkililerin ihmallerini, yok saymasını kabul edebilir mi? Sizce 2 kişi bir araya gelip, sırf nam olsun diye, Trabzon’dan kalkıp İstanbul’a adam öldürmeye gelebilir mi? Bu dava için karar merciinin, “tahminler ve varsayımlar değil deliller üzerinden karar verildiğini” söyleyerek kendini savunması mümkündür de, bu savunma ile vicdanları rahatlatabilirler mi? İşte o meçhul…

***

Yanlış bu kadarla da kalmıyor. Mesela, Adalet Bakanı; “Mevcut sistemde, örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmadan ‘örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişiler’ aynı zamanda ‘örgüt üyesi’ olmaktan da ceza alıyordu. Şimdi bu durum kaldırılıyor. Sadece işledikleri suçtan ceza alacaklar, buna ek olarak örgüt üyesi olmaktan alacakları ceza üçte iki oranına kadar indirilebilecek. Örneğin, Ahmet Şık ve Nedim Şener gibi gazeteciler de TCK’nın 6. Ve 7. Maddesi kapsamında yargılanıyorlar.” Derken, adeta yetkililerin henüz sona ermediğini söylediği Dink davasının sonucunu da ilan etmiş olmuyor mu? Hem de haber yapmaktan başka suçları olmayan ve eninde sonunda aklanacak olan bu insanları katillerle, kundakçılarla, terör örgütünün taşeronları ile bir tutarak…

***

Öte yandan bu davada savcının da, hakiminin de açıklamaları, diğer bir çok davada olduğu gibi şaşkınlık verici. Vatandaş ise, iki cami arasında kalmış beynamaz… Dava sonuçlanıyor, sonuç kimsenin içine sinmiyor. Bu olacak iş mi? Sadece bu dava için de değil. Mesela; Şemdinli'de Umut Kitapevi'nin bombalanması davasında da benzer bir durum var. Sanık astsubaylar ve itirafçı “örgüt” kabul edilince, yaklaşık 40’ar yıl hapis cezasına çarptırıldı. Lakin bu davanın savcısı da, “el bombaları, açık olan Umut Kitapevi'nin kapısı yerine neden vitrin camı kırılarak atıldı? Kitapevi'nin sahibi ‘Bomba var!’ dedikten sonra bir buçuk saniyede nasıl yara almadan kurtuldu? Kalabalığın yaklaşık 4.5 saat ele geçirdiği astsubayların aracının, bagajının son görüntülerinde içinden silah ve mermilerin çıktığı beyaz torbanın, bagajın ilk görüntülerinde neden olmadığı?” gibi yanıtsız kalan sorular yüzünden, kararının bozulmasını talep etti. Gerisi uzun hikaye… Sonuç olarak, adı geçen davalarda bu tutarsızlıkları, kararı verenler görmüyor mu? Verilen kararlar davaya bakan hakimlerin, savcıların  içine sinmiyorsa, biz ne yapacağız, adaleti nerede arayacağız?

TUTARSIZLIK

Türk Ceza Yasası, Terörle Mücadele Yasası, Siyasi Partiler Yasası, Basın Yasası, Dernekler Yasası, Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Yasası, YÖK Yasası başta olmak üzere bir çok yasa, sadece düşünceyi açıklama özgürlüğünü yasaklayan veya sınırlayan birçok madde içeriyor mu? Evet…  “Laik ve demokratik” bir devletten bahsediyorsak, düşünce özgürlüğünden söz edebilmek için, düşüncenin hiçbir korku ve kaygıya kapılmaksızın üretilebilmesi, toplatma, yasaklama, ceza tehdidi ve fiili engeller olmadan, hiçbir izne bağlı olmadan bireysel olarak ya da topluca ifade edilebilmesi, üretilen düşüncenin paylaşılması ve zenginleştirilmesine olanak sağlayacak özgür bir tartışma ortamı ve nihayet düşüncenin doğruluğu ve yanlışlığının saptanabilmesi için yaşama geçirilmesine fırsat tanınması, gerekmez mi?  Bir taraftan İleri Demokrasi ve sivil Anayasa çalışmaları diğer tarafta, “Güçlü Devlet” hedefi ile  yasalara girmiş kısıtlamaların “sonuna kadar kullanılması.”

***

Özeti; herhangi bir cümle kümesi, herhangi bir cümle(P) için, hem P'yi hem de P'nin tersini içinde barındırıyorsa TUTARSIZ’dır…Örnek mi? Zonguldak PTT Müdürlüğü'nde memur olarak çalışan bir vatandaş, evindeki bilgisayarla  hükümet aleyhinde “basında yer alan haber, makale ve karikatürleri” Facebook’daki sayfasında paylaşıyor. Başmüdürlük Teftiş Kurulu derhal idari soruşturma başlatıyor ve “siyasi ve ideolojik içerikli haber paylaşımında bulunmak, devlet büyüklerine karşı küçük düşürücü paylaşımlarda bulunmak, kamuoyunu hükümet aleyhine olumsuz yönlendirmeye dönük ibarelerin kullanıldığı ifade ve paylaşımları yaymak” suçlarından “maaş kesintisi ve kademe ilerlememe” cezası yemezmiş gibi bir de sürgün yiyor. Tatmin olunmuyor ardından, Cumhuriyet Savcılığı'na da suç duyurusunda bulunuluyor.  İyi mi? Kendi internet sayfanda bile istediğini yapamıyorsun. Oysa o sayfalara sadece isteyenler girebilir. Aynen binbir üçkağıdın, ahlaksızlığın döndüğü internet sayfaları gibi.

***

Ancak; bu kadarla da yetinilmeyecek anlaşılan… Duyulan o ki; düşünce ve düşünceyi açıklama özgürlüğü  üzerindeki baskı daha da yaygınlaşıyor…Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumunun internet üst kurulu çağımızın etkin iletişim araçları olan E-mail, Facebook- Twitter ve benzeri alanlarda hükümet karşıtı, yetkilileri küçük düşüren ve onur kırıcı yazılan, paylaşılan, yorumlanan her konu için takip başlatılması için harekete geçmiş ve savcılıklara suç duyurusunda bulunmayı kararlaştırmış… Tamam da olan bu paylaşımların “onur kırıcı veya küçük düşürücü” olduğuna kimin karar vereceği önemlidir. Öte yandan hükümet karşıtı gibi görünen bir çok mesajın halkta “hükümete haksızlık yapılıyor” kanaatini yaygınlaştırmak için, bizzat iktidar yandaşları tarafından yayınlandığını ve de bunların “iktidar lehine” bir sürü palavra yayınlayıp halkı aldattığını da unutmamak gerekir… Malum; nereden bakarsan oradan görürsün.

***

Uzatmayalım…  Birine onur kırıcı gelen bir karikatür bir başkasına son derece sevimli gelebilir… Milletin düşünmesini engelleyerek güçlü bir devlet yaratamazsınız. Yani; bir taraftan ileri demokrasiden bahsederken diğer taraftan vatandaşın düşünce ve düşüncesini açıklayabilme özgürlüğünü kısıtlamak için zaten var olan önlemleri yaygınlaştırmak ve yeni önlemler geliştirilmeye çalışmak yanlıştır. İşte bu yüzden bu ülkede iktidara güven duymayan bir geniş bir kitle var. Çünkü bir çok insan, yapılan her işin altından, bir çapanoğlu çıkabileceği kuşkusu ve korkusu yaşıyor.  

YALAN DÜNYA

Hakkın rahmetine kavuşan ve ardından methiyeler düzülen Sayın Rauf Denktaş’ın 2. Ergenekon Davasında, adının geçmesi üzerine, haberin “özel adreslerinden” birinde, 27 Temmuz 2011 tarihinde yaklaşık olarak şu manaya gelen  bir haber vardı… “Uzun araştırmalarımız sonucu ele geçirdiğimiz yeni bir fotoğraf muvazzaf paşaların önünde esas duruşta duran Ergenekon sanıklarından birinin KKTC  Kurucu Cumhurbaşkanı Rauf Denktaş’la da ilişki içinde olduğu anlaşıldı.”   İnanın adım gibi hatırlıyorum, haberde Sayın Rauf Denktaş için,  bir saygı belirtisi olarak  kişi adlarının önüne getirilen  “Sayın” kelimesi dahi çok görülmüştü…

***

Malum;  bu iddianamede “Kıbrıs Faaliyetleri” başlığı altında adı geçen Denktaş, sorulan bir soru üzerine iddianamede yazılanların hikayeden ibaret olduğunu söylemiş, ardından  “Delil varsa beni içeri alırsınız”  demişti. Anlayacağınız, iş ciddiydi… Bakmayın bugün cenazesinin peşinden Türkiye’nin ustalarını Kıbrıs’a döktüğüne… Rahmetli az kalsın, gönülden bağlı olduğu anavatanında Ergenekon sanığı oluyordu. Yalan Dünya… Kimin başına neyin, ne zaman geleceği mechul. 

***

Sade bu mu, ya kendi öz vatandaşlarının nankörlüğüne ne demeli! 1970’li yıllarda, neredeyse periyodik hale gelen Rum baskı, zulüm ve katliamları sürerken, EOKA’cı Nikos Sampson’un Devlet Başkanlığında Kıbrıs Rum Cumhuriyetinin kurulduğunu, böylece adadan Türk adının kazınmasının amaçlandığını unutan  KKTC vatandaşlarının büyük çoğunluğunun oluşturduğu  “Yes be annem!” bloğu,  Annan Planının Kıbrıs Türkü için “yok edilme” anlamına geldiğini savunan Denktaş’ı  neredeyse linç edecekti. Uzatmayalım, bu gün cenazeye katılıp Rahmetliyi öven zevat içinde, daha dün ağır hakaretler yaparak eleştiren iki yüzlülerin de olduğunu bilmenizi istedim.  

OLMASI GEREKEN BU MUDUR?

Usta, eski Genel Kurmay Başkanı Başbuğ’un tutuklanması üzerine 'Bu konuyla ilgili tabii şu anda bir yasal süreç başlamış vaziyette. Bu yasal süreç içerisinde benim herhangi bir yoruma, değerlendirmeye girmem doğru olmaz, ama iki yıl tabii Genelkurmay Başkanı olarak, Başbakan olarak beraber çalıştığımız bir mesai arkadaşımdır ve burada tutuklama yoluyla değil de tutuksuz yargılanma yolu -ki her zaman söylediğim tezimdir- olması bizim her zamanki arzumuzdur. Ve bunun da süratle bu noktada neticelenmesi yine şahsımın ve partimin arzusudur. Çünkü bu şekildeki bir yolu biz, isabetli bir yol olarak görmüyoruz.'' Dedi.

***

Anlaşılacağı gibi bu yasal süreçlerin biteceği yok. Mahkemelere yolu düşen, düşmeyen herkesin, bu zamana kadar söyledikleri ile Sayın Başbakanın ifadeleri hemen hemen aynı. Sadece bir farkla… Usta bu sözleri telaffuz ettiği güne kadar, bu memleketin “yetiştirdiği bir çok değerin” ne düzmece suçlarla suçlanmasına,  ne de  tutuklu yargılanmalarına karşı, hiçbir girişimin tarafı olmadı. Oysa ortada bir gerçek var… Bugün kanunlarımız “tutuklamayı istisnai nitelikte başvurulması gerekli bir ön tedbir” olarak düşünmüşse de, artık tutuklamalar başlı başına bir cezaya dönüşmüştür…  Nasıl 12 Eylül  döneminde suçlu suçsuz bir çok insanın hayatı “terörü bitirme” bahanesi ile hoyratça karartılmışsa, bu gün de neredeyse tamamı  iktidara muhalif düşüncede olan bu insanlara çektirilen, aşağı yukarı budur. Kısacası; iktidar mensuplarının ısrarla “ileri demokrasiyi” telaffuz ettiği günümüze, “tutuklamaların cezaya dönüşmesi” ve yıllarca süren “hüküm verme süreçleri”  yakışmamaktadır.

***

Düne dönersek, ana muhalefet partisi CHP’nin Genel Başkanının bile tutuklanabilmesi için Silivri Başsavcıları fezleke hazırlanmıştır. Hazırlanamaz mı? Elbette hazırlanabilir… Fakat, bütün kabahati CHP milletvekilleri Haberal ve Balbay’ı Silivri'de ziyaretinden sonra söylediği "21’inci yüzyılın Türkiye’sinde bir toplama kampının bahçesindeyiz" sözleridir. Ortada ne bir karartılacak delil,  ne de bir terör örgütüne övgü vardır. Öyleyse, davanın açılması yetmez miydi? Yetkinin bu kadar sorumsuzca kullanılması, ne kadar doğrudur? Ve maalesef Usta, kendisi de aynı zahmetli yoldan geçmiş olmasına rağmen, ana muhalefetin Genel Başkanı için beklenen cümleleri söyleyemedi. Özet olarak “Olması gereken olmuştur” dedi. Geçti… Aslında “muhalif düşünceye” bu tutumun takınılacağını çok önceleri gazeteci Emin Çölaşan,  bir cümle ile açıklamıştı;  “AKP, laik, demokratik Cumhuriyet’le kavgalı bir misyon partisi… Önce demokratikleşme, AB dediler. 2007’de büyük bir oy patlaması yapınca takiyeyi bıraktılar. Önümüzdeki iki üç sene içinde yargıyı tümüyle ele geçirecekler, mahkemeler bitti,yüksek yargı da bitecek.”  Peki, olması gereken bu mudur?