Kuzey Irak, Türkiye’nin yönetimine bırakılır da…1

ABD ve yandaşları, demokrasi ve dünya barışı adına, sanki “Saddam’ı halletmenin” başka bir yolu bulunamazmış gibi, sömürgeci yandaşlarının da desteği ile, bütün dünyayı “Ortadoğu’daki çıbanbaşının” nedense İsrail değil de, Saddam’ın Irak’ı olduğuna inandırdılar. Ve böylece neredeyse tüm gelişmiş ülkelerin okeyi ile bu ülkeye demokrasiyi ve barışı getirmek adına, işgal, kırım ve soygun start aldı. Onbinlerce Iraklı Arap, batılı sömürgecilerin sözümona demokrasi merakları yüzünden katledildi. Irak, kolay kolay kurumayacak bir kan gölüne döndü.
İşte, Mart 2003 den bugüne kadar geçen süreçte bu acımasız senaryoyu hayata geçirenler, bugün artık, yaptıkları antlaşmalar sayesinde, daha yüz yıllık sömürü bağlantılarını kurduğundan, kağıt üstünde alacağını aldı. Bu sırada geç de olsa uyanan, bu işgal ve soygunu kendine yediremeyen Iraklıların, yükselen tepkisi karşısında, işgalci güçler, hızla artan can kaybını ve kendi kamuoylarının baskısını azaltabilmek için, askeri güçlerinin büyük bir kısmını çekmeyi gündeme getirdiler.
Evet, işgalciler askeri gücü azaltacaklar ama, burada çıkarlarını savunacak işbirlikçilerinin egemen kalmalarını sağlayacak, uzun vadeli güvenilir bir düzeni kurmayı henüz tam olarak başaramadıklarını düşünüyorlar. Böyle olunca, uzun zamandır pek yüz vermedikleri, hatta temmuz 2003’de başına çuval geçirilen, unutulan Türkiye birden akıllara geldi. Ve maalesef Obama’nın gelişi ile bu konjonktürde bölgede ABD’nin çıkarlarını koruyacak figüran olarak Türkiye tayin edilmiş gözükmektedir. “Tayin” diyorum çünkü burada Türkiye sadece biçilen görevi yapmakla mükelleftir.
Öncelikle ülkemizin siyasi hayatında başrol oynayanların siyasi tavırlarına baktığımız zaman durum daha net ortaya çıkar. “Ya sev ya terk etten - Kürt açılmına”, Davos’ta “İnsan öldürmeyi daha iyi bilen İsrail’in” yahudi lobisi ile ABD‘ye adım atılır atılmaz bir araya gelmeye, ABD Başkanının bir ricası üzerine, bırakın verdiğimiz şehitleri, sınırlarımızı dahi kabul etmediklerini Anayasalarına yazmış Ermeniler‘e, “Kapıyı açacağım da açacağım” diye tutturmaya kadar garip siyasi manevralar.
Anlaşılacağı gibi Türkiye’de siyasi erk bugün, dengeli ve geleneksel bir dış politika izlemiyorsa bunun tek sebebi olabilir. Bölgesel işbirliği içinde biçilen ve giydirilen yeni senaryoda, ülkeyi bitmez tükenmez çatışmaların içine düşürecek yeni görev. Öyleyse yeni görev bölgede yeni düzenlemeleri gerektirmektedir ki, bunun için ilk adım, Güneydoğu Anadolu’nun bir kısmının Kuzey Irak’la entegrasyonudur veya bir başka değişle Kuzey Irak’ın Türkiye’ye entegrasyonudur. Bunun gerçekleşmesi için Türkiye’deki terör sorununun çözülmesi gerekir ki bunun en iyi yolunun siyasi çözüm olacağı siyasi iktidara enpoze edildi. Böylece, dağdaki eşkiyanın üzerindeki baskı azaltılırken, hem eşkiyanın siyasi uzantılarının ordumuzu yıpratması kolaylaştı hem de, demokratik açılım da denen Kürt açılımı gündemde patladı.
Bugün izlenen ve bizzat Başbakanımızın ağzından “Bir Kürt sorunu vardır” cümlesinin çıkması ile başlayan ve gün geçtikçe Türkiye Cumhuriyetine mevzi kaybettiren tutumun sonucunda yükselen Bölücübaşı ve Meclisteki yandaşlarının açılımdaki taleplerinin varacağı nihai 3 temel hedef şunlardır.
1) Belediye seçimlerinin sınırlarını belirlendiği iddia edilen Anadolu topraklarında, yarı özerk bir yönetim organı kurulacak.
2) Bu bölgenin doğal kaynaklarını bu bölgenin yerel yönetimi idare edecek, gelirlerini bölgede merkezi hükümetten bağımsız kullanacak.
3) Bu yönetimin ordunun bölgedeki hareketleri üzerinde veto yetkisi olacak.
Anlaşılacağı gibi, bu hedefler Kuzey Irak Kürtlerinin ABD ve Merkezi Irak yönetiminden hedefleri ile temelde benzeşmektedir. Bugün Kuzey Irak yönetimininin de Türkiye’ye devredilmesi veya Kerkük ve Musul’u Türkiye’nin idaresine bırakılması ile ilgili şaiyaların tartışmaya açılması boşuna değildir ve bu “ihsan”ın, neyin karşılığında verileceği açıktır. “Türkiye’nin “demokratik açılım” adı altında bölücübaşı ve yandaşlarının taleplerini kabul etmesi, yani Anadolu yarı özerk bir Kürt yönetiminin oluşturulması durumunda.”

ACELE ETMELİ

“Benzerlikler ve Farklar” isimli yazım yayınlandığı zaman bazı kardeşlerimizden itirazlar ve eleştiriler almıştık. Taktir edersiniz ki, dost acı söyler, üstelik gerçek bir dost ise; adamın yüzüne söyler. Biz de öyle yapmıştık. Okumayanlar için hatırlatayım, o yazımda, “Eski kadroları tanımadıklarından ve kendi oluşturduklarını da, eş dost tavsiyesi ile atadıkları için güvenmezler, yöneticilerden beklentileri kesin itaattir. Yöneticileri vekil olarak atama ve görevde tutma sırf bu yüzden onların icadıdır. Yani dediklerimizi yapmayan amiri, memuru hemen postalayalım anlayışı. Bakmayın siz, bizim sol partiler, “Yörükan Taifesi”nden çok daha “Yörük”tür. “Göç yolda düzelir” anlayışı onlarda daha köklüdür” dedik.
O günden bu güne arkadaşların itirazları dışında değişen bir şey olmadığını, maalesef üzülerek görüyoruz. Yapılan güzel şeyler varsa, demek ki yeterince duyurulamadığını, sade bir vatandaş olarak söylüyorum. Kadromuzla iktidar oluyoruz diyen Sayın Hocamın, hala kadrolarıyla ilgili sıkıntıları olduğu söylentilerinin dolaşması, Akdeniz Üniversitesi kadrolarının belediyeye taşındığı, onların da bu işleri öğrenmesinin uzun yıllar alacağı gibi hikayeler yaygındır. Eğer bu iddialarda gerçek payı varsa, Hocamın, büyük ihtimalle güvendiği dağlara karlar yağdığından, düştüğü bu “Hiyerarşik bir düzende herkes kendi başarısızlık seviyesine doğru yükselme eğilimindedir“ durumunu, önceden test etmesi gerekirdi. Diğer yandan basına yansıyan, aynı partiye mensup diğer Belediye Başkanlarıyla olan problemleri ön plana çıkaran tefrika halinde haber yapılması için, ortam yaratılması bile yanlıştır.
Kamuoyunu rahatsız eden bir başka konu da raylı sistemdir. Güzergahından, altyapısına gerçekten pek çok sorunu olduğu, gerçek olabilir. Gelgelelim işletime hala açılmaması halk arasında ciddi şekilde sorgulanmaktadır. Raylı sistemin doğru bir seçim olup olmaması ayrı bir meseledir. Ortada yapılan bir yatırım vardır ve Başbakanı taşıdığı günden bu güne yeterli bir zaman dilimi herhalde geçmiştir. Bu arada cadde ile raylı sistem arasındaki kod farkını bu işi planlayanlar neden sıfırlamamış, merak ediyorum doğrusu.
Tabii yarınlarda daha başarılı çalışmalar yapılacağını gösteren işaretler de vardır. Örneğin, Çallı Kavşağına yapılacak olan Atatürk Anıtı ile ilgili çalışmalar taktire şayandır. İstasyon ve alt geçidin tavanının akması “Acele işe şeytanın karıştığını” gösterse de bunu halka iyi anlatmak gerekir. Antkart probleminin de yakında çözüleceğini basından öğreniyoruz. Ancak iki kart arasındaki farkın ne olduğu, örneğin firma paylarının nereden nereye çekildiği, Antalyalının bu işten kazancının ne olduğunun da bir şekilde duyurulması gerekir.
Özellikle yapılan ve geciken işler hakkında muhtemel soruların cevapları bir şekilde halka ulaştırılmalıdır. Malum iktidar partisinin eylemleri erken, baskın bir seçim düşüncesinin işaretlerini vermektedir. Bu gün konuşup halkı, her konuda bilgilendirmez, onların beklentilerine cevap vermezseniz, yarın ne olacağı bilinmez. Kaldı ki; “Yaparsa Hoca yapar” diyenleri hayal kırıklığına uğratmaya kimsenin hakkı yoktur.

ACIMASIZ PROPAGANDA

Hiç birimiz dünyaya, Türk, Kürt, gibi etnik kökenini, ya da dinini bilerek gelmiyoruz. İnsanın anasını babasını, akrabalarını belirleme hakkı nasıl yoksa, ırkını, hadi onu da geçelim, tüm hayatı boyunca kendisinin yaşayacağı dinini bile, maalesef seçme hakkı yoktur.
Öyleyse bu sıfatlar hakkında yetişkinlerin gençlere bilgi aktarması, benimsetmesi gerekir. Çünkü; gelişimi evresinde çevresinde çocuğa örneğin, dininin gereklerini öğretecek birileri yoksa, nüfus kağıdında ne yazarsa yazsın, bir süre sonra unutur ve bir ateist gibi yaşamaya başlar. Bu diğer sıfatlar için de böyledir. Demek ki çevresel etkenler, öğrenme söz konusu olunca, en etkili silah. Ülkenin milli değerleri, çevreden ne kadar çok ayıklanır, yozlaştırılır veya sıradanlaştırılırsa, bu değerler bütünün topluma verdiği “milli ruh” o kadar körelecektir ve dikkat edin Türk Ulusu için sahnedeki oyun, budur. Örneğin, memleketin en yüksek tepelerinde, en güzel kalelerinde bayrağımızı görmek hoş bir duygu idi , fakat öyle bir zamanı yaşıyoruz ki olay abartıldı. Hemen her benzinlikte, tepede, derede, rengi soluk, sağı solu yırtılmış, bayrakların gönderde bırakılması “Al Bayrağımızı” bile insanların zihninde sıradanlaştırdı. Dikkat edin bölücülerin sıklaşan bayrak yakma eylemlerine bile toplumsal bir tepki yok artık. Ve maalesef ilköğretim kitaplarından başlayan bir süreç içinde, bu sıradanlaştırma işlemi Türk Ulusunun tüm değerlerine karşı demokrasi ve daha çok özgürlük, globalleşen dünya safsatası adına ve sinsice uygulanmaktadır. Düşünürseniz, burada yazmak istemediğim onlarca örneği zihninizde derhal bulabilirsiniz. Buna; Türk büyüklerinin resmi, hatta Atatürk portresi diye okullara asılan abuk subuk gerçeği ile alakalı olması imkansız resim ve tablolardan başlayabilirsiniz.
Bugün, Türk Ulusunu oluşturan, etnik kökeni farklı birçok topluluk varsa da, bunlardan bir grup vatandaş için daha özel bir politikanın izlenmekte olduğu dikkat çekicidir. Son yıllarda, yasalara aykırı olmasına rağmen, devletin radyo televizyon kurumunun Kürtçe yayın yapması, tüm kanallarda bol bol, “Kürt Sorunu” panellerinin yapılması veya yaptırılması, bilerek çarpıtılmış, saptırılmış, dev aynasında şişirilmiş, tehditkar söylemlerin, bilgilerin ortalıkta cirit atması boşuna değildir. Boşuna değildir ordumuza karşı bizzat siyasiler tarafından yürütülen asimetrik savaş. Hedef, kendini “Türk ulusunun bir parçası hissedenler” ve onların, kutsiyetine inandıkları her şey hakkında, şüphe uyandırmak, onları zayıf düşürmek, kendi tarafının ise güçlü, güvenilir ve “amaçlarına ulaşmak üzere” olduğu düşüncesini oluşturmaktır. Ve maalesef insanoğlu öğrendiklerini, kullanmadığı durumlarda bir süre sonra nasıl unutuyorsa, propaganda denen yöntemlerle toplum, aslında olmayan hikayelere de kolayca inandırılabilir.
Cumhuriyetten sonra oluşan yeni Türk Ulusunun ayrıştırılması, etnik duyguların hortlatılması projesidir bu yaşananlar. Bir arada yaşamaya karar vermiş farklı inanç ve etnik kökene sahip ulusların yeni ve güçlü bir ulus yaratmak için adımlarını sıklaştırdığı her dönemde çıkarı zedelenen emperyalist, sömürgeci güçler ile, bölgesinde emek ve geleceklerinin ırzına geçtiği insan topluluklarını elinden kaçırmak istemeyen işbirlikçi feodallerin bir tezgahı ve maalesef etkisi gittikçe artan propagandadır bu. Ve üstelik, devleti yöneten, siyasetçilerin, aydınların birçoğu, dün bireysel hak ve özgürlükleri askıya alıp devleti yöneten sivil ve askeri diktatörlerin derinleştirdiği sorunları çözme adına yola çıkıp, bilerek veya bilmeyerek, milli duygularımızı ve birliğimizi tahrip ederken, aynı anda Kürt milliyetçiliğinin yükselmesine de hizmet ederek, bu acımasız propagandanın bir parçası olmaktadır.
Dini ve ırkı ne olursa olsun bu topraklarda yaşayanlar adına bu acımasız propagandaları yapanlar ve alet olanlar, “analar ağlamasın” hikayesi ile çıktıkları bu yolda, korkarım ki; aldattıkları insanların analarının gözyaşlarından oluşan sellerde boğulacaklardır.

AĞACI KENDİ KURDU ÇÜRÜTÜR

Dikkat ediyor musunuz, özellikle AB ülkelerinden yetkili yetkisiz birçok tanınmış insan, ülkemizin her türlü sorununa müdahil. Genellikle, kendi toplum düzenlerinde, kariyerlerindeki etkilerini kaybeden bu arkadaşlar, ilgi alanlarında olsun olmasın, olur olmaz konularda demeç verip, ahkam kesiyorlar. Hele bir de bunların oldukça yüksek bir ücret karşılığı konuştuğunu konferans, demeç verdiğini düşünürsek, özellikle eleştirilerdeki acımasızlığın sebebi daha net ortaya çıkar. Genellikle güncel konulardaki bu demeçlere, medyamız da Hannus Balığı gibi atlayınca ortalık toz duman oluyor. Hele haber bir de ilgi gördü mü, tutmayın artık.

Meselâ bir Danielle Mitterand vardı. Hatunun Türk Ulusu ile ne sıkıntısı vardı bilmiyorum. Nazım Hikmet’in Karayılan destanında anlattığı gibi, herhalde ya atalarının Güneydoğu Anadolu’da Türk, Kürt demeden aldıkları can, oluk oluk döktükleri kan, az gelmişti, ya da; kocasının onu kadın yerine bile koymayıp dostundan çocuk sahibi olmasının acısını “başkalarının kucaklarında başkalarının canını yakarak almaya” yöneltmişti. Biz bu iki yüzlü düzenbazlardan çok çektik.
Şimdi de Avrupa Konseyi İnsan Hakları Komiseri Thomas Hammerberg, Türkiye’deki “azınlıklar” ile ilgili raporunda okullarda öğrencilerin söylediği “Ne Mutlu Türk’üm Diyene” sözünü eleştirip bu cümleyi ilköğretimde okutulan andımızdan çıkarmamızı istemiş.
Bana sorarsanız aslında 12 eylül askeri darbesinden sonra eklenen bu cümlenin, neden eklendiğini, amacının ne olduğunu da hala anlamış değilim. Çıkarılırsa, bence pek mahsuru da olmaz. Çünkü; bana göre, bu kadar “Cumhuriyetin ulusal değerlerini sıradanlaştırma ve etkisizleştirme faaliyeti” varken, lafı bile olmaz. Neden mi; bakın 1980 den bu güne ne geçmiş, 30 sene, ortalıkta bir tane mutlu Türk var mı? Şöyle arabanın arka camına Türk Bayrağını asıp keyifle seyredip, evine çıkabiliyor musun? Hayır, yakarlar arabanı, kırarlar camını çerçeveni. Demek ki, küreselleşmiş, sınırları kalkmış bir dünya hayalleri ile Cumhuriyetin bin bir zahmetle kökleştirmeye çalıştığı kavramları yozlaştırırsan, etkisizleştirirsen, çocukları sadece “Türküm, doğruyum, çalışkanım” falan diye bağırtarak ulusal değerlerimizi ayakta tutamazsın. Yıllardır Türk Ulusu, her alanda etkin bir antipropaganda bombardımanı ile karşı karşıyadır. Özellikle Atatürkçü ve vatanperver görünen, aslında uyanık, açgözlü, milliyetsiz askeri ve sivil darbecilerin elinde mahvolan eğitim öğretimde “Ne mutlu Türküm diyene” cümlesinin derin anlamını kavramış bir tek öğretmen dahi bırakılmadığından, ayakları havada boş bir söz olarak sadece ezberde kalmıştır. Bu arada Demirel’in “Dün dündür, bugün bugündür.”, Özal’ın “Benim memurum işini bilir.” sözlerinin derin manası topluma, ta tepeden başlayan hiyerarşik bir düzen içinde örneklenerek, benimsettirilmiştir. Maalesef ağacı çürüten, kendi kurdudur, dış dünyada aldıkları ücrete göre öten, bu adamların bir sonrayı aşamayı, hamleyi işbirlikçilerine işaret etmekten başka bir işlevleri yoktur.
Tabii Avrupa Konseyi İnsan Hakları komiserinin belki de, bizzat bizlerin onu böyle olur olmaz konuda, bize akıl verecek hale getirdiğinden pek haberi yoktur. Çünkü içimizdeki işbirlikçi milliyetsizler ondan daha sıkı çalışmaktadırlar. O belki de “Ne oluyor yahu bu Türklere her söylediğimizi ayet sanıyorlar, hık mık ediyorlar ama Allah var her dediğimizi de yapıyorlar” diye şaşırıyordur. Her zaman olduğu gibi, dış işlerimiz yine çok üzüldüğünü beyan edip derhal 11 sayfalık bir açıklama göndermiş. Ne yazdıysa? Büyük ihtimalle tüm dünyada hızla yükselen milliyetçi akınlara rağmen, Türk Milliyetçiliğinin nasıl yozlaştırıldığını uzun uzun anlatmışlardır. Sayın Avrupa Konseyi İnsan Hakları Komiseri Thomas Hammerberg’e. İnşallah tatmin olur. Yoksa vay halimize.

TÜM ÖĞRENCİLERİ BAŞARILI DİYE

TÜM ÖĞRENCİLERİ BAŞARILI DİYE
Önce bir soruşturma haberi duydum. Milli Eğitim Bakanlığına bağlı bir Okul Müdürü, tüm öğrencilerini yıl sonunda başarılı gösteren bir matematik öğretmeni hakkında soruşturma açmış. Akıllara zarar. Çünkü böyle bir soruşturmayı talep edebilmek için, her şeyden önce okullarda hem eğitimin, hem de öğretimin yapıldığını bilmemek gerekir. Kaldı ki; “eğitimin” daha da etken olması gerektiğini, okuma yazma bilen normal bir vatandaş bile, bakanlığın adından çıkarabilir.
Öyleyse teorik olarak açılması mümkün olmayan böyle bir soruşturma neden açılır? Öğretmen bir çıkar karşılığı bu şekilde davranmadığına göre ve de öğrencilerin başarısının not ile taktiri sırasında bir haksızlık yapılmadığına göre problem nedir? Acaba, bu Okul Müdürünün, “kendi malı” hissettiği devlet kurumunu, yasa ve yönetmeliklere göre değil de kafasına göre, yönetme aşkına karşı, okulda oluşan muhalif tavırları sindirme arzusu olabilir mi? Evet olabilir, çünkü bunun için güçlü sebepler var. Mesela, “Eğitim ve öğretim” kelimelerinin tanımlanması bile bize, böyle bir soruşturmanın yanlış olduğunu anlatır.
Çünkü; Eğitim “yeni kuşakların, toplumsal yaşamda yerlerini alırken, gerekli bilgi, beceri ve anlayışlar elde etmelerine ve kişiliklerini geliştirmelerine yardım etme etkinliği” demektir. Dikkat edersek, burada genel olarak tarihî ve toplumsal gelişme süreci içinde yaratılan bütün maddi ve manevi değerlerimizin yani kültürümüzün gençlere aktarılması ve onların toplumsal hayata hazırlanması esas alınır. Öğretim ise, “belli bir amaca göre gereken bilgileri verme işidir”. Öyleyse eğitim ile öğretim arasında bir fark var vardır. Eğitim, gençlerin toplum yaşamında yerlerini iyi bir vatandaş olarak alması için verilirken öğretim, belli bir dal ya da konuda yetiştirilmek üzere yapılmaktadır. Dolayısıyla bir öğretmenin, yeterli eğitimi aldığına inandığı bir öğrencisini, üniversite eğitiminde seçeceği alanda belki de hiç kullanmayacağı matematik konularını, iyi öğrenemedi diye sınıfta bırakması yanlıştır. Diğer taraftan Türk Milli Eğitiminin genel amaçlarına bakınca da eğitimin önemi ve hedefi şiddetle vurgulanır ki, bu hedeflerin arasında “verilen her konudaki bilgiyi sonuna kadar kavratma” diye bir madde yoktur. Öyleyse bu türden bir soruşturma neden açılır?
Kaldı ki, öğretimde belli bir konuda bilgi verme ve kavratma sırasında bu işi yapan öğretmenin de bir taktir hakkı olmalıdır. Bu arada, belli konuları öğrenme zorluğu çeken öğrencilerin başka alanlarda uzmanlaşabildiklerini de unutmamak gerekir. Örneğin, matematiği kavrayamayan bir öğrencinin çok başarılı hikayeler yazdığı, ödüller aldığı çok bilinen bir gerçektir. Zaten, sınıf geçme yönetmeliği de, öğretmenin ölçme değerlendirme yaparken, öğrencilerin lehine değerlendirmeler yapmasını ister. Sınıf geçme yönetmeliği genel ilkeler madde 5’de şöyle yazar, “Öğrenci başarısının tespiti; derslerin özelliklerine göre yazılı, sözlü ve uygulamalı sınavlara, ödev, proje, ders içi ve ders dışı etkinliklere dayandırılır.” Durum açıktır, ders içi etkinlikler başarıya yetebilir fakat ders dışı, etkinliklerle de başarısızlık engellenebilir. Kaldı ki; bu durum öğretmenin taktirine de bırakılmamıştır.
Şimdi esas meseleye gelelim. Ne tanımlar, ne amaçlar, ne de yönetmelik, bir öğretmene tüm öğrencileri başarılı olduğu için soruşturma açmaya yetmemektedir. Öyleyse bu soruşturmaların amacı nedir? Okul müdürlerinin yasa ve yönetmeliklere uygun yönetimler sergilemediği durumlarda öğretmenlerin yasal çerçeve içinde onları uyarması hata mıdır? Kaldı ki Okul Müdürü yanlışlığı bilmeden de yapıyor olabilir? Bu durumda teşekkür edeceği yerde soruşturma açıyorsa, herhalde öğretmenin haklarını koruyan yasaları işletecek bir makam da ortaya çıkıp bunun hesabını sorar. Üzücü olan bu saygın makamları işgal eden bazı adamların, hem kabiliyetsiz hem açgözlü, hem de arsız olmalarıdır.