BAHÇE

BAHÇE

Atça ovasında
Yemyeşil
Üç dönüm , bir bahçe vardı...

İçinde gelincikler oynaşır
Kuşlar daldan dala uçuşur,
Ağaçlarının dalları
Meyvelerini zor taşırdı.
Bir köşesinde kerpiçten bir dam
Pencerelerinde ne perde ne cam
Duvarları toprakla sıvalı
Fakat;
Bembeyaz kireç badanalı...
Gelen geçen kocalar torunlarına
Bahçedeki ağaçları göstererek;
"Böyle olur ağacın meyvelisi;
Dalları yerlere sarkar,
Meyvesiz olanların ise
Dalları arşı alaya çıkar.

Ey oğul !
Sen de ağır başlı ol
Gönlün şu ağaçlara benzesin." Derdi.

Kısacası; bahçeden bereket fışkırır
Kurt kuş ve insanlar nasibini alırdı.
Çünkü, bu bahçenin,
Ağaçları aşk ile dikilmiş
Toprakları sevgi ile sulanmıştı.
Bir gün;
Bu güzelim bahçenin sahipleri
Birer birer göçüp gitti.

O iki göz
Pırıl pırıl kireç badanalı
Kerpiç duvarlı
Toprak sıvalı dam çöktü.
Toprağı toprağa karıştı
Artık etrafında, ne gelincikler oynaşıyor
Ne de kadirneler bahçeye uğruyordu.
Ağaçların boynu bükük kalmıştı.
Karıncalar bile şaşkın .şaşkın dolaşıyor
Fidanlar ayrık otlarıyla boğuşuyordu.

Kısacası
Sevgisiz, sevgilisiz kalanbahçe
Can çekişiyordu …


Ve gene bir gün ;
Güneş yanığı tenli
Güçlü bilekli


Daracık yürekli
Kara yağız insanlar belirdi.
Önce damdan arta kalanları
Ardından küskün ağaçları
Kırılmış dökülmüş çitleri
Badem ağaçlarını, Ve hatta;
Kırmızı çiçeklerini açmış
Nar ağaçlarını kazıdılar.
Dümdüz ettiler !
Ortalık toz duman olmuştu
Ne ayrık otları ne de dutlar kalmıştı
Bahçe dün can çekişiyordu
Oysa bugün ÖLMÜŞTÜ l


İşte böyle
Kaderi aynıydı
Sonu gelmişti ,gıpta edilen aşkın.
Aslında seven de terk eden de biraz şaşkın
Önce bakışlar kaçırıldı
Başlar öne eğildi.
Sanki yaşadığımız bizim aşkımız değildi.
Bir süre böyle idare edildi,
Aşkımız can çekişti.
Sonra;
Bu güzel aşktan temelli vazgeçildi.
Değerdi biliyorum çektiğim bunca keder
Böyle bir an , yaşamda,bir asır eder.

M. Metelik

KAŞ YAPARKEN GÖZ ÇIKARMA SANATI

KAŞ YAPARKEN GÖZ ÇIKARMA SANATI

Büyük ihtimalle, belki de haklı olarak pek çok karşı çıkan, konuyu daha bilimsel zeminlerde inceleyenler mutlaka olacaktır ancak ortalama vatandaş gözü ile Avrupa Birliğine üye olma talebimizle birlikte ülkemizde zaten Cumhuriyetten sonra gelişmeye başlayan, tek millet olma bilinci defalarca saldırıya uğradı.
Unuttuğum neler var bilemem ama önce sağcı, solcu olduk yetmedi. Ardından Alevilik, Sünnilik devreye girdi. Sivas olaylarının acısı daha unutulmamıştı ki, türban davası ortaya çıktı. Müslüman olduğunu söyleyen iktidarla birlikte, ne hikmetse ve hangi birimle ölçülüyorsa, ülkede Müslüman olanlar, olmayanlar, cumaya gidenler, gitmeyenler grupları gözlenmeye başladı. Aynı zamanda Türkler ve Kürtler ardından bir de Ermenilerin ülkedeki varlıkları sanki keşfedildi. Şimdi de özür dileyenler, özür dilenmesini bekleyenler, vatanını sevenler, daha çok sevenler grupları oluştu. Hepsi de vatan, millet, din adına. Allah bilir daha neler neler ortaya sürülecek ve bu ülkenin paramparça olması için, birileri, elinden geleni ardına koymayacak.
Bunu bilmeyen yok ama yine de yangına körükle gidiyoruz. Düşünebiliyor musunuz ülkenin en olmazı oluyor ve bir milletvekili şu ya da bu nedenle bir büyüğümüzün annesinin Ermeni olduğunu iddia ediyor, oncağız da sanki hakarete uğramış, o makamlara gelirken hiç Ermeni oyu almamış gibi “hakaret davası” açıp, Ermeni ve başka dinlerden vatandaşlarımızı daha çok rencide ediyor. Kaş yaparken göz çıkarmak böyle bir şey değil midir?.
Evet milletimizin hafızası zayıftır da, bizi idare edenlerin hiç mi aklı yok. Sanki Anadolu’da yaşayan her sülale saf, hepsi Orta Asya’dan gelmiş Türk ırkı mıdır? Yok mudur bunların ailelerinde hiç Kürt, Ermeni, Laz, Çerkez veya Alevi, Şafi, Ortodoks, Gregoryen, Protestan gelin, damat, vs. Tek millet, tek bayrak, tek vatan nutukları hikaye midir?
Gel de şimdi Atatürk’ü anma. 27.10.1922 de Bursa’da öğretmenlere hitap ederken,”Katiyen bilmeliyiz ki iki parça halinde yaşayan milletler zayıftır, marizdir.” Ta… O zamanlarda, bu günlerde yapacaklarımızı görüp bizleri uyarmış ama nerde, biz paramparça olmak için çırpınıp duruyoruz. Ne diyelim, kimine sivrisinek saz gelir kimine davul zurna az gelir. 20.12.2008

PETKİM

Yazılması YETMEZ, Okunmalı ve UNUTULMAMALI
PETKİM

Danıştay PETKİM’ in satışını durdurdu !( Danıştay, Petkim ihalesinde ÖYK’nın blok satış kararı, ihaleye çıkılmasına ilişkin ÖİB olurunun ve ihale şartnamesinin yürütmesini durdurdu. Son kararı Danıştay 13. Dairesi verecek. Haberlerden)
Allah bilir neden durdurdu? Hala satılma tehlikesi var mı? Bu durdurma acaba satın alan firmaya para bulsun, şartlar oluşsun,diye verilen taktik bir karar mı? Ve benzeri daha pek çok soru aklımıza takılabilir. Ancak ne olursa olsun Pektim için aşağıdaki gerçekler değişmeyecektir.
Peki nedir bu Pektim ve gerçekleri.
Pektim.. Devamlı kar eden, devamlı yatırım yapılarak yenilenen, 20 kilometre karelik bir alanda, yirmi kadar fabrika ve büyük imalathaneden oluşan, yüzlerce işçi lojmanı, konferans salonları, spor tesisleri, lokantaları, dinlenme tesisleri hatta hastanesi, Sn. Başbakanımızın oğluna aldığı “gemiciğin” rahat rahat yanaşabileceği,yük alıp, boşaltabileceği bir limanı ve böyle büyük bir tesisin elektrik ihtiyacını karşılayacak bir santralı olan , bugüne kadar gelmiş geçmiş tüm hükümetlerin emeği ile oluşmuş bir kompleks. Tam 20 km2’lik vatan toprağı, daha da büyütülebilmesi için tüm altyapısı hazır.
Hepsinden vazgeçtim, buradan geçinen 3500 işçi ve ailesi, hammadde satın alan işleyen yüzlerce işletme, elde edilen ürünleri pazarlayan binlerce insan ve onların aileleri, %51’i ile birlikte 2 milyar küsur euroya satılan yatırım ve planlama hakları ile birlikte satılmış olmuyor mu?
Adamlar açıkladı; yatırımlarımız limana ve enerji santralına olacak diye. Demek ki yatırım ve planlama içinde petrokimyanın yeri yok, peki ülkenin petrokimya hammaddesi ihtiyacı nasıl karşılanacak ? İthal edilecek… Pektim limanında depolanacak ülkeye satılacak, üretim yok, bir süre sonra petrokimya ürünleri piyasası bir hayli hareketlenecek en azından devletin kontrolünden çıkacak ama atı alan Üsküdar’ı geçmiş olacak.
Evet cebimize bu arada yüklü bir döviz girecek, bu arada devlet işletme giderlerinden de kurtulmuş olacak, ancak bir süre sonra eskiden ürettiğimiz petrokimya ürünlerini satın almak için dövize ihtiyacımız olmayacak mı? Yavaş yavaş çıkartılacak işçilerimizi hangi fabrikalarımıza yerleştireceğiz. Onların ailelerine hangi geçim imkanlarını sağlayabileceğiz. Alel acele satılan bu ve benzeri işyerlerinden alınıp başka yerlere verilen kalifiye elemanların bu saatten sonra yeni işlerinde verimli olduklarını mı zannediyorsunuz? Onların bu iş değişikliklerinden sonraki psikolojik, sosyolojik durumlarını hiç araştırdık mı? Hangi döviz gelirlerimize güveniyoruz da böyle bir kurumu elden çıkarıyoruz, alternatif bir tesisimiz veya döviz kaynağımız var da, biz mi bilmiyoruz?
Lütfen Sayın Büyüklerimiz, bize stratejik, karlı ve istihdam yaratan bir kuruluşun hangi mantalite ile satıldığını izah ediniz. Burası işletme hataları yüzünden zarar eden bir imalathane veya emekli sandığı oteli değil ki. Özelleştirmenin amacı, kar edemeyen kurumları, o kurumlara yatırım yapabilecek, o kurumu karlı hale getirebilecek, yeni teknolojiler getirebilecek hatta bırakın işçi çıkarmayı yeni iş alanı yaratabilecek olanlara devretmek değil midir? Verimli kurumların olmadık konsorsiyumlara ( ki Petkim’i satın alan konsorsiyumun bazı ortakları devlet kuruluşudur.) satılması dünya özelleştirme politikalarına uyuyor da biz mi bilmiyoruz?
Stratejik, karlı ve istihdam yaratan kuruluşların elden çıkarılmasını içine sindiren var mı? En azından şimdilik bu kurumlara ihtiyacımız yok mu? 31/01/2008

869

869

Yazının başlığını görüp de bu kez de, işi sulandırıp milli gelirimizi 869 dolar daha arttıracak yeni bir formüle mi ulaştık veya çocuklar 69 dan tavşan çizmeyi öğrenirken, büyükler 869 dan tren mi yapacak falan diye düşünüp kendinizi yormayın.
869, Türk mallarının barkod numarası, üretilen mallarda Türkçe isim kullanmanın gericilik sayıldığı bu günlerde yerli malın işareti 869. ABD’de reklam panolarında “Eğer bugün bir Japon arabası satın alıyorsanız, yarın Tokyo’daki iş bulma kurumundan işinizi arayabilirsiniz.” yazıyorsa, bizlerin de özellikle marka hastası durumuna gelmiş gençlerimizin alışkanlıklarını değiştirmesi gerekiyor. Çünkü satın almıyorsak, bizim malımız, artık bizim ülkemizde satılamıyor demektir. Talep yoksa arza, yani malı piyasaya sürmeye de gerek yoktur. Bugün ithal edilen renk renk çekici fakat kalitesiz Uzak Doğu malları, küçük işletmelerimizi yok olma noktasına getirmiştir. Bu durumda, özellikle kendimizin üretebildiği mallarda bile, yabancı marka peşine düşen gençlerin, en çok kendilerinin ihtiyaç duyduğu iş alanlarını daralttıklarını yani, işsiz kalacaklarını unutmamaları gerekir. Ürettiğini satamıyorsan hangi üniversiteyi bitirirsen bitir, artık bir işin olmayacak anlamına geldiği anlaşılmıyor mu?. Yerli malları haftasında gençlere, fıstık fındık leblebi yedire yedire geldiğimiz nokta işte tam da burasıdır. Yani ülkesinde ne üretildiğinden habersiz, marka hastası, reklamlarda gördüğünü alan, kendi ülkesinin mallarının kalitesiz olduğuna inanmış, kredi kartlarının vaat ettiği sahte cennette yaşayan daha sonra sıfırı tüketip intiharın eşiğine gelen el birliği ile ürettiğimiz insancıklar. . Bakalım 69 dan tavşan yapmayı öğreten büyüklerimiz, 869‘ u çocuklarımıza nasıl benimsetecek…
Ha...869 barkot numarası %100 yerli malı anlamına mı gelir? Hayır…Yurt dışında da 869 barkotlu mallar da ürettirilmekte ve piyasamıza sürülmektedir ancak bu bir başlangıç olacaktır. Bundan sonraki adım tüketiciye %100 yerli malları listesini ulaştırmak olmalıdır.
2001 yılında Amerika’da “Amerikan malı satın al (Buy American) ”kampanyası başlatıldı. Ve devam ediyor. Amerika’nın sadece Irak’taki aylık masrafı yaklaşık 120 milyar dolardır. Sadece dolar basıp, kendi amaçları için dünyayı alt üst etme problemi olan böyle bir ülke bile, yerli malı tüketimi kampanyaları yapıyorsa, yastık altında artık sadece bitler pireler kalan bizlere, ülkemizde üretilen malları tüketmek ve ATO Başkanı Sayın Sinan AYGÜN’ ün yıllardır yaptığı çağrılara, en azından çocuklarımızın geleceğini kurtarmak adına destek vermek gerekmez mi?
Özetlersek; en ucuz ithal mal, en pahalı yerli maldan daha pahalıdır. 50 yaşın üzerindekiler ithal edilen kalitesiz, ikinci el mallarla memleketin nasıl çöplük haline geldiğini çok iyi bilir. Küresel sermayenin ürünlerine ödediğimiz ücretler bağımsızlığımıza indirilen sinsi darbelerdir, bunlar uyuşturucu gibidir, önceleri sahte bir cennette yaşatır ancak sonra kan kusturur.
Peki ne yapmalı, 869 barkot numaralı %100 kendi mallarımızı satın almalıyız! İşte hem sözünde hem de özünde milliyetçilik budur. O mallar bizim ülkemizde üretiliyor, onlara verdiğimiz para ülkemizde kalıyor, o para ile evlerde tencereler kaynıyor .Bir düşünür, insanlar dünyayı değiştirmeyi düşünür de kendini değiştirmeyi düşünmez, demiş.
Biz değişelim ki dünyamız da değişsin, umutlarımız artsın.