SEN DE ÜZDÜĞÜN KADAR ÜZÜLECEKSİN

28 Şubat 1997’de MGK’da alınan irticaya karşı başlatılan ordu ve bürokrasi merkezli süreç, daha sonraları suç oldu. İşte bu sürecin 5. dalgasında gözaltına alınan ve sağlık nedenleri ile bir süre sonra tahliye edilen dönemin Jandarma Genel Komutanı emekli Orgeneral Teoman Koman uzun süredir koma halinde yaşadığı GATA’da 77 yaşında hayata gözlerini yumdu… Ehh “ölüm” hesap kesim tarihi gelince kaçınılmaz bir sondur. Bize düşse düşse “Allah rahmet eylesin, Allah günahlarını affetsin” demek düşer diye bilirdik. Ama Bay Hüseyin Çelik bize “ölenleri hayırla yâd etmenin” her zaman geçerli olmadığından bahsetti… Olur ya belki bir gün “hiç ölmeyeceğini zannedenler” de Hakkın rahmetine kavuşur. Haberiniz olsun…

***

Yarım ağızla bir başsağlığı dilese de, beyefendi; “Ancak, ya madalyonun diğer tarafı? Yarın kılınacak cenaze namazında, imam 'mevtayı nasıl bilirsiniz' diye sorduğunda, elbette 'iyi biliriz' diyenler olacaktır. Ne var ki, Teoman Koman, başta Yassıada'da Adnan Menderes'e reva gördüğü aşağılık muamele olmak üzere, yaptıklarının hesabını vermeden gitti. Neyse ki mahkeme-i kübra var. Mazlumların ve mağdurların elbette en büyük tesellisi budur.” Diyor. Karar sizin de herhalde birçok kişi “bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu” demiştir. Ama şunu bilmenizde yarar var. Teoman Koman’ın üsteğmenken “Menderes’e reva gördüğü” iddia edilen muamele hakkında, ne ailesi ne de avukatları hiçbir zaman olumlu ya da olumsuz bir yanıt vermemiştir. Diyeceğim sadece bir söylenti olarak kalmıştır. Ancak rahmetli net bir şekilde suçlandığına göre, herhalde beyefendi olayın tek şahididir.

***

Ama öyle sanıyorum ki; Hüseyin beyin problemi sadece “bir siyasi tutukluya” yapılan kötü muamele değildir. Eğer böyle olsaydı benzer muameleyi iktidarları döneminde en azından “Mehmet Haberal” gibi bir bilim insanına yapılırken görmezdik. Acaba; Bay AKP sözcüsünün, Teoman Koman alerjisinin esas sebebi;  PKK’lı teröristlerin yuvası haline gelmiş dağları bombalamak istemesi, PKK’ya düşman muamelesi yapması olabilir mi? Ya da;  askere ibadetinizi evinizde yapın, kışla içinde ve dışında yapacağınız ibadetlerde mesai saatlerine uyun, kışla içindeki cami ve mescitlerde sadece Diyanet tarafından yayınlanmış Kur’an ve dergiler bulunabilir, kışla içindeki mescitlerde imamlık yapanlar normal kıyafetleri ile bu görevi yapabilir diyerek,  hiç olmazsa kışla içindeki ibadethanelerin tarikatların cirit attığı mekânlar olmasını engellemesi olabilir mi?

***

Her neyse… Ancak bizim bildiğimiz bir şey var. Mevlana Celaleddin-i Rumi şöyle ifade etmiş: “Ey insan Kaf Dağı kadar yüksekte olsan da, kefene sığacak kadar küçüksün. Unutma; her şeyin bir hesabı var. Üzdüğün kadar üzülürsün.” Hoş sizlerde bu gurur, bu kibir varken Hz. Mevlana’dan bile çok bilirsiniz de, biz yine de bir hatırlatalım dedik. Ne de olsa sizleri de seven var, sevmeyen var. Şu fani dünyada üç kuruşluk çıkarın, üç beş oyun, arkanızdan okunacak bir hayırlı söz kadar değeri yoktur… Bu kine değmez.

EN İYİ BİZ BİLİRİZ

Beyoğlu’nu çok iyi biliriz…

Bu bölgeyi çok iyi biliriz.

Taksim Meydanını iyi bilirim

Biz yasaları da çok iyi biliriz…

Biz garip gurabayı iyi biliriz.

Dershaneler kapatılacak.

Biz görevimizi çok, çok iyi biliriz.

Ne çeteler, ne terör örgütleri, ne sermaye çevreleri meclisin, ne mafyatik suç örgütleri, siyasetçinin çözüm iradesini gasp edemez. Biz bu gaspçıları (!) çok iyi biliriz…

***

Sonra… Gaspçı mı desek, çete mi desek, bir “topluluk” devreye giriyor. Kolay değil.  Bu memlekette bu grubun yüzlerce dershanesi, öğrenci yurdu vs. var. Memleketin ne kadar kafası işleyen evladı varsa çatısının altında. Şimdi kapatılırsa güdükleşecek… Doğal olarak isyanlarda… Oysa bir zamanlar muhalif sesleri;  el, ele, uyduruk belgelerle, yatak odası kasetleriyle ne de güzel kısıp, 1000 yıl sürecek bir ortaklığı ilan etmişlerdi. İşin içine “dershane” muhabbeti girince birden ortalık karıştı… Topluluğun mikrop taşıyan “Portör’lerinden” biri ortaya çıkıp, cemaat adına postayı koydu… “Ey iktidar suyunu ısıtacak bavul elimde ayağını denk al…” Ciddiyetini göstermek için de “25 Ağustos 2004 günü yapılan MGK toplantısında Türkiye’deki Nurculuk faaliyetleri ve F.Gülen konusunun gündeme geldiği, bu konuda bir eylem planının hazırlanmasının uygun görüldüğü ve konuya ilişkin tavsiye kararının hükümete bildirilmesine karar verildiğini” belgeledi. Ama daha da önemlisi, kimlerin bu kararı onayladığını açıklamasıydı… İrticayla Mücadele Eylem Planı Davasından tutuklu askerler kadar, siviller de bu eylem planının içindeydi…

***

“Her şeyi çok iyi bilen” adam, her ne kadar “Biz bu kararı yok hükmünde saydık…” dese de; cemaatlere dönüp; “Ne istediniz de vermedik, ne zaman elinizi boş gönderdik” diye aman dilemeye başladı. Gelgelelim Genelkurmay, İçişleri, MEB, Maliye, Dışişleri Bakanlığı, MİT Müsteşarlığı gibi onlarca kuruma, konu ile ilgili yazılı talimatların neden gönderildiğini bilemedi… Anlaşılan oydu ki; aralarında yine kendi iddialarına göre “masum” yoktu ama her darbede, her uygunsuz durumda olduğu gibi, yine yaptıkları yanlarına kâr kalan siyasiler vardı.

***

Ancak bu madalyonun bir yüzü…  Diğer yüzünde ise Ergenekon Davası ile birleştirilen İrticayla Mücadele Eylem Planı Davasından tutuklu 30 sanık var. Her ne kadar meclis başkanı, “Biz bunlar suçsuz dedik, anlamadılar” anlamına gelen bazı kelimeleri eveleyip gevelese de şimdi, bu davanın, Ergenekon davası ile ilişkilendirilmesi sonucu birdenbire “örgüt lideri” durumuna düşürülüp, müebbet hapis cezası alan Eski Genelkurmay Başkanı Emekli Orgeneral İlker Başbuğ soruyor: "HSYK, Yargıtay Başkanlığı ve Anayasa Mahkemesi’nin (açıklanan MGK kararından sonra) ne düşündüğü merak edilmektedir? Kulaklarını tıkayıp, sessizliklerini koruyacaklar mıdır? Yoksa duruma müdahale ederek, vicdanları kanatan, Türkiye'de adalet sistemini yerle bir eden, bu gibi durumlara karşı tavır mı alacaklardır?"  Acaba “iyi bildiklerini” gizleyerek, bir G.K. Başkanının “terörist başı” ilan edilmesine sebep olanlar, bu soruların cevaplarına da “biz iyi biliriz” diyebilecekler mi?

DÜZEN CIRCIR OLDU

En son “demokrasi bir amaç değil araçtır” diyen bu zihniyeti, “demokrasi masallarına” araç ettiği sanatçılar; (Yaşar Kemal, Zülfü Livaneli, Orhan Pamuk, Nuri Bilge Ceylan’ın da dâhil olduğu 100 kadar farklı siyasi görüşten sanatçı) “Kaygılıyız” başlığı altında bir ilan vererek uyarmışlardı:  “…Bu ülkenin toplumsal değerlerine, acılarına her zaman yakın durmuş, sorunları gözlemlemiş, bu çabaları sayesinde toplumca ödüllendirilmiş veya bu uğurda acılar çekmiş sanatçılar olarak diyoruz ki; ortada bir öfke ve nefret kokusu var. Sanatı ve sanatçıyı değersizleştirme, hedef gösterme, itibarsızlaştırma, suçlama, baskı altına alma girişimleri olanca hızı ile sürüp gidiyor. “Ayaklar baş oldu” sözünü sıkılmadan söyleyen dil, topluma nefret tohumları ekiyor. “Siz” ve “biz” söylemi toplumsal kutuplaşmayı keskinleştiriyor. Biz aşağıda imzası olanlar toplumda yeni mağduriyetler yaşanmaması için nefret dilinin sona ermesini, sanatçıların ve sanat eserlerinin hedef gösterilmemesini ve” en önemlisi “toplum üzerindeki baskıların kaldırılmasını istiyoruz.”  Dediler…

***

Gelgelelim karşılarında muhalif herhangi bir görüşü muhatap alacak birisi yok ki! O yek ve tek… Maazallah herkesten müstesna bir varlık, üç tane çapulcunun vereceği gazete ilanına mı aldıracak? Nitekim aldırmadı da… “Heberci” Mehmet Ali Alabora’dan sonra, Gezi Eylemleri için “İstanbul kurtarılmıştır”  diyen Levent Kırca için de “Tüm hukuk yollarını çalıştıracağız, bunun hesabını vermesi lazım” diyerek, halk adına karar verdiği söylenen yargı sistemine talimatı verdi… Ancak şunu unutuyordu: Kendi düşüncesine, zevkine uymayan her şeyle, fikirlerine, sözlerine katılmadığı her insanla, tek tek, bıkmadan, usanmadan “güç bende” deyip uğraşmaya kalkanlar, gün gelir kendi egolarının altında ezilirler ve korktukları başına gelir…  Unutulurlar… Yarın mezarları bile mezbeleliğe döner…

***

Uzatmayalım neticede geldik bu güne… Bu gün işler karıştı. İktidarın önüne ardına bakmadan dershaneleri kapatmaya kalkışması, şuydu buydu derken esas çatlak “Bağış ve yardım toplamaya yetkili Anayasa Mahkemesi Vakfının" kurulmasının gecikmesi ile ortaya çıktı… Anayasa Mahkemesi Başkanı; komisyondaki üye sayısı eşit olduğundan kendilerini koruma altına alacak yasaları çıkaramayan ve Anayasa çalışmalarından adeta kaçan AKP’ye “Doğrusu kendimizi evlenme vaadi ile kandırılmış insanlara benzetiyorum” deyince düğüm çözüldü… Düzen “cırcır” oldu… Dün bir yandaşlarının taşıdığı, uydurma belgelerle dolu bir bavulla kurdukları düzenleri, yine aynı bavulcunun açtığı bir klasörle temelinden sarsıldı… Ve gördük ki; 25 Ağustos 2004 tarihli MGK’da alınan kararlara ve de altındaki “ıslak imzalara” göre bugün iktidar sahibi olanların da, en az Ergenekon Davası ile ilişkilendirilen, İrtica ile Mücadele Planı Davalarından tutuklu olan askerler kadar suçlular…  Diyeceğim o ki, yolun sonu görünüyor…  Men dakka dukka!

KREDİ KARTINA KAÇ TAKSİT OLSUN?

Malum; BDDK’nın aralık ayında yürürlüğe girmesi beklenen düzenlemeleri, kredi kartlarıyla alışverişte genel taksit sayısının 9 ayla sınırlanmasını öngörüyor… Sözüm ona hükümet, bizlerin hakikaten kullanmasını bir türlü beceremediğimiz kredi kartlarının bize verdiği zararı minimuma indirmeye ve de yurt içi tasarrufu üretken yatırımlara yönlendirmeye çalışılıyormuş. Olayı “hesapsız kasap ne bıçak bırakır ne masat” penceresinden görürsek elbette olumlu bir girişim de ülkenin borç batağına saplanmasının sebebi acaba sadece vatandaşın hesapsız harcaması mı? Mesela “kredi kartına genel taksit sayısını” bırakın 9’u; 3’e düşürsek, vatandaşa gıdım gıdım takdir ettiğiniz “asgari ücret” açlık sınırından, yoksulluk sınırına yükselir mi? Elbette hayır… Gelgelelim “efendilerimiz” bu işlere pek kafa yormuyor. Oysa asgari ücretin “işverene maliyeti”  yani brütünün 1022, 29 TL olduğu bu memlekette 3 çocuklu bir aile 30 gün boyunca 3 öğün sadece simit yese ayın son 1 haftası için simit parasını kredi kartı ile ödemesi gerekir… Hal bu olunca üretenin neden çok taksitle sattığı, tüketenin de neden uzun vadeli borçlandığı aşikârdır… Oysa ağalarımız, “müflis tüccar” pozisyonunda bolluk içinde yaşayıp, yandaşlarına koltuk çıkarken “sinek” olarak gördüğü halktan yağ çıkarma derdindedir.

***

Memurunu, hizmetlisini, işçisini, çiftçisini, Nasrettin Hocanın eşeğini “bir hapaz yemle yaşamaya” alıştırmaya çalıştığı sürece benzer, bir süreç içinde yaşatmayı ilke edinen iktidar, acaba her kesime aynı muameleyi yapıyor mu? Hayır... Bakın; CHP’li vekil Aykut Erdoğdu, TBMM’inde Ekonomiden Sorumlu Başbakan Yardımcısının bulunduğu bir oturumda;  “Hazır Sayın Ali Babacan da buradayken” deyip, Cumhuriyet tarihinin en yüksek kredi yolsuzluğunu açıkladı… Olay şu; Garanti Bankası İstanbul’da bir AVM’ye 120 milyon Euro kredi veriyor. Gelgelelim bir süre sonra geri ödemeleri aksamaya başlıyor. Çıkartılan istihbarat raporu bu kredinin batacağını işaret ederken ne hikmetse devreye T.C. Ziraat Bankası giriyor. Olumsuz istihbarat raporu, aynı tarih ve sayı(!) ile “kredinin batmayacağı” yönünde değiştiriliyor… Bunun üzerine zaten hazır bekleyen Ziraat Bankası kredi musluklarını sonuna kadar açıyor. 120 yerine, 270 milyon Euro kredi veriyor, hem de çok daha düşük faiz ile… Sonuç; tüm uyarılara rağmen, kredi batıyor… Çiftçiye destek vermek için kurulan T.C. Ziraat Bankasının toplam zararı 670 milyon TL… Ve Milletvekili Aykut Erdoğdu; Sn.Babacan’a, hem de gözünün içime baka baka; “Çiftçiye kör kuruş koklatmayan, kredi isteyen çiftçiye anasının kızlık soyadını bile soran Ziraat Bankası işi ziraat olmayan şirketlere, nasıl milyonlarca liralık krediler verebiliyor? Diye sordu… Cevap yok.

***

Aslında  “kendi kendine yeten bir tarım ülkesi” diye bildiğimiz memleketimizin 2000 yılından beri tarım ürünleri ithalatı ile ihracatı arasındaki dengenin, neden sürekli “ithalat lehine” değiştiğini, Sayın Erdoğdu’nun bu açıklamaları anlatıyor… Bilindiği gibi TÜİK’in verilerine göre 2010 yılından beri toplam tarım ürünü ithalatımız ihracatımızdan tam 9 milyar dolar daha fazla… Anlaşılan o ki; devlet sıradan vatandaşına şahin kesilip ağzındaki lokmayı çekerken, bazılarına karşı da civcivlerini koruyan gurk tavuğa dönüyor… Bizi de kredi kartına kaç taksit olsun muhabbeti ile uyutuyor. Sonuç; kredi kartıyla alışverişlerde taksit sayısını 9 ile sınırlarsak, yurt içi tasarruf artacak üretken yatırımlara yönelecekmiş…  Efendim, üretken yatırımlar mı dediniz? 

CEMAAT İKTİDARA, İKTİDAR CEMAATE PIRTLARKEN

Son günlerde “dershaneler” meselesinde patlayan iktidar-cemaat çekişmeleri ile ilgili ard arda gelen açıklamaları duyunca aklıma Aziz Nesin’in “Pırtlatan Bal” hikâyesi geldi… 

Memleketin birinde, çok zengin olduğu kadar da cimri, bir karı koca varmış. Saray kadar geniş bir evde, kendileri gibi cimri fakat bir o kadar da sadık uşaklarından başka kimseleri de yokmuş. Uşak, su katılmamış halis bir uşak olduğu için, efendisi ve hanımı ne buyurursa, onun doğru mu, yanlış mı olduğunu düşünmeden yaparmış. Günlerden bir gün efendisi uşağına, “Git pazardan bir tas bal al!” demiş. Yüzde yüz halis uşak yerlere kadar eğilmiş. “Başüstüne efendim” deyip. Hemen pazara koşmuş. Zengin efendisini kazandırmak için, çekişe çekişe pazarlık etmiş… Sonunda; darda kalmış, yoksul ve yaşlı bir balcıdan adeta bedavaya kocaman bir tas bal almış… Uşak, halis bir uşak olduğundan ve de zengin efendisini kazandırıp, yoksul balcıyı kazıkladığı için sevinç içinde yolda giderken zavallı, yaşlı bir kadın, “Ne olur, elindeki tastan, hasta torunum için bir kaşık bal ver…” Diye yalvarmaya başlamış… Uşak, zavallı yoksul kadınla, “Pııırt, pııırt bal senin neyine!” diye, diye alay etmiş… Yoksulluk yüzünden hastalanan torununun acısıyla yüreği yanan kadın da kızarak; bu “halis” uşağa “Bütün efendiler kendilerinden daha büyük efendilerinin uşaklarıdır. O tastaki baldan yiyen bütün uşaklar senin gibi pırtlatır inşallah…” demiş.

***

Uşak eve gelince Hanım sormuş: Pahalı almadın ya balı? Balın tadına efendisinden önce bakan halis uşak cevap vermiş. “Hayır pırt. Pahalı almadım pırt.” Efendisi pırtlaya pırtlaya konuşan uşağa şaşmış. “Ne oldu sana, neden böyle pırtlayıp duruyorsun?” Uşak; “Ben pırt, baldan pırt, yedikten pırt, sonra pırt, böyle pırt oldum pırt.” Demiş. Uşağa inanmayan hanım, tastaki baldan bir parmak almış; “Nesi var pırt, bu balın pırt, mis gibi bal pırt” demiş. Efendi kızmış; “Ne oluyor size, pırtlayıp duruyorsunuz?”. O da baldan bir parmak alınca, “Bu balın pırt, nesi var pırt…” demiş. Efendi, hanım, uşak her kelimenin sonunda pırtlamadan konuşamaz olmuşlar. Sonunda balı kadıya götürmeye karar vermişler. Gidip, pırtlaya pırtlaya başlarına geleni anlatmışlar. Kadı, lahavle çekmiş, bir parmak da o ağzına alınca, “Allah Allah pırt, bu nasıl iş pırt? En iyisi pırt… Bu balı pırt, vali paşaya pırt götürelim pırt, belki bir bilgisi pırt vardır pırt…” demiş. Velhasıl iş gittikçe büyümüş, Şeyhülislam, Kazasker, bütün vezirler hepsi baldan birer parmak ağızlarına alınca pırtlamaya başlamışlar. Sonunda iş sadrazama, oradan da efendilerin en büyüğü Padişaha kadar uzamış. “Padişahımız pırt, efendimiz pırt, şu baldan pırt, lütfen pırt, bir parmak pırt, alınız pırt.” Padişah büyük bir hayret içinde, insanları pırtlatan baldan bir parmak almış ve her kelimesinde o da pırtlamaya başlamış…

***

Neticede balın esrarını çözmek için tahkikata girişmişler. İşin ucu yoksul kadını kadar gitmiş. Padişahın huzuruna getirmişler. Padişah; “Ey pırt, hatun pırt, bizi pırt, bu dertten pırt, kurtar pırt, sana pırt, emir pırt ediyorum pırt!” Demiş. Kadın da padişaha “Kendini efendi sanan, ezilene efendilik, ezene uşaklık eden, balı yalnız kendileri yiyen uşakların uşaklarının, pırtlamadan laf edebilmeleri için fakir fukaraya da bal yedirmeleri gerekir” demiş.  Eh durum bu olunca bedduadan kurtulmanın “fakir fukaraya da yedikleri baldan pay vermekten” başka bir çaresi olmadığını anlamışlar… Anlamışlar anlamasına da; acaba o bir tadımlık balı kadıncağıza vermişler mi? Hayır… Şöyle demişler; “Bal tutan pırt, parmağını yalar pırt. Öbürleri pırt, avucunu yalar pırt. Ağzımızın tadını pırt, bozulmaktansa pırt, böyle pırtlayalım pırt, daha iyi pırt…”

***

Gelelim bu güne… Bu gün başka “pırtçılar” çıktı ortaya. Memlekette satılıp paylaşılacak bir şey kalmayınca, bu sefer birbirlerinin mülkiyet alanlarını ihlale başladılar. Eh hal bu olunca da, Balyoz Davası için açılan bavullar bu kez başka davalar için açılmaya ve yeni düzmece, ahlaksızca elde edilen belgeler ortaya dökülmeye, pis kokular yayılmaya başladı. Bu duruma biz “efendilerin pırtlatması” diyoruz. Şimdilik iktidar-cemaat hakkında, cemaat- iktidar hakkında yani kendi aralarında “pırtlatıp” duruyorlar da, işin sonunda “iktidar cemaate-cemaat iktidara pırt-pırt ederken” yarın eskisi gibi yine “hepsi birden vatandaşa pırtlatırlarsa” diye doğrusu ödüm kopuyor…