YA DEVLET ‘in BAŞINA BİR HAL GELİRSE

Son olarak İzmir Gündoğdu Meydanında yüzbinlerin bir araya geldiği mitingde Sn. Devlet Bahçeli’nin, “kadrolu akilleri” hedef alan eleştirilerinin ardından, AKP Genel Başkan Yardımcısı Mehmet Ali Şahin “Buradan ilan ediyorum, akil insanların başına bir hal gelirse sorumlusu Devlet Bahçeli’dir” dedi… Aslına bakarsanız, Sn. Bahçeli’nin hitabet tarzı hiç de hoş değildi. Her ne kadar bu hitabet tarzının mucitleri iktidarın kanatları altında olsa da, özellikle de kitlelerin karşısında daha olgun ve ikna edici bir dil kullanmak gerekirdi, diye düşünüyorum…  Gelgelelim, bu konuşma yüzünden, halkın adını dahi bilmediği, ya da “artiz” olarak tanıdığı “atanmış akillerin” can güvenliğinden  Sn Bahçeli’yi sorumlu tutulması pek de mantıklı görünmüyor doğrusu. Çünkü arkalarında, çoğunun sempatizanı ve propagandisti olduğu; insana sinsice yaklaşıp kafasına sıkmayı, yani “öldürmeyi çok iyi bilen” bir terör örgütü var.

***

Aslında Sn. Bahçeli pek de haz ettiğim birisi değildir. Çünkü ülkenin, “Aman, memleketin başı derde girmesin” diye, diye, terörist başının ağzından çıkacak iki kelimeye muhtaç hale getirilmesine, memleketin bir “kapanın” içine çekilmesine, en az “yetmez ama evet”çiler kadar yardımcı olduğunu düşünüyorum. Ancak şunu da biliyorum ki; Sn. Bahçeli farklı bir karekterdir. Mesela, milletvekili maaşını almadığını,  şehit ailelerine bağışladığını duymuştum. Efendi Hazretleri gibi, “Balıkçı çocuğu” değil, bir ağa çocuğu olmasına rağmen, Genel Başkan olduktan sonra servetinin hergün biraz daha eridiğini, bırakın devletin uçağı ile soyunu sopunu arap şeyhlerinin düğününe taşımayı, kişisel seyahatlerinde partisinin tahsis ettiği “makam aracını” dahi kullanmadığını biliyoruz… Neyse; biz konumuza dönelim…

***

“Akil adamlardır” deyip, 63 kendi halindeki adamı ortaya atıp, 63 şamar oğlanına çevirtiyorsan onların güvenliğini sağlamak da elbette hizmet ettikleri adamlara düşer. Kaldı ki; bunların içinde de bu işe kendilerine göre “mukaddes bir mefkure” uydurarak girenler olduğunu bazılarının ise, Kürtçü propagandistler olduğunun sağduyulu halkımız farkındadır. Gelgelelim özellikle bunların, Türk üstkimliğine karşı bilinen tutumlarını, AKP‘nin izlediği  pragmatik ve kişiliksiz  siyaset yüzünden uluorta, saygısızca sergilemeye başlamaları elbette ölçülü de olsa bir tepkiye neden oluyor ve olmalı da… Meydan boş değil… İktidarın, Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisinin PKK’yı terör örgütü olmaktan çıkartmasına vesile olduğu, bu ortamda dahi, sabırla yoğulmuş halkımızdan, bu insanlara bir zarar gelmesi mümkün değildir. O yüzden; Kürt aidiyetinin bu kadar yüceltildiği, Türk aidiyetinin bu kadar ayaklar altına alındığı bir ortamda “akillerinin” değil ama, Devlet Bahçeli’nin, hatta “Devlet’in” başına bir şey gelirse, bunun hesabını kimlerin, nasıl vereceğini, bu kişiliksiz ve kimliksiz politikaları üretip, uygulamaya kalkan ağalar acaba hiç düşündü mü? İşin özü, bugün “başına bir hal gelebilecek olanlar” artık, “Ne mutlu Türküm diyene” diyebilenlerdir. O yüzden M.Ali Şahin’in “akilleri” için değil, esas Sn. Bahçeli’nin ve “Devlet’in” başına bir şey gelebileceğinden kaygılanması gerekir…

AVRUPA'nın TÜRKİYE’ye BAKIŞI

Avrupa Parlemantosunun yayınladığı “Türkiye raporunda” Avrupa’nın, ülkemizdeki malum gelişmelere yaklaşımını; bu işin erbabı Sn. Onur Öymen şöyle yorumluyor: “…Öcalan’la yürütülen görüşmelere değinilmekte ve özetle şu görüşlere yer verilmektedir: - Türk Hükümeti'nin Abdullah Öcalan’la başlattığı doğrudan diyalog memnunlukla karşılanmaktadır. -Avrupa Parlamentosu, görüşmelerin bir an önce yapısal bir müzakereye dönüştürülmesini teşvik eder. - Bütün siyasi partiler, basın ve sivil toplum örgütleri yapıcı bir rol oynamalıdır. - Türkiye Kürt meselesine siyasi bir çözüm bulunması için çaba göstermelidir. - Kürt kökenli vatandaşların siyasal, kültürel ve sosyo-ekonomik katılımlarını sağlayacak bir siyasal diyalog başlatılmalıdır. - Kürtçenin mahkemelerde kullanılmasına izin veren düzenleme ve aynı dilin eğitimde kullanılmasına yönelik olumlu tartışmalar memnuniyetle karşılanmıştır. - Kürt konusunda yazan gazeteciler hakkında açılan davalardan ve bazı Kürt politikacıların, belediye başkanlarının, avukatların KCK davası çerçevesinde tutuklanmasından kaygı duyulmaktadır. - Kürt konusu, başta TBMM olmak üzere, demokratik kurumlarda tartışılmalıdır.

***

Avrupa Parlamentosunun bu kararında dikkat çeken en önemli unsur Öcalan’la yapılan görüşmelerin terörü sona erdirmeyi amaçlayan bir girişim gibi değil, Kürt meselesinin çözümüne yönelik yapısal bir müzakerenin başlangıcı gibi görülmesidir. Yani Öcalan adeta bir terör örgütünün başı gibi değil de bütün Kürtlerin lideri gibi gösterilmek istenmektedir. Türk hükümetine, siyasi partilere, basına, sivil toplum örgütlerine bu süreci desteklemeleri için çağrıda bulunulmakta ama PKK’ya silahlı mücadeleyi kesinlikle ve koşulsuz olarak sona erdirmesi, Kuzey Irak'taki merkezini tasfiye etmesi gibi bir çağrı yapılmamaktadır. Aynı şekilde Bağdat Hükümetine ve Barzani’ye de PKK’nın Irak topraklarından tasfiyesi için herhangi bir çağrı yapılmamaktadır. Yeni anayasal süreçten beklentiler dile getirilmekte, ancak metnin başka yerlerinde hukuktan sık sık bahsedilmesine rağmen yeni bir anayasa yapmanın hiçbir hukuki dayanağı olmadığına değinilmemektedir. 

***

Metnin tamamına bakıldığında, insan haklarıyla ilgili en büyük kaygının KCK gibi bazı Kürt örgütleri veya aynı çizgideki siyasetçi, yazar ve avukatlarla ilgili olarak dile getirildiği görülmekte, Kürt kökenli olmayanların maruz kaldıkları muamele, daha çok hukuk usullerine yeterince uyulmaması gibi eleştirilerle sınırlı tutulmaktadır. Pınar Selek gibi bazı sanıklardan ismen söz edilirken Mustafa Balbay, Mehmet Haberal, eski Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ, bir siyasi partinin lideri Doğu Perinçek’ten ismen söz edilmemektedir. İleri derecede hasta olmalarına rağmen hapishanede tutulmaya devam eden tutuklulardan da bahsedilmemektedir. Çok sayıda silahlı kuvvetler mensubunun sanık olasından hatta mahkum edilmesinden de kaygı duyulduğu izlenimi alınmamaktadır. Türkiye'nin demokrasi, insan hakları ve yargı alanlarındaki sorunlarının çözümü için yabancı ülkelerden destek bekleyenlerin ve onlardan medet umanların; Avrupa Parlamentosunun bu kararını dikkatle okumalarında yarar var. Bir kere daha görülmektedir ki, Atatürk’ün dediği gibi, Türkiye’nin meseleleri ancak Türk milletinin azim ve iradesiyle çözülebilir.”

ZIRVA TEVİL GÖTÜRMEZ

“Akil” deyince malum akla “akıl” gelir. Akıl insanın sermayesidir. Akıl, akıldan üstündür. Aklın yolu birdir. Akıllı düşman akılsız dosttan iyidir… Daha neler döktürmüşüzdür “akıl” üstüne. Eh, akıl da başta olacağına göre, yaşam deneyimi, genel kültür düzeyi, bilgisi ve yaşı itibari ile toplumda saygı gören, herkesin fikrine katılmasa da değer verdiği, “sayılı” ve “saygın” zevat, “Akil Adamlar” diye isimlendirilir. “Adam” kelimesi aslında bir cinsiyet belirlemese de, ince düşünen büyüklerimiz, “adam” kelimesi yerine  “insan” kelimesini kullanarak “akilliğe atanan” gruptaki özellikle bayanlara, ne kadar “müdrik” olduklarını gösterdi. Ne de olsa “akıl, insanın sermayesidir.” Nasıl kullanırsan kullan…  

***

Malum “akil insan” sıfatı taşıyan kişiler, gerek bilgileri gerek hayat tecrübeleri ve gerekse toplumsal sorunlara olan duyarlılıklarından dolayı “yetkin, eksiksiz, ağırbaşlı, mükemmel, olgun, kültürlü” sıfatları ile donanmış şahıslardır. Zaten toplum bu yüzden “Akıl akıldan üstündür” anlayışı içindedir. Bu yüzden bu şahıslar toplumu, tereddüt ettikleri durum ve konularda ikna edebilecek güce sahiptir… Gelgelelim “akil insanla, propagandisti” yani,  akil adamlar ile belletilen fikirleri yaymak için çabalayan reklamcıları ayırdetmek gerekir. Birisi “kendi davasının” peşindedir, diğeri ise toplumun yararlarını düşünerek bağımsız, önyargısız, yönlendirilmeden kanaatini söyleyen yani “kanaat önderidir”. Onlar fikirlerini dört dörtlük, açık ve net ifade ederler. Örneğin “barışın kimlerle ve ne pahasına gerçekleştirilmek istendiğini” açık ve net ortaya koyabilecek bilgi ve görüşe sahiptirler.

***

Oysa bakıyoruz, atanan grubun içinde bu tür insanlar parmakla gösterilecek kadar az. Üstelik siyasal otorite toplamış hepsini, muhalefeti dahi tam olarak bilgilendirilmediği bu garip gelişmeler ile ilgili kendi pencerelerinden bilgiler verip, yönlendiriliyor. Tartışılanların tamamı, muhalif görüşlerin tahminleri ile masaya oturanların temennileri... Özeti; “Rahat olun hiç acıtmayacak.” Listeye şöyle bir bakın lütfen; ve düşünün bu insanlar sizi ne kadar ikna edebilir? “Aklın yolu bir” ise ve de bu komisyonun kurulması bir gereklilikse, önce muhalefetin doğru dürüst bilgilendirilip, onların önerilerinin dikkate alınması gerekmez miydi?  Kaldı ki; bu durumda olumsuz bazı gelişmeler, itirazlar olsa bile bunu “Akıllı dost, akılsız düşmandan iyidir” deyip değerlendirilmeliydi. Eğer toplumun bir kesimi, sonunda toplumsal barışın vaad edildiği bu sürece inandırılamamışsa, kısır birdöngü içine girileceği kaçınılmazdır… Malum; “Zırva tevil götürmez”…

LALE DEVRİ

Malum bu günlerde “Osmanlı” olma modası var. Öyle ki; bazıları artık besmeleden çok yeni farkına vardıkları Paşa Dede’lerinin adını tespih  ediyor…  Bu güne kadar ölen ana-babası için bir Fatiha’yı bile esirgeyen bu antenler artık bir yerlerinden, kökü Osmanlı’ya dayanan bir “secere” uydurmaya çalışıyor… Bu kadar da değil, bırakın Osmanlı Paşa’larını, mülazim-i sani’lerin imitasyon tabloları bile antikacıların tezgah altına inmiş. Hatta özellikle de bazı Kürtçülerin, bu devrin nimetlerinden yararlanabilmek için “nakibü’l eşrafa” başvurduklarını ancak bu komisyonların, 1924 de hilafetin kaldırılması ile birlikte tarih olduğunu duyunca, yeniden vücuda getirilmesi için Taksim meydanında gösteri yapacakları söyleniyor.  Diğer yandan Efendi Hazretlerinin sultanlığını ilan etmesine de bir gıdım kaldı, bu kapsamda AB ve ABD’nin önerisi ile T.C. ibaresinin ve Atatürk isim-resimlerinin mümkünse insanların zihninden ve de tarihten silinmesi operasyonu da, başarı ile yürütülüyor.

***

Ehhh, memleketin hali bu olunca  yaşadığımız devre “Lale Devri” dememiz hiç de ayıp kaçmaz. Hatta; milli servetimizin açık açık uluslar arası tröstlere peşkeş çekilmesine bakınca, az bile olur. Çünkü bu devirde de, halkın büyük bir çoğunluğu 700-800 TL’ye taşeronların kölesi edilmişken, devlet büyüklerinin bir eli yağda bir eli balda… Dedik ya, devir lale devri; büyük şehirlerde insanlar nafakasını sağlamak için günde 3 kez çöp tenekelerini kurcalarken, 3 gün milletvekilliği yapanın, sülalesinin hayatı  kurtuluyor… 

***

Lale Devri denen (1718-1730) o günlerde; ambalajı parlatma işlemlerinin maliyetini karşılamak üzere, devletin sahip olduğu varlıklar haraç mezat satılıyordu. Öyle ki; o günlerde bazı “kalelerin” bile, camii, külliye, çeşme vs yapımı için satıldığı konuşuluyordu… Bu kadar da değil, halkı aldatmak, vatandaşın gözünün içine baka  baka vatandaşa yalan söylemek, yaptıkları işlerde hakkı ve adaleti aramamak sıradandı, padişahın talimatı olmadan kadıların bir olayı ele alması mümkün değildi. Devlet büyükleri mahiyetindeki insanları cahil, biçare, muhalifleri de “bozguncu” zavallılar olarak görüyordu… Çok şükür bu günlerde, hiç olmazsa bu konularda şanslıyız! Elbette o günkü devlet erkanının gerçeği fark etmesi fazla sürmedi… Sultan III. Ahmet’in İran’a sefere gidiyorum ayağı ile “sefer alayı” düzenleyip, akşam kayıklarla saraya geri döndüğü ortaya çıkınca münafık muhalifler, Patrona Halil adında birini isyana teşvik etti ve isyan çıktı. III Ahmet tahttan indirildi, sadrazamı Nevşehirli Damat İbrahim Paşa ve bütün yakınları katledildi… Diyeceğim bu millete, bir şekilde bir “Lale Devri” yaşatırsın da, uyandıkları zaman  kerpiçle yapılanları, tükürükleri ile yıkarlar.

KAZIN AYAĞI

Aksak Timur Akşehir’i işgal ettiği günlerde Hoca Nasrettin, Timur için köydeki en güzel kazı, kestirip pişirtmiş, “yalakalık babından”… Kış kıyamette, yayan yapıldak karargaha giderken yolda acıkmış. Ve tabii aklına nar gibi kızarmış kaz düşmüş… Ulan demiş, şunun bir bacağını yesem ne olacak? Tabii daha bir bahane bile bulamadan, kazın bir bacağını yemiş, yutmuş… Neyse; huzura varıp hediyesini arz etmiş. Timur bakmış ki; kazın bir bacağı eksik… Ehhh; Timur da söylemesi ayıp, “aksak” olunca, tam kaşlarını çatıp “Bre zındık…” Diye söze başlayacakken, Hoca durumu fark edip; yakındaki derenin başında tek bacaklarını gövdelerine yapıştırıp uyuklayan kazlara dönerek, “Ulu hakanım bizim Akşehir’in kazları tek ayaklıdır. İnanmazsanız şunlara bakın!” Gelgelelim Timur “Hadi oradan! Gidin şunlara birer sopa vurun.” Deyince, yalanının ortaya çıkacağını anlayan Hoca hemen toparlanmaya başlamış ve “Valla Hakan’ım o sopayı bana vurursanız 4 bacaklı bile olurum” demiş.

***

Daha düne kadar PKK’lı teröristlerin elini kolunu sallaya sallaya sınır dışına çıkacağı hatta  güvenlik güçlerinin de bunlara göz yumması gerektiği konusunda hemfikirdiler… Hele hele, terörist başı “Bugün Türk Halkı bilmelidir ki, Kürtlerle 100 yıldır İslam bayrağı altındaki ortak yaşamları kardeşiliğe dayanır…” deyip, iktidarla aynı frekansta yayına başlayınca, akan sular durmuştu. Gelgelelim; o hain muhalifler yok mu? Şeytanın aklına taş getirip savcıların harekete geçmesini istediler. Hemen ardından Adalet Bakanı, “Barışı istemek suç mu suçsa ben bu suça ortağım” deyip racon kesse de, bir kere akıllarına bu ülkenin “her şeye rağmen” bir hukuk devleti olduğu düştü… Ve tabii Başbakan; “Silahla geçiyorsa hukuksal müdahale gerekir.” Diyerek kazın ayağının hiç de Adalet Bakanının söylediği gibi olmadığını hatırlattı. Yardımcısı Bekir Bozdağ; “Anayasadan Türk kelimesini çıkarmak isteyen yok, şu anda konuşulan şey vatandaşlık tanımlamasıdır.” Dedi. Ehh durum bu olunca ve tabii, bu açıklamaların aslı varsa, süreci sekteye uğratmak için muhalefete falan gerek kalmıyor. Çünkü; tam da bu açıklamalar yapılırken; BDP ayrı bir telden çalmaya devam ediyor ve "Madem  hükümet bu yola baş koymuş, meclis de katkısını yapacak, o kadar!" diyordu…

***

Oysa, devletlerin yani onu yönetenlerin; milli varlıkları, duyguları bir yana koyup, hukuki ve ahlaki değerlere bağlı kalmadan kalkışacakları hiçbir eylem, amacına ulaşamaz. Özellikle bizim memleketimizde “Analar ağlamasın” sloganına sığınıp, yaşananları unutturamazsınız. Çünkü; bu ülkenin bağrında, duygu sömürüsü ile pansuman yapıp kurutulabileceğimiz küçük bir bereden, çok daha derin bir yara mevcuttur ve bunun yegane müsebbibi, idealleri uğruna “terörü” seçenler ve ona sırtını dayayanlardır. Madem terörü seçmişlerdir, ödüllendirmek olmaz. O halde; bu süreçte hayata geçirilecek eylemler için devletin karşısında oturanların “terörü seçtiklerine” pişman oldukları anlaşılmalıdır. Bu da ancak silahlarını güvenlik güçlerine teslim edip, terör olaylarına karışanların yargılanması ile mümkündür. Eden, bulmalıdır… Bırakın Güneydoğu’yu İstanbul’un göbeğinde metrobüslerde “marşlar” okuyarak zaferlerini ilan eden, şımarık, saldırgan, terör örgütü yandaşlarını gören halk, böyle bir pişmanlığın yaşanmadığının, kazın ayağının hiç de, hoca efendinin söylediği gibi olmadığının farkındadır… Toplumun duygularını hedef alan nutuk ve söylemler, maalesef gerçekleri değiştirmiyor…