SABRIN SONU VARDIR DA TEVEKKÜLÜN YOKTUR

Ben de başkasının yalancısıyım… Hoca Nasrettin ormana kışlık odun yapmaya gider. Elinde balta,  gözüne kestirdiği bir ağacın kendine göre “münasip” bir dalına çıkıp kesmeye başlar. O sırada yolu o tarafa düşen biri, bakar ki Hoca bindiği dalı kesiyor;  “Ağam dikkat et, düşersin ha!” diye uyarır… Hoca lafı söyleyeni çaktırmadan bir süzer. Pejmürde, başıboş aylağın biri. Kulak asmaz, işine devam eder.  Gelgelelim bir süre sonra hocanın sıkletini çekemeyen dal, kırılır ve hoca olgun bir armut gibi yere yapışırken, uyarıyı yapan “uyuzun” aslında “Hızır Aleyhisselâm” olabileceği aklına düşünce de, oflaya puflaya peşine düşer… Garibanı yakalar ve yakasına yapışır. “Düşeceğimi bildin öleceğimi de bilirsin” der. Hocanın kendini “evliya” zannettiğini anlayan gariban öyle bir palavra sıkar ki; Hoca aklını başına alana kadar başına gelmedik hal kalmaz.

***

Bizim de durumumuz aşağı yukarı bu. Vatandaş Hızır’ın peşinde, bizim Hızır bellediklerimiz ise başka bir Hızır’ın peşinde. Ve tabii başımıza gelmeyen kalmıyor ama ne gam, biz de Hoca’nın toprağından değil miyiz? Yani sabır bizde gani… Sabır dedik ya aslı “tevekküldür” bizdekinin. Sabrın bir sonu varken “tevekkülün” sonu yoktur. Çünkü bizim insanımız, belanın “herkes elinden geleni yaptığı halde” başına geldiğini düşündüğünden “kaderim” der, boyun eğer. Bilmez, her Hızır’ın Hızır olmadığını. Hızır diye peşine düştüklerimizin, sözüne inanıp iman ettiklerimizin, oyuncağı olduğumuzu. Kendi kendine sormaz bile, memlekette bunca fakir, fukara Müslüman varken, neden taa Myanmar’daki Arakan Müslümanlarının derdine düştük, diye. Koca koca kelli felli liderler daha kendi ülkelerindeki terör sorununu çözememişken acaba ne oldu da, Müslüman üç gencin bir Budist kadına tecavüzleri ile başlayan ve zaten bu bölgede yüzyıllardır süregelen “inanç kökenli terörün” ateşli müdahilleri olmak durumunda kaldılar? Yoksa bu kez de Arakan Baharı mı yaşanacak?

***  

Bizimler iyi komisyon aldıklarını düşündüğüm “Arakan’a Bağış” kampanyalarının peşinde koşarken, teröristlerin yol kesip bürokrat, mühendis, asker ne bulursa kaçırmasına alıştık da, 550/1’lik gruptan bir milletvekilini kaçırabilecekleri aklımızdan dahi geçmezdi. Bu kadar mı? Terör örgütünün meclisteki temsilcilerinin, daha dün operasyon üzerine operasyon yapılan Hakkâri-Şemdinli-Bağlar köyü civarında, hem de devlet kara yolunda; teröristlerle buluşup kucaklaşmasına, Hele hele Hakkâri’de 26 kabine üyesinden biri olan bir bakanımıza taşlarla saldırı yapılmasına alışmamız mümkün değil. Cumhuriyetin ilk 10 yılını dahi, ağızları köpürerek eleştirenlerin memleketi düşürdüğü hal budur.

***

Kendine usta sıfatını yakıştıranların büyük rahatlık içinde bir kaçırılan vekilin, olayı bilinçli olarak tezgâhladığını söylemeleri ve devamlı birilerini suçlamaları ya da verilen şehitlerin cenaze namazlarında boy göstermeleri maalesef işi çözmemektedir.  Onlardan beklenen; Myanmar’daki fakir fukarayı düşünen devletin kendi milletvekilini korumaktan aciz kalmamasını sağlamalarıdır. Şartlar ne olursa olsun BDP’lilerin, basın mensuplarının bulunduğu yerde teröristin nefes almasının dahi engellenmesidir? Yoksa uzatılan her mikrofona çeşit, çeşit  beddualar edip, işi Allah’a havale etmekle, “Aman, terör mü? O da neymiş bu küçücük olaylar için meclis mi toplanırmış?” havası ile her gün bir evladımızı yitirdiğimiz bu beladan kurtulamayız… 

ÇOK ŞÜKÜR PROPAGANDAYA ALET OLMADIK

Şimdi sakin kafa ile şöyle bir olaya göz atalım… Ana muhalefet partisi Şemdinli ve Suriye’de gelişen olaylar üzerine TBMM’ni olağanüstü toplantıya çağırıyor. Lakin “Küçümse ki; küçülsün” ekolünü güden iktidar ve yancıları “Terör örgütünü adam yerine koymayız” bahanesi ile meclise gelmeyi ret ediyor… Ve doğal olarak iktidar kontratağa geçip, Hakkâri bölgesinde operasyonların sona erdiğini müjdeliyor… Yani; toplanma talebinin sebeplerden biri “mafiş” oluyor…  AKP’nin bu gereksiz çabası karşısında vatandaş “Acaba; biz mi meseleyi büyütüyoruz?” diye ikileme düşmüşken; beklenmeyen bir olay gelişiyor…  CHP Tunceli milletvekili Hüseyin Aygün PKK’lı teröristler tarafından kaçırılıyor… “Beklenmeyen bir olay” diyoruz çünkü eğer gerçekleşmesi muhtemel bir olay olsaydı, elbette önlenmesi de mümkün olurdu… Demek ki, olaylar söylendiği gibi “kontrol altında” falan gelişmiyor…

***

Ancak aynı düşüncede olmayan vekiller de var. Meselâ; AKP’li bir vekil olayı tiye alıp “PKK,  CHP’li Aygün’ü misafir etmiş. Muhabbetiniz bol olsun, olsun da millet bu numarayı yemez” deyiveriyor. Maşallah, adam vekil değil zücaciye dükkânına giren fil gibi.  Bu zavallı Sn. Aygün’ün CHP’li olmasının, onun Türkiye Cumhuriyeti’nin bir vekili olması gerçeğini değiştiremeyeceğini fark edemeyecek kadar, kinle dolu… Ama belki de, AKP’li vekil bunu söylerken bizim de; “İktidar, vekilleri tutuklar da terör örgütü tutuklayamaz mı?” deyip olayı geçiştirmemizi mi bekliyorsa, onu da bilemem...

***

Aslında kaçırılma olayının ardından terör örgütü, açıklamalarının satır aralarına “yoğun şikâyetler, gözaltı, gerekli idari ve hukuki işlemler” kelimelerini sokarak “devlet içinde devletiz” havası atmaya kalksa da, özellikle Tunceli halkının şiddetli protestoları arasında hevesleri kursaklarında kaldı.  Ve terör örgütü “Milletvekili Hüseyin Aygün’ün serbest bırakılacağını” bildirdi ve gerçekten de kaçırıldığı bölgede, Tunceli-Ovacık karayolunda serbest bırakıldı… Ve o zamana kadar “vekilin hayatını tehlikeye atmamak” bahanesi ile devlet bekledi… Kaçırıldığı yerin yakınlarında bırakıldı yine devlet bekledi. Son aldığım haberlere göre de hala bekliyor… Uzun lafın kısası “terör örgütü yol kesiyor, milletvekili kaçırıyor, gözaltına alıyor, hakkında idari ve hukuki işlem yapıyor ve 42 saat sonra serbest bırakıyor.” Bizimkiler ise iftar sofralarında attıkları nutuklarda “Ulusal iradenin tezahürü” gösterdikleri TBMM’sini toplamamakta direniyorlar. Neden? TBMM’ni terör örgütünün propagandasına alet etmeyecekmişiz.”

***

Yahu vaz geçtik Oslo’yu, Habur’u, Kürt Açılımını.  Şemdinli’de terör örgütü taktik değiştirdi cephe savaşı yapıyor diye yaygara yapan, bölgeye gazetecileri sokmayan, köyleri boşaltan biz değil miyiz? 1 koyup 3 alma derdine düşüp “Komşularla 0 Sorun” derken, bütün komşularla papaz olan biz değil miyiz? Şimdi ne oldu da; “gelişen iç ve dış olayları görüşmek üzere” meclisin olağanüstü toplantıya çağırılması, terör örgütünün propagandası sayıldı? Bu konularda milletin vekillerine bilgi vermenin, ortak bir akıl yürüterek sorunlara çözüm üretmenin neresi yanlıştır? İktidar- muhalefete, muhalefet- muhalefete, o parti- bu partiye küser, herkes kendini allameyi cihan zannederse “ulusal irade” TBMM çatısı altında nasıl tezahür edecek. 

GRAMI ANLIYORUZ DA ÇAP MESELESİ KARIŞIK

Düşünün bir kere “Şemdinli’de” olup bitenler hakkında kendi vatandaşını bilgilendirmekten kaçınan, sadece ‘Her şey kontrol altında’ deyip savuşan hükümet yetkilileri için “Az bilgi az problem” fikri ilk bakışta doğru görünebilir ama halk enformasyonu sadece yetkililerden almıyor ki! Kaldı ki; biz ne kadar aldırmıyor havasına bürünsek de,  ortada psikolojik bir savaşın, “kara bir propagandanın” olmadığını kim iddia edebilir? Bu durumda insanları yetkililer bilgilendirmezse, yani devlet propaganda meydanında boşluk bırakırsa, o meydanı kimlerin dolduracağını tahmin etmek çok mu zordur? Düşünün bir kere; birçok sivil ancak oralarda; toplu konut ya da karakol yapımlarında iş bulabiliyor. Hadi onları geçtik, bir de askerlik yapan çocuklarımız var, onların haber alamadıkça uykularını terk eden yakınları var. Bunların ister istemez yalan yanlış haberlere ulaşacağını, aranızdan bir Allah’ın kulu tahmin edemiyor mu?

***

Kaldı ki; haberciler kelle koltukta Suriye gibi bir yerden naklen yayın yaparken Şemdinli’ye giremiyorsa hiç kusura bakmayacaksınız, bu işte bir gariplik var demektir.  Ve bu durumda eğer birisi de kalkar “Hakkari elden gitmiş, terör örgütü oralara el koymuş” derse ağzını bozmayacaksın… Hatayı eleştirende değil kendinde arayacaksın.  İnsanlara “general olmuş seviyesiz” diye hakaret ederek ancak kendi egonu tatmin edebilirsin. Biz de biliyoruz harita üzerinde oraların bize ait olduğunu. Meselâ Kuzey Irak da, Irak’ın gözüküyor ama el birliği ile Barzani’ye verdiniz gitti… Mühim olan, oralar gerçekten bizim mi, siz bize onu anlatın… Eğer dediğiniz gibi işler yolunda olsaydı, terörist kampları karakollarımızın beş yüz metre kadar yakınına kurulabilir miydi? Teröristlerin saldıracağını baştan kabullenip “Kalekollar” inşa etmeye gerek kalır mıydı? Terör örgütünün elinde hâlâ askerimiz, polisimiz, kaymakam adayımız esir bırakılır mıydı? Siz halka bunları izah edin de sonra azarlarsınız…

***

Diyeceğim, güdülen "yanlış ve yanlı" politikalar yüzünden gün geçtikçe azan bu sorun bir an önce çözülmelidir ve bu işin çözüleceği yer sizin yan yan kaçtığınız TBMM'dir. Ha... Bu arada; ustaların her eleştirene bağırıp çağırdığını, görünce esas duruşa geçmeyenlerden hesap sorduğunu biliyorduk da insanları “nicel özelliklerine” göre kategorize ettiğini bilmiyorduk… Ama Usta, “Şemdinli’yi gel tv’de tartışalım” diyen Halk ve Eşitlik Partisi Genel Başkanı Osman Pamukoğlu’nu  “Senin gramın ne çapın ne ki başbakanı televizyona davet ediyorsun?” diye azarlayınca bunu da; yani insanları “nicel” özelliklerine göre de üleştirdiğini öğrendik. Gelgelelim insanların bu tür sınıflandırılmasında daima bir sorun çıkar. Çünkü, bir insanın gramının nasıl ölçüleceği hakkında elbette herkesin bir fikri vardır da, “çapının” neresinden alınacağı, kesinlikle tereddüt konusudur. Kaldı ki; halkımız bir şekilde çapı alınsa bile, çapının dar olanının mı, yoksa geniş olanının mı muteber sayılacağı konusunda derin bir şüphe ve merak içinde. Gramı anlıyoruz da çap meselesi çok karışık. Lütfen aydınlatın bizi…

“VERİP KURTULALIM” DİYELİM, DİYE Mİ BEKLİYORSUNUZ?

Sanırım 28 Temmuz falandı. Sosyal paylaşım sitelerinden birinden Terörle Mücadele Timi (TMT) adı altında paylaşım yapan bir site, doğruluğundan şüphe duymadığım ancak gerçekleşebileceğini doğrusu tahmin edemediğim bir mesaj yayınladı. Şöyle yazıyordu: Temmuzun 23’ünden bu yana Şemdinli’de devam eden çatışmalarda evlerden açılan ateşler sebebi ile evlatlarımız şehit oluyor. “Olağan üstü hal” kaldırıldığı için yerleşim yerlerine ateş açmak yasa dışı sayılıyor. Bunu bilen PKK terör örgütünün yeni stratejisi yerleşim bilgelerinde evlere sızmak. Oralardan ateş açıp askerlerimizi şehit ediyorlar. OHAL derhal devreye sokulmalıdır.

***

Ancak aradan bir hafta bile geçmeden bırakın evlerden dahi ateş açılmasını, karakolumuzun ta içine kadar sarkan teröristlerin korucular da dâhil 8 evladımızı şehit edince mesajın ne kadar gerçek olduğunu anlamış olduk. Biz yani olayların seyircileri için olayın vahametini anlamamız mümkün olmayabilir ama… Bir de olayların bir şekilde içinde olanlar var. Bu mesajın gerçekliğini bilen komutanlar veya anında öğrenebilecek siyasiler var. Onlar ne yapıyor? Neredeyse bir hafta önceden birileri başımıza gelecekleri fark edip uyarıyorsa iftar sofralarında atıp tutan sorumlular ne yapıyor. Nedir bu miskinlik…

***

Bu da yetmez… Olayın ardından terör örgütünü açık açık destekleyen BDP, yandaşlarının saldırılarından medet umup müzakere talep ederken, CHP en azından neler olup bittiğini öğrenmek için meclisi olağanüstü toplanmaya çağırıyor.  İki talebin iki ayrı partiden bir zamanda olması diğer muhalifi saçmalatmaya yetiyor ve “Mecliste 5 saat konuşacakları yerde Şemdinli’de 5 saat devletin gücünü göstermeleri daha doğru olur” diyor. Sanki bölgeye giden CHP'li vekiller aydınlatılmış gibi… Bahçeliyi tatmin edebilmek için CHP keşke meclisin Şemdinli’de toplanmasını önerseydi. Gittikçe daha çok AKP’nin yandaşlığına soyunan Sayın Bahçeli’nin ya Ankara dışında çok işi var, ya da esas çözümlerin mecliste olacağından mesela öncelikle bu bölgelerde OHAL uygulanması gerektiğinin hükümete önerilebileceğinden haberi yok. Doğrusu bu halleri Bahçeli'ye yakışmıyor.

***

Gelelim iktidara. Onlar da olayı abartmamak gerektiğini meclisi toplamanın tam da terör örgütünün istediği şey olduğun falan söylüyor… Tamam, peki netice… Askeri Batıda tutukla, doğuda şehit ver. En azından bakanları toplayıp olağanüstü hal dahi ilan edemiyorlar. Neymiş de Kürtçülerin ilk talepleri OHAL’i kaldırmamızmış. Bu açıklamanın ardından Diyarbakır Bingöl yolu güpegündüz kesilip izinden birliğine dönen 3 asker dağa kaldırılıyor. Ve bizim bu işi çözsünler diye yıllardır sabırla beklediğimiz Ustalar verdiğimiz bu kadar şehide rağmen hala “Vatan kurtaran Şaban” pozu verip “ninni sever” halkımızı uyutuyorlar.  Öyle ki 8 şehit vermişiz; piyasada bir “Kalekol” muhabbetidir gidiyor. Oysa son 10 yılda bilerek veya bilmeyerek hortlattığımız Kürt meselesini “kalekollar” yaparak halledemeyeceğimiz ortadadır.  Ha… İşi şamataya vurup unutturmaya, vatandaşın iyice burnundan gelsin de “verelim kurtulalım” pozisyonu yaratalım diyorsanız daha çok beklersiniz…

KİMSESİZLİK MEZARDAN ÇIKTI

Geçenlerde “Dehşet Evi” diye verilen haberi duymuşsunuzdur. Hurdacı H. Çetikkaya öğle saatlerinde bir apartmanın önünden geçerken binanın en üst katından bir bayan kendisini çağırıyor. Yukarı çıkınca bayan artık hurdaya dönmüş olan bir buzdolabı ile çamaşır makinesini satmak istediğini söylüyor. Ancak bu arada; Nazan isimli bu hanımın, üzeri bir bez ya da battaniye ile örtülü eski bir çekyatla annesi ile konuşur gibi konuştuğunu, fakat örtünün altından bir tepki gelmediğini fark ediyor. Tabii doğal olarak merak ediyor ve kadının başka tarafa baktığı bir anda örtüyü kaldırınca üzerinde giysileri ile bir iskeletle karşılaşıyor. Korku ile dışarı fırlayıp polisi arıyor… Olayın “bir hurdacının merak etmesi” sonucu ortaya çıkmasının ardından Nazan Öncel’in evindeki cesedin 7 yıl önce ölen annesi olduğu anlaşılıyor. Olay aslında tam bir insanlık dramı… Demek ki; bu ana-kızın en az 7 yıldır ne arayanı olmuş ne de soranı.  Düşünebiliyor musunuz toplum olarak tam 7 yıl, bu gariplere “hücre hapsi” yaşatmışız…

***

Aslında hikâye “yalnız, çaresiz, yarı aç yarı tok yaşayan daha da önemlisi ruh sağlığını kaybetmiş” herkesin başına gelebilecek sıradan bir olay… Garip olan; bırakın koca bir insan topluluğunu, kendi ahlak değerlerini yargılayan güce yani "vicdana" sahip herhangi bir insanın, doğru dürüst bir kapısı dahi olmayan, eşyaları lime lime olmuş bir pisliğin ortasında açlık ve sefalet çeken bir ana kızı, sırf akli dengelerinin yerinde olmadığını düşünerek bu kadar kimsesizliğe mahkûm edilebilmesidir. Garip olan ikide bir ile “gözyaşı döküp merhamet kesilenlerin” kalabalığın ortasında bazı insanları yalnızlığa, kimsesizliğe mahkûm edilebilmesidir. Bu zavallı kadın “dehşet evi” denen mezardan ne kadar sorumlu ise şüphesiz ki; olayı duyunca şaşkınlık yaşayan akrabaları, yakın komşuları ve çevre halkından oluşan "insanlık fakiri insan topluluğu" da o kadar sorumludur. Aralarından merhamet sahibi bir yardımseveri çıkaramamış olmanın ayıbı bile onları kurtarmaz.

***

Bilirsiniz daha düne kadar toplumumuzu ayakta tutan temel değerler olarak “merhametiz ve yardımseverliğimiz” olduğu öğretilirdi. Gelgelelim bugün; Adana’da olduğu gibi “bankta yatan insanın öldüğünü ancak karıncalar sarınca” anlayabiliyorsak bazı değerlerimiz aşınıyor demektir. Herhalde tüm merhametimizi ve yardımseverliğimizi “Kimse yok mu?” diye diye dünyada yardıma muhtaçlar bulup merhametimizi ve yardımseverliğimizi Somali’ye, Suriye'ye gönderdik. Myanmar’daki zulme ağladık da,  kendi ülkemizdeki “yoksulluğun ve kimsesizliğin zulmünü” görmezden geldik. Oysa “zekât” verirken bile ihtiyacı olan yakınlarımızdan başlamak gerekmez mi? Kendi insanı dururken, onların alın terini kasıla kasıla dağıtan ve bu mübarek günlerde kendi insanına sahip çıkamayanlar bu olaylardan ders almalıdır. “Kimsesizlerin kimi olma” şerefini kimseye bırakmadan, “kimsesizliği mezarlardan çıkarıp dünyada yaşatmanın ayıbını” en çok onlar yüreğinde hissetmeli ve bu insanlar esas şimdi gözyaşı dökmeliler…