GOLF BİLE OYNAYABİLİRMİŞ

Sağlık Bakanlığının randevu sisteminde 3 dakikaya bir hasta kabul edilmesi ile bakanlığın hasta muayenesinin “Şip-Şak” olmasını istediğini düşünmüştük de; bir “kalp hastası bir zanlıya”, yani henüz “şüpheli” birine adı büyük Adli Tıp Kurumunca, “Golf, bowling, tenis oynar, dans edebilir. Hapishanede yatabilir” diye rapor verebileceğini bırakın düşünmeyi, aklımızdan bile geçirmemiştik. Kısacası ATK “oy çokluğu” ile hastanın, hastane odasından “zindana” taşınmasına olur veriyor. Üstelik “hastanın muayenesini yapan heyette” yer almadığı halde “görüş istenen” bir doktorun “muhalefet şerhine” rağmen… Adeta “dikte ettirilerek” alınmış bu kararın muhatabı ise maalesef Prof. Dr. Mehmet Haberal. Başkent Ünv. Rektörü, Organ naklinin en yetkin hocalarından biri, Türkiye Organ Nakli ve Yanık Tedavi Vakfı'nı kuran, Türkiye Organ Nakli ve Yanık Tedavi Vakfı'na bağlı hemodiyaliz merkezini açan, bizden başka dünyada hemen tüm bilim çevresi ve ötesinin saygı duyduğu bir adam.

***

13 Nisan 2009 Pazartesi günü, Ergenekon soruşturması kapsamında göz altına alındı. 17 Nisan 2009 tarihinde Ergenekon üyesi olmak iddiasıyla İstanbul'da nöbetçi 14. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından tutuklandı. Tutuklandıktan sonra rahatsızlandı. İstanbul Üniversitesi Kardiyoloji Enstitüsü yoğun bakım servisinde tedavi altına alındı. 21 ay İstanbul Üniversitesi Kardiyoloji Enstitüsü'nde kaldı. 11 Şubat 2011 tarihinde Halkalı'daki Mehmet Akif Ersoy Kalp Hastanesi'ne nakledildi. Hasta olduğunu ve devamlı gözetim altında tutulması gerektiğini iddia eden doktorları, “Ergenekon terör örgütüne yardım ve yataklık etmek” başta olmak üzere bir çok suç isnadı ile tutuklandı.

***

Bakalım Sayın Haberal; duyumlarla, düzmece belgelerle, gizli tanıklarla oluşturulmuş pis bir kafesin içinde yaşamaya zorlamamıza ne zamana kadar tahammül edebilecek derken; “trıçkadan raporlarla, sahtecilikle” hastanede gözetim altında kaldığı iddia edilen, bu yüzden doktorları tutuklanan Mehmet Haberal ATK’nın verdiği “golf bile oynayabilir” raporu ile atıldığı Silivri Cezaevinde rahatsızlandı. İki kez kalp aritmisi geçiren Haberal’in “kalbinin iki kez durduğu tespit edilmiş”. Bunun üzerine cezaevi doktoru, acilen hastaneye kaldırılması gerektiğini söylemişse de, Haberal ATK’nca hazırlanan rapor sonucunda cezaevine sevk edilmesine tepki gösterdiği için, tedavisinin cezaevinde yapılmasını talep etmiştir. Şimdi cezaevi önünde ambulans bekleterek işi çözmeye çalışanların vicdanı rahat mıdır? Eğer, “memleket ve insan sevgisi ile atan” bu kalbi durdurmayı başarabilirseniz; “golf bile oynayabilir” raporu veren ATK’nın Sağlık Kurulu bu işin hesabını verebilecek mi?

***

Japonya’da gerçekleşen korkunç deprem ve tsunami, Libya’yı yemeye çalışan aç kurtlar, PKK kıyafetli, elinde taş toplumu provoke eden, polisi tokatlayan milletvekilleri gündemi işgal ederken bu değerlerimizi zindanlarda unutmayalım dedik.

ÇANAKKALE’Yİ GEÇİLMEZ YAPANLAR

Hiç şüphe yoktur ki; Çanakkale’yi geçilmez yapanlar bu toprağın yetiştirdiği “Vatan” sevgisi ile yoğrulmuş, ırk ve din farkı bilmeyen Anadolu çocuklarıydı. Gelgelelim, böyle büyük bir mücadelenin içinde, onları sevk ve idare eden bir de “kumandan” olmalıydı. İşte Gelibolu bölgesindeki 5. ordunun kumandanı “ister inanın ister inanmayın” Alman mareşal Liman von Sanders’di… Bugün “Osmanlı” deyince ağzından bal damlayıp, yakın tarihimizi küçümseyen “nankörlere” ibret olması için, Cumhuriyetin hemen öncesinde “ne halde olduğumuzun” sık sık hatırlatılması gerektiğini düşünüyorum… İşte böyle bir dönemde Osmanlı Devletinin Sofya “ateşemiliteri” olan Mustafa Kemal, Avrupa’daki rahatını bırakıp, vatan ve millete borcunu ödemek için “şiddetle talep ederek” orduda görev istemiş ve uzun yazışmalardan sonra bu kabul edilmiştir. Atandığı, henüz “düşünce aşamasındaki” 19. Tümen, Edirne’de bulunan 3. Ordu içinden bizzat Mustafa Kemal tarafından oluşturulmuş ve 5. ordunun yedeğine alınarak Bigalı Köyü’ne getirilmiş, böylece Çanakkale Savaşlarına katılması mümkün olmuştur… İşte Mustafa Kemal efsanesi böyle başlamaktadır.

***

“14 Mayıs 1915’te Bombasırtı’nı ele geçirmek isteyen İngilizler, gece saat 01:30’da çok şiddetli bir şekilde, Bobasırtı-Cesarettepesi kuzeyindeki Türk mevzilerine saldırmışlardır. Biz kişisel kahramanlıklarla uğraşmıyoruz. Yalnız size, Bombasırtı olayını anlatmadan geçemeyeceğim. Karşılıklı siperler arasındaki mesafe sekiz, on metre, yani ölüm muhakkak… Birinci siperdekilerin hiçbirisi kurtulamamacasına düşüyor, ikinci siperdekiler onların yerine geliyor, fakat ne kadar imrenilecek bir soğuk kanlılık ve tevekkülle biliyor musunuz?.. Öleni görüyor, üç dakikaya kadar öleceğini de biliyor ve en ufak bir çekinme bile göstermiyor. Sarsılmak yok… Okuma bilenler Kuran’ı Kerim okuyor ve Cennet’e gitmeye hazırlanıyorlar. Bilmeyenler Kelime-i Şahadet çekerek yürüyorlar. İşte bu Türk askerindeki ruh kuvvetini gösteren hayret ve tebrike değer bir örnektir. Emin olmalısınız ki, Çanakkale muharebesini kazandıran bu yüksek ruhtur.” Çeşitli yalan-dolanlarla, hurafelerle, uydurma insan ve doğa üstü hikayelerle “bu yüksek ruhu” inkara yeltenenlere en güzel cevabı Mustafa Kemal Atatürk’ün ve “o savaşı yaşayan” dost ve düşmanlarının anılarında buluruz.

***

Mustafa Kemal’in anılarından: “Gün doğmak üzereydi… Gecenin karanlık perdesi tamamen kalkmıştı. Artık hücum anıydı. Saatime baktım. Dört buçuğa geliyordu. Birkaç dakika sonra ortalık tamamen ağaracak ve düşman askerlerimizi görebilecekti. Düşmanın piyade, mitralyöz ateşi başlarsa ve kara ve deniz toplarının mermileri bu sıkı düzende duran askerlerimiz üzerinde bir defa patlarsa hücumun imkansızlığından şüphe etmiyordum. Hemen ileri koştum. Tümen kumandanına rastladım. O da ve her ikimizin refakatimizde bulunanlar beraber olduğu halde hücum safının önüne geçtik. Gayet kısa ve seri bir teftiş yaptım…. Askerlere dedim ki: Askerler! Karşımızdaki düşmanı mağlup edeceğimize hiç şüphe yoktur. Fakat siz acele etmeyin. Evvela ben ileri gideyim. Siz, ben kırbacımla işaret verdiğim zaman hep birden atılırsınız… Ondan sonra hücum safının önünde bir yere kadar gidildi ve oradan kırbacımı havaya kaldırarak hücum işaretini verdim. Bütün askerler, subaylar, artık her şeyi unutmuşlar, bakışlarını, kalplerini, verilecek işarete yöneltmiş bulunuyorlardı. Süngüleri ve bir ayakları ileri uzatılmış askerlerimiz ve onların önünde tabancaları, kılıçları ellerinde subaylarımız kırbacımın aşağı inmesiyle demirden bir kitle halinde aslanca bir saldırıyla ileri atıldılar. Bir saniye sonra düşman siperleri içinde gökyüzüne yükselen bir sesten başka bir şey işitilmiyordu. “Allah, Allah, Allah!”, Düşman silah kullanmaya vakit bulamadı. Boğaz boğaza kahramanca mücadele sonunda ilk hatta bulunan düşman tümüyle imha edildi”. 8.Tümene bağlı alaylar, sadece süngü hücumuyla, 4 saatte Conkbayırı’nın tamamını ele geçirmişti.

***

Fahrettin Altay Paşa’nın şu yorumu, Cumhuriyet tarihi yalancılarına kapak olacak niteliktedir: “Mustafa Kemal, 10 Ağustos’ta yalnız İstanbul’un değil, bütün bir memleketin işgalini önlemişti.” Çünkü artık ümitleri kalmayan İngilizler, iki ay sonra Gelibolu Yarımadasını boşaltıp çekilip gitmeye mecbur kaldılar. İngiliz Generali Aspinal Oglander, İngilizlerin Gelibolu Seferi’nin resmi tarihinde diyor ki: ‘Bir Tümen Komutanı’nın üç ayrı yerde tek başına giriştiği hareketlerle bir savaşın, hatta bir ulusun kaderini değiştirecek yücelikte bir zafer kazandığı tarihte pek nadirdir.’… İşte o savaşı yaşayanların son sözleri bunlar. Cumhuriyetimizin tarihini karalamak, kahramanlarımızı küçük düşürmek isteyen insafsızlar bunun hesabını “huzuru mahşerde” bakalım nasıl verebilecekler…

YOLLAR YÜRÜYEREK AŞINIR

Her ne kadar büyüklerimiz boyunlarına; “cahil-cühela, statükocu, Ergenekoncu, hatta anarşist” yaftası takıp, “özlemleri” için kafa yormasa da, ortada bir gerçek var. Hemen hepsi “yüksek eğitimli” bu insanlar, her gün ülkenin “bölünmüş yollarını” aşındırıyor…

Üniversite öğrencileri yürüyor…

Memurlar yürüyor…

Öğretmenler yürüyor…

Sanatçılar yürüyor…

Doktorlar yürüyor…

Gazeteciler yürüyor…

Ve İktidarın, “idarenin” hemen her alanında yürürlüğe giren “insan hak ve özgürlüklerini hiçe sayan uygulamaları” açıktan açığa destekleyip, bunu “özgün bir metot” gibi halka empoze etmeye çalışmasına karşı çıkıyorlar. Yani, “baktığını gören,” ileri demokrasi hikayeleri ile Kayseri usulü makyajın altında harabeye dönen “laik ve demokratik” düzenin sonunun nereye varacağını hissedebilen kim varsa, yollara dökülmüş, yürüyor…

***

Hemen hemen tüm eylemlerde, “meslek grupları” devletten öncelikle, hepsinin de sonuna kadar hak ettikleri “İtibarlarının ve saygınlıklarının” iadesini talep ediyorlar. Çarşıda, pazarda çıkan yangın “geçim sıkıntısı” falan bir kenara itilmiş, iktidardan öncelikle “insanların insan yerine konmasını” talep ediyorlar. O kadar… Gelgelelim cevap gayet açık ve net… ‘Türkiye, mevcut rejimiyle, demokrasi tecrübesiyle, bugün ulaştığı “ileri demokratik standartlarla, değişimi yöneten iradesiyle, İslam ile demokrasinin” yan yana olabileceğini tüm dünyaya başarılı şekilde göstermiştir’… Lafın tamamı budalaya söylenirmiş… Anlayan anlamıştır herhalde.

***

Bundan 40 yıl önce gösteri ve yürüyüşlerin artması üzerine, “Yollar yürümekle aşınmaz” manasında bir cümle sarf ederek “toplumsal taleplere kayıtsızlığın” en unutulmaz ve endişe verici yorumunu yapan Sn. Demirel’e bugün sorsalar acaba, o günkü yorumu için ne derdi? Cevabı bile öğrenmeye tenezzül etmeyen iktidarın, bu gün toplumsal taleplere karşı olan “kayıtsızlığının” sebebi belli ki, o günlerden çok daha farklıdır… Büyüklerimizin yukarıdaki açıklamalarına bakılırsa artık yönetim biçimimizin “öznesinin” değişme zamanı gelmiştir.

***

Yapılan bu kadar alt yapı değişikliği üzerine atılacak yeni adım; laik ve demokratik düzen üzerinde, “iktidarın demokrasi anlayışı” çerçevesinde yapılacak “küçük bir restorasyon”dur. Ve iktidarın gazabı, bu restorasyonu onaylamayan herkesin üzerindedir. Öyle ki; “Türkiye’de basın ve düşünce özgürlüğü tehdit altında” diye bir bildiri yayınlayan “Avrupa’daki Türk kökenli milletvekillerini” bile kapsama alanına girmiştir. Üstelik bu "öfke ve hiddetin" şiddetini daha da arttırarak devam etmesi muhtemeldir. Oysa toplumsal tepki, demokrasi sadece “lafta” değilse, haktır.

SEKÜLER DEVLET ve POLAT

Türk Dil Kurumu sözlüklerinde “seküler” kelimesine, her ne kadar; “Laik yaşama ait dinden bağımsız olan”, anlamı yüklenmiş olsa da; “devlet idaresinin sekülerliği” benimsenirken, “yargısal ve hukuki temeller açısından dinin de bir kaynak teşkil etmesi” savunulur. Yani bir çeşit “yarı-dini toplum” modeldir, seküler devlet. Oysa benzer bir model olan “laik devlet”; yargısal ve hukuki temeller açısından dinin bir kaynak teşkil etmesine karşı çıkar ve “yarı-dini” modele karşı olan tutumu ile seküler devlet modelinden ayrılır. Her iki modelin de Batı- Hıristiyan kaynaklı olduğunu düşünürsek; ülkemizdeki laik, “dünyevileşme modelinin” batıda anlaşıldığı gibi, “dine karşı sert ve baskıcı bir model olmadığını”, aksine “bize özgü” din ve devlet işlerini ayıran ve herkese ibadet özgürlüğü sağlayan “daha insancıl ve ılımlı” bir model olduğunu görürüz.

***

Zaten aslında bir devlet biçimi olarak Sekülerizm, “teokrasi” yani, “siyasi iktidarın, Tanrı'nın temsilcileri olduklarına inanılan din adamlarının elinde bulunduğu toplumsal, siyasi bir düzen” yerine, laiklik gibi “dinden bağımsız” bir devlet biçiminin tercih edilmesi, savunulmasıdır… Şunu kabul etmek gerekir ki, dinlerin büyük bir kısmının “devlet kavramı” açısından siyasi nitelikleri olmasa da, birçok din temelde seküler bir devlet idaresini onaylar. Her ne kadar teokratiklik olarak tanımlanamasa da sekülerizmde, “yasa ve hukuk konularında birbirinden ayrılan çeşitli dini inanç ve mezhepler” bulunmaktadır. Bu durum da, farklı din ve mezhepten şahısların, “aynı nedenle” inançlarına göre yargısal ve hukuki süreçler yaşamasını sağlar Örneğin; dekolte giyen birisi tecavüze uğrarsa, tecavüzcüye ceza vermek için onun dini inancına göre “bir ulemaya danışmamız” gerekebilir.

***

Anayasasında her ne kadar “laik ve demokratik” yazsa da, şimdilik sadece “Polat Alemdar’ın(!)” seslendirebildiği gibi dünyevileşmeye seküler bir yorum getirmek isteyen iktidar, bu yolda da “halkı hazırlama” atağına geçmiştir… Çünkü; Ergenekon’dan yıllardır tutuklu gazeteciler, bilim insanları, askerler, daha “Neyle suçlandıklarını bile öğrenemeden”, 14 yaşında kız çocuğuna tasallut etmiş bir adamın; Sadece 3 yılda; yargılanması, cezasını alması, itirazının Yargıtay'a gidip davanın orada da hızla görülüp, dönmesi ve bu karar ışığında yeniden yargılanıp kararının salıverilmeye dönüşmüş” olmasının başka izahı yoktur. Anlaşılıyor ki; ulema “14 yaşındaki bir çocuğu yetişkin olarak kabul etmektedir”. Çocuk yaştakilerle evliliğin özellikle ulema arasında geleneksel olduğunu hatırlarsak, toplumda “infial yaratmaz” deyip, kabahat gibi yorumlanması da doğaldır. Olayın özeti budur…

***

Örneklerin de ortaya koyduğu gibi, toplumu oluşturan “farklı inançlara” sahip bireyler arasındaki “farklılıkları derinleştirme ve toplumda ayrılıkçı duyguları körükleme” tehlikesi ortada iken, bireysel bazda incelendiğinde; dindar bireyler, seküler bir idarenin mümkün ve meşru olacağını savunmaktadır. Hatta bazı dinlerin temelde bunu savunduğu veya bu tür bir devlet tanım ve idaresine dair destekleyici unsurlar içerdiği savından hareketle, bugün ülkemizde de benzeri bir “dünyevileşme modeline” geçişin hazırlığı hızla ve tüm imkanlar kullanılarak yapılmaktadır. Öyle ki; Kurtlar Vadisi dizi filminin Polat’ı bile bu konuda ahkam kesmekte “cemiyetin kulağını delmek” için propaganda yapmaktadır.

EŞEK KURTULURSA...

Bir gün muhtarın “inatçı, söz dinlemez eşeği” köyün eski kuyusuna düşer ve sıkışıp kalır… Muhtar tek başına bu işin içinden çıkamayacağını anlayınca “yardımcısını” çağırır. İkisi kafa kafaya verirler…En sonunda eşeğin; “yaşlı”, kuyunun da “köhnemiş” olduğunu bahane ederek, eşeği kuyudan çıkartmaya değmeyeceğine, olduğu yere yani kuyuya diri diri gömmenin daha “hayırlı” olacağına karar verirler. Hemen birer kürek alarak kuyuya toprak atmaya, “eşeği” gömmeye başlarlar…

***

Tabii eşek bu… Az çok bir aklı-fikri var. Ne olduğunu fark edince, başlar anırmaya, yardım istemeye. Anırmayı duyan köylüler de koşar gelir. Bakarlar ki, bir zamanlar sırtında kendilerine pınardan su, ormandan odun, kasabadan pazar ekmeği getiren, “eşeği” muhtar ile muhtardan sonraki aza yani köyün eş muhtarı, diri diri gömüyorlar. Önce günahtır yazıktır itirazları olsa da, yeni, daha genç bir eşek ile daha derin bir kuyu sözü verilince sesler kesilir, hatta onlar da birer kürek alıp başlarlar eşeğin üzerine toprak atmaya… Oysa zavallı eşeğin arada sırada “sahibinin otoritesine” karşı çıkmaktan başka bir hatası yoktu, hatta kuyuya da sahibinin, sırtına fazla yük vurması yüzünden düşmüştü.

***

Zavallı eşek başına gelecekleri hissedip anırıp dururken, birden sesi kesilir. Herkes birden bire gelen bu “sessizliğin” sebebini merak edip kuyuya bakarlar. Ve gözlerine inanamazlar. Çünkü eşek, sırtına düşen her kürek toprağı sırtından aşağıya silkeleyerek, ayaklarının altına almakta ve yukarı çıkmak için basamak yapmaktadır. Hatta bir hayli de yükselmiştir. Neredeyse kuyudan dışarı çıkmak üzeredir. Ama köyün muhtarı bir kere eşekten kurtulmaya karar vermiştir. Toprak atmayı durdurur. Tüfeğini alıp gelerek, eşeğin alnına dayar. Gelgelelim bu kez de araya “akil insanlar” girip, “yahu böyle bir eşeğe nasıl kıyarsınız” der… Hikaye şimdilik tam burada bitiyor. Eşek her ne kadar “sıra dışı davranan” bir eşek olsa da “kendini kurtarıp kurtarmayacağını” izleyip göreceğiz de "eşek kurtulursa" ne olacak?

***

Aslında eşeğin hikayesinin, bazı ülkelerinin başına gelenlerle ne kadar benzeştiğini fark ettiniz değil mi? O ülkelerdeki eşeklerin akıbetini eninde sonunda göreceğiz de, Ortadoğu’da yeni bir düzenin kurulması uğruna gerçekleşen, planlı programlı “tepişmede ezilen çimenler” ne olacak? Örneğin Libya’da işini gücünü kaybeden binlerce, işçi, teknisyen, mühendis ne zaman işine gücüne kavuşacak? Hükümetin o kaosun içinden başarı ile çekip çıkardığı bu “vasıflı işgücünün”, geçimini nasıl sağlayacağı ile ilgili bir planı var mıdır? İktidarın izlediği “ekonomik politikalar yüzünden” çoğu; “şirketlerin esiri” gibi, zor şartlarda, üstelik “sigortasız” çalışan ve bu yüzden, işsizlik sigortası bile alamayacak bu insanlara, bir süre sonra ne olacak, nasıl geçinecek?