EŞEK KURTULURSA...

Bir gün muhtarın “inatçı, söz dinlemez eşeği” köyün eski kuyusuna düşer ve sıkışıp kalır… Muhtar tek başına bu işin içinden çıkamayacağını anlayınca “yardımcısını” çağırır. İkisi kafa kafaya verirler…En sonunda eşeğin; “yaşlı”, kuyunun da “köhnemiş” olduğunu bahane ederek, eşeği kuyudan çıkartmaya değmeyeceğine, olduğu yere yani kuyuya diri diri gömmenin daha “hayırlı” olacağına karar verirler. Hemen birer kürek alarak kuyuya toprak atmaya, “eşeği” gömmeye başlarlar…

***

Tabii eşek bu… Az çok bir aklı-fikri var. Ne olduğunu fark edince, başlar anırmaya, yardım istemeye. Anırmayı duyan köylüler de koşar gelir. Bakarlar ki, bir zamanlar sırtında kendilerine pınardan su, ormandan odun, kasabadan pazar ekmeği getiren, “eşeği” muhtar ile muhtardan sonraki aza yani köyün eş muhtarı, diri diri gömüyorlar. Önce günahtır yazıktır itirazları olsa da, yeni, daha genç bir eşek ile daha derin bir kuyu sözü verilince sesler kesilir, hatta onlar da birer kürek alıp başlarlar eşeğin üzerine toprak atmaya… Oysa zavallı eşeğin arada sırada “sahibinin otoritesine” karşı çıkmaktan başka bir hatası yoktu, hatta kuyuya da sahibinin, sırtına fazla yük vurması yüzünden düşmüştü.

***

Zavallı eşek başına gelecekleri hissedip anırıp dururken, birden sesi kesilir. Herkes birden bire gelen bu “sessizliğin” sebebini merak edip kuyuya bakarlar. Ve gözlerine inanamazlar. Çünkü eşek, sırtına düşen her kürek toprağı sırtından aşağıya silkeleyerek, ayaklarının altına almakta ve yukarı çıkmak için basamak yapmaktadır. Hatta bir hayli de yükselmiştir. Neredeyse kuyudan dışarı çıkmak üzeredir. Ama köyün muhtarı bir kere eşekten kurtulmaya karar vermiştir. Toprak atmayı durdurur. Tüfeğini alıp gelerek, eşeğin alnına dayar. Gelgelelim bu kez de araya “akil insanlar” girip, “yahu böyle bir eşeğe nasıl kıyarsınız” der… Hikaye şimdilik tam burada bitiyor. Eşek her ne kadar “sıra dışı davranan” bir eşek olsa da “kendini kurtarıp kurtarmayacağını” izleyip göreceğiz de "eşek kurtulursa" ne olacak?

***

Aslında eşeğin hikayesinin, bazı ülkelerinin başına gelenlerle ne kadar benzeştiğini fark ettiniz değil mi? O ülkelerdeki eşeklerin akıbetini eninde sonunda göreceğiz de, Ortadoğu’da yeni bir düzenin kurulması uğruna gerçekleşen, planlı programlı “tepişmede ezilen çimenler” ne olacak? Örneğin Libya’da işini gücünü kaybeden binlerce, işçi, teknisyen, mühendis ne zaman işine gücüne kavuşacak? Hükümetin o kaosun içinden başarı ile çekip çıkardığı bu “vasıflı işgücünün”, geçimini nasıl sağlayacağı ile ilgili bir planı var mıdır? İktidarın izlediği “ekonomik politikalar yüzünden” çoğu; “şirketlerin esiri” gibi, zor şartlarda, üstelik “sigortasız” çalışan ve bu yüzden, işsizlik sigortası bile alamayacak bu insanlara, bir süre sonra ne olacak, nasıl geçinecek?

GARİP BİR ENGELLEME KARARI

2 Mart Çarşamba akşamı idi. Nedense, Galatasaray’ın “futbol yaşamına” son verişinin şokunu üzerimden atar atmaz, internete girme ihtiyacı hissettim. Bu saatte internete girmek aslında bu benim pek alışık olduğum bir şey değil de, ne derler “Antep’den sonra, şeytan da dürttü”… Bir baktım “mmetelik.blogspot. com” kapalı. Ekranda “Bu siteye giriş, mahkeme kararıyla engellenmiştir” yazıyor. Birden o gün siteye koyduğum makale aklıma geldi. Herhalde onu beğenmediler dedim ve aynı yazıyı henüz yayınlamadığım diğer bloğa “mmetelik.blogcu.com”a baktım sorun yoktu. İçimden “beni sevmiyorlar” dedim. İçime bir mahzunluk çöktü ki sormayın… Hanımın malum dırdırları arasında tam valizimi hazırlayıp, saati beşe kurmaya hazırlanırken, oğlum aradı. Meğer, mahkeme yasadışı yayın yapan blokları kapatmak yerine, binlerce bloğu barındıran sitenin tamamını kapatmış. Tabii bu arada, biz de gürültüye gitmişiz. Bu memleketteki adaleti sağlama anlayışı bu… Ne yapalım?

***

Hikaye bu da, 2011 yılında Türkiye’de, yasal sınırlar içinde “fikirlerini ifade eden” insanların bile, ruh halini anlayabiliyor musunuz? İstisnasız tüm muhaliflerin “Gürültüye gitmelerinin” an meselesi olduğunu düşünmesi, hemen herkeste en azından “Obsesif kompulsif” bozukluğun, yani “takıntı hastalığını” oluşturması çok mu şaşırtıcıdır. Kaldı ki, mahkemelerinde bile “insan hak ve özgürlüğünü kazımayan” kanun adamlarının görev yaptığı bu ülkede, “toptan cezalandırmayı bir çözüm zanneden” şizofren ruhlar karşısında, yakında toplumumuzda “mazoşist ruh hali” salgın olup çıkarsa, şaşmamak gerekir. İnsanoğlu bu her şeye alışır…

***

Malum Ergenekon Operasyonun 18. dalgası medyayı vurdu. Demek ki "muhaliflerin gürültüye gitmesi" konusundaki kaygımız pek de boş sayılmazmış. Gözaltına alınanlardan biri, “Dink Cinayeti ve İstihbarat Yalanları” isimli kitabı ile yapılan “istihbarat hatalarını” ortaya çıkaran, birçok ödül sahibi araştırmacı bir yazar; Nedim Şener… Üstelik birkaç gün önce köşesinde şöyle yazmış, “Hrant Dink cinayetinde ihmali ve sorumluluğu bulunanların, Ergenekon soruşturmasını yürüten polisler olduğu anlaşıldığından beri bana yapılan uyarıların ardı arkası kesilmiyor. Şimdi de ‘Sıra sende. Soner’e söylüyorduk, bak oldu. Bavulun hazır mı birader? Kalın pijaman, yün donun tamam mı kardeş?’ diyorlar”… Ve; büyüklerimiz her ne kadar “yargının işi, bekleyelim görelim” falan diyorsa da, Şener’in tutuklandığı sırada sarf ettiği şu sözlerin bir anlamı olmalı. “Türkiye'de, Amerika'dan daha özgür bir basın var. İçişleri Bakanımıza selam olsun”

ARAPLAR BİZİM NEYİMİZE HAYRAN?

Arap dünyasının Türkiye’yi hayranlıkla izliyor olmasını Reuters Ajansının bile, Türk dizilerine ve Sn. Başbakanın Davos çıkışına bağlamasını şaşkınlıkla okudum… Demek ki Batılılar; ne Türkiye hakkında şey biliyor, ne de Arap liderlerin halka uyguladığı suistimale ve talana aldırış ediyor. Hoş bizimkilerin de onlardan bir farkı yok ya, hadi neyse… Yine de şu gerçek değişmez, gelmiş geçmiş tüm iktidarlar Arap halkının Türkiye’ye olan hayranlığını “gerçek anlamı” ile fark edememiş ve ilişkilerimiz zayıf kalmıştır. Bu gün ise ilişkilerimizin artması kimseyi yanıltmasın, yine aynı nedenle “sığ ve düzeysizdir.”

***

Tabii bunda “demokrasi ve laiklik” kavramlarından “uyuz olan” Arap liderlerinin soğukluğu yanında, bir taraftan “ümmi, itaatkar ve uysal” bir halk, diğer taraftan da hayran oldukları Avrupa’daki gibi “medeni bir toplum” talebi içinde olan bizimkilerin katkısını unutmamak gerekir. Bu gün de ağırlıklı olarak işlendiği gibi, geçmişte de “din kardeşliği” anlamında benzer ilişkiler geliştirilmişti. Gel gelelim o dönemde de, Arap liderlerin bize değil, bizim siyasilerimizin “Arap liderlere” hayranlığı, o kadar netti ki; bir büyüğümüzün Türkiye’ye olmadık lafı söyleyen Kaddafi karşısındaki “ezik” tutumuna akıl erdirememiştik.

***

Geçmiş iktidarların Arap dünyası ile ilişkilerinin zayıf kalmasının diğer bir önemli sebebi de, büyüklerimizin, AB’ye girince derhal “muasır medeniyetlerin seviyesinin üzerine” çıkacağımızı zannetmesidir… Tabii bunda batının, Türkiye’yi daha iyi tokatlamak ve oyalamak için, bir gösterip-bir çektiği, “Batıya entegre olmuş Türkiye” imajını da unutmamak gerekir. Bugün, her ne kadar beğenmesek de, kızsak da; “Sarkozy gibi kıvırtmadan” gerçekleri söyleyen yani “AB’ye giremezsiniz!” diyen batılı liderler ve de, “dışa bağımlı ekonomik maceramızın” zorladığı dış pazar arama mecburiyeti, dünyada “bizi kabul eden” ülkelerin de varlığını keşfetmemizi sağladı o kadar.

***

Ancak şunu kabul etmek gerekir ki; “monarşi” ile idare edilen Arap halklarının Türkiye’ye olan hayranlığının sebebi, AKP ve liderine duyulan hayranlıktan çok daha ötededir… Bu hayranlığın esas sebebi; yarım yamalak laikliği ve demokrasisi ile Türkiye’nin medeni alemdeki yerinin demokrasinin başarısı olduğunu bilmesidir. Özeti ezilen halkların “demokrasi ile yönetilmeye” duyduğu özlemdir. Anadolu halkı bundan seksen küsur yıl önce, “Atatürk devrimleri” diye bilinen, “Harf Devrimi, halifeliğin kaldırılması, saltanatın kaldırılması, yeniden idari teşkilatlanma, Cumhuriyetin ilanı, Şapka ve Kıyafet Devrimi, Soyadı Kanununun çıkartılması, kadın haklarının tanınması, takvim ve saat ölçülerde değişiklik, Medeni Kanunun kabulü ve Eğitim- Öğretim Devrimi”ni “ demokratik yaşama geçme uğruna yarım yamalak da olsa sindirememiş olsaydı, bugün o hayranlığın yerini ne alırdı bilemem. Kaldı ki, siyasi tercihini yani “demokrasiyi” ihraç edemiyorsan, bu günkü anlamı ile yakınlaşmaların “halkların kardeşliğini” sağlaması açısından hiçbir önemi yoktur. Çünkü, demokrasiyi ve laisizmi “evrensel değerleri” yerine kendi inançları ve kafalarına göre yorumlayan, bencil “sözde demokrat”ların kendi görüş ve çıkarları doğrultusunda kuracakları ilişkiler sığ ve tutarsız olur.

EZBERBOZAN DEVREDE

Sanki Türkiye’nin başka sorunları yokmuş gibi, binlerce dolar harcanarak hazırlanan şaşaalı AKP mitinglerinde “ana konunun”, aşağı yukarı 30 senedir iktidar olamamış “CHP ve Genel Başkanını karalama” olduğunu görünce artık ben de, “Ezberbozan’ın” devreye girdiğine inandım. Düşünün bir kere. “Recep beyin ezberini bozacağım. Recep beyin uykularını da bozacağım. Recep beyin ezberini ve kimyasını bozacağım” diyen Kılıçdaroğlu kalabalık bir ortamda, vakit kazanmak için durağan haldeki bir yürüyen merdivene biniyor. Bu sırada birisi merdiveni çalıştırınca “düşme tehlikesi” atlatıyor. “Vay, sen misin Nasrettin Hoca misali merdivene ters binen,” Sn. Büyüklerim bu durumdan bile yararlanmaya çalışıyor ve başlıyorlar dalga geçmeye.

***

Kılıçtaroğlu bu konuda tek kelime etmiyor. Ardından bir hata(!) daha yapıyor ve “Van Gölü’ne Van Denizi” diyor. Bilemiyorum, belki de bir “zarf atıyor”. Alışkanlık ya, Sn. Büyüğüm derhal diline doluyor. “Van Gölü ne zaman deniz oldu, ben bilmiyorum. Kılavuzun doğru olmayınca gölü de deniz zannedersin" falan diyerek dalgasını geçmeye başlıyor. Ancak bu sefer tam bir bozguna uğruyor… Zira “Haritada Van Gölü” yazan bu havzaya, Doğu'da halkın “Van Denizi” dediğini Sn. Büyüğümüz de bilmiyormuş… Üstelik bir de “kılavuz” meselesi var ki, “Tencere tencereye kara demiş, kazan kalkmış oynamış” durumları ortada iken, o meseleye hiç girmeyelim... Kılıçtaroğlu zaten gireceği kadar girdi…

***

Bu kadar da değil. TBMM’de üzerinde “Ankara’da rekor bastı - 100 bin kitap” şeklinde bir ibare bulunan “Dersim Ermenisi Yemuş Hanımın Oğlu Çarkçı Kemal” isimli “necasetle yoğrulmuş” bir kitap, TBMM’de grup başkan vekilleriyle bazı milletvekillerine dağıtılıyor. Bu kitapta Kılıçdaroğlu’nun etnik kökeniyle ilgili ırkçı spekülasyonlar yapıldığı, CHP liderinin içki kullanmasının eleştirildiği, ayrıca PKK militanlarıyla ilişkisi olduğu ileri sürülüyormuş… Yani tam tamına bir “pislik”… Bu kitap meclise kadar nasıl taşınmış, içeri nasıl girmiş, grup başkan vekillerine nasıl ulaştırılmış, bu “hayasız girişimin” kime yararı var, bilemem…

***

Ancak şunu biliyorum ki; bu memlekette herkes “sadrazam çocuğu” falan değildir? Üstelik kendini “paşa torunu” zannedenlerin çoğunun soy-sopunda bir dirhem bile “Osmanlılık” yoktur… Gelgelelim dalavere, desise, hile dendi mi, bazı “beslemelerin” saray entrikaları geleneğini sürdürdüğü de ortadadır. O yüzden bu tür girişimler pek şaşırmıyorum ama bir taraftan da soruyorum: Ne oldu, yoksa ABD’li kardeşlerinizle birlikte, CHP’ye ve Kemalistlere verdiğiniz; “bir avuç gürültücü elitist” imajı, artık kâr etmiyor mu? Sıradan vatandaş bu palavraları yutmuyor mu?

Dedik ya “Ezberbozan” devrede.

“EZBER BOZAN” DEVREDE Mİ?

“Eleştiri” tadına doyulamayan çok lezzetli bir yemek gibidir. Yersin, yersin, yersin de sonra, en azından “şişer kalırsın”, yerinden bile kıpırdayamazsın. Dolayısıyla eleştirirken dikkatli olacaksın, karşındaki adamı sadece “yargılayacaksın”. Küçümsemeyeceksin, aşağılamayacaksın. Çünkü eleştirinin temelinde “düşünce” vardır. Konunun sadece olumsuz yanlarını, neden katılmadığını anlatabilirsin, yalnızca yanlışlarını gösterip doğrularını saklayabilirsin. Ancak, “yoksulluğun” başını alıp gittiği bir ülkede eğer “yoksulluğa çözüm” aranıyorsa, “bir çözüm yolu” önerenle “dalga geçemezsin”. Ha, çözüm işine gelmezse o başka…

***

Bir probleme çözüm üretmeye kafası basmayanların, “çözümü hiç ummadıkları anda karşılarında görünce” yaptıkları ilk işin, kendi “aptallıklarını örtmek” için “çözümcüye” saldırmak olduğunu, herkes bilir. Çünkü o güne kadar “el kesesinden” geçinip “salla başı al maaşı” durumu ile “onurlu bir makamı” işgal edenlerin ipliği pazara çıkmıştır. Sakın böyle durumların bu günlere özgü haller olduğunu düşünmeyin. Cumhuriyetin kurulduğu günden beri değişen bir şey yoktur. Bakın yarım yüzyıl önce 1953’de vefat eden Namdar Rahmi Karatay bu tür “insancıklar” için ne demiş:

İşini uyduranlar tilki gibi kurnazdır,

Silahı hep yalandır, zekası gayet azdır,

Yalanını tutsanız, fayda yok utanmazdır,

Yüzüne tükürseniz, onu kalafat sanır,

Eşeğe gem vurmayın, kendisini at sanır.

***

Son günlerde CHP’nin sosyal paketi üzerindeki tartışmaların Sn. Büyüklerimiz tarafından eleştiriden “hakarete” varan bir mezraya girdiğini görmek üzücü. Bazılarının “İlkokul matematiğini, bütçe okumayı” bilmeyenler deyip küçümsediği şahısların, halk için “bir alternatif” olduğu unutulmamalıdır. Belki de iktidarın bu güne kadar uyguladığı “ekonomik politika” yüzünden çözemediği yoksulluk diye özetlenen probleme, çare üretmek için çabalayanlara, “kimlerle mücadele etmek zorunda kalacakları” düşünülünce “yürekli adamlar” denebilir de, “cahillikle suçlayıp” aşağılanmaları niye? Yanlış bir iş mi yapıyorlar? Kaldı ki, bağlanacak maaşı, yoksul vatandaşın yastık altında biriktireceğini zannederek “bu iş olmaz” diyenlerin, verilecek bu paranın piyasalardaki dolaşım hızını, ekonomiye ve özellikle de dar gelirlilerin alış veriş yaptığı “küçük esnafa” yapacağı katkıyı göz önüne aldıklarını sanmıyorum. Ancak hesapları hatalı olsa bile, ortada bu hakareti gerektirecek bir durum yok ki… Yoksa “ezber bozan” devrede mi?