SEHVEN…

“Sehven” … Bu kelimeyi ilk kez bir resmi belgenin altında görmüştüm. Maaşların “mutemet” tarafından dağıtıldığı yıllarda, maaşımda beklenmeyen kesinti olmuştu. Küsüratlar mutemete kaldığı için “kesintinin” derhal farkına vardık… Tabii resmi bir müracaatımız oldu ve neticede gelen cevap yazısında kesintinin “sehven” yapıldığı ve iade edileceği bildirildi. Yani “yanlışlıkla” yapılmıştı. Konu kapandı… Bu gün aynı yanlışlıkların ne çok yapıldığını ve insanların maaşlarından “sehven” yapılan küçücük kırpıntıların veya faturalara “yanlışlıkla” eklenen minicik miktarların sonuçta “ne miktarda bir yasadışı kazanca” sebep olabileceğini, tahmin edebiliyor musunuz? Gelgelelim “insan hayatında” sehven kazançlar yoktur, sadece ve sadece sehven kelimesine sığınıp çalınan, ümitler ve gelecekler vardır… Ve cezası sadece iki satır yazı ile yalandan bir özürdür. Neymiş de “sehven” yapılmışmış. Sehven diye geçiştirilen “tehacüm ve tecavüzün” maliyetinin sadece bir özür olması ve de öyle de kalması ne acı değil mi?

Çok bilmiş, “kaynağı kendinden menkul”, yalaka bir köşe yazarının Ergenekon Davası tutuklu sanığı Teğmen Mehmet Ali Çelebi hakkında kaleme aldığı makaleyi okuyunca şaşkına dönmüştüm. İçimden pek inanmak gelmiyordu ama “Ya doğruysa!” demedim desem de yalan olur. Ancak aradan 28 ay yani neredeyse 2,5 yıl geçtikten ve bu genç teğmenin hayatı “tarumar” edildikten sonra, yapılan bir itirazlar nihayet bir sonuç vermiş ve İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesinin talebi üzerine, Telekominikasyon İletişim Başkanlığı(TİB) telefon kayıtlarını inceleyip bir rapor hazırlamış. Bu raporda, Hizbut-tahriri ile ilişkili olduğu bilinen Mahmut Oğuz Kazancı’ya ait rehber bilgilerinin, teğmenliği kaldı ise, “M.Ali Çelebi’nin telefonuna eklenmiş olabileceği” saptanıyor…

Oysa “Eklenmiş olabileceği” falan yoktu. TİB’den istenen kayıtlarda görülüyordu ki Çelebi’nin telefonu bilirkişiye gitmeden 5 saat önce, 19 Eylül 2008 tarihinde, 23:52:42 - 23:54:05 saatleri arasında, neden ihtiyaç duyulmuşsa, 1 dakika 23 saniye süreyle açılmıştı. TİB’in incelediği sinyal kayıtlarına göre telefonun açıldığı yer Fatih’teki Emniyet Müdürlüğü idi. Kısacası polisler bilirkişiye teslim etmeden önce Çelebi’nin telefonunu 1 dakika 23 saniye süreyle yasadışı şekilde açmışlar ve Hizbut-tahriri ile ilişkilendirilen 139 adet telefon numarası, 1 dakika 23 saniyede yüklemişlerdi. Olay açık ve netti ve sehvenliği falan hikayedir.

Peki bu durumda, Emniyetin mazeret beyan etmeyi bırakıp bunu yapanları “derhal tespit edip açığa alması” gerekmez mi? Kaldı ki teğmen suçlu da olabilir. Buna inanmak istemesek de, bilemeyiz… Gelgelelim, mesela; Emniyetin kendini mahkeme yerine koyup müvekkil hakkında “zaten bundan tutuklanmamıştı” diye mazeret üretmesi doğal mıdır? Sanıkların telefonuna delil yükleyerek tutuklanmalarını sağlayanlardan hiç bahsetmemesi normal midir? Madem sehven yapıldı, hatanın 2,5 yıl farkına varılmamasına ne demeli?.. Hele hele fuhuştan casusuluğa kadar her türlü suçtan sanık, emekli Albay İbrahim Sezer'in yeniden dinlenen telefon görüşmelerinde, Ergenekon savcısına gönderilen dökümde geçen “Vika kod adlı kadın satıcısı ve Rus ajanına” uğrayacağı ifadesinin “hiç geçmediğinin” anlaşılmasından sonra, kamuyu “başkalarına da sehven(!) delil eklenmediğine, içeride sehven yatanlar olmadığına” nasıl inandıracaksınız?

DİRENİŞ BİZİ BOZAR DA!

Uzun zamandır duyduğum en çarpıcı “direniş çağrısı”, geçen çarşamba akşamı CHP’li İsa Gök’ün Anayasa Mahkemesi'nin (AYM) Kuruluş ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun Tasarısı'nın Meclis Anayasa Komisyonu'ndaki sözleri idi. Gök, bütün kavganın Anayasa'nın 4. maddesi üzerinde düğümlendiğini ifade ederek, bunun bir karşı devrim süreci olduğunu, “halka sokak sokak direnme hakkı” doğacağını söyledi. Ardından başını İsa Gök, Atilla Kart ve Şahin Mengü’nün çektiği 10 CHP milletvekilinin yayınladığı bir bildiri ile “siyasi gidişat Nazi Almanyası’na benzetildi” ve toplumun bütün kesimlerini, bu değişiklikler karşısında direnişe çağırdı.

Biliyorsunuz Anayasanın 4. maddesi “Anayasanın 1 inci maddesindeki Devletin şeklinin Cumhuriyet olduğu hakkındaki hüküm ile, 2 nci maddesindeki Cumhuriyetin nitelikleri ve 3 üncü maddesi hükümleri değiştirilemez ve değiştirilmesi teklif edilemez” diyor. Sn. İsa Gök’ün komisyonda “Bütün kavga Anayasa'nın 4. maddesi üzerinde düğümleniyor” demesi, AKP’nin “nihai hedefini” gösterdiği için önemlidir. Kimyası nedeni ile doğal olarak AKP; Cumhuriyetin özellikle Atatürk milliyetçiliğine bağlı ve laik nitelikleri ile, dilinin Türkçe, topraklarının bölünmez bir bütün ve hatta başkentinin Ankara olduğu hükümlerine, “soğuk düşünceler” barındırmakta ve bu düşünceleri, maalesef fırsat buldukça “uzlaşma ve huzurun sağlanmasının vazgeçilmez bir öğesiymiş” gibi dillendirmekte, zihinlerde olağanlaştırmaktadır.

“Anayasayı yorumlayan ve kanunların Anayasaya uygunluğunu denetleyen” Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama usulleri hakkında, kanun taslağı hazırlanırken, “kanun ve hükümleri olaylara uygulayan” Yargıtay ve Danıştay’ın fikri hiç sorulmamasına rağmen bir süre önce, Yargıtay Başkanı Hasan Gerçeker, AYM’nin Kuruluş ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun Tasarısı'na ilişkin hazırladıkları raporu Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, TBMM Başkanı Mehmet Ali Şahin'e ve Başbakan Erdoğan’a sunmuştu. Tabii biraz uzunca bir rapor olduğundan okuyan olmuş mudur bilemeyiz. Ancak bildiğimiz bir şey var: Yüksek Mahkemeler bugün “dolaylı yollarla” iktidarın kontrolü altına alınmaktadır. Anladığım kadarıyla da değişiklikler sadece ve sadece iktidar ve gelecek iktidarlara yarar sağlayacaktır. Hele üstüne bir de “iki partili sistem” hayali gerçekleşirse, memleket “kaymaklı ekmek kadayıfı” olur.

Gerçeker’in sunduğu raporun, sonuç bölümünde özetle: Yüksek Mahkemelerin yaptıkları işler tamamen farklı olmasına rağmen bu taslakla, Yargıtay ve Danıştay’ın kararlarını, o işlerin uzmanı olmayan AYM Üyelerine “iptal etme yetkisi” verilmesinin anlaşılır bir yanı yoktur. Ortaya çıkarılan tasan ile gerçekte hukuk devletine katkı mı, yoksa AYMahkemesi Üyelerine mali ayrıcalıklar tanınması, başkanın yetkilerinin artırılması ve diğer yüksek mahkemeler karşısında üstünlüğünün sağlanması mı amaçlanmaktadır? Gerçekte, işlemeyecek, işletilemeyecek ve ülke insanın haklarını kısa sürede elde etmelerini sağlamayacak, hatta daha da sürüncemede kalması süresini doğuracak bir sistem getirilmek istenmektedir. Adeta "yüksek yargı ve diğer yargı kararlarını etkisiz kılma” hedeflenmektedir. Böyle bir düzenlemenin ülkemiz insanına faydası değil zararı olacaktır. Diyor.

Sonuç: AKP her şeye rağmen, gücünü kullanır ve dilediğini yapar. Çünkü onun amacı “hasbelkader” iktidarı kaybetse bile Nasrettin Hoca’nın leyleğe yaptığı gibi bir “kuşa benzetmeye çalıştığı Cumhuriyeti” ondan sonraki, en az bir çeyrek yüzyıl daha kontrolü altında tutabilmektir… Tamam, tamam “direniş bizi bozar” da, bu durumda İsa Gök ve arkadaşlarının eylemi “haksız bir başkaldırı” mıdır? Yoksa “halkın başı” gerçek bir belaya mı sokulmak istenmektedir?

BİR FİKRİNİZ VARSA

Gazetelerdeki, “Ankara’da içkili restoranlarda denetim yaparak ailelerin yanındaki çocuklarla ilgili tutanak tutan Çocuk Şube’den sorumlu emniyet müdür yardımcısı, Çocuk Şube müdürü ve yardımcısı görevinden alındı… Parkta el ele gezen gençlere GBT uygulaması yaptıran Çankaya İlçe Emniyet Müdürü’nün görev yeri değiştirildi”, haberlerini duyunca “adalet yerini buldu” diye sevinenler ya da, hani “Laik Cumhuriyet yara alıyordu? Gördünüz mü boşa kaygılanıyorsunuz” diye övünenler, elbette olmuştur olmasına da; söyleyin onlara havaya girmesinler. Ceza denilen atamalar, “al gülümü, ver gülümü” o kadar… Ödül sayılamaz. Ancak ceza olup olmadığı rahat sorgulanır bir durum.

Yine de olaylar karşısında, siyasi ve idari makamların gösterdiği “tepki” taktire şayandır da, enteresan olan bu haberlerin; laikliği muhalefet tarafından bile tehlikede görülmeyen bir ülkenin başkentinde, “el ele gezen gençlerin veya devletin ruhsat verdiği mekanlarda aileleri ile birkaç kadeh içenlerin”, nasıl “tehdit altında oldukları” onaylamasıdır… Aslında gariptir ama “kolluk kuvvetlerinin” bu tür yasadışı nedenlerle “halkı huzursuz etmesinin” bir cezası falan yoktur ve olmayacaktır da. Çünkü “asıl eksen kayması” onların görev anlayışında olmuştur. Artık esas görevlerinin “halkın güvenliğini sağlamak” olmadığı ortadadır. Ve inanın özellikle halka açık parklarda bira falan içmeye kalkmak son derece tehlikelidir. Devlet, kendi kolluk kuvvetlerinin bu tip “bireysel” olduğu iddia edilen “yasadışı tepkilerini” engelleyemiyorsa; parkları koruyan belediyelerin özel güvenlik görevlileri ve onların sivil uzantılarının yasadışı tepkilerini hayal bile edemezsiniz…

Ankara’da ayrıldığı eşi İstikbal Yetkin tarafından önce dövülen, sonra tecavüze uğrayan ve 7 Aralık’ta 10 yerinden bıçaklanarak öldürülen Ayşe Paşalı’nın büyük kızı Burcu Paşalı, başlarından geçenleri şöyle anlatıyor. "Annemi sürekli dövüyordu. Yanında ben ve kardeşlerim de şiddete maruz kaldık. En son 2009’da annem hastanelik oldu 2 ay yürüyemedi. Belinde sandalyeler kırıldı. Pencereden aşağı sallandı silkelendi. Hiçbir şey yapamadık. Defalarca savcılığa dilekçe verdik, mahkemeden koruma kararı çıkartmak istedik bir türlü ikna edemedik. Yasalar annemi korumadı, mahkeme annemi korumadı, polis korumadı, hiç kimse koruyamadı annemi.” Ve ilginçtir Ayşe Paşalı’nın ölümüne sebep olan bıçak, Emniyet Kriminal dairesi raporuna göre kesici kısmı 15, sapı 11 cm olduğu için “silah” bile değildir. Peki sizce, ilgili makamların vurdumduymazlığı ile adeta ölümüne göz yumulan Ayşe Paşalı’nın katili sadece eski eşi İstikbal Yetkin midir?

Bir yandan sıradan yaşantısı içinde insanlar olur olmaz nedenlerle “huzursuz” edilirken, öte yandan eşinden gördüğü zulüm yüzünden “devletin kapısına defalarca gelip şefkatini dilenen” çaresizler, kapı dışarı ediliyor… Bu nasıl bir anlayıştır? Bir fikriniz var mı, bilmiyorum ama eğer varsa, hiç durmayın hemen birilerine anlatmanın bir çaresini bulun.

DUA İLE YIKILAN

Bir arkadaşım anlattı: Küçük kasabanın birinde bir caminin tam karşısında arazi sahibi bir adam, bir gece kulübü inşa etmeye başlamış. Tabii, imam da cemaat de bu işe şiddetle itiraz etmişler. Ancak yasal prosedür tamam ve de adam ısrarcı olduğundan tüm itirazlar boşa gitmiş. Tek çare kalmış o da, imamın öncülüğünde bu gece kulübü için, her gün, her ibadet sonrası “beddua” etmek. Öyle de yapmışlar.

İnşaat ilerlemiş, ilerlemiş… Açılışa birkaç gün kala nihayet dilekleri kabul olunmuş. Yağmurlu, fırtınalı bir günde “yıldırım düşmesi” sonucu gece kulübü yerle bir olmuş… Cami cemaati , bu olaydan duyduğu büyük memnuniyeti saklamaya gerek bile görmemiş… Gel gelelim iş henüz bitmemiş. Çünkü gece kulübünü yaptıran adam “uluorta yapılan bedduaların” bu felakete sebep olduğunu ileri sürerek, cami imamı ve cemaatin bu hasardan sorumlu oldukları iddiası ile tazminat davası açmış.

Cami imamı ve cemaat, savcılığa verdikleri savunmalarında bu konuda herhangi bir şekilde sorumlu tutulmalarına şiddetle itiraz etmişler. Bu olayın kendi dualarından dolayı meydana gelmiş olabileceği iddiasını da şiddetle reddetmişler. Gerekli tüm belgeler tamamlanıp mahkeme günü geldiğinde hakim dosyayı dikkatle incelemiş ve taraflara dönüp: Bu konuda nasıl bir hüküm verebileceğimi bilmiyorum, demiş. Çünkü, dosyadaki tutanaklara bakarsak ortada tuhaf bir durum var.

-Taraflardan birisi duanın gücüne inanan bir gece kulübü sahibi,

-Diğeri ise duanın gücüne kesinlikle inanmayan bir imam ve cemaati...!

Aynen günümüzde olduğu gibi kimi dinsizlerin menfaat ve çıkarları uğruna nasıl dindar gözüktükleri ile, kimi dindarların çıkarları uğruna nasıl dini inkar ettiklerinin hikayesidir bu... Kamera görünce “Allah için 1000 yıl bile yatarız” diye hava basanların, üç günde sırra kadem basmalarıdır. 102. maddenin yürürlüğe gireceği “gün gibi ortada iken”, siyasi iradenin hiç olmazsa “yürürlüğe girmesini geciktirecek yasal süreci başlatmayıp” suçu, yasalara göre karar veren Yargıtay’ın üzerine atmasıdır. Hepsinden vaz geçtik, kolluk kuvvetlerinin üç tane teröristi takip edemeyip, “biz yakalıyoruz onlar salıyor” diye mazeret üretmesidir.

Kısacası bugün toz duman dağılıp etrafa bir bakıldığında her şeyi “Benim” kelimesi ile sahiplenmenin düzeltmeye yetmediği net ortaya çıkmıştır. Şunu unutmamak gerekir ki, bir gazetecinin salıverilen elebaşlarından birine; “Sizi serbest bırakıyorlar, ne dersiniz?” diye sorunca “Allah derim!” cevabı aslında bizim insanımızın, özellikle de politikacılarımızın oynadıkları “orta oyununun” net bir özeti ve Güneydoğuda başlayacak “oy savaşlarının” göstergesidir… Şaşırmamak gerekir, apdest-namaz gezip, Meryem Ana’ya adak adayıp, kilisede mum yakanların “üçkağıt siyasetinin” her zamanki halleridir bu.

CİMBOM ve İÇİMİZDEKİ DON KİŞOT

Galatasaray Spor Kulübünün kutlama bilmediği artık kesinleşti. Bundan önce de UEFA ve Süper Kupayı aldığı zamanki kutlamaları hatırlıyorum da Fenerbahçe’nin Lig Şampiyonluğu kutlamalarından bile sönük geçmişti. Bu kez de özellikle Sn. Adnan Polat’ın da “şöleni, ezikliğe” çevirmesi açılışa damga vurdu… Her neyse, izlediğim kadarıyla Türk Telekom Arenanın açılışında da öyle görkemli gösteriler olmadığı ortada. Üstüne üstlük Sn. Adnan Polat’ın ifadelerine göre, “3-5 yüz kişilik bir grubun protesto edebileceğini bile bile” açılışa katılan Sn. Başbakan’ın celallenmesini engelleyecek önlemleri alamamış olması kutlamaların tam bir “faciaya” dönüşmesini sağladı.

“Kuş beyinliler, babası belirsizler, sefiller ve acizler, Galatasaraylılığımı askıya aldım” Maalesef Galatasaraylılara yapılan hakaretlerden bazıları. Aslında yapılanların “şık ve etik” olduğunu kimseler ifade edemez. Siyasi görüşlerine katılırsınız katılmazsınız, bir Başbakan stadınıza misafir oluyorsa böyle davranmak en azından “gelenek ve göreneklerimize terstir”. Bu madalyonun bir yüzü ve Cimbomluların ayıbıdır. Ancak paylaşım siteleri üzerinden koca koca adamların küfürleri, Aslantepe Stadının GS’ın olduğunu belirleyen henüz bir belgenin olmadığının en yetkili makamlarca hatırlatılıp “boş ve komik bir tehdit” haline getirilmesi en azından taraftarın yaptığı protesto kadar ayıptır. Kaldı ki, Mesut Yılmaz ile Fenerbahçe arasındaki “diyalog” hatırlarımızda, durum da ortadadır.

Aslantepe Stadı devlet tarafından yaptırılmıştır ve devletindir. Aynen diğer statların olduğu gibi. Yine diğer kulüplere de yapıldığı gibi Ali Sami Yen Stadyumunun kullanım hakkı da, sanırım 49 yıllığına GS Kulübüne verilmişti. GS Mecidiyeköy’deki haklarından vaz geçip buraya geçince, elde edilecek rantla en azından 2 Arena stadı yapılır. Dolayısıyla ne Başbakan, ne de bir başka kurum cebinden 5 kuruş harcamış sayılmaz. Herkes görevini yapmıştır. Eğer bu stadın yapımı sırasında, “olağan üstü ve yasa dışı” katkılar yapılmışsa her halde bir hesap soran çıkar… Kaldı ki Galatasaraylı da olsa TOKİ Başkanı Erdoğan Bayraktar’ın böyle bir günde “GS yönetiminin acizliğinden” vs. bahsetmeye hakkı yoktur. Bu söyleme karşı yapılan protestonun “protesto olabileceğini bile bile” stada gelen Sn. Başbakanın, stadı terk etmesinin sebebi olmamalıydı. Kaldı ki, Başkan Adnan Polat’ın “Yahu biz bu kadar hakareti hak edecek ne yaptık?” diye sormaması ve “ezik” tavırlara girmesi gariptir.

Özetlersek “UEFA Kupası ve Süper Kupayı devletten bir kuruş almadan kazanıp, Türk spor tarihine hediye eden Galatasaray” ve suçsuz, günahsız, saygılı milyonlarca Galatasaray taraftarına şölenleri “haram” edilmiştir. Kimselere bir yarar getirmeyecek, yakışıksız bu tavırlara ve tartışmalara “zemin oluşturmamak” gerekir. Özetlersek, içimizdeki Don Kişot’u durdurmanın bir yolunu bulmalıyız. Gelgelelim açıklamalara bakılırsa bu tartışmalar daha da uzayacak ve herhalde sonunda “Sözlü, alkışlı ve ıslıkla protestoların yerli yersiz yapılamayacağı, yapanların şiddetle cezalandırılacağı” başlıklı bir yasa çıkartılacaktır.