BU NE PERHİZ !

Tütün,Tütün Mamulleri ve Alkollü İçkiler Piyasası Düzenleme Kurumunun, Tütün Mamulleri, Alkol ve Alkollü İçkilerin Toptan ve Perakende Satışı İle Satış Belgelerine İlişkin Yönetmelikte yaptığı düzenlemeler, “içki ile arası olmayan” bir çok insanımızı aslında pek ilgilendirmese de; bu ülkede 18 yaşını doldurduğunuz gün “kanunen herhangi bir sınırlamaya uğramadan” istediğiniz sayıda “ateşli silaha sahip” olabiliyorsanız ister istemez, “Bu da nerden çıktı?” deyip, isyan ediyor ve “taraf” haline geliyorsunuz… Oysa daha 2003’te AKP’nin hizaya soktuğu bu yeni yönetmelikle, muhakkak ki bir çok kişinin onaylayacağı “2. basamak” değişiklikler yapılmıştır. Gelgelelim iş, “Tütün Spor’un” bile adını değiştirmesi gerekeceğine gelip dayanınca, değişikliklerin toplumsal yaşamda hayırlara mı yoksa şerlere mi sebep olacağını anlayamıyoruz.

Kaldı ki, bu memlekette “parası olanın içebileceği” içkiden daha tehlikeli ve çocuklarımızın kolayca ulaşabildiği daha tehlikeli “bağımlılık yapıcı maddeler” piyasada cirit atmaktadır. Örneğin, uçucu maddeler içeren, tiner ve boya incelticiler, solventler, propan, uhu gibi su bazlı olmayan yapıştırıcılar, cila ve boya çıkarıcıları, maket yapıştırıcıları, lastik tutkalları, kokulu silgiler, oyun hamurları, sprey boyalar, işaretleyici kalemler, resim boyaları, kokulu defterler gibi çocukların haşır neşir olmak zorunda kaldığı malzemelerin bir kaçıdır. Ve maalesef satış ve denetimi; sadece ve sadece, “Ürünlerin hangi amaçla olursa olsun çocuklara satışı yasaktır. Eğitim ve öğretim faaliyetleri için yapılan alımlar gibi çocuklar tarafından kullanılabilme ihtimalinin varlığı halinde bu ürünler yetişkinlere de satılamaz, verilemez. Müşterileri bu konuda bilgilendirmek zorunludur” diyen ve uygulamada hiçbir zaman dikkate alınmayan bir madde ile geçiştirilmiştir.

Bu gün halâ, kavgacılık, aldırmazlık, yargılama bozukluğu, sersemlik, geveleyerek konuşma, yürürken sendeleme, uykulu hal, tepki yavaşlaması, titremeler, kasların zayıflaması, görme bulanıklığı veya çift görme, aşırı neşe, komaya varabilecek bilinç kaybına vb. neden olan ve genellikle “yoksulların ve işsiz gençlerin” kullandığı; bağımlıları halka zarar vermesin diye şehirden uzak yerlere “özel rehabilitasyon köyleri” bile kurduğumuz, “tiner ve bally diye bilinen yapıştırıcı” neredeyse bedavaya, her yerde serbestçe satılmaktadır.

Hal böyle olunca, iktidarın “kamu sağlığının korunması” manasındaki söylemlerinin bir ayağı havada kalmaktadır. Eğer iktidar bu düzenlemelerin “kamu sağlığı” açısından gerçek bir anlam kazanmasını istiyorsa, korkunç bir bağımlılık yapıcı olan yukarıda saydığımız maddelerin piyasadaki satış ve denetimi acilen kontrol altına almalıdır. Aksi halde bu düzenlemeler halkın gözünde “içki yasağını basamak basamak pekiştirmekten” öte gidemez ve hesap kesim tarihi gelip çatınca da bu günkü siyasi otoriteye “Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu?” diye sorarlar.

2009 YOKSULLUK ÇALIŞMASI SONUÇLARI

“TC. Başbakanlık” Türkiye istatistik Kurumu 2009 yoksulluk çalışması sonuçları 06 Ocak 2011’de açıklandı. Devletin belki de benzinde ve otomobilde olduğu gibi neredeyse tüm tüketim maddelerinde “dünyanın en yüksek vergisini” bağırta bağırta alarak kanını emdiği, emeğine el koyduğu halkını; ne duruma düşürdüğü nihayet ortaya çıktı. Ve gördük ki, manzara hiç de iç açıcı değil. Demek ki, milli gelir hesaplamalarına “formül uydurmalarının” veya enflasyonu düşük gösterip çalışanına enflasyon farkı ödememek için “flüt, saksofon, tuvalet kağıdı, tramvay bileti” gibi gülünç malzemeler üzerinden enflasyonun hesaplanması bile, yoksulluğumuzu gizlemeye yetmemiş.

Bakalım bu raporda neler yazıyormuş.
“2009 yılında Türkiye’de fertlerin yaklaşık % 0,48’i yani 339 bin kişi sadece gıda harcamalarını içeren açlık sınırının, % 18,08’i yani 12 milyon 751 bin kişi ise gıda ve gıda dışı harcamaları içeren yoksulluk sınırının altında yaşamaktadır. 2008 yılında bu oranlar sırasıyla % 0,54 ve % 17,11’dir. Kişi başı günlük harcaması, satınalma gücü paritesine göre 1 Doların(150 Kuruş) altında kalan fert bulunmamaktadır. Buna karşın satınalma gücü paritesine göre kişi başı günlük 2,15 Dolar olarak tanımlanan yoksulluk sınırı altında bulunan fert oranı %0,22, yoksulluk sınırı 4,3 Dolar olduğunda yoksul fert oranı ise % 4,35 olarak tahmin edilmiştir. 2009 yılında, 4 kişilik hanenin aylık açlık sınırı 287 TL, aylık yoksulluk sınırı ise 825 TL olarak tahmin edilmiştir.”

Rakamlara dikkat edin… Bu memlekette her türlü şişirme istatistik verilere rağmen 339.000 kişinin aylık kazancı 70 TL civarında. Daha ne diyelim. Ekonomik krizin nasıl geçtiği ortada... Devam ediyoruz. “Kırsal yerlerde yaşayanların yoksulluk riski kentsel yerlerde yaşayanlardan fazladır. Kırsal yerleşim yerlerinde yaşayanlarda 2008 yılında % 34,62 olan yoksulluk oranı 2009 yılında % 38,69’a yükselirken, kentsel yerlerde yaşayanların yoksulluk oranı % 9,38’den, % 8,86’ya düşmüştür.”

“2009 yılında hanehalkı büyüklüğü 3 veya 4 kişi olan hanelerde bulunan fertlerin yoksulluk oranı % 9,65 olurken, 7 ve daha fazla olan hanelerde fertlerin yoksulluk oranı % 40,05 olarak hesaplanmıştır. 7 ve daha fazla kişiden oluşan hanelerden kentsel yerlerde oturanlar için yoksulluk riski % 25,21 iken kırsal yerlerde bu oran % 54,06’dır. Hanehalkı türüne göre çocuklu çekirdek ailede bulunan fertlerin yoksulluk oranı % 15,98 olurken, çocuksuz çekirdek ailelerdeki fertlerde bu oran % 9,86’ya düşmektedir. Ataerkil veya geniş ailelerdeki fertler için yoksulluk oranı ise % 24,48 olarak tahmin edilmiştir. Kentsel yerlerde çocuklu çekirdek ailede yaşayan fertlerin yoksulluk riski % 8,47 iken kırsal yerlerde bu oran % 39,71’dir.Eğitim durumu yükseldikçe yoksul olma riski azalıyor.” Diyor rapor.

Gel de inan, hele hele “hanehalkı büyüklüğü arttıkça yoksulluk riskinin de arttığını” yazması sanırım tümüyle “hata”. Çünkü öyle bir şey olsa Sayın Başbakan “3 çocuk yapın” diye bas bas bağırır mı? Durum aşağı yukarı budur. Kimsenin 2010 raporunun bundan daha iyi olacağını tahmin ettiğini sanmıyorum. Ancak bu rapordan büyük küçük herkesin alması gereken dersler olduğu çok açıktır. Bazılarının hiç olmazsa kendine bağlı kurumların yayınlarını okumasını ve ona göre konuşmasını tavsiye etmek ise mesleğimizin icabıdır.

GECİKEN ADALET, TOPLUMA KESİLMİŞ CEZADIR

Halkın arasında elini kolunu sallaya sallaya dolaşan “suçlu” sayısının bu kadar artmasının ve devletin güvencesi altındaki “toplumsal huzurun” tehtid altına girmesinin yegane sebebi, bu ülkeyi yönetenlerin bulundukları makamları sadece ve her anlamda “işgal” etmeleridir. 31 Aralık 2010 tarihi itibariyle yürürlüğe gireceği kesinlikle belli olan ve “yetkililerin önlem almaya gerek duymadığı” 5271 sayılı CMK’nın 102. maddesi uyarınca gerçekleşen tahliyelerle, 188 kişinin katili 31 kişilik Hizbullah olduğunu söyleyen çetenin elebaşları, eroin baronları, PKK’lılar, azılı katiller serbest bırakıldı. Sonuç mu? “Kerameti kendinden menkul ileri demokrasi” gereği salıverilen çete liderleri, hapishanelerden bile tehtid savurdukları hasımları ile yarım kalan hesaplarını kapatabilecekler… Domuz bağları ile bağlanıp diri diri toprağa gömülenlerin, yakınlarının acıları katlanacak, özellikle de “şahitler” tehdit altında kalacak, kısacası yarım kalan işlerini tamamlayacaklar… Ha… Bunların duruşmaları dışarıdan devam edecek, cezalarını çekecek diyen büyüklerimize de bir çift lafım olur. Adam “müebbetle” yargılanıyor. Döner mi dersin?

***

Malum Yargıtay, adlî mahkemelerin verdikleri kararların hukuka uygun olup olmadığını denetlemekle görevli yüksek mahkemedir. Tüm adlî yargı mahkemelerini Yargıtay denetler. Yargıtay, hukukun uygulanmasında ülke düzeyinde birliktelik sağlar. Yasa maddelerinin nasıl yorumlanması gerektiğini belirler. Mahkemeler karar verirken Yargıtay’ın görüşlerini göz önünde bulundururlar… Bizim ülkemizde, özellikle çok sanıklı davalarda en azından “bol bol usül hatası” bulunduğu bilindiğinden özellikle bu büyük davalar, 1. derece mahkemelerce karara bağlandıktan sonra “temyize” gider. Yargıtay ya kararı onar, ya da yeniden görülmesine karar verir. Dolayısıyla bu karar “cezadan beter olan tutukluluk süresi içinde” alınamamışsa, tutuklu “sanık”tır, “suçlu” kabul edilemez. “Suç samur kürk olmuş da kimse sarınmamış”, der büyüklerimiz. Güç sende ise, doğru dürüst araştırma, soruşturma yapmadan içeri tıkmaya alışmış kolluk kuvvetlerine alt yapı oluşturamamışken, yüksek mahkemelere bireysel müracaatları “hak” ilan edersen kimsede kabahat aramayacaksın.

***

Bu güne kadar çoktan, Adalet Bakanlığının “İstinaf Mahkemelerini” kurması ve hakim adaylarının yediğini, içtiğini, giydiğini fişlemeyi bırakıp yeni atamaları yapması, yüksek mahkemelerin yükünü hafifletecek, davaların daha kısa sürede sonuçlanmasını sağlayacak ortamı yaratması gerekiyordu. Yoksa, kimse siyasilere “Gel davalara sen bak!”, falan demiyor. 12 Eylül 2010 Anayasa değişiklikleri sonucu “hukuk sistemimizdeki problemlere de” el koyan siyasi iradenin “işgali” bırakıp bu işlere kafa yorması gerekmez miydi? Gel gelelim yine de yapamadı… Çünkü her işe “göç yolda düzelir” diye başlayan zihniyet “analitik düşünceden” yoksundur. Dolayısıyla ileri bir görüşleri, karşılaşabilecekleri problemleri tahmin gücü ve çözümleri yoktur. Sayın Başbakanın salıverilmeler için, “Yargının tasarrufudur” açıklaması asla tatmin edici değildir, tutukluluk halinin dava başına olması gerektiği ise “gülünçtür”. Kaldı ki, salıverilenlere “elektronik kelepçenin” bile takılamamış olması, siyasi iradenin bir başka aymazlığıdır.

***

Ancak bu durum madalyonun kamuoyunu rahatsız eden sadece bir yüzüdür. Bir de “tutukluluk süresi” üzerine söylenecekler vardır. Bizdeki anlayışın tersine, “Tutuklama” istisnai durumlarda devreye girmesi gereken bir durumdur ve “ceza” değildir. Yargıtayın ağır cezalık suçlarda, akılalmaz bir tutum ile “tutukluluk sürelerine uzatma sürelerini de ekleyerek” toplam tutukluluk süresini 10 yıl olarak belirlemesi “adamın gerçekten suçsuz olduğunu düşününce” korkunçtur ve AB standartalarını çok aşmaktadır. Bu sürenin kısaltılması şarttır. Sakın o zaman bu adamlar daha önce salınacaktı falan demeyin. Salınmalıdır da zaten, eğer mahkemeler bu süre içinde karar veremiyorsa tutukluların henüz birer “sanık” olduğunu aklımızdan çıkarmamamız gerekir. Kısacası bu olayın öznesi “tutukluluk sürelerinin kısaltılması talebi” olmalıdır. Kaldı ki, yargı görevini “tutuklama süresi” içinde yapabilmiş olsaydı yani mahkemelerde o düzen sağlanabilseydi, bu tartışmalar da olmayacaktı. Sözün özü; Geciken adalet, topluma kesilmiş cezadır.

NAFİLE DİDİŞMELER

Hangi kimlikte olursa olsun, kim konuşursa konuşsun, “fikrini, inancını söyleyen” derhal topa tutuluyor. Hele hele eğer CHP’li ise ve de partinin bu güne kadar alışılmış siyasi görüşüne “aykırı bir şey fısıldamışsa” vay haline. Son kurultayda parti meclisine seçilen Elazığlı Nakşibendi şeyhi Halit Hoca’nın torunu ilahiyatçı Muhammed Çakmak’ın Fethullah Gülen’i öven konuşması sonrası başına gelenler de aynen bunun gibi ve öncekilerden hiç de farklı değil. Bilindiği gibi daha önce de parti meclisine seçilen bazı isimler üzerinde de benzer tartışmalar olmuştu. Bunlardan en akılda kalanı da Diyarbakır eski baro başkanı Sezgin Tanrıkulu üzerinde idi. Çünkü Habur’dan giriş yapan PKK’lıların avukatlarından biri idi… O atlatıldı yerini başka bir tartışma aldı. Ve anlaşılıyor ki, parti içindeki tartışmalar dışarı yansıtılanlardan daha da şiddetli… Zaman zaman sorulan sorulara, “Eski yönetimle hiçbir problemimiz yok” cevaplarının ardında yatanın, “parti meclisinin değişen kimyasına” alışamamış “eskilerin” direnişi, olsa gerek.

Oysa CHP’nin adı da dahil siyasal ilkeleri, değerleri, amaçları ve siyasal yaşam anlayışı tam da bu fikirleri yani “siyasi çeşitliliği” barındırması gereken siyasal bir kuruluş olduğunu işaret etmektedir. Zaten Sezgin Tanrıkulu’nun, açılımları yapan AKP yerine CHP’yi tercih etmesinde, her ne kadar AKP’nin rüzgara göre yön değiştirmesi etkense de, CHP’nin “Seçim barajının yüzde 7 hatta 5’e düşürülmesi talebi ve bunun için bir yasa teklifi hazırlamasının veya Özel Yetkili Mahkemeler denen eski DGM’lerin kaldırılması gerektiğini sık sık dillendirmesinin” ne kadar etkili olduğunu değişime karşı çıkanların iyi düşünmesi gerekmez mi? Dolayısıyla partinin ilke ve değerlerini kendine yakın görüp, partinin hizmetine girenlerden, siyasi fikir ve görüşlerinden “vaz geçmelerini” istemek veya “kamuoyu önünde ifade etmemelerini” beklemek ne kadar akılcı olabilir?

Kaldı ki, sosyal demokrasi deyince akla “özgürlük,eşitlik, adalet ve dayanışma” gelir. Tek sesli siyasetin bu güne kadar özellikle CHP’ye bir yarar getirmediği de ortadadır. Partiye üye olan herkesten kişisel görüşlerini gizlemesini veya siyasi görüşlerinden vazgeçmesinin istenmesi hangi akla, hangi mantığa sığar? Esas olan, farklı fikirleri olanların bir arada olabilmelerini, tartışmalarını ve doğru siyasetlerin üretilmesinin sağlanması ve esas hedef olan “iktidara” ulaşılması değil midir? Öyleyse bu “nafile didişmelere” bir son vermek ve iktidar yürüyüşünü hızlandırmak gerekmez mi?

BURDAN DA BUYURUN

Bu güne kadar Sayın Başbakanın, konuşulmayan bir şey kalmayacak diye başlattığı “açılımlar” ile bir zamanlar “ilke, ideal, kırmızı çizgi, olmazsa olmaz” diye bilinen neyimiz varsa ortaya dökülmeye başladı… Bazı açılımların yarattığı “domino etkisinden” sıradan vatandaş “endişeli” olsa da, AKP’nin iktidarda olduğu süreç içinde, “bir konu hariç” neredeyse tartışılmayan konu kalmadı. Sonuç olarak toplumsal sorunlara, toplumsal hassasiyetleri göz önüne alıp, “ciddi bir planlama ve uzlaşma ile zamana yayarak” daha kalıcı çözümler bulunacağı bilinse de “iktidar olmanın dayanılmaz cazibesi” halkımıza maalesef, aceleciliğin getirdiği “hayal kırıklığının” en özgün örneklerini yaşattı, yaşatıyor.

Kendine özgü bir yorumla betimleyip, haklar, özgürlükler, demokrasi ve ülke çıkarı adına her türlü işbirliğini, pazarlığı, ticareti, kimselerden esirgemeyen, özellikle olumlu tek adım atmadığı “türban” konusunu hiç dilinden düşürmeyen, ne iktidar, ne muhalefet, ne de “ayrı bayrak ve semboller, ayrı güvenlik ve savunma gücü, bölgedeki ekonomik kaynakların kullanım ve tüketim hakkı, özerk bir yapı” talep eden Kürtçüler, “ana dille ibadet” konusunu hiç ağızlarına almamakta; halkının anlamını bilmediği, hatta doğru telaffuz edildiği bile meçhul, birkaç dua ile ibadet etmesine göz yummaktadır. Acaba neden? Ana dille ibadet etmenin yanlış bir tarafı mı vardır? Bu konu çarşıda pazarda, çoğunluğun anlamadığı bir dille konuşmaktan daha mı önemsizdir?

Bir taraftan “ana dilde eğitim ve benzeri” tartışmalara, “muğlak” tutumun ile sebep olacaksın, bir taraftan Türk Halkının Türkçe ibadet yapmasına fırsat tanımayacaksın. Tam bir çelişki değil mi? Eğer anadil ile ilgili bir açılım yapılacaksa, ibadetten başlanması elzemdir. Bu memlekette yıllardır anlaşılmayan bir dilde ibadet edilmektedir. İbadetleri sırasında okudukları duaların anlamını tam olarak bilen kaç kişi vardır. Kendi başına ibadet edenlerin okuduğu duaların anlamlarını bilmelerini geçtik ne kadar doğru okunduğu bile meçhuldür. İbadetin Türkçe yapılmasının sakıncası nedir? “İbadetlerimizin” ısrarla Arapça yapılmasını dayatan zihniyet, yıllardır okullarda “Arapça” ezberletmektedir ve sırf bu yüzden ibadetlerimiz yarım yamalaktır. İktidarlar sırf “oy kaygısı” ile buna göz yummaktadır ve bunun günahını vebalini elbette ki “iktidar sahipleri” yüklenecektir.

Bugün anadilde eğitim, özerk bir yapı vs. isteyecek kadar Türkiye Cumhuriyeti’ne hınç dolu olanlar dahi bu konuya değinememektedirler. Çünkü “avantalarına” gelmemektedir, üstelik konu kutsaldır üstelik eğitimle ilgilidir. Oysa özellikle eğitim, siyasilerin gözünde “kendi menfaatlerine hizmet” amaçlı bir araçtan başka bir şey değildir. Bu gün sol partiler bile, dindar olduğu söylenen kesimin oylarına taliptir. Bu yüzden demokrasi adına akla hayale gelmeyecek açılımları siyasi literatürlerine eklemekle meşguldürler ve iyi de yapmaktadırlar. Gelgelelim bu konuda en yetkili kurum olan Diyanet İşleri Başkanlığı da dahil, bir Allah’ın kulu çıkıp da “Türk Halkının bir türlü doğru dürüst yapamadığı ibadeti” ile ilgili bu probleme, bir yorum, bir çözüm önermemektedir. Madem her şey tartışılacak, “burdan da buyurun”…