MAVİ MARMARA'nın HESABI SORULMALIDIR

Dünyada gözü dönmüş ucubelerin bir şekilde iktidarda olduğu ve çeşitli şekillerde rüştlerini ispat edebilmek için birçok masumun canını yaktığı onlarca ülke vardır. Ve ne yazık ki bunların en korkuncu, geçmişte çektiği acıların hesabını “masumlardan” soran “sıkı dostumuz” İsrail’dir. Ancak bu gerçek, Mavi Marmara gemisinde can veren insanların hesabını sadece İsrail’in “sapkın yöneticilerinin” vermesi gerektiğini göstermez. İHH’ dan tutun da gemi kaptanına, masum bir çocuğu bu olaya alet eden çarkçıbaşına, olayı umursamayan yöneticilere ve olayın bu şekilde gelişmesine müsaade eden siyasilere kadar, herkes bu “kayıp canların” hesabını vermelidir. Bu en az İsrail’in cezalandırılması kadar önemlidir. Çünkü insanlarımız, "kim hangi mazereti uydurursa uydursun", yöneticilerimizin aymazlığı yüzünden, göz göre göre “intihar bombacılarına” çevrilmiştir.
***
Başa dönersek, bir kere Mavi Marmara uluslar arası sularda yolcu ve yük taşıyabilecek nitelikte bir gemi olmadığı üzerinde yoğun bir eleştiriler vardır. Geminin İstanbul Deniz Otobüsleri AŞ’den satın alındığı ve üstelik Türk Limanlarına kayıtlı olmadığı düşünülürse bu görüşün haklığı ortaya çıkar. Çünkü bir kere İDO’nun seferleri boğazda gerçekleşiyor ve eksikleri var ki bunu gizlemek ve açık denizlere çıkabilmek için, İHH gemiye Komor Adaları bayrağı asıyor. Böylece onu bir Türk gemisi olmaktan çıkarıyor. Öte yandan bir gemi kaptanı, “uluslar arası sularda” karar verebilecek tek yetkilidir. Öyleyse ve “İsrailli korsanlar” yapacakları eylemi duyurmuşken, hadi rotasını değiştirmedi, en azından bir operasyonla karşı karşıya kalınırsa “eylemsiz kalma” kararını hayata geçirtemez miydi? Hele hele gemide küçücük, masum, büyüklerinin ne halt ettiğinden habersiz, TC vatandaşı bir yavru varken.
***
Diğer yandan İHH “Rotamız Filistin yükümüz insani yardım” sloganı ile malzeme toplamaya başlar başlamaz İsrail’in yapacağı eşkıyalığı duyurmadığını da söyleyemeyiz. Devletimizin bu gün feryat eden yöneticileri acaba bu gemiye binen insanları “İsrail’in takınacağı tavırla ilgili olarak” uyarmış mıdır? Bu güne kadar aklınıza gelebilecek her türlü “uluslar arası hukuku” ihlal eden İsrail’in bu çılgınlığı da yapabileceğini tahmin etmek çok mu zordur. Risk ortada iken, neden Mısır üzerinden taşınması için çare aranmamıştır.

***

Bir başka ve çok önemli soru da şudur: Bu yardım çalışmasını devlet, İHH ile birlikte mi organize etmiştir? Eğer öyleyse ve devlet bu rota üzerinden, bu yabancı bayraklı gemi ile bu yardımı Gazze’ye ulaştırmayı aklına koyduysa, gemideki vatandaşlarını korumak için “askeri önlemleri” niçin almamıştır? Yoksa iktidarın Mavi Marmara’yı “sahiplenme arzusu” olayların bu şekilde gelişmesinden sonra mı doğmuştur? Maalesef daha yüzlerce soru sorabiliriz ve maalesef hiçbiri için de yaşanan bu acı olayı açıklayacak bir cevap almak mümkün değildir. Kaldı ki, İshak Alaton ve Fettullah Gülen’in açıklamalarına bakınca vurdumduymazlığın sadece İsrail’den değil Türk yetkililerden de kaynaklandığı ortadadır.
***
Gelgelelim bu hataların hiç biri İsrail’in yaptığı korsanlığı haklı göstermez. Türkiye artık tepkisini bu güne kadar gösterdiği “sözde tepkilerin” dışına çıkarmalıdır. Bir taraftan İsrail Cumhurbaşkanına “Siz insan öldürmeyi iyi bilirsiniz” derken, ortak askeri tatbikatlarla “insan öldürmenin tekniğini” beraber geliştirmeye çalışırsak, Sn Büyüklerimin "attığı postalar da" döktüğü gözyaşları da hikâye olarak kalır.

SEBEPLER ve SONUÇLAR

SEBEPLER VE SONUÇLAR

Tüm CHP örgütünün yanında olmasına rağmen Sn. Baykal’ın “istifayı” tercih etmesi, kurultayda aday olmayacağını, üstelik kurultaya dahi gelmeyeceğini açıkça ifade etmesi hiç dikkate alınmadı. Ve… Kemal Kılıçdaroğlu’nun CHP Genel Başkanlığına aday olması ile birlikte kıyamet koptu. Başta Genel Başkan Yardımcısı Yılmaz Ateş olmak üzere, partili partisiz bir çok kişi, görevi "parti politikalarını belirlemek" olan genel sekreter Ender Sav’ı ve Kılıçdaroğlu’nu hedef aldı. “Baykal’ın oluru alınmadan” yapılan bu adaylık eylemi ağır eleştirilere uğradı. Şaşırtıcıdır, tüm bu gelişmeler kendi tercihleri sonucu ortaya çıkmasına rağmen, Sayın Baykal bile kırgın olduğunu duyurdu.

***

Hadi Sayın Baykal’ın duygusallığını anlayabiliriz de, Kemal Kılıçdaroğlu ve onu destekleyenleri “arkadan hançerlediler” gibi cümlelerle ağır bir itham altında bırakanları, anlamak zordur. Çünkü benim bildiğim kadarıyla CHP’li liderlerde “biat kültürü” yoktur. Doğal olarak parti içinde Deniz Baykal’ın egemenliğini tanımayanlar da çıkacaktır. Kaldı ki Sn. Baykal fiilen partiden ayrıldığını ilan etmiştir. Zaten geriye dönüp baktığımız zaman, CHP’de, Genel Başkanı ile ters düşmeyen bir tek lider bulamazsınız. Sn. Baykal bile parti içinde “hizipçi” olmakla şöhret kazanmıştır. Aslında halkın gözünde “bozguncu” gibi bir anlamı olan “hiziplerin” varlığı, hem partideki “edilgen eğilimleri” kırar, hem de “biat kültürünün” gelişmesini engeller. Yani "hiziplerin varlığı" partinin yaşadığını gösteren olumlu bir işaretse de, partinin ileri gelenleri bile “istifa eden liderin onayını almayanları, bozguncu” olarak nitelendiriyorsa vatandaş ne yapsın?

***

Diğer yandan, Sn. Baykal daha düne kadar, “etkin muhalefet” isteyen vatandaşın gözünde “etliye sütlüye karışmayan”, hayatından memnun bir muhalefet lideridir. Hatta Tayyip Bey’in seçilmesinden ve yükselişinden de sorumludur. Sn. Baykal’ın siyasi üslubunun yarattığı bu manzara, yine Sn. Baykal’ın yıldızını parlattığı Sn. Kılıçdaroğlu’nun önünü açmıştır. Kısacası “Kemal Kılıçdaroğlu”nun yükselişine Sn. Baykal’ın “CHP’yi iktidar yapma operasyonu” bile demek mümkündür. Çünkü, sebepler ve sonuçlar onun eseridir. Kaldı ki Kılıçdaroğlu’nun adaylığı, CHP’yi “elitlerin partisi” diye itham etmenin, demagojiden başka bir şey olmadığını da göstermiş ve en azından kendi kitlesi ile “gönülden” kucaklaşmasını sağlamıştır. Yani sonuç beklenenden çok daha olumludur. Ha “vefa” derseniz onu bir geçeceksiniz. Siyasette öyle bir kavram yoktur.

***

Yalnız bu heyecan ve coşku içinde gözden kaçan tehlikeli bir durumu da kendi içinde barındırmaktadır. CHP’nin yeni lideri Sayın Kılıçdaroğlu’na, CHP’liler “tarikat şeyhi” muamelesi yapmaktadır. Halkın içinden biri olması insanları haklı olarak sevdirmiştir de, bu aşırı ilgi Kılıçdaroğlu’nun verdiği “partinin daha demokratik bir yapıya kavuşmasını sağlayacak değişiklikleri yapma” sözünü tutmasını, geciktirmesine veya unutmasına sebep olabilir. Ayrıca “sadece partililerin yer aldığı bir kongredeki coşku” eğer iyi yönlendirilemezse, gelip geçicidir. Vatandaşın beklentisi, CHP’lileri açık oturumlarda değil, kendi sokağında, kendi mekanında görmektir. Bu coşku ancak halkla paylaşılabilirse artar. Yoksa gazetelerin yaygarası olarak kalır.

NELER YİYORMUŞUZ DA…

NELER YİYORMUŞUZ DA…

Birkaç ay önce internette “besin” olarak kullandığımız maddelerin “içerikleri” ile ilgili bir nota rastladım. İlgimi çekti ama birçok büyük firmanın adı geçtiği için, önceleri pek önemsemedim. Çünkü biliyorum ki zaman zaman firmalar özellikle interneti kullanarak birbirlerini karalarlar. Ancak, besinlerimizin etiketleri üzerine minicik harflerle yazılmış ayrıntılara dikkat edince, durumun hiç de iç açıcı olmadığını gördüm ve yazıyı paylaşmaya karar verdim. Bakalım siz ne diyeceksiniz?

***

“Ankara Sanayi Odası gıda komitesi üyesiyim ve 18 yıldır "yemek" işindeyim, öğrendiklerimi yazmaya sayfalar yetmez. Ancak bazılarını aktarırsam durumun vahameti daha iyi anlaşılır. "Soya Kıyması" adıyla satılan ürün yağı alınmış soya küspesidir. 25 Kg torbalarda kg fiyatı 1,5 TL civarındadır. Kullanırken ılık suyla ıslatılır 1 kg soya kıyması 3 kg su emer. Yani kullanım fiyatı kg da 50 krş tan aşağı olur. Hazır köftelerin tamamı soya katkılıdır. Şirin gözükmesi içinde mix kıyma, soya proteini vs. gibi farklı isimlerle ambalaj üzerine yazılmaktadır. Yani et diye soya küspesi satıp, annemin köftesi gibi aynen diye reklâm yapıyorlar.

***

Bitmedi: Bu soya zımbırtısının granül veya toz halinde, beyaz, açık kahve, koyu kahve, kırmızı, yeşil renkleri vardır.Tadı nötre yakındır. Cevizle karışıp baklavaya, kıymayla karışıp köfteye, unla karışıp ekmeğe, keke falan giriyor. “Marine kuşbaşı” diye bir et satılıyor şimdi, normal kuşbaşı etten ucuz.
Bir özel kimyasal karışım suyla ete emdiriliyor. % 20 su basılıyor ete, böylece fiyatı ucuzluyor.
Ancak bu tuzlar sizin kalp, şeker, tansiyon vs, rejimlerinize zarar verir mi bilmiyorsunuz. Yemeğe tuz atmıyorsunuz, ama başka tuzları bilmeden yiyorsunuz. Yemek şirketinizin et giriş faturalarında “mix kıyma” ve “marine kuşbaşı” var mı, bir kontrol edin bakalım.

***

“Peynir altı suyu tozu”: Adı üstünde, peynir üretiminde kalan sudan buharlaşma sonucu elde edilen toz işte. Nerede kullanılıyor? “Peynirli çizi” de peynir mi var zannediyorsunuz.Tüm bisküvi ve kek sektörünün birinci sınıf dolgu maddesi. Kg fiyatı 50 krş gibi bir şeydi. Yediğiniz bisküvi, kek, kraker vs paketlerin üzerini bir okuyun bakalım içinde şeker ve un dışında tanımadığınız kaç kalem malzeme var. Bir top keki toptancısı 15 kuruşa satıyor. Un, süt, yumurta ve yağ ile yapsanız maliyeti 50-60 kuruşu bulur. Çünkü kek değil kek benzeri kimyasal bir şey alıp yiyoruz. Paketin üzerini okuyun anlarsınız.

***

Kilosu 10-15 TL ye satılan sucukların gerçek baharatla etle mi yapıldığını mı sanıyorsunuz? Bir danadan 25–30 kg sinir çıkıyor. Sinir, 40 ⁰C’da dondurup öğütüyor ve “sinir unu” yapıyorlar sonra, basıyorlar sosise. Şarküteri ürünlerine dikkatli bakın. “%100 dana” diyor,“dana eti” demez, çünkü dananın etinden başka her şeyi içindedir. Anlayın işte. Tavukların boyun, taşlık, kanat ucu vs gibi ticari değeri olmayan her yeri kemikleriyle öğütülerek "mekanik kıyma" yapılıyor. Tüm tavuk sucuk ve salamlarında bu var. Daha neler, neler…Bütün bu işler “T.C.Tarım ve köy İşleri Bakanlığı” izni ile yapılıyor. Tamamen ve her yönüyle gıda terörünün cenneti olan yurdumuzda izinle bunlar yapılırken, siz bir de kaçak yapılanları düşünün”…Neler yiyormuşuz da, haberimiz yok… Hem de devletin izniyle..

ÖZLEMSİZ, KANAATKAR ve “MUTLUYUZ”

ÖZLEMSİZ, KANAATKAR ve “MUTLUYUZ”

Türkiye İstatistik Kurumunun yayınladığı “Yaşam memnuniyeti anketi” sonuçlarına bakınca ülkem insanının, %57 sinin mutlu, %31 inin orta mutlu kalanının ise mutsuz olduğunu duyunca şaşırmadım desem yalan olur. Hele, hele elde edilen verilerden, “okur yazarlık oranı arttıkça, yaşam memnuniyeti de artıyor” tespitinin yapılmış olması, ya deneklerin, ya da anketörlerin bilinçli seçiminden kaynaklandığını çağrıştırıyor olsa da, “İnanmak istiyorum!” demezsem yalan olur. Yoksa biz, hakikaten mutlu bir toplum muyuz?

***

Ne tuhaftır ki insan, bazen bildiği, hissettiği bir duyguyu anlatmakta zorluk çekiyorsa da "mutluluk" kelimesinin, “Bütün özlemlere eksiksiz ve sürekli olarak ulaşılmaktan duyulan kıvanç durumunu”, “bilinci dolduran tam bir doygunluk durumunu” ve de “istek ve eğilimlerin tam bir uyumu ve doygunluğu” cümleleri ile ifade edildiğini öğrenince, bu “mutluluk” tanımlamalarının, bizim gibi sıradan insanların yaşadığı “mutluluklarla” hiç mi hiç, alakası olmadığını fark ediyor. Çünkü bizim insanımızın özlemleri ve hasretleri o kadar çoktur ki, “bütün özlemlere eksiksiz ve sürekli ulaşılabilme” olayı bizi aşar. Kısacası, bizim mutluluklarımız hem “verilenlerle sınırlı” hem de “süre kısıtlı”dır.

***

Öyleyse “gelip geçici” olan bu hali, daha çok yaşamayı arzu edebileceğimizi düşünerek, mutlu olmanın çarelerini araştırmaya başladım. Enteresandır, cevaba çok çabuk ulaştım. Her ne kadar mutluluğun tarifi zor olsa da, nasıl mutlu olunacağı konusunda, neredeyse dünyanın kabul ettiği, kesin bir tespit var. “Cehalet sürekli mutluluğun yegane kaynağıdır.” Ve bu tespitin, mutlu olmanın en kolay yolu olduğunun kabulü, pek de zor olmasa gerek. Dikkat edin, burada kastedilen “okur-yazar” olmamak değil, “cehalet” yani “bilgisizlik”. Sadece bildikleri ile yetinen, çevresine bakmayan, sadece kendi hayatlarını idame ettirme güdüsüne sahip insanların, “ihtiyaçları sınırlı, mutlulukları ise sınırsızdır.”

***

Düşünün, yaşamı tasavvuf felsefesinin hikayeleri ile yönlendirilmiş “bir lokma, bir hırka”, anlayışı ile yoğrulmuş insanların mutlu olmaması için bir sebep var mıdır? Onların çocukları bile “rızkları” ile doğar. İtikatları bu olunca elbette “gelecek” diye bir kaygıları da yoktur. İşte bu nedenledir ki, bizim ülkemizde yapılan kamuoyu yoklamalarında “Mutlu musunuz? Sorusunun cevabı; daima “evet”tir. Azla yetinmeye, derme çatma kulübelerde oturmaya, sadaka-fitre ile geçinmeye alıştırılmışlardır. Akşam oldu mu “duru suya bayat ekmeği”, tirit niyetine yiyip, yapılan haksızlıklara da, onların haklarını savunan insanların acı çekmesine göz yumarlar. Ve sahip oldukları, “olmayan düzenlerini” bozanlardan nefret ederler. Bugün ağlayıp, ağıtlar yaktıkları delikanlılarımızı asanlara, işkence edenlere, zalimlere, duygu sömürücülerine dün olduğu gibi bu gün de göz yumarlar ama “halkım mutludur”. Gelgelelim bu cahil mutluluğudur. Özlemsiz, kanaatkar ve süre kısıtlı. Doyasıya tadamadan…

KAZA KADER DEĞİLDİR

KAZA KADER DEĞİLDİR

“Üzüntümüz milletçe büyük. Ama bu yörenin insanları aslında bu tür olaylara alışık. Zonguldak bölgesinde bu tür olayları yıllardır yaşadık. Ben de daha önce bu ocaklara indim. 2000 metrede kardeşlerimin nasıl çalıştığını gördüm. Bu mesleğin kaderinde maalesef bu var. Bu mesleğe giren kardeşlerim bunu bilerek giriyorlar...” Yaklaşık bir yıl içinde doksana yakın “canımızı” kaybettiğimiz maden kazalarının sonuncusunun ardından Tayyip Bey’in duyunca “kerhen” söylediğini zannettiğim, taziye konuşması maalesef bu. O sırada, yerin 500 metre altında can veren 30 delikanlının naaşına henüz ulaşılamamıştı bile. “Ölüm sizin kaderiniz, yapacak bir şey yok” demek hem de, “bir gerçeği ifade ediyor” izlenimi vererek, vatandaşı kaderci bir anlayışın uşağı yapmaya kalkışmak, yanlıştır. Adama “Kardeşim Avrupa ülkelerinde niye bu kadar sık kaza olmuyor?” diye sorarlar.

***

Kaldı ki, bu tür kazaların “insanoğlunun kaderi” falan olmadığı da ortadadır. Örneğin,bir zamanlar uzun yol kaptanlarının kaderi de ikide bir kaza yapmaktan geçiyordu. Bu gün istatistikler “bölünmüş yolların” her ne kadar kazaları bitirememişse de azalttığını işaret etmektedir. Bu aynı zamanda, yolların yüksek standartta otoyol olması ile kazaların minimuma ineceğinin de bir belirtisidir. Demek ki, kazalar tamamen önlenemese de tahammül edilebilir sınırlara çekilebiliyor. Bir yıl içinde yaklaşık 90 cana mal olan 3 grizu patlaması olacağına daha az olsa fena mı olurdu? Maden ocaklarına "maliyetin yükseleceğine" falan bakmayıp yatırım yapılsaydı, kederli bakışlarla sulandırılmış kader, kısmet hikayeleri ile vatandaşı uyutma derdine düşülmezdi.

***

Maden Mühendisleri Odasının basın açıklaması ortadadır. “Kazalar incelendiğinde, madenin özelliklerine uygun olan işletme yöntemlerinin seçilmediği ve yeraltı madenciliğinde güvenli bir çalışma ortamının yaratılmasında olmazsa olmaz unsurlar olan havalandırma, tahkimat ve nakliyat projelerinden birinin veya birkaçının eksik ya da hatalı yapıldığı gözlenmektedir.” Demektedir. Meali, madenlerin eşe dosta peşkeş çekildiği, maliyeti düşürmek için de yeterli yatırımların yapılmadığıdır. Öyleyse maden işçisi alırken ince eleyip sık dokuyanların, en bilgili, güçlü kuvvetli gençlerimizi yer altına gönderirken, alınmayan insani önlemler yüzünden muhtemel bir kaza sonucu ölümü, “onların kaderi” ilan etmek, “sektördeki iş kazalarını azaltamamanın” ayıbını örter mi?

***

Sorun tespit edilebiliyorsa çözümü uzakta değildir. Ve çözümün elbette bir maliyeti vardır. Oysa bedavaya, halka seçim rüşveti olarak bedava kömür dağıtırsan, kömürü de bir şekilde bedavaya getireceksin demektir ki, sonuç olarak işte böyle ilkel yöntemlerle, kölelerin çalıştırıldığı madenler ortaya çıkar. Ve maliyetini bedavaya getirdiğini zannettiğin kömür çok ülkeye pahalıya mal olur.