REFERANDUM; DIŞI DA, İÇİ DE, BİZİ YAKAR.

REFERANDUM; DIŞI DA, İÇİ DE, BİZİ YAKAR.

Latince kökenli olan Referandum kelimesi genelde bir yasanın kabulü veya çok önemli bazı konularda halkın iradesini belirlemek amacıyla yapılan oylamadır. Referandumlar halkın iradesini, yürütmeye doğrudan yansıtması ile her ne kadar, demokrasi'nin güzel bir örneği olarak kabul edilse de, demokrasilerin “kültürlü toplumların yönetim şekli” olduğunu da unutmamak gerekir. Öyleyse “referandumlar önemlidir, önemlidir de”, demokrasiyi herkesin farklı algıladığı bizim gibi toplumlarda “referandumda ne sorulacağı ve referanduma ne kadar ihtiyaç olduğunun tespiti, çok daha önemlidir.”

Bu günlerde tartışmaya açılan “referandum” ile ilgili tüm girişimlerin, siviller hazırlayınca sanki tüm yanlışlarından arınacak bir Anayasa’nın yapılmasını kolaylaştıracak eylemlerin önünü açma hazırlığı olduğu malumdur. Özellikle, “değiştirilemez ve değiştirilmesi dahi teklif edilemez olduğu” 4. madde ile vurgulanmış, T.C. Anayasasının ilk üç maddesinin de “yeri ve zamanı gelince” ellenebilmesine olanak sağlayacak düzenlemeler hedeftedir. Bugün ağzını açanın “30 yıllık darbe ürünü Anayasa” diyerek küçümsediği 1982 Anayasasının da bir zamanlar bir referandum ile yürürlüğe girdiği unutulmamalıdır. Üstelik, bu Anayasaya göre belirlenen, fakat kağıt üstünde kalan, uygulanmayan, esnetilen yasa hükümleri ve mahkeme kararlarını hatırlarsak, “Babayasa” yapsan ne olacak. Kaldı ki, Anayasanın değişmesini isteyen hukuk adamı ve siyasetçilerde, anayasa yapacak kadar bilgi birikimi ve uzak görüş olsa bile, tartışma ve uzlaşma geleneği yoktur.

Bakınız, Türkiye’de ilk referandum, 27 Mayıs 1960 askeri müdahalesinin ardından 1961 Anayasası için yapıldı. 9 Temmuz halkoylaması ile 1961 Anayasası, % 61.7 "evet" oyuyla kabul edildi. Türkiye ikinci kez 1980 askeri müdahalesinin ardından hazırlanan 1982 Anayasası için 7 Kasım 1982’de referanduma gitti. Halkoylamasına, 18 milyon 885 bin 488 seçmen katıldı. 17 milyon 215 bin 559 seçmen "kabul" (yüzde 91.37), 1982 Anayasası, sonuçların açıklanmasıyla 9 Kasım 1982’de yürürlüğe girdi. Halkın iradesi ise işte irade… %91,37 kabul oyu, daha ne olsun? Eğer önceki referandumlarda aldatıldıysak, bu kez daha da kısa bir dönem tartışmaya açılacak olan konularda, yeniden aldatılmayacağımızı kim garanti edebilir. Eminim ki; “referandumcu uyanıklar”, okumayan, araştırmayan, tartışmayan halkımızı, Abdi İPEKÇİ’nin tetikçisi bir meczubu Ankara Caddelerinde eskortlarla tur attıran basiretsiz yöneticilerimizi ve bir katili “kahraman” yapan medyamızı gördükçe; “referanduma sunarak” kafaya koydukları operasyonları yönetmenin çok daha kolay olacağını, çok iyi biliyordur. Demek ki, halkın her verdiği kararın, doğru olup olmayacağı da tartışılmalıdır.Kaldı ki, kültürlü olduğunu inkar edemeyeceğimiz bir toplum olan, İsviçre’de yapılan referandum sonucunda % 57,5 çoğunlukla “camilere minare yapılması”, yani en basitinden Müslümanların ibadethanelerini istedikleri gibi düzenleyebilme özgürlükleri engellenmiştir. Demek ki sadece kültürlü olmak da yetmiyor, başka etkenler de referandumun sonucunu etkileyebiliyor. Öyleyse, öyle her konuyu halka sunma eyleminin pek de masum bir davranış olacağı söylenemez.

Malum Nasrettin Hoca’nın bir kuş hikayesi vardır. Hoca bir gün yolda kanadı kırık bir leylek bulur. Bakar, bakar… Kuş desen kuş ama hiç de kuşa pek benzemiyor. Biraz bacaklarından biraz gagasından keser, şöyle geriye çekilir, bir bakış atar ve “Hah şimdi kuşa benzedin.” Der. Der de, leylek çoktan “leylekler cennetini” boylamıştır. Neticede “referandum “ iyidir iyidir de… Bakarsın dışı da, içi de, bizi yakar….

SADECE İKRAR YETMEZ

Geçtiğimiz hafta, İçişleri Bakanı Sn. Beşir ATALAY yaptığı yaptığı bir basın toplantısında; “Demokratik açılım sürecinde yürütülen çalışmaların birinci hedefi terörün sona erdirilmesi, ikincisi de demokratik standardın yükseltilmesi, temel hak ve özgürlüklerin genişletilmesidir. Bu hedeflerin gerçekleşmesi sonunda tarih boyunca kader birliği yapmış millet, bütün fertleriyle daha huzurlu, güvenli, özgür bir ülkede yaşayacak… Türkiye’ye dönük terör, daima dışarıdan destek görmüştür… Türkiye, güçlü bir ülke ve uluslararası alanda bu gücünü, terör desteklerini bitirmek için sonuna kadar kullandı, kullanıyor, kullanacak. Türkiye terörü artık taşımayacaktır, bunun için çalışıyoruz.” diye başlayan uzun ve düzgün, herkesin inanmak isteyeceği, toplumu “pamuk helvasına” çevirecek bir konuşma yaptı. Her ne kadar sözlerinin “hayret uyandırıcı ve somut” bir içeriği yoksa da, en azından umut verci olduğunu söyleyebiliriz.

Konuşmada etnik kökenler dikkate alınmadan, birlik ve beraberlik vurgulanıp, kader birliği yapmış bir toplumdan bahsediliyordu. Velhasılı Türk Ulusunun “sessiz çoğunluğu” dikkate alınmıştı. Demek ki istenince oluyormuş. Yani, ulusu oluşturan fertlerin etnik kökenlerine bakmadan da bazı tespitler yapılıp, herkes için yararlı olabileceği farzedilen çalışmalar ortaya konabiliyormuş.

Sn Bakanın konuşmasındaki en ilgiç kısım ise, yukarıdaki cümlelerinden sonra gelen ve “Kınayıcıların kınamasından, felaket tellallarının korku senaryolarından çekinmeden, cesaretle, ciddiyetle problemlerin üzerine gittik, bundan sonra da gitmeye devam edeceğiz…” dediği cümledeki, “kınayıcıların ve felaket tellallarının” bahse konu olan senaryoları neden ürettiklerini hala anlamamış olmasıydı. Halâ, “yukarılardan sıkıp”, “Evet yanlışımızı gördük, bu memlekette Kürt sorunu değil, bireysel hak ve özgürlüklerin geliştirilmeye, kurumların, kuruluşların, halkın, demokrasi ve insan hakları konusunda eğitilmeye ihtiyacı vardır” diyememesi, inandırıcılığını azaltmıyor mu?

Öte yandan, yasalar çıkartılarak yapılan olumlu çalışmaların, bir süre sonra tozlu raflarda kalma ihtimalini de unutmamak gerekir. Çünkü bugün yasaları canının istediği gibi esneten bir zihniyet ortada iken, meselâ; memleketi hem irticanın odağı olup hem de iktidarda kalabilen bir parti yönetiyorsa, “dokunulmazlık” denen kalkanla, suç zanlısı milletvekilleri rahatça dolaşıyorsa, ya da en yüksek düzeydeki bürokrat “hukuğun arkasından dolaşıverir istediğimizi yaparız” diyebiliyorsa, çıkartılacak ve kağıt üzerinde kalacak yasalara ne kadar bel bağlayabiliriz? Bunun da sorgulanması gerekmez mi? Bu durumda “kınayıcı ve felaket tellâlı" sıfatına mahkum edilen muhalif görüşlerin haklılık ihtimalleri yok mudur? Demek ki doğruları söyleyebilmek için önce yanlışları ikrar etmemiz yetmez, düzeltmek ve terar etmemek de gerekir. Gelgelelim vatandaş o kadar umutsuz ki, lafta kalacak da olsa “iyi şeyler” duymaya da ihtiyacı var!

ABARTMAYIN! ARTIK KİMSE İNANMIYOR!

ABARTMAYIN!
ARTIK KİMSE İNANMIYOR!
Şimdi de “Balyoz harekât planı” vizyona girdi.
Baktık ki Leyla Mansur korkmuş garibim. Ne yapsın gidip şikayetçi olmuş. Oysa senaryolara da alışkındır. Şimdi oturup sonucu bekleyecek… Acaba kim hazırladı, neden hazırladı, kim söyledi de hazırladı, neden uygulanmadı? Daha neler neler…
Ha hazırlayan belli imiş, 1. Ordu eski Komutanı Çetin Doğan ve arkadaşları. Sözüm ona ayrıntılı bir plan hazırlamışlar. Tam 5000 sayfa yazışmalar, ıslak imzalar hepsi dört dörtlük. Peki darbe yapıp iktidarı ele geçirmek için yapılacak hazırlık çalışmaları nelermiş; “Fatih ve Beyazıt Camilerinde Cuma namazı sırasında bomba patlatmak, Ege’de Türk savaş uçağı düşürmek, stadyumları hapishaneye çevirmek,ülkeyi yandaş gazeteciler ve iş adamları aracılığı ile ekonomik ve politik alanlarda sabote etmek, halkı kışkırtmak, fail meçhuller yaratmak daha neler neler...” Terör, kaos, katliam…
Bütün bunlar, ülkede darbe yapmaya elverişli zemin hazırlamak içinmiş…Malum darbe dediğin bir kişi ile yapılmaz. Hele hele, 2002 de adı bile duyulmamış gariban bir hukukçu Süheyl BATUM’la, işsiz gazeteci Yılmaz ÖZDİL’e bel bağladıysan hiç yapılmaz. Mesele, bu belgeleri hazırlayan odakların ortaya çıkması için TSK’nın “Arınç’a suikast” gibi safsatalarla engellenmemesi ve mahkeme başvurularının bir an evvel sonuçlandırılmasıdır. Gerisi gelir hatta toplumun huzurunu bozan bu odaklar, TSK içinde olsa bile.
Dahası da var, acaba “Bu planı hazırladığı “ iddia edilenler içinde bu hazırlıkları kabul edebilecek bir kişi çıkar mı? Çıktı diyelim bu planı uygulayacaklar arasında, karşı çıkacak vicdan sahibi bir kişi çıkmaz mı? Hepsi de cani mi bunların. Bir ülkenin başına geçmek için bunlara değer mi? Kaldı ki; TSK, “ Böyle bir Ulusal Güvenlik Senaryosu olduğunu ve giderek tırmanan bir gerginlik dönemini kapsayan bir senaryo içinde eğitim amaçlı uygulandığını söylüyor, peki böyle bir uygulamanın dünyada benzeri var mı? Var…İnanmazsan git ABD’ye bak. İkiz kuleler halâ tam olarak çözülemeyen bir terör saldırısının kurbanı değil mi? Böyle imkansız sanılan bir saldırı gerçek olmadı mı? Demek ki bazı imkansız denilen senaryolar gerçekleşebiliyor, hoşumuza gitmese de. Hatta Kozmik Odada daha ne senaryolar vardı bir Allah, bir de inceleyen Hakim bilir.
Uzatmayalım. Böyle bir çalışmanın 1. Ordu eski komutanı Çetin Doğan’ın da açıkladığı gibi “iç tehdit olarak değerlendirilen bölücü ve irticai gelişmelerin EMASYA (emniyet ve asayiş) planları çerçevesinde ele alınması” elbette muhtemeldir ve bu planlamalara ihtiyaç vardır. Çünkü bu ülkede, Anayasa mahkemesinin hem, “irticai faaliyetlerin odağı ilan ettiği” hem de “iktidarda bıraktığı” bir parti ortada iken, bu faaliyetlere karşı da, devletin güvenlik güçlerinin bir planının olması gerekmez mi? Kaldı ki; 17 Ağustos 1999 depreminde, 2003’de İstanbul HSBC havaya uçurulduğunda, her türden afete hazırlıksız yakalanmanın cezasını, toplumsal bir paranoyaya girerek çekmedik mi?
Öyleyse, bölücü odakların piyasaya sürdüğü her yazılı belgeye atıfta bulunup “darbe” damgası vurmaktan, abartmaktan vaz geçin, yoksa size de kimse inanmayacak…

ZAMMIZI DA YAPTILAR !

İki gün öncesi bu mutlu haberi haberini Sn. Bakandan almıştık.
Emekli maaşlarına öyle güzel bir zam geliyordu ki, bu zamları açıklama şerefi Başbakana bırakılmıştı. Gel de sevinme. Neyse; aradan güç de olsa iki gün daha geçti. “Sıradan” emekliler, buruk bir mutlulukla, Başbakanlarının “müjdeli zam” haberini vereceği “icraatın içinden”i beklemeye başladı… Ve nihayet beklenen an geldi…
Sayın Büyüğüm, vatandaşın gözlerinin içine baka baka ve emeklilerin, “öz evladı” olmadığının bilincinde, sıradan bir üvey baba şefkatiyle üstelik, emekçinin ve emeklinin çektiği çilenin en masum müsebbibi edasıyla; saf, temiz, bigünah bakışlar atarak, seyredenlerin gözlerinin içine baka, baka ikna gücünden emin, kendine özgü vurguları ile “tek atışlara” başladı.
Nedense, neresi olduğu pek de iyi anlaşılmayan eli ayağı, oldukça düzgün görünen bir ülkenin gelişim öyküsünü anlatıyordu. Ve birazdan maaşlara yapılacak müthiş zamları açıklayacaktı. O ana kadar heyecanla oğuşturulan emekli elleri, Sayın Büyüğü, şöyle bir güzel alkışlamak için, göbeklerin hemen hizasında pozisyon bile almışlardı.
Gelgelelim, göz kapakları dayanmıyor ki, laf uzadıkça uzayıp, konuşma ninni makamına dönüştükçe, kalıtsal “uyuma ve uyuşma sendromu” devreye girdi, göz kapakları düştü. Ve zavallı emekli, kısa bir şekerlemenin esiri olmuşken…
Zamlar açıklandı. 2010 yılının hemen başında emekli aylıklarını yeniden belirlediklerini belirten Sayın Büyüğümüz, “hde vefanın bir göstergesi olarak ücretleri ciddi oranda artırdıklarını” söyledi. Bakın… Ahde vefa diyor yani “Sanki aç bırakma sözü vermiş gibi verdiği sözlere sadık kaldığını” bu yüzden bu zamların yapıldığını söylüyor. Ve devam ediyor; “Bu artışın 7 milyon 327 bin 800 emekliyi kapsıyor. (Yani masraf çok diyor.) Bu iyileştirmeyle emeklilerimizin aylıklarında ilk 6 ay için en az 63 lira, en çok 101 lira artış olacak. Yılın tamamında ise emekli maaşlarına en az 74 lira, en çok 172 lira artış yapıyoruz. 601 lira olan en düşük SSK emeklisi aylığı bu yeni artışla 683 liraya, en düşük tarım SSK emekli aylığı 403 liradan 480 liraya, en düşük esnaf emekli aylığı 476 liradan 555 liraya ve en düşük Bağ-Kur tarım emeklisi aylığı da 306 liradan 380 liraya çıkıyor."Tam tamına 380 TL, hem de zamlı. Şimdi size soruyorum Sayın Büyüğüm; Geçen bayram kapınızın önünde veya yolda karşılaştığınız çocuklara toplam kaç lira dağıttınız?
Yıllarca çalışıp, devletinin koyduğu kurallarla emekli olan, yurdunu emeği ile sırtında yükseltip bu günlere getiren bir emeklinin kendi torunlarına senin dağıttığın bayram harçlığının, binde birini dağıtma hakkı yok mu? Eğer varsa bana söyler misin, sıradan emekliye reva gördüğün toplamda 13 lira yevmiye ile bu olur mu?”
Aslında sizi anlıyoruz. Ne de olsa devletin gelirleri, babanızdan miras kaldı. Öyle çar çur edemezsiniz. Zaten emekli dediğin “öz evladınız” değil ya! Hem, her isteyenin maaşı geçinecek kadar arttırılırsa, Ramazan Çadırlarına kim gidecek, bayram veya seçim paketleri kime dağıtılacak, belediyelerin aşevlerindeki kuyruklara kim girecek! Kim karın tokluğuna çalışmaya razı olacak! Kim işverenin maaşı istediği zaman dağıtmasına gözyumacak! Belli ki bu nimetleri kaçırmayalım diye bu kadar koyabildiniz.

GAZZE İSYANI BOŞA DEGİL

GAZZE İSYANI BOŞA DEGİL

Geçmişi de sorunlarla dolu olan ve 1950 de ilan edilen bir ateşkes hattı ile sınırları belirlenen Gazze Şeridi, 1967’deki, 6 gün savaşları sonunda Mısır’dan İsrail’e geçti. Fakat mücadele devam etti. Neticede, 1993 yılında şehir yönetimini Filistin Ulusal Yönetimi devraldı. Bilindiği gibi 2007 yılında da Hamas, aylar süren çatışmalar sonucu şehri El Fetih’den teslim aldı. Bölge, o tarihten beri İsrail’in sistematik saldırıları ve ekonomik ambargoları ile abluka altında tutulmaktadır.

Gazze Şeridi, yaklaşık 360 kilometrekarelik bir bölgedir.Geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Akdeniz kıyı şeridi boyunca uzanan ve Mısır sınırında sonlanan bölgedeki, yerleşim alanlarının en büyüğü kuzeydeki Gazze şehri olduğundan Gazze Şeridi olarak bilinir. Diğer yerleşim bölgeleri, kuzeyden güneye sırasıyla Deir Al Balah, Han Yunus ve Mısır sınırındaki Refah’dır ve Refah, Mısır’a açılan tek sınır kapısıdır. İşte bu daracık bölgede, ihtiyaçlarını sadece kazdıkları tüneller aracılığı ile Mısır’dan kaçak olarak sağlayabilen, yaklaşık bir buçuk milyon insan yaşamaktadır. Gazze Şeridi, ABD’ye göre, geleceği Filistinlilerle görüşülerek belirlenecek bir bölgedir. Dünya ise genellikle burayı İsrail’in bir bölgesi olarak bilir.

İsrail, yüzde ellisi hiçbir altyapısı olmayan sekiz mülteci kampında yaşayan bölge halkına, yıllardır sürdürdüğü ambargo ve sistematik saldırılar yüzünden, adeta “toplama kampı yaşamı” sürdürtmektedir. Yani Gazze şeridi aslında, gerçek bir insanlık ayıbıdır.

Bu noktada şu tespiti yapmak gerekir. Bozuk bir saatin bile günde iki defa doğru zamanı gösterdiği gibi Sn. Büyüğüm de bazen doğru şeyler söyleyebiliyor. Özellikle konu Ortadoğu olunca. Çünkü artık burada yapılan haksızlıkların, insan haklarına saldırıların örtülmesi mümkün değil, hele hele seçim arifesine girildiği şu günlerde.

Malum ilk atraksiyon, başı boş, içi boş bırakılan açılımda nelerin olamayacağını sanki bu güne kadar hiç kimse telaffuz etmemiş gibi; bir taraftan fırçalayıp, diğer taraftan masum ve mazlumu oynayarak açıklamıştı. Şimdi de İsrail’e sataşarak, Davos’da söylenen ve pirim yapan meşhur “ One minutes” i topluma hatırlatmak istiyor.

Her şeye rağmen bu karşı çıkışa, bu isyana katılmamak elde değil.

“İsrail nükleer silah varlığını kabul ediyor, bunu kullandı da. Kitlesel imha silahı, fosfor bombasını da kullandı. Kimse fosfor bombasının kitle imha silahı olmadığını söyleyemez, bana konuşuyor diyorsunuz, nasıl konuşmam, şimdi ne oldu da Gazze’yi bombaladınız, yine mi size füze atıyorlar…” Belki de Sayın Büyüğümün bu güne kadar telaffuz ettiği en içten ve gerçekçi olduğuna inandığım sözler bunlar.

Geçmişte zulüm gördüğü, cefa çektiği, soykırıma uğradığı her fırsatta dile getirilen İsrail halkının bu zulme göz yumması, ülkeyi yönetenlerin bu insanlık ayıbına başvurması dünya kamuoyunda “zulme uğramışlar” olarak lanse edilen İsrail ve halkına duyulan sempatiyi sürekli tüketmekte hatta artık Gazze’de yapılan zulmü, Hitler’in yaptığı soykırımdan pek de farklı görmemektedir.