ABARTMAYIN! ARTIK KİMSE İNANMIYOR!

ABARTMAYIN!
ARTIK KİMSE İNANMIYOR!
Şimdi de “Balyoz harekât planı” vizyona girdi.
Baktık ki Leyla Mansur korkmuş garibim. Ne yapsın gidip şikayetçi olmuş. Oysa senaryolara da alışkındır. Şimdi oturup sonucu bekleyecek… Acaba kim hazırladı, neden hazırladı, kim söyledi de hazırladı, neden uygulanmadı? Daha neler neler…
Ha hazırlayan belli imiş, 1. Ordu eski Komutanı Çetin Doğan ve arkadaşları. Sözüm ona ayrıntılı bir plan hazırlamışlar. Tam 5000 sayfa yazışmalar, ıslak imzalar hepsi dört dörtlük. Peki darbe yapıp iktidarı ele geçirmek için yapılacak hazırlık çalışmaları nelermiş; “Fatih ve Beyazıt Camilerinde Cuma namazı sırasında bomba patlatmak, Ege’de Türk savaş uçağı düşürmek, stadyumları hapishaneye çevirmek,ülkeyi yandaş gazeteciler ve iş adamları aracılığı ile ekonomik ve politik alanlarda sabote etmek, halkı kışkırtmak, fail meçhuller yaratmak daha neler neler...” Terör, kaos, katliam…
Bütün bunlar, ülkede darbe yapmaya elverişli zemin hazırlamak içinmiş…Malum darbe dediğin bir kişi ile yapılmaz. Hele hele, 2002 de adı bile duyulmamış gariban bir hukukçu Süheyl BATUM’la, işsiz gazeteci Yılmaz ÖZDİL’e bel bağladıysan hiç yapılmaz. Mesele, bu belgeleri hazırlayan odakların ortaya çıkması için TSK’nın “Arınç’a suikast” gibi safsatalarla engellenmemesi ve mahkeme başvurularının bir an evvel sonuçlandırılmasıdır. Gerisi gelir hatta toplumun huzurunu bozan bu odaklar, TSK içinde olsa bile.
Dahası da var, acaba “Bu planı hazırladığı “ iddia edilenler içinde bu hazırlıkları kabul edebilecek bir kişi çıkar mı? Çıktı diyelim bu planı uygulayacaklar arasında, karşı çıkacak vicdan sahibi bir kişi çıkmaz mı? Hepsi de cani mi bunların. Bir ülkenin başına geçmek için bunlara değer mi? Kaldı ki; TSK, “ Böyle bir Ulusal Güvenlik Senaryosu olduğunu ve giderek tırmanan bir gerginlik dönemini kapsayan bir senaryo içinde eğitim amaçlı uygulandığını söylüyor, peki böyle bir uygulamanın dünyada benzeri var mı? Var…İnanmazsan git ABD’ye bak. İkiz kuleler halâ tam olarak çözülemeyen bir terör saldırısının kurbanı değil mi? Böyle imkansız sanılan bir saldırı gerçek olmadı mı? Demek ki bazı imkansız denilen senaryolar gerçekleşebiliyor, hoşumuza gitmese de. Hatta Kozmik Odada daha ne senaryolar vardı bir Allah, bir de inceleyen Hakim bilir.
Uzatmayalım. Böyle bir çalışmanın 1. Ordu eski komutanı Çetin Doğan’ın da açıkladığı gibi “iç tehdit olarak değerlendirilen bölücü ve irticai gelişmelerin EMASYA (emniyet ve asayiş) planları çerçevesinde ele alınması” elbette muhtemeldir ve bu planlamalara ihtiyaç vardır. Çünkü bu ülkede, Anayasa mahkemesinin hem, “irticai faaliyetlerin odağı ilan ettiği” hem de “iktidarda bıraktığı” bir parti ortada iken, bu faaliyetlere karşı da, devletin güvenlik güçlerinin bir planının olması gerekmez mi? Kaldı ki; 17 Ağustos 1999 depreminde, 2003’de İstanbul HSBC havaya uçurulduğunda, her türden afete hazırlıksız yakalanmanın cezasını, toplumsal bir paranoyaya girerek çekmedik mi?
Öyleyse, bölücü odakların piyasaya sürdüğü her yazılı belgeye atıfta bulunup “darbe” damgası vurmaktan, abartmaktan vaz geçin, yoksa size de kimse inanmayacak…

ZAMMIZI DA YAPTILAR !

İki gün öncesi bu mutlu haberi haberini Sn. Bakandan almıştık.
Emekli maaşlarına öyle güzel bir zam geliyordu ki, bu zamları açıklama şerefi Başbakana bırakılmıştı. Gel de sevinme. Neyse; aradan güç de olsa iki gün daha geçti. “Sıradan” emekliler, buruk bir mutlulukla, Başbakanlarının “müjdeli zam” haberini vereceği “icraatın içinden”i beklemeye başladı… Ve nihayet beklenen an geldi…
Sayın Büyüğüm, vatandaşın gözlerinin içine baka baka ve emeklilerin, “öz evladı” olmadığının bilincinde, sıradan bir üvey baba şefkatiyle üstelik, emekçinin ve emeklinin çektiği çilenin en masum müsebbibi edasıyla; saf, temiz, bigünah bakışlar atarak, seyredenlerin gözlerinin içine baka, baka ikna gücünden emin, kendine özgü vurguları ile “tek atışlara” başladı.
Nedense, neresi olduğu pek de iyi anlaşılmayan eli ayağı, oldukça düzgün görünen bir ülkenin gelişim öyküsünü anlatıyordu. Ve birazdan maaşlara yapılacak müthiş zamları açıklayacaktı. O ana kadar heyecanla oğuşturulan emekli elleri, Sayın Büyüğü, şöyle bir güzel alkışlamak için, göbeklerin hemen hizasında pozisyon bile almışlardı.
Gelgelelim, göz kapakları dayanmıyor ki, laf uzadıkça uzayıp, konuşma ninni makamına dönüştükçe, kalıtsal “uyuma ve uyuşma sendromu” devreye girdi, göz kapakları düştü. Ve zavallı emekli, kısa bir şekerlemenin esiri olmuşken…
Zamlar açıklandı. 2010 yılının hemen başında emekli aylıklarını yeniden belirlediklerini belirten Sayın Büyüğümüz, “hde vefanın bir göstergesi olarak ücretleri ciddi oranda artırdıklarını” söyledi. Bakın… Ahde vefa diyor yani “Sanki aç bırakma sözü vermiş gibi verdiği sözlere sadık kaldığını” bu yüzden bu zamların yapıldığını söylüyor. Ve devam ediyor; “Bu artışın 7 milyon 327 bin 800 emekliyi kapsıyor. (Yani masraf çok diyor.) Bu iyileştirmeyle emeklilerimizin aylıklarında ilk 6 ay için en az 63 lira, en çok 101 lira artış olacak. Yılın tamamında ise emekli maaşlarına en az 74 lira, en çok 172 lira artış yapıyoruz. 601 lira olan en düşük SSK emeklisi aylığı bu yeni artışla 683 liraya, en düşük tarım SSK emekli aylığı 403 liradan 480 liraya, en düşük esnaf emekli aylığı 476 liradan 555 liraya ve en düşük Bağ-Kur tarım emeklisi aylığı da 306 liradan 380 liraya çıkıyor."Tam tamına 380 TL, hem de zamlı. Şimdi size soruyorum Sayın Büyüğüm; Geçen bayram kapınızın önünde veya yolda karşılaştığınız çocuklara toplam kaç lira dağıttınız?
Yıllarca çalışıp, devletinin koyduğu kurallarla emekli olan, yurdunu emeği ile sırtında yükseltip bu günlere getiren bir emeklinin kendi torunlarına senin dağıttığın bayram harçlığının, binde birini dağıtma hakkı yok mu? Eğer varsa bana söyler misin, sıradan emekliye reva gördüğün toplamda 13 lira yevmiye ile bu olur mu?”
Aslında sizi anlıyoruz. Ne de olsa devletin gelirleri, babanızdan miras kaldı. Öyle çar çur edemezsiniz. Zaten emekli dediğin “öz evladınız” değil ya! Hem, her isteyenin maaşı geçinecek kadar arttırılırsa, Ramazan Çadırlarına kim gidecek, bayram veya seçim paketleri kime dağıtılacak, belediyelerin aşevlerindeki kuyruklara kim girecek! Kim karın tokluğuna çalışmaya razı olacak! Kim işverenin maaşı istediği zaman dağıtmasına gözyumacak! Belli ki bu nimetleri kaçırmayalım diye bu kadar koyabildiniz.

GAZZE İSYANI BOŞA DEGİL

GAZZE İSYANI BOŞA DEGİL

Geçmişi de sorunlarla dolu olan ve 1950 de ilan edilen bir ateşkes hattı ile sınırları belirlenen Gazze Şeridi, 1967’deki, 6 gün savaşları sonunda Mısır’dan İsrail’e geçti. Fakat mücadele devam etti. Neticede, 1993 yılında şehir yönetimini Filistin Ulusal Yönetimi devraldı. Bilindiği gibi 2007 yılında da Hamas, aylar süren çatışmalar sonucu şehri El Fetih’den teslim aldı. Bölge, o tarihten beri İsrail’in sistematik saldırıları ve ekonomik ambargoları ile abluka altında tutulmaktadır.

Gazze Şeridi, yaklaşık 360 kilometrekarelik bir bölgedir.Geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Akdeniz kıyı şeridi boyunca uzanan ve Mısır sınırında sonlanan bölgedeki, yerleşim alanlarının en büyüğü kuzeydeki Gazze şehri olduğundan Gazze Şeridi olarak bilinir. Diğer yerleşim bölgeleri, kuzeyden güneye sırasıyla Deir Al Balah, Han Yunus ve Mısır sınırındaki Refah’dır ve Refah, Mısır’a açılan tek sınır kapısıdır. İşte bu daracık bölgede, ihtiyaçlarını sadece kazdıkları tüneller aracılığı ile Mısır’dan kaçak olarak sağlayabilen, yaklaşık bir buçuk milyon insan yaşamaktadır. Gazze Şeridi, ABD’ye göre, geleceği Filistinlilerle görüşülerek belirlenecek bir bölgedir. Dünya ise genellikle burayı İsrail’in bir bölgesi olarak bilir.

İsrail, yüzde ellisi hiçbir altyapısı olmayan sekiz mülteci kampında yaşayan bölge halkına, yıllardır sürdürdüğü ambargo ve sistematik saldırılar yüzünden, adeta “toplama kampı yaşamı” sürdürtmektedir. Yani Gazze şeridi aslında, gerçek bir insanlık ayıbıdır.

Bu noktada şu tespiti yapmak gerekir. Bozuk bir saatin bile günde iki defa doğru zamanı gösterdiği gibi Sn. Büyüğüm de bazen doğru şeyler söyleyebiliyor. Özellikle konu Ortadoğu olunca. Çünkü artık burada yapılan haksızlıkların, insan haklarına saldırıların örtülmesi mümkün değil, hele hele seçim arifesine girildiği şu günlerde.

Malum ilk atraksiyon, başı boş, içi boş bırakılan açılımda nelerin olamayacağını sanki bu güne kadar hiç kimse telaffuz etmemiş gibi; bir taraftan fırçalayıp, diğer taraftan masum ve mazlumu oynayarak açıklamıştı. Şimdi de İsrail’e sataşarak, Davos’da söylenen ve pirim yapan meşhur “ One minutes” i topluma hatırlatmak istiyor.

Her şeye rağmen bu karşı çıkışa, bu isyana katılmamak elde değil.

“İsrail nükleer silah varlığını kabul ediyor, bunu kullandı da. Kitlesel imha silahı, fosfor bombasını da kullandı. Kimse fosfor bombasının kitle imha silahı olmadığını söyleyemez, bana konuşuyor diyorsunuz, nasıl konuşmam, şimdi ne oldu da Gazze’yi bombaladınız, yine mi size füze atıyorlar…” Belki de Sayın Büyüğümün bu güne kadar telaffuz ettiği en içten ve gerçekçi olduğuna inandığım sözler bunlar.

Geçmişte zulüm gördüğü, cefa çektiği, soykırıma uğradığı her fırsatta dile getirilen İsrail halkının bu zulme göz yumması, ülkeyi yönetenlerin bu insanlık ayıbına başvurması dünya kamuoyunda “zulme uğramışlar” olarak lanse edilen İsrail ve halkına duyulan sempatiyi sürekli tüketmekte hatta artık Gazze’de yapılan zulmü, Hitler’in yaptığı soykırımdan pek de farklı görmemektedir.

AÇILIMZEDE ROMANLAR

Manisa’nın Selendi ilçesinde “Sigara içme yüzünden” deniyor da, tam da bilinmeyen bir nedenle bir kavga çıkıyor. Kavganın sonrasında güvenlik güçleri ifade alırken, söylentiye göre ifadesi alınan bir şahsın annesi kalp krizi geçirerek ölüyor. Bunun üzerine, o güne kadar aynı kahvede, belki de aynı masada okey oynayan Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları birbirine giriyor. “Allah bilir” de; kendilerinin Türk kökenli olduğunu iddia eden bir kısım vatandaş, başka etnik kökenden yani “Roman” vatandaşların, evlerini, arabalarını yakıp yıkıyorlar.
Olaya Vali el koyuyor. “Durumun vahim olduğunu bu yüzden Roman vatandaşların ilçeyi “kendi istekleri ile” terk etmelerinin, hayırlarına olacağını, yoksa evleri, arabaları yakılan bu vatandaşları devletin koruyamayacağını” (!) söylemiş olmalı ki, yaklaşık otuz kişilik bir grup vatandaş korkarak, bu öneriyi kabul ediyor. Önce Gördes’e gönderiliyorlar, ancak oraya da kabul edilmiyorlar sonunda Salihli’de uygun bir yer bulunuyor.
Kısacası bu vatandaşlar Selendi’den sürülüyor yani “tehcir”. Özetlersek, devleti yönetenlerde “yasalar çerçevesinde görevlerini ifa etme, problemlerle baş etme” basireti olmadığından, bu vatandaşlarımız yerlerinden yurtlarından sürülüyorlar. Olay bu…
Hatırlarsınız geçenlerde de Roman çalıştayını yapmış olan Devlet Bakanımız, “Olayı, kitlesel olaylar şeklinde takdim etmek doğru değil. Bireysel bir olayın bu noktaya gelmesini, olayı sanki toplumun belli kesimine dönük bir rahatsızlık varmış gibi takdim etmek haksızlık olur inancındayım” diyerek geçiştirmeye bakmakta, suçluların yasalar önündeki durumlarından hiç söz etmemektedir.
Öte yandan, Roman Kültürü Araştırma ve Dayanışma Derneği Başkanı Cemil Akmaca açıklamasında: "Manisa'da Yaşanan Tatsız Olaylar Hakkında Son günlerde göründüğü kadarıyla Romanlar ve diğer vatandaşlar karşı karşıya getirilmiş görüntüsü verilmeye çalışılan bazı ırkçı saldırılar yaşanmaktadır… Ortalığı bulandırmak isteyen kişiler olduğu ortadadır. İki bine yakın kişinin bir anda toplanıp ırkçı sloganlar atması bizleri rahatsız etmiştir. Devletimizden insanlarımızı linç edecek kadar ileri derecede terör kullanan kişilerin yakalanıp yargı önüne çıkarılmasını talep ediyoruz.”Diyerek Devletlerine olan güvenlerini ve dile getirmektedirler.
Şimdi lütfen herkes kendine sorsun, bu güne kadar bu ülkede en fazla haksızlığa uğramış, etnik grubu farklı Türk vatandaşları kimlerdir? Onları şimdiye kadar göçebe kılan, iş, ekmek, huzur sağlamayan devlet yöneticilerinin, yaptıkları çalıştayın ertesinde onları yerinden yurdundan edecek bir tehcir kararı alması doğru mudur? Türkiye Cumhuriyetinde suçlu bile olsa, böyle sıradan bir olayda vatandaşlarımızın, böyle bir göçe nasıl zorlanması normal midir? Her Türk vatandaşı gibi Romanların da Anayasadaki temel hak ve hürriyetlerden eşitlik ve sosyal adalet gereklerince yararlanarak, medeniyet ve hukuk düzeni içinde onurlu bir hayat sürdürmesi, maddi ve manevi varlığını geliştirmesi hakkı değil midir? Devletin görevleri arasında bu vatandaşların can güvenliğini güvence altında tutmak yok mudur? Yarın bir gün, herhangi bir ilçede, benzer bir olay sonunda başka etnik kökenlere sahip vatandaşlar, Örneğin Türk kökenli vatandaşlar, yerlerinden yurtlarından sürgün mü edilecektir?
Yok çalıştaydı, yok açılımdı derken, ortaya çıka çıka bu “sürgün” mü çıktı?
Ha bu arada, kavga, kalkışma, çatışma, güvenlik güçleri, jandarma, vali, haksızlık, sürgün, ölüm aklınıza ne gelirse, bu olayda da mevcut. Lakin, bu kadar zaman geçmesine rağmen
“Hepimiz Ermeniyiz” pankartları ile ta Taksim’den Galata Köprüsüne kadar dizilen kitle örgütlerinden, gündelikçi aydınlardan tık yok! Ne oldu yoksa“Çingenelik” karizmanızı mı çiziyor?

SEÇİMLER YAKLAŞIYOR YA!

Her ne kadar, son günlerde Sayın Büyüklerimin, açılım karşıtları duysun diye, büyük harflerle yazıp altını da çizdikleri laflarla, birlikten beraberlikten bahsetmeye başlaması, açılımcılara da “bireysel hak ve özgürlüklerle” ilgili düzeltmeler yapıyoruz babından “selam çakmaları”. Başbakanın da video konferans sistemi ile katıldığı, AKP’li Kocaeli Büyükşehir Belediyesince, öğrencilere 26000 dizüstü bilgisayarın dağıtımı ile “hediye kampanyalarının” başlaması. "Mazlum ve mağdur" rollerinin sahnelerde sıkça oynanmaya başlaması, seçimlerin yaklaştığı hakkında net bir fikir vermiyorsa da, aslında “Seçimler yaklaşıyor” lafı, bahanem.

Esas söylemek istediğim Türkiye’deki seçim sandıkları ve oy kullanılan kabinlerin durumu. Avrupa ülkelerini bırakın, seçimlerini televizyon haberlerinde izlediğim hiçbir ülkede tahta sandıklar kullanılmıyor. Atılan zarfın görülebildiği plastik veya başka dayanıklı bir maddeden imal edilmiş “saydam” kutular kullanılıyor.
Oysa bizde, tahta seçim sandıkları belki de daha ucuza üretildiğinden, Cezaevi atölyelerinde, cinayet suçlularının da aralarında bulunduğu hükümlüler tarafından üretiliyor. Yani zaten hamurunda zorbalık var… İşçilik olmadığı gibi, imalatında kullanılan malzeme de zaten, bilmem kaçıncı sınıf kereste olduğundan, “sandık” olarak bile kalitesiz olacağı daha baştan garanti. Üstüne üstlük bu sandıklar bir de, seçimde kullanılmak üzere getirildiği merkezlerden, kirin pasın içinde aylarca bekledikten sonra toplanır ve bir dahaki seçime kadar, üzerinde biriken katman katman toz ve pislikle getirip tekrar kullanılmak üzere teslim edilir. Eh oy verme işlemi, genellikle okulların sınıflarında gerçekleştiğinden, işi başından aşkın idareciler ve olmayan okul hizmetlileri sandıkları temizlemek şöyle dursun, kırılıp dökülmesine bakmadan adeta sınıflara atar. Eğer sandık başkanı bir gün önceden gelip sınıfı düzenlerken sandığı da temizleyip tamir ederse ne alâ, yoksa kırık, dökük bir seçim sandığı ile oy verme işlemi yapılır ki; bu aynı zamanda “demokrasi” ye verdiğimiz değerin de bir ifadesidir.
Kaldı ki bu sandıklarla ilgili bir çok efsane de vardır. Ve en çok bilineni içinde önceden atılmış oyların bulunmasıdır. Tabii bu biraz zordur fakat, sandık şeffaf olmadığından, seçimin sonucunun da şeffaflığı üzerinde tartışma,neden olmasın? Öyleyse öncelikle “demokrasi aşkına” şeffaflığı ve saydamlığı ön plana çıkaracak, seçimin güvenirliğini arttıracak, seçim sandıkları için gerekli bir çalışmanın yapılmasını hasretle bekliyoruz.
Ha… Bu arada; acaba bu 26000 dizüstü bilgisayarın bedelini, Kocaeli Belediyesi kendi bütçesinden mi karşılanıyor?