4C NEDİR?

Ankara’da, sesleri sadece Sıhhiye ve Kızılay’dan duyulan, yüzlerce işçi “sadece ekmeği ve çocuklarının geleceği için” haklı bir direniş içinde. Ve maalesef en yakınlarındaki Ankaralıların bile doğru dürüst desteğini alabilmiş değil. O kadar insan son derece haklı oldukları bir konuda Ankara’nın “deriyi çatlayan gece ayazında”bile, çırpınıyor çırpınmasına da ancak dayak yedikleri, itilip kakıldıkları zaman televizyonlarda halka bu onurlu mücadelelerini bir nebze anlatabiliyorlar.
Tekel işçileri, 15 gündür Ankara'da her türlü hükümet engeline ve zor kış koşullarına rağmen direniyor. Neden direniyorlar? Yanıtları, 4C'li olmayacağız. Pekin nedir bu 4C.
Yasa şöyle: 657 sayılı devlet memurları kanununda Kamu hizmetlerinde memurlar, sözleşmeli personel, geçici personel A, B ve C fıkralarıyla tanımlanıyor. A fıkrasında kadrolu devlet memurları B fıkrasında Sözleşmeli personel, C fıkrasında da geçici personel tanımlanıyor. “C) Geçici Personel: Bir yıldan az süreli veya mevsimlik hizmet olduğuna Devlet Personel Başkanlığının ve Maliye Bakanlığının görüşlerine dayanılarak Bakanlar Kurulunca karar verilen görevlerde ve belirtilen ücret ve adet sınırları içinde sözleşme ile çalıştırılan ve işçi sayılmayan kimselerdir.” Dikkat ederseniz özelleştirmelerden dolayı başka kamu kurumlarına yerleştirilecek, örneğin 15 yıllık işçiye Geçici personel statüsü getiriliyor.
Yukarıdaki kanun maddesinden de anlaşılacağı gibi, C statüsünü tanımlayan ilk koşul bir yıldan az süreli veya mevsimlik hizmet olması. Üstelik bu göreve devam edebilmesi için her yıl Bakanlar Kurulu'nun karar vermesi gerekiyor. Kısacası bunca yıl işçi olarak çalışan, ailesini geçindirebilecek kazancı ve sosyal hakları güç bela elde eden Tekel işçileri, kurumları özelleştirilince, birden bire kazandıkları hakları ellerinden alınıyor ve hatta normal çalışma saatleri dışında veya tatil günlerinde yapacağı çalışmalar karşılığında bile herhangi bir ek ücret ödenmiyor, yoksulluğa, köleliğe mahkum ediliyor. İşte mesele budur.
Özele inersek, Tekel işçileri için bu maddenin uygulanmasının anlamı şu: Bu maddeye göre çalışan bir işçi en çok 10 ay çalışacak. Bu en yüksek süre. Gerçekte ise bir yıl içinde çalışılan ay sayısı 4'e kadar düşebiliyor. Peki maaş ne kadar? Tamı tamına 630 TL. İşte Tekel işçilerinin kabul etmediği koşullar bunlar. Kaldı ki, bu güne kadar özelleştirilen işyerlerinde pek çok işçi, 4C kapsamına bile alınmadı. Kapı dışarı edildi. Malum, işsiz kalan işçi sayısının 4C nin de katkılarıyla, 2009’un şubat ayında 3 milyon 250 binlere yükseldiğini Türkiye İstatistik Kurumu açıklamıştı.
Muhalefetin gövde gösterisi şeklinde yaptığı ziyaretlerle, Türk-İş’in dağıttığı kumanyalarla Tekel işçilerini mağduriyetlerinin önlenemeyeceği bir gerçektir. Öyleyse, vicdan sahibi iktidar yanlılarının da bir an önce, her evli çifte 3 çocuk önerip, kan, ter ve emeğin sömürüsü üzerinde yükselen bir ülke hayal edenleri, bir şekilde ikaz etmeleri ve iç barışın sağlanması yolunda Tekel işçilerinin mücadelesine böylece diğer 4C mağdurlarına destek vermeleri, en içten dileğimizdir.

KÖSTEBEĞİN ÜLKEYE SUİKASTI

Her durumda demokrasiden, hukuktan bahseden medyanın günlerdir, sorumsuzca Kozmik Oda diye anılan Ankara Seferberlik Bölge Başkanlığında, bir soruşturma gereği, bazı gizli belge ve bilgilerin incelenmesi olayını, “Ordunun etkisizleştirilmesi” “Ordu ile hesaplaşma” veya “devlet içindeki gizli örgütlenmeleri ortaya çıkaracak bir eylem” olarak lanse etmesinin, yani TSK gibi milletinin gönlünde taht kurmuş bir kurumu "şüpheli",ilan etmesinin amacı nedir? Kaldı ki, pek çok biriminin olduğunu bildiğimiz TSK’nin, bir o kadar da Kozmik Odası olduğu malumdur ve bu oda da, o odalardan sadece biridir. Bilindiği kadarıyla her şey, yasal prosedür içinde gerçekleştiğine göre bu tantanaya gerek var mıdır? Bir hukuk devletinde, esasen hükümetin uhdesi altındaki belgelerin incelenmesine, yine hükümetin emrindeki askerin izin vermemesi mümkün müdür?
Ha, bu güne kadar gerek duyulmayan böyle bir incelemenin sebebi tabii ki üzücüdür. Ancak şu dönemde, “iktidarın masum ve münezzeh olduğunu teyit edecek” bir neden ortaya çıkınca bile değil, fakat “Arınç’a suikast” Deniz Baykal’ın ağzından, “Arınç’ın köstebekle görüşmesine” dönüşünce, bu araştırmanın genişletilmesi zorunlu hale gelmiştir ve artık, muhakkak ki trıçkadan bazı gözaltılar da olacaktır. Kısacası araştırma hiçbir engelle karşılaşılmadan beklenildiği gibi gerçekleşmektedir. Burada ilginç olan, daha çok demokrasi talepleri ile ekranları titreten, dönemim muteber “kısa dönem aydınları”, PKK’nın bile değiştiğini iddia ederken, TSK yani kendi askeri söz konusu olunca,“intikam” duygusuna kapılmasıdır.
Peki ne oldu da, inceleme için ilk gidenlere izin verilmedi veya böyle dalga dalga aramalar yapılıyor? Diyebilirsiniz. Mesele şudur; Devlet sırrı niteliğindeki bu belgeleri kapsayan bu birimlerde inceleme ve araştırma faaliyeti 5271 sayılı Ceza Muhakemesi kanunun 125. maddesi ile düzenleniyor. Ve buralarda bu tür çalışmalar Hakim tarafından bizzat yapılabilmektedir. Yani, bu belgelerin bulunduğu birime girmek için mahkeme kararı yetmemektedir, dolayısıyla oraya inceleme için ilk ulaşanlar arasında inceleme ile görevlendirilmiş bir Hakim olmadığı için de içeri girememişlerdir. Daha sonra Hakim Kadir KAYAN görevlendirilmesi ile problem aşılmıştır. Bu kez de belgelerin fotokopilerinin, kopyalarının alınamayacağı problemi ortaya çıkmıştır. Bu durumda doğal olarak Hakim tüm çalışmalarını orada yapabilecektir, zaman zaman dinleneceğine, başka işlerini de yapacağına göre belki de daha günlerce evrakların arasında ne olduğunu şimdilik bilmediğimiz bir konudaki araştırmasını günlerce sürdürecek defalarca Karargaha gidip gelecektir .
Kozmik Oda diye adlandırılan bu birimi, “mahalle kütüphanesi” gibi düşünüp yorumlamak, içinde hata yapanların da bulunması muhtemel olan kurumları topyekun reddetmek, karalamak, o kurumlara yürekten bağlı milyonlarca vatandaşı yalan yanlış bilgilerle, yormak, üzmek, sözde demokrasi havariliğini kimseye bırakmayan bu “kısa dönem aydınlara” ve yönettikleri medya organlarına bile, yakışmamaktadır. Ülkemizde demokrasi bütün kurum ve kuralları ile işleyecek ve işletilecekse, herkes bu tür olaylara alışmalıdır. Ülkenin tek hakimi vardır, o da bu gün iktidarda olan hükümettir, bunun için beklentilerimize cevap verecek yönetim kabiliyetini göstermesi şart değildir. Seçimleri kazanmış, parlamentoda çoğunluğu elde etmiş olması yeterlidir.
Gelgelelim bu hakikat ortayken bile hükümetin hala, kurumlarının 1980 öncesinden daha tehlikeli biçimde tahrip edilmesine göz yumması anlaşılır gibi değildir.

2009'un EN GARİP OLAYI

“Türkiye’de geçen yılın en garip olayı neydi?” Diye sorsalar, herkesin aklına başka bir şey geleceği muhakkak. Çünkü öyle bir ülkede yaşıyoruz ki, her gün acayip bir durum veya olayla karşılaşmamamız zaten “Geçen yılın en garip olayı” olurdu.
Her neyse, Bursa’daki damacanaya tecavüz olayından tutun da, basuru ile uğraşırken içeri soda şişesi kaçıran vatandaşa kadar bir çok acayip, olağanüstü şaşırtıcı fakat ülkedeki cehaletin boyutunu gösteren yüzlerce örnek. Gelgelelim ülkemizde öyle ilginç bir olay yaşandı ki, artık “tuzun da koktuğunu” anlamış olduk. Haberi okuyun ve neden “tuzun kokma” durumunun ortaya çıktığını, geleceğimiz olan çocuklarımızı kimlere teslim etmek zorunda kaldığımızı görün.
“Ankara Milli Piyango Anadolu Lisesi’nde “uğursuzluk olduğu” gerekçesiyle 2 Ocak 2009’da okula kurşun döktüren okul müdürü Ali Okur hakkında hiçbir soruşturma açılmazken, skandalı ortaya çıkaran Eğitim-Sen temsilcisi ve biyoloji öğretmeni Aysun Pehlivanlı’ya savunması istenmeden “amirlerine ve okul personeline karşı kötü davranışları” gerekçe gösterilip, usulsüz bir şekilde ihtar cezası verildi.” Bakın sonra neler oluyor. Şikayet eden öğretmenlerin okuldaki davranışları ile ilgili sıkı bir “gözaltı” uygulanması başlıyor, ardından soruşturma açılıyor ve üstelik muhakkik olarak, öğretmenle aralarında “kurşun döktürme problemi olan” okul müdürünün görevlendiriliyor, daha neler neler.
Türk Milli Eğitiminin amacı, gençleri “ Beden, zihin, ahlak, ruh ve duygu bakımlarından dengeli ve sağlıklı şekilde gelişmiş bir kişiliğe ve karaktere, hür ve bilimsel düşünme gücüne, geniş bir dünya görüşüne sahip, insan haklarına saygılı, kişilik ve teşebbüse değer veren, topluma karşı sorumluluk duyan; yapıcı, yaratıcı ve verimli kişiler olarak yetiştirmek” tir. Öyleyse bir okul müdürünün, okulunun başarısı için, eğitime öğretime ağırlık verip gece gündüz öğrencilerin ilgisini çekecek, öğrenme arzularını kamçılayacak yeni projeler üretmesi gerekir. Birileri, işi kurşun döktürerek halledebileceğine inanan bir meczubu yüzlerce başarılı öğrencinin okuduğu bir Anadolu lisesinin başına okul müdürü olarak atamışsa, bunun hesabını da vermelidir. Bu memlekette, eğitimden, öğretimden anlayan, bilimsel düşünen öğretmenler kızağa çekilip, görevlerini yapmaları zorlaştırılırken, eşin, dostun, partilinin yeteneklerine bakılmaksızın yöneten konumuna getirilmesinin adı nedir? İşte aslında 2009’un en garip ve her gün gerçekleşen acayipliği budur. Çünkü burada toplum, kendi kendini yiyen, için için, göz göre göre, çürüyen bir ülkeyi çaresiz izlemektedir.
Bu ülkenin hangi zihniyetle yönetildiğini, hangi zihniyetin bu insanları, bu okullara yönetici olarak atadığını anlayın ve bilin ki, bu kafanın ve bu kafanın bu ülkeyi işgal etmesine göz yumanların durumu, basurunu tedavi ederken içeri soda şişesi kaçıran vatandaştan daha vahimdir.

CEHENNEME GİDEN YOLLAR

Bu güne kadar pek çok kez ifade etmeme rağmen bazı okurlarımın, açılıma karşı yazılarımı yanlış yorumlamaları yüzünden hiç hak etmediğim eleştirilerine maruz kalıyorum. Bir kere, nihayet açılımın bir süreç olduğu, dolayısıyla net bir içeriğinin olmadığı açıklanmış olsa da, kısaca neden karşı çıktığımı açıklayayım. Öncelikle Türkiye Cumhuriyeti’nin herhangi bir görevlisinin, fikri ne olursa olsun; etnik köken analizi yapması yanlıştır. Onun her kesime hizmet için o makamı işgal ettiğini bilmesi ve konuşurken laflarını tartarak konuşması gerekir. Kaldı ki bu ülkedeki, etnik ve dini köken farklılıkları biliniyorsa, yapılması gereken, bu farklılıkları “bireysel hak ve özgürlükler üzerindeki kısıtlamaları kaldırarak” azaltmak ve onları ortak değerler çerçevesinde toplamak, devletin birinci vazifesidir. Sıradan vatandaşın öncelikli beklentisi, ona hangi alt kimliğe ait olduğunu vurgulamak ve dolaylı olarak etnik kimlik ticareti yapmak değildir. Bunu yapıyorsan yani, Ulusu oluşturan farklı toplumlar arasındaki farklılıkları derinleştiriyorsan, ayrılıkçı duyguları körüklüyorsan bu davranışın adı ne yazık ki, “vatanseverlik” olmuyor. Ve bir büyüğümüzün de ikide bir söylediği, fakat yaptığı işlerde bir türlü dikkate almadığı gibi “Cehenneme giden yollar iyi niyet taşlarıyla döşelidir.”
Dahası da var. Açılım denen fasıla geçmeden daha başka adımlar da atılmalıdır. Örneğin, demokrasilerde imtiyazlı sınıf yoktur ve bu ülkede imtiyaz sahibi tek meslek grubu milletvekilliğidir. Madem ki “daha çok demokrasi” sloganı ile yola çıkıldı, her şeyden önce millet vekillerinin dokunulmazlığı meclis ile sınırlandırılmalı, özel emeklilik, sağlık vs hakları, her devlet memurunun yararlanabildiği bir düzeye çekilmelidir. İnanabiliyor musunuz, milletvekilliği düşürülen adamların bile, yukarda sayılan hakları devam ettiği gibi, kapatılan partilerin borçlarının devletin sırtına yüklenmesinin, adalet, demokrasi neresindedir?
Partilerin önündeki seçim barajı, bilmem kaç ilde örgütlenme, partilere hazine yardımı gibi garipliklere son verilmelidir. Örtülü ödenek denen acube denetlenebilmeli, harcama alanları kısıtlanmalıdır. Her seçim döneminde başlayan ve 2009 belediye seçimlerinde tavan yapan oy karşılığı ulufe dağıtımına,son verilmelidir.
İşte bu sayılanlar derhal, demokratik bir ortam için yapılması gereken olmazsa olmazlardır. Bunlar yapılmadan hamasi nutuklar ve timsah gözyaşları ile bu zavallı vatandaşı aldatmaktan öteye gidilemez. Örneğin 2009 seçimlerinde barajı aşan üç partiye aldıkları oy oranlarına göre yapılan yardımların toplamı195 milyon 331 bin liradır. Bunun 111 milyonunu AKP, yaklaşık 50 milyonunu CHP kalanını da MHP alacaktır. Geride kalan yaklaşık yirmi kadar parti ise hazineden “havasını” alacaktır. Dolayısıyla, birçok vatandaşı bu üç partiye oy vermediği halde, verdiği vergiler,oy vermediği partilere hazineden yardım olarak akacak.Bu nasıl adalet!
Diğer yandan bu para nerelere harcanmaz ki, düşünün bu para sağlık bakanlığına aktarılsa vatandaşın muayene paylarının arttırılmasına, Tekel işçilerinin Ankara’nın göbeğinde tartaklanmasına, birçok fabrikanın kapanmasına gerek kalır mıydı?
Tamam açılım açılım da; açılımdan önce yapılacak daha neler var neler. Demokratik açılım diye hava atacağınıza önce ortamı demokratikleştirin de iyi niyetinizi anlayalım.

SIRADAKİ TEKLİF

Bugüne kadar ne kadar aklı başında toplum önderi varsa hepsi, ama hepsi şu ya da bu şekilde hükümeti uyardı. Aslında bireysel hak ve özgürlüklerin arttırılması yani daha demokratik bir ortamın yaratılması hasretiyle yapılacak yeniliklerin, değişikliklerin, “Türk Halkının otuz altı etnik gruptan oluştuğunu” iddia etmekle başlayamayacağını, bunun ancak farklılıkları derinleştirmekten, ayrımcılığı körüklemekten öte bir işe yaramayacağı, yazıldı çizildi. Sonuç ortada. “Hazmettire hazmettire!”, “Bedeli ne olursa olsun!” Nidaları ile gelişen ve çirkinleşen olaylarda, bedeli ödeyenlerden biri, bir şehit babası bakın, nasıl feryat ediyor.

“Sayın Başbakanım. Ben 400 yıl önce Karaman’dan Yugoslavya ya akıncı olarak gitmiş ve orada 400 yıl yaşayıp Balkan harbinde vatanını korumak için savaşmaya gelmiş babası Boşnak, annesi Arnavut, kendisi önce TÜRK sonra Boşnak olan TÜRK vatandaşı Hüseyin’im. Her şeyden önce vatan ve Türkiye diye büyütüldüm. Türkiye’mi anamdan, avradımdan, oğlumdan, atamdan önde severek büyüdüm.Nazım’ın şiirindeki “Ayın altında Kağnılar gidiyordu,/Kağnılar gidiyordu Akşehir üstünden Afyon'a doğru”… Mısralarındaki o kadınlardan birisi benim büyük halamdı. Büyük amcam Çanakkale’de şehit düştü. Dedem bizi İzmir'den Çanakkale'ye savaşmak için 24 gün nasıl yürüdüğünün hikâyeleri ile büyüttü. Bize her zaman vatan sevgisi aşılandı TEK VATAN... O da TÜRKİYE…

Biz hep önce TÜRK’ tük sonra Boşnak. Biz hiçbir zaman bölünmek, parçalanmak, ayrılmak, açılmak, kapanmak nedir bilmedik. Bunların konuşulduğu yerlerde bulunmadık… Komşum Rum’du, sınıf arkadaşım Ermeni, en iyi arkadaşım Kürt, eniştem Giritli, mahallemizin teyzesi Kavalalı, ilk ustam Tatar, dedem Boşnak, büyük babam Arnavut, ilk sevdiğim Macar, Evlendiğim Giritli… Ama hepsi ilk önce Türk’tü.

Şimdi siz, bizimle paylaşmadığınız bir karara varmışsınız adı "Açılım". Siz hangi güçle bizimle paylaşmadan bu Vatan’ın geleceği ile ilgili bu kadar derin kararları alabilme yetkisini buluyorsunuz kendinizde? Size benim çocuğumun geleceği ile ilgili kararları alma yetkisini kim veriyor?...”Evet böyle diyor şehit babası Hüseyin Yardımcı.

Ama dinleyen kim? Yetki bulundu ve işlem devam ediyor. Ve maalesef bir taraftan da, “bölünmenin, bu terör ortamının sonu olacağı fikri” aydın olduğu söylenen bazı milliyetsizlerle hızla empoze edilmeye çalışılırken, “ölümü gösterip kolumuzu kesip almaya” toplumu hazırlıyorlar. Bu işlemin en büyük yardımcıları da en çok izlenen televizyon kanallarının, haber programları ve açık oturumlardır. Örneğin, bir büyük kanalda, aydın dediğimiz adamlarla yapılan bir söyleşide, “DTP kapansın mı, kapanmasın mı?” sorusunun yanıtı haritaya dökülerek dakikalarca ekranda tutuldu. “Kapatılmasın” cevaplarının en çok geldiği iller kırmızı; “kapatılsın” diyen iller nedense yeşil renkle işaretlendi. Böylece, bilerek veya bilmeyerek, ülke Ağrı’dan Gaziantep’e çekilen bir hatla ikiye bölünmüş ve sıradan vatandaşın zihninde ister istemez Anadolu’da zahiri bir Kürt bölgesi oluşturulmuş oldu. Enteresan olan, tartışmacıların hiçbirinden, bu istatistiğin veriliş biçimine itiraz gelmedi.

Ve “kendi haberini yarat” anlayışıyla, eline üç beş kuruş ve bir kurusıkı tabanca tutturulan aptalların, özellikle kameralara poz vererek halka doğrulttuğu silahla resimlerini çekip, haber ajanslarına servis ederek, ya da basit eylemlerde bile aynı sahnenin şiddet unsuru bulunan anlık bölümleri kurgulayıp, yüzlerce kez göstererek, vatandaşın zihninde, bilinçli olarak, kaygı, korku, panik hatta kıyam havasının yaratılması; “Aradan vekillerini de çıkartalım, terörist başı ile oturup konuşalım; gerekirse salalım, gerekirse verelim kurtulalım” teklifinin, yakında tartışmaya açılacağının işaretleridir. Nasıl olsa, sine-i Kandil’e dönecek vekillerine, verdiği bir talimatla mecliste kalmasını sağladığı için demokrasi havarisi oldu. Ne kadar kurnaz ve kalleş olduğunu 7 evladımızı şehit ederek bir kez daha ispatlamışken bile…