SUÇ ORANLARI ATAKDA

SUÇ ORANLARI ATAKDA

Adaleti, merhameti, hoşgörüsüyle övündüğümüz, hatta çocuklarını her sabah “Türküm doğruyum, çalışkanım yasam, büyüklerimi saymak, küçüklerimi korumak …” diye başlayan “Öğrenci Andı” ile hayata başlatan toplumumuzda, son yıllarda üzülerek görüyoruz ki, bir çok değer, hızlı bir erozyona uğruyor. Özellikle çocukluğumuzdan beri tekrarladığımız övündüğümüz ve ezberlediğimiz konularda.Kapkaç, gasp, hırsızlık, tecavüz, cinayet hatta, yaptığımız yardımları iç eden yardım kuruluşları, derken maalesef Türkiye de, bir 'suç toplumu' olmaya başladı.

Globalleşen dünya safsataları arasında, ideolojik eğitimin aksaması yani ortak siyasi ve toplumsal öğretimiz olan “Atatürkçü Düşünce Sisteminin” bir şekilde hayata geçirilmesinin engellenmesi, esasen “bireysel hak ve özgürlükleri” kısıtlamanın tetiklediği terör ortamının oluşması, plansız ve dengesiz gelişme ile kontrolsüz göç ortamının yaratılması, adaletsiz gelir dağılımı yüzünden aile değerlerinin tahrip olması, sosyal hayatın kimyasını değiştirdi, yozlaştırdı. İnsanların birbirlerine güveni ve daha da önemlisi dayanışma duyguları köreldi.

İstatistik veriler, ülkemizde suç oranlarının üzüntü verici bir biçimde arttığının şahididir. 1995-2006 yılları arasındaki veriler, 1995-2003 yılları arasında nüfus artışına oranla makul olan, suç oranındaki değişmenin, 2004 yılında olağan üstü bir artış dönemine girdiğini ve 2006 da en üst seviyeye ulaştığını göstermektedir. Özetleyecek olursak, 2006 yılı, 2066 kişinin kasten öldürüldüğü, 40001 kişinin yaralandığı, 546 çocuğun kaçırıldığı, 1300 tecavüz olayı vs. ile Türkiye’de suç oranlarının atağa geçtiği bir dönem olarak hatırlanacaktır.

Suç oranının en yüksek olduğu şehir; Antalya, en düşük şehir ise Erzincan’dır. En yüksek suç oranına sahip illerimiz; Karadeniz bölgesinde Sinop, Çorum, Kastamonu, Bartın, Zonguldak ve Düzce; Marmara Bölgesinde İstanbul, Yalova, Bursa ve Edirne; Ege ve Akdeniz Bölgelerinde İzmir, Muğla, Antalya, Burdur ve Mersin; İç Anadolu Bölgesinde Niğde, Kırşehir, Nevşehir, Ankara ve Çankırı; Güneydoğu Anadolu’da Gaziantep, Kilis, doğu Anadolu’da Ardahan ile Tunceli’dir.

Daha sonraki yıllara ait verilere ulaşamadığımdan son üç yılın durumu, istatistik açıdan bizce belirsiz gözükse de, iletişim araçları ile alınan haberler, özellikle televizyon kanallarının çok sayıda “suç ve ceza” gibi programlar yapması, dizi halinde, gerçek cinayet haberleri vermesi vs. durumun ciddiyetini göstermektedir. Öte yandan, kitle iletişim araçlarında, izlenmenin artması için malzeme haline getirilen bu tür yayınlar, iktidarların “suçu önleme” veya “cezalandırma” konusundaki başarısızlığının bir göstergesi olarak da ele alınabilir.

Sonuç mu; ülkemiz insanı kendi iradesi ve yönetmesi için seçtiklerinin vurdumduymazlığı ile baş edilmesi gün geçtikçe zorlaşan bir problem daha üretmiştir.

NE OLDU?

NE OLDU?

Ne oldu da büyüklerimiz birden telaşlandı.
Bir gün önce; “Hiç sevinmesin mi fukaralar?” Derken, ertesi gün ne değişti de, “Güvensizlik ortamı yarattınız, sil baştan yaparız ha!” Durumu ortaya çıktı?”
Ne oldu da, “İçimizde bu durumu sindirecek yoktur?” falan demeye başladınız?
Ne oldu da; Vali Güler, Diyarbakır'da PKK'lıları karşılama törenlerinde yaşananların benzerinin İstanbul'da yaşanmasına asla izin vermeyeceklerini söyledi.
Ne oldu da; İstanbul Cumhuriyet Başsavcısı Aykut Cengiz Engin "Avrupa'dan gelecek PKK'lılarla ilgili olarak yasal prosedür ne ise o uygulanacaktır" dedi. Oysa daha dün, Sayın Bakanlarımızdan biri teröristleri savcıların karşılamasının prosedüre uygun olduğunu söylüyordu.
Yine aynı Sayın Bakanımızın sözleri ile madem “Daha ne gelişmeler olacak”sa sıkıntı niye?
Hani sindire sindire açılacaktınız, sindire sindire yedirecektiniz? Teröristlerin kahraman edası ile ülkeye elini kolunu sallaya sallaya girmesi, zafer gösterileri yapması midenize mi oturdu? Bu aciz, güçsüz, teslimiyetçi tavırlardan nemalanacakları hiç aklınıza gelmemiş miydi?
Vah vah, oysa teröristlerin en zararsız hali ile karşı karşıyayız, bak Ahmet TÜRK bey efendi “Türk halkının korkmaması gerektiğini, halka elleşmeyeceklerini“ de söylüyor, daha ne? Yoksa, DTP otobüslerinin zafer turları atması mı canınızı sıktı, %40 da, hızla eriyor diye mi üzüldünüz?
Oysa sizi uyaranlar fazla bir şey istememişti ki?
Sadece, açılım denen şeyin içinin doldurulmasını, atılacak adımların açıklanmasını, ayrıştırıcı tavırlardan, omurgasız tutumlardan, uzak durmanızı, memleketin her ferdi için eşit muamele yapılmasını istemişti. Teröristler Habur’dan girene, hatta köy, köy zafer turları atana kadar ellerini oğuşturan büyüklerimize ne oldu?
Demek ki hem yanlış teşhis hem de, tüm muhalifetin yani ülkenln yaklaşık %60’ının ikazına rağmen yanlış tedavi sözkonusu. Demek ki, bazen “Göç yolda düzelmeyebilir”miş.
Durumu size iki fıkra ile izah edeyim.
Temel veteriner olmuş ve bir araştırma laboratuarı kurarak, evcil hayvanlarda çok görülen Pire ile ilgili uluslar arası bir rapor yayınlamaya karar vermiş ve araştırmalara başlamış. Çok hassas aletler ile bu işe başlayan Temel, eline özel bir neşteri alarak, pirenin ayaklarının ucundan biraz kesmiş ve masanın üzerine bırakmış ve pireye “zıpla bakalım”diye seslenmiş. Zaten doğal olarak zıplayarak dolaşan bir hayvan olan pire, yarım yamalak da olsa zıplamış, o sırada Temel hemen yakalayarak bu kez ayaklarının tamamını yontmuş ve masanın üzerine tekrar bırakarak seslenmeye başlamış. “zıpla, ula zıplasana, zıpla be hayvan”. Fakat ayakları kesilen pireden hiçbir hareket yok..... Temel hemen kalem kağıdı alarak raporu yazmaya başlamış. Pire incelendi. SONUÇ: "Pire'nin ayakları kesilince kulakları duymamaktadır.”
Durum aynen budur. Gelgelelim büyüklerimiz;
“İki Karadenizli uçağa binmiş. Uçak havalandıktan sonra uçağın motorlarından biri bozulmuş. Pilot anons etmiş: - "Uçağımızın bir motoru bozulmuştur. Telaşa gerek yoktur". Fakat aradan çok geçmedenbu kez ikinci motor da bozulmuş. Pilot anons etmiş: - "Uçağın ikinci motoru da bozuldu....". Temel, Dursun'a dönmüş: "Tursun desene geceyi burda geçireceğiz." böyle zannetmektedirler…

HADİ ORDAN BE !..

HADİ ORDAN BE !..

Bu ülkede iyi ve güzel şeylerin de yapıldığına yarım asırdır tanıklık eden biri olarak, ülkemize ve insanlarımıza hizmet eden büyüklerimize olan sevgimizi de, dile getirmek isteriz. İki haftadır Gaziantep’teyim, Şanlı Urfa’yı, Kilis’i gezdim. Bu eski ve köklü üç şehrin yeni yerleşim bölgelerinin, çağdaş ve insan yaşamını kolaylaştıran yeni yapılandırılması, modern şehircilik anlayışları karşısında şaşırmadım desem yalan olur. Mersin’den başlayan otoyol Urfa’ya kadar bitmiş, sanırım gerisi de yakında tamamlanır. Kilis’e kadar da bölünmüş yol, gayet güzel. Yollar, parklar, bahçeler, hepsi bakımlı ve temiz. Büyükşehirlerde yol kenarlarında gördüğümüz ambalaj artıkları, pet şişeler vesaireden oluşan pislik yok. Dağda, ovada neredeyse işlenmemiş bir karış toprak yok. Kısacası bu bölgede özellikle çiftçiye verilen kredilerin boşa harcanmamış olduğunu görüyorsun, seviniyorsun, mutlu oluyorsun. Evet bu memlekette iyi ve güzel şeyler de oluyor. Ve ben gördüğüm iyilik ve güzelliklerden okurlarıma daha sık bahsetmek istiyorum ama, nerde !..

Gün geçmiyor ki bir gariplikle karşılaşmayalım.
Bakınız günler önce Milli Gazete, Başkent Üniversitesi rektörü Sayın Mehmet Haberal’ın hangi iddialarla gözaltına alındığını yazdı.“Terör Örgütü içinde faaliyet yürütme, örgüt üyesi olma, örgüte yardım etme şüphesi.”
Olaya bak… Aynı suçları misliyle işlemiş üstelik, Türkiye Cumhuriyeti kimliklerini kendi istekleriyle yakıp attıkları bilinen, ikide bir terörist başına sayın demelerinden, önderlik denen bir yerden bahsetmelerinden, tüm emareleri bir kenara attık, giydikleri askeri kıyafetten gömlek cepleri üzerine dikili kokarttan, terör örgütünün üyesi olduğu gün gibi meydanda olan adamlar, diplomatik temsilci muamelesi görüp, bando mızıka ile karşılanırken, ayaklarına koskoca Cumhuriyetin savcılarını gönderilirken, yedi dakika süren duruşmalarla “suçsuz bulunup” salıverilirken, Erol Manisalı, Mustafa Balbay, Mehmet Haberal gibi ülkenin yüzünü ağartan pırıl pırıl insanların mahpushanelerde süründürülmesinin sebebini, birileri, ben ve benim gibi düşünenlere izah edebilir mi?
Bu güne kadar ne suç işlediklerini dahi öğrenememiş bu değerlerimiz, yoksa bu teröristler için çıkartılacak affa vesile olsunlar diye mi, mahpus damlarında rehin tutulmaktadır?
Ne demiştik, güzel şeylerden bahsedecektik… Hadi oradan be !

İÇİMİZDEKİ KURTLAR

İÇİMİZDEKİ KURTLAR
Memleketin aydını, âlimi, düşünürü olduğunu zannettiğimiz ve saygımızı esirgemediğimiz insanlarının, özellikle kendilerini etnik bir grubun temsilcisi gören milletvekillerinin eylem ve söylemleriyle halkı karamsarlığa, paniğe, güvensizliğe, ortamı kaosa sürüklemeye hakkı var mıdır? Bunun için, kimi zaman küçücük çocukları ön saflara koyup devletin temsil eden, etmeyen, her şeyi taşlatarak, kimi zaman Viranşehir’de “bir çocuk kaçırma girişimi”nde olduğu gibi, sıradan bir olayı kullanarak, kimi zaman, zavallı bir kız çocuğunun teröristlerin sakladığı bir patlayıcı ile oynarken, parçalanması gibi acı bir kazayı, toplumda şok yaratıp devlete karşı kışkırtarak, kendi çıkarları için hiç düşünmeden kullanmaları hangi dini, ahlaki veya toplumsal yasa ile açıklanır.
Tabii ki hiçbir yasa ve gerekçe bu davranışları onaylamaz. Öyleyse toplumda karışıklığın, keşmekeşin, huzursuzluğun beslenmesinin yararı nedir?
Bir Kızılderili kabilesinde kabilenin ileri gelenleri Büyük Şef’e sormuşlar. “Dost ve kardeş bildiğimiz halde komşu kabilenin tahrikleri artık dayanılmaz bir hal aldı, sarı benizlilerle işbirliği yaparak, tehditler savuruyor, her türlü edepsizliği yapıyorlar hatta savaşçılarımızı tuzağa düşürüp katlediyorlar, güçlüyüz, cesuruz, gözükarayız ama nedense biz her türlü tahriği sineye çekiyoruz, bu sabır, bu metanet nereye kadar?”
Büyük Şef, çubuğundan bir nefes çekmiş, uzun uzun düşünmüş ve şunları söylemiş. ”İçimizde iki kurt ve bunlar arasında korkunç bir savaş vardır. Kurtlardan biri, öfkeyi, düşmanlığı, kıskançlığı, açgözlülüğü, bencilliği, yalanı, sahtekârlığı, kendine acımayı, küskünlüğü, kibiri, edepsizliği, çıkarı uğruna her türlü işbirliğini ve şerefsizliği temsil eder, diğeri ise; huzuru, sevgiyi, paylaşmayı, cömertliği, dinginliği, umudu, kardeşliği, dostluğu, anlayışı, merhameti ve sadakati temsil eder.”
İleri gelenler Büyük Şef’e, “Peki bu tahrik ortamında hangisi kazanacak?” diye sorarlar, cevap gayet net ve açıktır. “Hangisini beslerseniz.”
Evet… “Hangisini beslerseniz.” Ve nedendir bilinmez hep içimizdeki kötü kurdu besliyoruz.

“ÇARŞAFA DOLAŞMA” REKORU

“ÇARŞAFA DOLAŞMA” REKORU
İnanın millet olarak bir garip olduk. Bu kadar dedikodu, bu kadar yalan dolanla bir arada yaşayan, uyanık gözüküp de, bu kadar saf olan başka bir millet var mıdır bilmem. Meselâ, kendi başına dert açma denince herhalde dünyada bizim üzerimize bir ülke yoktur. Bakmayın siz dünya futbolunda, atletizminde adımızın geçmemesine, eğer bir “Saflar Olimpiyatı” yapılsın yemin olsun “Çarşafa dolaşma” rekoru kesin bizim olur.
Hani derler ya “Bülbülün çilesi dilindendir diye”, memleketi idare eden büyüklerimiz, olur olmaz konuştukça memleketin başı belâdan kurtulmuyor. Oysa; “Boğaz kırk düğüm, söz de oradan çıkar, yediğin de oradan geçer,, her düğümde doğruyu mu söylüyorum, helâlinden mi yiyorum diye durup düşünmeli derler. Derler de, bunları öğütleyenler böyle davranmayı pek sevmez. Ve nedendir bilinmez büyüklerimiz, bize hep benzer hikâyeler uydururlar. Meselâ hepsi de, yalınayak başıkabak, dağda davar güderken, sanki yolları Ankara’ya düşmüş de, Allah, “Yürü ya kulum !” demiş ve milleti gütmeye başlamışlar havasındadır. Bir zamanlar, bir Çoban Sülü’müz vardı, bugünler de, altı delik ayakkabılı fakir fukara bir köy çocuğunun nasıl Kasımpaşa’lı Kaptan olduğu efsanesi sardı ortalığı. Hem de, uluslar arası bir toplantıda hikâye edilmiş ki, bütün küffarın ağzı açık kalmış. Tabii ülkelerinde böylesine fakir aileler, böylesine acayip eğitim sistemi görmeyen diğer ülke liderleri “Vay be! Demek ki Amerikan rüyası falan hikâye imiş, esas rüyalar ülkesi Türkiye” diye şaşıp kalmışlar. Bu arada bazı anlayışsızların; “Ne memleket be Karun gibi zengin olmak için iki kıta şiir oku, birkaç hamasi hikâye uydur, şeyhinin hayır duasını al, siyasete bir atla gerisi gelir. Fabrikalara, çiftçiliğe, hayvan besiciliğine, bir şey icat etmeye, yaratmaya, üretmeye ne gerek var. İşte orası bu vatandaşın ülkesi dediklerini duyar gibi oldum. Konuştukça çarşafa dolaşma işte bu.
Geçenlerde yine bir büyüğümüz, “Yeşil kartlı sayısı bizim iktidarımız döneminde dört milyondan sekiz milyona çıktı” diye öğünüyordu, tam o sırada birisi mırıldandı, “Desenize milleti aç, sefil bıraktınız.” Yine Bursa’daki milli maç öncesi Valiliğin Azerbaycan Bayraklarının stada girişinin yasaklanması olayı var. Acaba bu yasak olmasa stada Azerbaycan Bayrağı sokmak kaç kişinin aklına gelirdi? Bir de gelse ne olurdu. Ermenistan’ın incileri mi dökülürdü? Kaldı ki, Türkiye Cumhuriyeti’nin bir partisi, her kongresinde, her mitinginde Bursa da dâhil her yerde dağdaki teröristleri temsil eden bez parçalarını dalgalandırılırken, kardeşlerimizin bayrağının stada girmesinin ne mahsuru olabilir ki? Sonuç mu? Valiliğin bu kararını duyan FIFA boş durur mu, hemen bayrak yasağını çıkarıyor. Şimdi, stada sokulan üç beş Azerbaycan Bayrağı yüzünden bir maç saha kapanması cezası yolda. Ha bu arada toplanan bayrakların çöpe atılması yüzünden Azerbaycan'la da başımız dertte. Anlayan varsa beri gelsin. Bunlar her gün şahit olduğumuz basit “çarşafa dolaşmalar”, bir de “Kürt Açılımı, Ermeni protokolü” gibi büyükleri var ki, ortalama vatandaş bunların sonunda ”Tatlı tatlı hurmalar, acı acı tırmalar” durumunun ortaya çıkacağından endişeli. Fakat kimin umurunda “İmam bildiğini okuyor.”
Ne demiştik, “Boğaz kırk düğüm” her düğümde dur düşün diye, ağzından çıkanı, kulağın da duysun, yüreğin de onaylasın diye. Allah aşkına sizin yüreğiniz, Azerbaycan Bayrağı’nın stada girmesini yasaklayan valilik kararını onaylıyor mu?