TAŞ (kömürü) DEVRİNE GERİ Mİ DÖNÜYORUZ?

Elektriğe %20 zam yapıldı. Nasıl oluyorsa vatandaşa yansıması %10’lar civarında olacakmış...%19’un da %10’lar civarında sayılacağını unutmamak gerekir.
LPG’ye % 5 zam yapıldı. Öyle hemen “ Oh, havagazına zam yapılmamış yırttık.” diye sevinmeyin, çok değil, ekim 15 demez.
Akaryakıta küçük, küçük, incitmeden kaç zam yapıldı, toplam zam % kaçlar civarını buldu Allah bilir.
Pekii ne yapıyor vatandaş devamlı zam yapılan bu temel tüketim maddelerini, yemek için mi kullanıyor? Hayır ama fırınının çalışması için, bunlar lazım, buğdayın ekilmesi, toplanması, ayıklanması, taşınması, öğütülmesi için değirmenin çalışması, unun fırına getirilmesi, hatta hamur yapılması için gereken en temel unsurlardır bunlar. Emekliye , memura, işçiye %5, elektriğe %20 zam, adalet, hak, hukuk, demokrasi bunun neresinde?
Şimdi soruyorum yeni elektrik zammı, idarenin başındaki adamların yeteneksizliklerinden mi, yoksa hükümetin, “Kürt açılımı” zammı mı? Malum, bazı şehirlerde belediyeler kaçak elektrik kullanılmasını engellemiyorlar ve elektrik parasını toplamıyorlar. Çünkü oralarda kaçak elektrik kullanmanın engellenmesi diye bir çalışma olamadığı, hatta bazı terör örgütü yandaşlarının, “elektrik parası vermemenin de kendi çapında bir devletle mücadele şekli olduğu” propagandası yaptıkları bilinen bir gerçektir. Peki... O zaman kim ödeyecek oralarda kullanılan elektriğin faturasını ? Devlet...Yani sonuçta kazığı yiyen yine vergisini ödeyen, namuslu, şerefli, haysiyetli, Türk vatandaşı oluyor. Bu mu adalet, böyle mi kalkınacakmış bu memleket.
Kaldı ki neden zam yapılıyor? Zaten, saklı gizli koyduğunuz “hizmet ücreti, harç vs.” adı altındaki zamlar yetmiyor mu? Ne ödediğmizi anlamayalım diye, 25 günde bir gelmeye başlayan, elektrik faturalarını ve aldığınız vergi ve hizmet ücretlerindeki artışlar yetmiyor mu? Bu %20’lik zam neyin nesi? Ne oldu teknoloji mi değişti, bakır telleri altın yapmaya mı karar verdiniz? Zaten bundan önceki zamlar yapılırken yatırımlar vs. planlanmış millet ona göre kazıklanmamış mıydı?
Farz edelim gücümüz bu temel enerji maddelerini, yeterince almaya yetmiyor? Bu enerjiyi nereden elde edeceğiz? En ucuz kömürden veya ormandan kestiğimiz odundan. Ne oldu, hani “Dumansız hava sahasıydı”? Hem de lafa gelince enerjinin dağıtım merkezi olacaksın, hem dünyanın en pahalı akaryakıtını, gazını kullanacaksın böyle çelişki olur mu? Herkes Mersin’e giderken biz tersine mi gideceğiz? Gelişmiş ülkeler temiz enerji diye vatandaşını elektrik kullanmaya teşfik ederken, biz taş kömürü devrine geri mi döneceğiz?

KLAVUZU KARGA OLANIN

Geçenlerde çok bilinen bir televizyon kanalında, imajını devre uydurmuş, bir ana haber bülteni sunucusunun Türk ve Kürt çocuklarını biraraya getirdiği söyleşi proğramında , onların Kürt açılımı ile ilgili tartışmalarına şahit oldum inanın iki gündür aklımdan çıkmıyor. Türk çocuklarının birleştirici, kucaklayıcı, kendindenci yaklaşımları karşısında Kürt çocuğunun verdiği cevap karşısında nasıl bir zavallı durumuna düştüklerini görmenizi isterdim. İsterdim ki açılım, kardeşlik, vatan, millet, falan filan söylemlerinin nasıl bir hikaye olduğunu göresiniz.
Çoğunlukla çocuklar PKK ile Kürtlerin ayrı düşünülmesi gerektiğini, tüm Kürtleri PKK gibi algılamanın yanlış olacağını, açılım yapılacaksa açık açık adının PKK açılmı olması gerektiği gibi görüşler ileri sürerken Kürt olduğunu söyleyen bir çocuğumuz PKK yı askeri güçleri gördüğünü, Türklerin Atatürk’ü gibi Kürtlerin liderinin de teröristbaşı olduğunu çok net bir şekilde söyledi. Eminim ki bu kadar konuşmadan çocuklarımızın aklında kalacak olan bu diyaloğlar olacaktır.
Özetlersek; siz kendinizi boşuna yormayın açılım yapacaksanız Apo’nun dediklerini yapın aksi halde sırtımızı yasladığımız dağda bir kuvvetimiz var, dedi. İnanın onun adına daha çok üzüldüm. Nasıl ve nerede yapılmış bir propagandanın etkisi böyle bir söyleme sebeb olabilir ki? Daha ortaöğrenim çağınadaki bu genç şimdiden eğitimini almış, dağa hazır görünüyor. Okullarımızda gençlerimiz, vatanını, milletini seven, Anayasaya ve insan haklarına saygılı, Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlı, Türkiye Cumhuriyetine karşı görev ve sorumluluklarını bilen vatandaşlar olarak yetiştirilemiyor mu? Ne oluyor, yoksa okullarımızda meydan boş mu bırakıldı. Açılım hikayesi ile köpekler başı boş bırakılıp, taşlar bağlandı mı yoksa?
Ve proğramın yöneticileri, bu mesajların verilmesini bu ayrışmanın bu yaşlardaki çocuklar arasında da derinleşmesini sağlama görevini en güzel şekilde yerine getirdi. Düşünün bir kere aynı okula giden bu çocuklar arasınadaki farklılaşmanın derinleşmesinin kime ne faydası olur? Yine ilköğretim okullarında, liselerde, üniversitelerde çatışmalar, kavgalar, kaybedilen yıllar. Hepsini bir kenara bırakalım böyle bir demokrasi anlayışı nerede var. Yapılan proğramların birleştirici, bütünleştirici olmasının sağlanması gerekmez mi? Okullarda bu kadar nesil, zaten ayrıştıran, bölen, kavgalarla geçip gitmedi mi? Devletin uyguladığı yanlış polikalarla düşülen bu durumun yeni nesillere de sirayet etmesinin önüne geçmenin yolu bu mudur?
Uzun yıllardan beri Türk Milli Eğitimin hedefi olan “Türk vatandaşlarının ve Türk toplumunun refah ve mutluluğunu artırmak; öte yandan millî birlik ve bütünlük içinde iktisadî, sosyal ve kültürel kalkınmayı desteklemek ve hızlandırmak ve nihayet Türk Milletini çağdaş uygarlığın yapıcı, yaratıcı, seçkin bir ortağı yaptırmaktır.” cümlesini gözardı eden zihniyetlerin eğitim öğretimde yaptıkları tahribatın sonucudur bu. Amaçların ve hedeflerin gözartı edildiği bu ülkede, “bağımsız ve bağlantısız olarak ülkeyi bize miras bırakan gerçek kaplanların”, bıraktığı izler silinmeye kalkılırsa, bugün yaşadığı güzellikleri farkedemeyen zavallıların “kağıttan kaplanlar” yaratması muhtemeldir ve malesef öyle de olmaktadır. Gelgelelim unuttukları birşey vardır, klavuzu karga olanın burnu pislikten kurtulmaz.

Tok insanların hayalleri, aç insanların karabasanları olur.

İnsan topluluklarının yerleşik hayata geçmesi yani sınırları kesin olarak belirlenmiş alanlarda yaşamak zorunda kalmaları, farklı etnik kökenleri olan toplulukların bir arada yaşama zorunluluğunu ortaya çıkarmıştır. Dolayısıyla bu toplulukların birbirlerine uyum sağlaması, alışması süreci ortaya çıkmış sonuç olarak da, üniter devlet diye isimlendirilen “merkeziyetçi, birleştirici, birlikten yana” yönetim modeli de, bu zorunluluğun bir gereği olarak tercih edilmiştir.
Entegrasyon kelimesinin anlamını araştırdığınız zaman, birçok anlamının yanında, “farklı etnik kökene veya inanca sahip fakat, bir arada yaşama zorunluluğu olan insan topluluklarının, birbirleri ile uyum sağlaması, alışması ve bütünleşmesi” olduğunu görürsünüz.
Bu durumda, toprak bütünlüğü esas alınınca, merkeziyetçi ve birleştirici bir siyasi örgütlenmenin yani “üniter devlet modelinin” oluşturulması doğaldır. Demek ki; üniter devlet modelinin olmazsa olmazı, orijinleri farklı bile olsa geleceklerini beraberce belirlemeye karar vermiş topululukların, bir milleti oluşturmak üzere, kültürlerini koruyarak yani birbirlerini oldukları gibi kabul ederek, karşılıklı güvene dayalı bir işbirliği içinde yaşamalarıdır. Buradaki nüans ise, tüm farklılıklara rağmen, bir millet olunabilmesi için ortak bir dil, tarih, duygu, gelenek görenek yaratabilme adına ortak değerlerin üretilmesidir. Bu değerler üretilirken, devletin yönetim organlarının görevi; iç ve dış güvenliği, adaleti sağlayarak vatandaşların her türden hürriyetini güvence altına almak, vatandaşları arasındaki yaşam standartları da dahil olmak üzere, her türden farklılıkları azaltmaktır. Bu durumda, üniter devlet modelinde “millet” kavramının pekişmesi için, devletin yönetim kurumlarının bazı görevlerini, ivedilikle ve dikkatle uygulaması gerekir. Bunlardan ilki, eğitim ve öğretimin yaygınlaştırılmasıdır. İkincisi; insan haklarına saygının sağlanması. Üçüncüsü ise işsizlik ve yoksulluğun önlenmesidir ki, işsizlik ve yoksulluğun önlenmesi, vatandaşlar arasındaki farklılıkların azaltılmasının en kestirme yoludur.
Bugün dünyada gerçekleştirilmesi için çaba gösterilen kültürler, medeniyetler , felsefeler ve dinler arası diyalogun geliştirilmesi, güven ve karşılıklı işbirliğine dayalı kültürel ilişkilerin kurulması yolundaki çalışmalar tüm hızıyla sürerken bizim yüzlerce yıldır bir arada yaşayan, kültürel varlıkları gelenek ve görenekleri birbirine girmiş, artık bir millet olmuş topluluklarımız arasında, üniter devlet olgusunun kuralları içinde benzeri diyalogların kurulması, yani bu vatandaşların birbirlerini oldukları gibi kabul etmesi çok mu zordur? Tabii ki hayır. Ancak, toplumların uyum içinde, bir arada yaşamasını sağlayan en önemli etkenin toplumun ekonomik gücü olduğu, ABD ve AB ülkelerinin kendi yayılmacı ve sömürücü idealleri için yaptıkları araştırmalarla ortaya çıkmıştır. Öyle ki yoksulluk ve işsizliğin hüküm sürdüğü toplumlarda, din dahi bütünleştirici etkisini kaybetmektedir. Kısacası “din kardeşliği” hikayesi hayatın gerçekleri karşısında iflas etmiştir. Zaten bu ülkelerin Orta Doğuda cirit atmaları bunun en önemli göstergesidir.
Bu bilindiği içindir ki, halkların kaynaşmasını, ülkenin güçlenmesini çıkarlarına uygun bulmayan odaklar, ülkenin ekonomik gücünün arttığı her dönemde başımıza bir bela sarmakta, Doğu ve Güneydoğuya yapılan yatırımlar bir taraftan teröristler, diğer taraftan feodal güçler tarafından sabote edilmekte, talan edilmekte, mühendisler, öğretmenler vs kaçırılıp öldürülmekte, iş makineleri, okullar, karakollar yakılmakta, toprak ağaları yatırım için verilen kredileri yağma etmekte, böylece bu bölgelerde yatırımlar engellenmekte, insanlar bir dilim ekmeğe muhtaç edilmektedir. Dolayısıyla hala bir millet olamadığımızı düşünen liderlerimizin, önce ekonomik şartları acilen düzenlemeleri gerekecektir. İşsizliğin önlenebildiği oranda bütünleşme hızlanacak, toplumlar bir arada yaşamanın verdiği kuvveti daha güçlü hissedeceklerdir. Malum; “Tok insanların hayalleri, aç insanların ise karabasanları olur”.

Vatandaş paranoyak olmaz da, ne olur?

Kısacık bir zaman diliminde ülkemizde kamu oyunu meşgul eden bazı olaylara şöyle bir göz atarsak, insanoğlunun kaldıramıyacağı kadar ağır psikolojik bir yükün altında olduğumuz anlaşılır. İsterseniz bir hatırlayalım.
Daha geçen hafta Devlet bakanımızın himayesinde “alın verin ekonomiye can verin” sloğanı ile kampanya başlatıyor. Vatandaşının %20 sinin gelirinin, ancak “açlık sınırının altında” yaşamasına imkan verdiğini AB nin tescil ettiği bir ülkede devlet, memuruna gelecek sene için ancak %2,02 zam yapabileceğini açıklarken, ucuz Çin malları piyasada cirit atarken, yani ortada para yokken, kendi ürettiğimiz mal yokken alın verin de, hadi bu ekonomiye can verin. Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu. Gel de çık işin içinden.
Bankalar sıfıra yakın faizli ev kredisi veriyormuş ya. Diyelim ki elli bin liran var ve yüz bin liralık bir ev alacaksın. Ellibin lira krediye ihtiyacın var. Elli bin lirayı eğer 12 ay vade ile alırsan ilan edilen düşük faizle alabiliyormuşsun, masraf hariç! Yani ellibin lira alıp ayda beşbin, beşbin ödersen ne ala, uzun vadelerde ise muamele farklıymış. Ha bu arada bir de masraf kesiyorlarmış ki onu hiç sormayın. O zaman faiz zaten söylenen rakamları kat kat aşıyormuş. Gel de çık işin içinden.
Bir Ergenekon davası icat edildi ki sanırsınız ülkenin tümü anarşist olmuş. Önüne geleni topladılar önüne geleni suçladılar, ana davayı önüne gelen dava ile birleştirdiler, genişlettiler genişlettiler. Elmaları, armutları, çürük patatesleri, çürük soğanları, daha neler neler, hepsini bir sepete attılar. En son alınan haberlere göre ana davadan içerde 30 kişi kalmış. Gel de çık içinden.
Bir Demokratik açılım hikayesi ortaya attılar, içeriği nedir, açılımdan yaralanacaklar ne talep ediyor, açılımı sağlayanlar ne veriyor? Kimse bilmiyor. Neymiş de tartışmaya açılmış. Sanki toplumsal refleks nedir veya başka katakulliler için zemin uygun mu, diye yoklama çekiyorlar? Kim bilir? Gel de çık içinden.
Bir tren kazası oluyor. Kimine göre yolu geçmek isteyen, kimine göre kayarak yola düşen bir iş makinasına çarpan trende 5 ölü 21 yaralı var. Ne diyelim. Kara yolu , tünel yapımı ve birçok düzenleme işinin birlikte yapıldığı alandaki güvenlik tedbirlerinin ne durumda olduğunu ve ülkedeki bütün taşıtlarda hayatımızın pamuk ipliğine bağlı olduğunu gör de, sıkıysa çık işin içinden.
Çıkabilir misin işin içinden, her gün akaryakıta minik minik zam yapılırken moraliniz bozulmaz mı? Hergün liderlerimiz birbirlerine sövüp sayarken, bu ülkenin yetiştireceği gençten ne beklersin, kendisinin ve tanıdıklarının arazilerinin olduğu bölgelere yatırımları kaydıran yerel yöneticiler, bu sayede köşeyi dönen siyasilerin, hatta yapılacak köprünün yerini başbakanın belirlediği bir ülkede insanlar paranoyak olmaz da ne olur?

BEN DİYORUM Kİ AVNİ

Geçen akşam televizyonda gerçekleştirilen bir açık oturumda sarı gravatlı bir köşe yazarı kardeşimiz, iktidarın demokratik açılımınına yapılan eleştirilere bozulup, Mesut Yılmaz’ın bildiğimiz cümle kurma hızı ile ortaya bir soru attı. Heyecanlı ve çabuk sinirlenen, karşı görüşlü gazeteci kardeşimize, ”Demokratik açılıma neden daha az şehit vermiş, İzmir gibi şehirlerden daha çok tepki geliyor? Daha çok şehit veren yerlerden daha fazla tepki gelmesi gerekmez mi?”diye sordu.

Sarı gravatlı arkadaşın bu sorusu, neredeyse doğduğu günden beri gazetecilik yapan kardeşimizin bütün mantık hatlarını kopardı. Bir şeyler söylemeye çalıştı, o an tatmin edici bir cevap veremediğini gören sosyolog yazar ablamız konuyu ele aldı. Konu açıldı. Bir süre sonra her ikisi de de gerçekten anlaşılır ve doğru tespitler çıktı. Gelgelelim, sarı gravatlı arkadaş tatmin olamadığını sorusunun esas cevabının, “fazla şehit veren şehirlerin, bölgelerin artık şehit vermek istemedikleri için iktidarın demokratik açılımına olumlu baktıkları” gibi bir abukluğa imza attı. Arkadaş aslında seçim sonuçlarını harita üzerinde yorumlayıp bir taşla iki kuş vurmaya çalışıyordu ama sorusunun cevabını demek ki o da bilmiyormuş. Çünkü biz yani Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları için, “hattı müdafaa yoktur, sathı müdafaa vardır ve o satıh bütün vatandır.” Dolayısıyla ben diyorum ki Avni: Şehitlerin, nereli oldukları değil, bu toprak uğruna, bu kutsal fedakarlık mertebesine yükselmeleri önemlidir. Onlar artık, İzmir’li, Muğla’lı, Antalyalı değil, Türk Ulusunun elleri kınalı şehididir.

Gelgelelim, Avanak Avni’nin bile sormayacağı bu sorunun elbette bir cevabı var. Hem de çok basittir. Cevabı almak için, öyle derinlemesine toplumsal analizlere de gerek yoktur. Bu ülkede herkes yüksek öğretim, ihtisas, doktora yapabilir mi? Evet. Ama masrafı yüksek bir eğitimdir bu. Dolayısıyla yüksek eğitimi, gelir düzeyi ortalamanın üzerinde olan aileler yaptırabilir. Peki bu aileler nerede oturur? Gelişmiş, sanayileşmiş, rantı yüksek, zengin semtlerde. Demek ki bu bölgelerdeki insanlar daha çok eğitim almış, daha çok aydınlanmış ki, her türden açılım ve benzeri katakullilere tepki verecek kadar olayı kavrayabiliyorlar. Sorunun cevabı bu kadar kısa ve basittir.

Para ve eğitim...Malesef acı fakat gerçek olan budur. Bu memlekette çok parası olan en iyi eğitimi alır. Bu ülkenin doğusunda da böyledir batısında da. Düşünün; ÖSSyi kazanamasa bile sadece baraj puanı alınca veya düşük puanlarla özel üniversitelerde kimler okuyabilir? Başbakanlık bursları da dahil olmak üzere hemen hemen bütün özel burslardan kimlerin haberi olur? Kimler yurtdışında yüksek lisans, doktora yapar, kimler yurtdışında uluslararası kurumlarda iş bulup çalışabilir ve tabii en önemlisi, kimler kısa dönem askerlik yapar? Bırakın çatışma sahasını, eğitim alanını bile görmeden kimlerin askerlikleri biter? Öyleyse kim ölecek sarı gravatlı Avni? Tabii ki gariban vatandaş, ilkokulu, ortaöğretimi zor zar bitirebilen, özel ders, kurs, burs alamayan, kıyıda, köşede, gecekondularda yaşayan gariban vatandaş. Peki kim görecek, kim itiraz edecek, ileride sıranın kendine de geleceğini fark edebilecek kadar iyi eğitimli, aydın, ortalamanın üzerinde geliri olan varlıklı aileler ve çocukları. Bunda şaşırılacak ne var? Bu kurulu düzenin bir handikabı değil midir? Ve bu yasal haktan imkanı olanların yararlanması kadar doğal ne olabilir. Devletin yarattığı bu farklılığı yine yapacağı düzenlemelerle ortadan kaldırması gerekmez mi?

Tabii bu arada bir ayağı yurtdışında olan dünya vatandaşlarının bazıları istisnai bir durum yaratabilir. Onlar, manzaraya dışardan bakıp Türkiye’nin özel durumlarını, yaşadıkları elit ortamdan göremeyenler ya da kendi sapkın ideolojileri veya çıkarları uğruna, her türden dalavereye göz yuman işbirlikçilerdir. Bunların okumuş olmaları, doktora yapmaları sadece, açgözlülüklerini örtmelerini, saf ve kanaatkar görünmelerini sağlar.

Bu günkü ülke koşullarında her türlü sıkıntıya rağmen, evrensel bilimle donanmış, memleket sevgisi olan insanlar, ülkenin başına sarılmak istenen belaları tabii ki daha net görebilirler. Dağdaki eşkıyanın silahını bırakmasının mümkün olmadığını, yarın Irak’ta barınamazsa, Ermenistan’ın çoktan kucağını açtığını, Rusya’daki kamplarının hala açık olduğunu, bütün Avrupa’da yatırımları, dernekleri, gelir kaynakları ve yüzümüze gülen işbirlikçileri olduğunu bilir. Türkiye Cumhuriyetinde tarihin her diliminde onlarca etnik kökenden insanın birlikte yaşadığını, aralarındaki, farklılıkların etnik veya dini kökenlerinden değil, devletin feodalizme verdiği primden, eğitimsizlikten ve yoksulluktan olduğunu bilir. Eğitimli insanlar, ya kendi toplumlarının ihtiyaçlarını tespit edip demokratik yollardan talep eder ya da cahil, işsiz, parasız, geleceği olmayan insanları dağa çıkarıp kullanır. Ve malesef devleti yönetenlerin yanlış tespit ve tutumları yüzünden ülkemizde her iki örneği de görmemiz mümkündür.

Ben sana diyorum ki Avni; madem sarı gravat takıyorsun, bırak paketi maketi de gel bunları düzeltmek için yardımcı ol. Belki vatandaşın sesini ağabeylerine duyurabilirsin.